Meningen

Simplistisch, soms zwartkomisch neorealisme waarin een gepensioneerde man allerlei trucjes uit zijn mouw schudt teneinde niet in armoede te vervallen. Het is duidelijk een overlevingsstrijd die niet gewonnen kan worden en zoals het einde demonstreert slechts (tijdelijk) in stand wordt gehouden door een wederzijdse liefde tussen een man en zijn hond. Net zoals in 'Ladri' laat De Sica veel ruimte vrij voor stiltes en wordt het thema niet overladen met complexe verhaallijnen en een overdaad aan nevenpersonages. Alle onuitgesproken regels en eigenschappen van de leefwereld worden opgelicht door het hoofdpersonage Umberto, die rebelleert tegen de gang van zaken. De onrust wordt goed weerspiegeld door het totale gebrek aan privacy in Umberto's appartement. Personen onderaan de sociale ladder schijnen niet tot rust te komen. Ik vond het weliswaar een stuk sentimenteler vergeleken met Ladri, voornamelijk door de doorlopende aanwezigheid van een sombere score en meer 'aanwezige' melodramatische elementen. De hoofdacteur zit goed in zijn rol, maar veel sympathie of medeleven kon ik jammer genoeg niet opwekken. Zijn wanhoopsdaad kwam niet onaangekondigd, maar voelde niet karakteristiek aan na alle pogingen om zijn kamer (en trots) te behouden. Dat zijn denk ik de grootste problemen van deze film: het gevoel van wanhoop dringt niet voldoende door en het (overvloedige) gebruik van Pathos weet niet te overtuigen. De sporadische zwarte humor vormt wat mij betreft het beste aspect en ik kon het meeste kijkgenot putten uit de rebellie tegen de hospita en het op cynische wijze aankaarten van sociaal onrecht.