Meningen

Een Japans melodrama en 'inter-class romance' waarin een vrouw uit een lagere sociale klasse zichzelf fysiek en mentaal opoffert om de carrière van haar man te bevorderen. Opvallend is het overvloedige gebruik van long takes, waarin de camera vaak op een 'dolly' is gemonteerd en de acteurs zijwaarts volgt. Sommige takes duren minuten aan een stuk en bevatten meestal aanzienlijke porties dialoog. Er zijn tevens weinig of geen close-ups of reactieshots te zien, waardoor een afstandelijkheid wordt gecreëerd. Ik had in het eerste uur moeite met het vormen van een emotionele connectie met de twee hoofdpersonages, maar na hun hereniging in Osaka werd het inlevingsvermogen sterk aangewakkerd. De latere interactie tussen het koppel is echter het enige dat deze film enigszins draaglijk maakt en de traagheid die in zowat elke scène zit verweven begint al vlug op de zenuwen te werken. De regisseur laat duidelijk ruimte in de scènes, wellicht om de emoties uit te melken of de kijker wat tijd te gunnen om de beelden te interpreteren, maar ik vond het verhaal hiervoor te mager. Het hoogtepunt was het einde, alwaar de vrouw haar laatste adem uitblaast terwijl haar geliefde buigt voor zijn fans.

Een bijzonder warrige en chaotische Franse 'featurette' over een groep jongens die in opstand komt tegen hun leerkrachten. Veel dialoog is er niet en zeker in het begin heb je het gevoel naar een silent te kijken die achteraf naar een talkie werd omgezet. Er waren in feite slechts twee zaken die enige belangstelling opwekten. Enerzijds een twee seconden durende clip van een geanimeerde tekening en anderzijds de directeur van de jongensschool, een merkwaardig figuur dat niet zou misstaan in een Harry Potter film. Over het algemeen oogt het geheel echter amateuristisch en onafgewerkt, alsof de regisseur met een aantal film –en verteltechnieken aan het experimenteren was. Vigo's 'L'Atalante' benaderde het poëtisch realisme op een meer aangename manier.