Meningen

Ambitieuze misdaadnoir met verschillende personages wiens motieven en geheimen elkaar vroeg of laat kruisen. Het verhaal wordt boeiend gehouden door veel afwisseling van decor en het constant introduceren van nieuwe en frisse elementen. Sommige zaken zoals de plotse verschijning van Bo kunnen wat toevallig overkomen, maar het creëert suspense en ik kan het dus door de vingers zien. Uiteraard is het lot van de misdadigers vanaf de eerste seconde al bezegeld en komt de laatste schietpartij niet als een donderslag bij heldere hemel. Toch is deze scène (net zoals in High Sierra) spannend, spectaculair en een waardige afsluiter van het verhaal. Het enige personage dat er relatief goedkoop vanaf komt is femme fatale Verna die het oude moedertje van Cody off camera in de rug schiet. Het is trouwens al een tijdje geleden dat ik Cagney ben tegengekomen. De oude vos heeft misschien wat haren, maar duidelijk niet zijn streken verloren. Hij steekt veel energie in zijn rol en draagt de film met overtuiging. Er worden enkele pogingen ondernomen om zijn personage 'menselijker' te maken, maar uiteindelijk worden vooral zijn donkere karaktertrekken benadrukt. Één van de betere films in zijn categorie tot dusver.

Vermakelijke fantasy/musical die je gelukkig niet overspoeld met rijm en zang. De transitie van sepia naar Technicolor was schitterend en net zoals in The Adventures of Robin Hood spatten de kleuren wederom van het scherm. Vooral geel, rood en groen ogen enorm levendig en energiek, hetgeen perfect aansluit bij het sprookjesachtige thema. Het was duidelijk geen toeval dat het pad dat Dorothy moest volgen geel was, haar schoenen knalrood en veel kostuums felgroen. Het verhaal is op zich niet veelomvattend en spuwt een nogal mager moraaltje uit op het einde, maar veel van de personages zijn leuk genoeg om het geheel boeiend te houden. Vooral de laffe en tamelijk verwijfde leeuw speelde zijn rol met veel bravoure en was mijn favoriet. Het meest interessante deel speelde zich af tussen de ontmoeting van de tovenaar en de uiteindelijke vervulling van de vier wensen. Het is hier dat de decors, kostumering en special effects volledig tot hun recht komen. Opvallend is tevens het gebruik van voorafschaduwing, een techniek die je niet vaak tegenkomt rond die tijd. Leuke personages, goede make-up, decors en algemene aankleding, maar een iets te schraal verhaal dat vandaag de dag weinig indruk maakt. Van zang- en dansscènes zal ik wellicht ook nooit fan worden.

Amerikaanse monsterfilm met een indrukwekkende cast, maar een mager verhaaltje dat nergens weet te verbazen. Ik had vooral gehoopt op een leuke bijrol van Bela Lugosi, maar de arme stakkerd kreeg amper twee minuten schermtijd. Zoals gezegd is de plot weinig interessant. Veel geouwehoer en weinig of geen actie. Ze introduceren allerlei personages, om er vervolgens niets mee te doen. Het grootste probleem is het feit dat het monster zelf, de weerwolf, zo goed als geen dreiging uitstraalt. Integendeel, zijn belachelijke voorkomen werkt eerder op de lachspieren. Hij ziet er uit als een kruising tussen een bizon en een aap en zijn gehuil en gejank lijkt niet overeen te komen met de bewegingen van zijn mond. Hij loopt steeds al waggelend door hetzelfde stukje bos en wordt op het einde gedood door zijn oude vader. Niet de eerste anticlimax die ik tegenkom in horrorproducties uit dit tijdperk. Enkele zaken waren goed in beeld gebracht, de decors zijn doorgaans overtuigend en het acteerwerk is niet slecht, maar de rest was redelijk slaapverwekkend. Het duurt gelukkig niet te lang.