Meningen

Hey, geen slechte western. Simpel, maar doeltreffend verhaal met een leuk uitgangspunt dat op bepaalde vlakken doet denken aan 3:10 to Yuma. Je wordt direct in de actie gesmeten en het tempo blijft doorlopend hoog. Het verleden van de personages wordt stapsgewijs onthuld en enkele details worden aan de verbeelding overgelaten. Het begin en het einde tonen grote gelijkenissen, maar een echte 'full circle' wordt omzeild mede door toedoen van de vrouwelijke bijrol. Stewart toont net zoals in Winchester '73 een meer bittere kant en dwingt zowaar ontzag af als rancuneuze rancheigenaar. Mann's landschapsbeelden dragen veel bij tot de algemene toon van de film. Het zaaien van paranoia en alle spanning die hieruit voortvloeit vond ik echter niet heel overtuigend.

Duck Soup 2. Groucho speelt hier wederom een personage dat ondanks zijn opvallende onbekwaamheid toch in een managementpositie is beland. Samen met zijn twee clowneske broers tart hij van begin tot eind de wetten van de logica. Er zijn weliswaar enkele verschillen te bemerken met Duck Soup. Eerst en vooral lijkt Groucho veel meer zelfbewust en speelt hij meer in op het publiek door sporadisch de vierde muur te doorbreken. Ook het verhaal zelf, hoe chaotisch en regelloos het ook mag zijn, komt over het algemeen meer serieus over en implementeert zowaar een ietwat mager, maar niettemin oprecht liefdesverhaal. Er zijn tevens meer zang-en dansscènes voorzien, met de grande finale in het operahuis dat nagenoeg vernield wordt door de drie broers. Filmtechnisch zijn er ook enkele bokkensprongen, vooral de editing is bij momenten belabberd. Denk bijvoorbeeld aan de scène in het begin, waarin de twee broers een contract proberen aan te gaan.

Wat valt er meer over te zeggen? Een ongrappig en vervelend schouwspel. Het romantische subplot is door de overvloedige visuele fratsen zo goed als kansloos, aangezien geen van de personages de kans krijgt zich te ontwikkelen. Wie zijn al deze mensen? Moest dit alles nog enigszins entertainend zijn, dan zou ik natuurlijk een ander toontje aanslaan, maar ik kon niet wachten tot het allemaal voorbij was.

Een Amerikaans romantisch (melo)drama dat sterk begint, maar uiteindelijk redelijk oppervlakkig aanvoelt, met enkele bordkartonnen nevenpersonages en een oninteressante laatste act. Bette Davis neemt de rol aan van onderdrukte dochter die op de rand van een zenuwinzinking staat. Haar moeder behandelt haar al jarenlang als een klein kind en ontzegt haar elke kans op een normaal bestaan. Om haar isolement en vervreemding van de maatschappij aan te duiden werd besloten om haar wenkbrauwen te bedekken met een halve kilo jakhaar, waardoor ze eruitziet als Max Schreck in Nosferatu. Ze wordt op aandringen van haar zus en psychiater Jaquith opgenomen in een instelling en niet veel later alreeds uit haar comfortzone geduwd. Van zodra Charlotte op het schip belandt ontmoet ze een getrouwde man, die haar al vlug het hof maakt. Er heerst een dromerige sfeer en scènes worden bijna altijd voorzien van vioolmuziek teneinde meer emotie op te wekken. De film verandert langzaam maar zeker in een echte 'weepie' en introduceert allerlei conflicten die naar een climax leiden. Het spijtige is dat ik op dat moment zo goed als al mijn interesse was verloren en bijgevolg enkel zat te wachten op de aftiteling. Charlotte zelf is een behoorlijk uitgewerkt personage, maar ik kon er met de beste wil van de wereld geen connectie mee maken. Het verhaal wordt tevens te sterk uitgerekt en voelt langdradig aan. Die hele affaire rond haar plotse verloving kon beter weggelaten worden en haar ontferming over de kleine Tina was niet de catharsis waarop ik had gehoopt. Zoals Ramon K opmerkte neigt dit eerder naar obsessief gedrag.

Het enige lichtpuntje was dokter Jaquith, treffend gespeeld alweer door Claude Rains, die ook te zien was The Wolf Man en Mr. Smith Goes to Washington. Ik zie deze acteur graag aan het werk; zowel zijn voorkomen, stemgeluid als intonatie vormen steeds een meerwaarde in elke productie. Jammer genoeg krijgt hij doorgaans weinig schermtijd toebedeeld. Ook de moeder speelt de rol van slechterik met veel overtuiging en de scène waarin Charlotte terugkomt van haar trip en bijna onmiddellijk wordt getiranniseerd was niet slecht. Misschien zou de film interessanter zijn moest ze haar pas verworven zelfzekerheid verliezen en terug veranderen in een verwilderde kluizenaar. Veel te riskant natuurlijk voor Hays Code Hollywood.