Meningen

Matig romantisch drama met een overtuigende acteerprestatie van Bette Davis. Het geniepige gedrag van Julie en al het venijn dat achter haar mooie ogen schuilt is zowat het enige dat deze film draaglijk maakt. De vergelijking met Jezebel (Izebel) vind ik niet helemaal gegrond, maar ze haalt in ieder geval een paar fratsen uit die de heks uit Sneeuwwitje een pak sympathieker doet lijken. Julie doorloopt een interessante character arc, waarbij ze begint als vooruitstrevend en geëmancipeerd, maar langzaam verandert in een manipulatieve feeks gedreven door jaloezie en wanhoop. Ze denkt zelden twee keer na vooraleer ze handelt en het is haar impulsieve gedrag dat het verloop van de film dicteert. De ommekeer op het einde vond ik echter totaal overbodig en doet afbreuk aan het personage. Voor de rest gebeurt er weinig dat als memorabel kan omschreven worden. De contrasten tussen Noord en Zuid worden blootgelegd, waarbij de Zuiderlingen doorgaans als primitievelingen worden afgebeeld. De reactie van Amy als ze de slaven ziet was een leuk detail. Enkele scènes die me bijblijven zijn enerzijds de reactie op de scharlaken jurk tijdens het bal (en Julie die van hetzelfde laken een pak krijgt) en anderzijds de uitbraak van de Gele Koorts op het einde die de nekharen even deed rijzen.

Van een echte betrokkenheid met de personages en het verhaal is geen sprake. Ik had graag gehad dat de slechtheid van Julie zich nog heviger manifesteerde, maar dat zou destijds waarschijnlijk tot protest hebben geleid.

Veel contrasten tussen licht en donker, een sombere en hopeloze sfeer en een einde dat eigenlijk al vanaf de eerste seconde in steen stond gegrift. Een fatalistische visie op de toekomst die rond die periode niet ongegrond was. Gabin speelt zijn rol doorgaans ingetogen en zijn personage komt enkel in opstand in scènes met tegenspeler Jules Berry en als reactie op de menigte die zich voor zijn appartement heeft verzameld. Valentin (Berry) is veruit het meest interessante personage. Hij is een onbetrouwbare verteller, een geniepige kwelduivel, iemand die François voortdurend misleid en provoceert. Hij is ook de enige die het verhaal voortduwt en boeiend houdt. Daarnaast heb je twee vrouwen, die de liefdesdriehoek(en) vervolledigen. Ik vond de romantische momenten wel overtuigend. Meer intiem en betekenisvol vergeleken met de oppervlakkige en soms clowneske relaties in Hollywood. Ik denk dat elk personage wel een bepaalde (politieke) groep vertegenwoordigt die relevant was rond die tijd, maar het is natuurlijk erg makkelijk om de intentie van de maker verkeerd te interpreteren. Verder is het gebruik van flashbacks passend gezien het thema. Ook de eerste keer dat ik deze techniek tegenkom sinds Le Roman d'un Tricheur. Mooi in beeld gebracht, leuke rol van Berry, Gabin is goed als rat in de val, maar het verhaal blijft niet over hele lijn even interessant.

Tijdverspilling. De laatste twintig minuten zijn nog enigszins gedenkwaardig, maar alles wat eraan vooraf ging was van een bedroevend niveau. Slecht tot rampzalig acteerwerk met veel bizarre overacting, oninteressante personages, een traag en inhoudsloos verhaal en filmtechnisch zo ouderwets als wat. Je begint op den duur zelfs uit te kijken naar de stereotiepe vertolkingen van de zwarte acteurs, want zij zijn letterlijk de enigen die de boel wat kleur geven. Deze film kan je gerust overslaan.