Meningen

Uitstekende thriller die intrige, seksualiteit en amusement schijnbaar moeiteloos weet te combineren. Een hittegolf verlamt een kleine woonwijk en versterkt de broeiende sfeer. De afstand die met een doorlopende discipline wordt gehandhaafd maakt het moordmysterie extra sappig en sensationeel. Het lokt die ondertussen gekende perversiteit uit die ik alreeds ben tegengekomen in bepaalde melodrama's van die tijd. Alle huiselijke kommer en kwel doet het geheel aanvoelen als een fascinerend ecosysteem dat ons een inkijk verschaft in een verborgen wereld. Grace Kelly is perfect als high society damsel die zichzelf met een opvallende gulzigheid wil bewijzen. Ook Thelma Ritter (Moe uit Pickup on South Street) en Wendell Corey zetten overtuigende bijrollen neer. Het geluid is eveneens geweldig aangepakt, met allerlei omringend geroezemoes dat de binnenplaats insijpelt en de overkant die enkel zacht gefluister produceert. Onomstootbaar.

Low-budget 'melonoir' met een aantal onderontwikkelde personages en een weinig memorabel pulpverhaaltje. Een doorsnee huisvrouw verdoezelt een lijk alsof ze het elke zaterdagnamiddag doet en de daaropvolgende poging tot afpersing verandert zonder enige aankondiging in een romantisch drama. De motieven van zowel de huisvrouw als de afperser zijn behoorlijk troebel en van spanning of medeleven is helemaal geen sprake.

Het is me een raadsel waarom deze film in allerlei lijstjes wordt opgenomen. Ik krijg de indruk dat veel recensenten symboliek of betekenis tevoorschijn toveren teneinde de film wat meer diepgang te geven. Een wederkerend argument is dat van de verdoken femme fatale, in dit geval de huisvrouw die de afperser van begin tot eind doelgericht manipuleert met zijn dood als gevolg. Je kan inderdaad vaststellen dat de reeks intense gebeurtenissen uiteindelijk resulteert in een soort Happy End, gezien vanuit het standpunt van de huisvrouw. Het probleem is weliswaar dat je bereid moet zijn om tussen de regels door te lezen, zo niet ga je weinig kijkgenot putten uit dit soort films.

Een zedenkomedie gemaakt op de vooravond van de tweede wereldoorlog, enerzijds bedoeld als een mooie droom die het pessimisme zou moeten verhullen, maar destijds beschouwd als bijtende satire. Een oorlogsfilm zonder oorlog, om Renoir zelf te parafraseren. In feite niet minder schokkend dan Boudu. Wat blijft er tachtig jaar later over van al die maatschappijkritiek? Anderhalf uur lang chaotisch heen-en-weergeloop. Enkele absurde scènes, denk aan Schumacher die zijn rivaal achtervolgt en het hele huis vol gaten schiet. De laksheid van de aristocraten. Een cynische ondertoon, vaak aanwezig in scènes met Octave (Renoir) en uiteraard het choquerende einde, waarin de held zonder boe of ba onder de mat wordt geveegd. Het is niet aan mij besteed.

Matige western die te veel hooi op de vork neemt en bijgevolg nogal doelloos en onuitgewerkt aanvoelt. Het verhaal omvat onder meer een verloederde relatie tussen een vader en zoon, aangewakkerde romantiek tussen een Southern Belle en een blauwbloes, conflicten met lokale indianenstammen en een moordenaar op de vlucht. Een behoorlijk aantal liedjes en serenades verwateren het geheel nog meer. Hoewel de film enkele mooie scènes en beelden heeft te bieden, verhindert het gebrek aan focus zowat elke kans op spanning of medeleven. De verloren zoon komt zodanig weinig aan bod dat je op den duur vergeet dat hij bestaat. Op die manier heeft het einde natuurlijk niet veel impact. Net zoals in Stagecoach zijn de achtervolgingen te paard (en huifkar) zeer spectaculair voor die tijd en halen de crewleden enkele stunts uit die niet zouden misstaan in een rodeo. Ik zal wellicht nooit een fan worden van de klassieke Amerikaanse western en neig meer naar het latere, meer gewelddadige 'heruitvinden' van het genre.