Meningen

De film vertelt een redelijk simpel verhaal waarin een jonge deserteur de dood van zijn vader wil wreken. Onder het motto "Oog om oog, paard om ezel" dwingt hij als vrijschutter gerechtigheid af. Zijn alter ego, 'The Black Eagle', infiltreert op langzame wijze het nest van zijn vijand, maar verliest uiteraard veel tijd door het invoeren van - hoe kan het ook anders - een romantisch subplot. Er wordt getracht zowel te ontroeren als te doen lachen, maar op beide fronten wordt zwaar gefaald. De cast is enigszins charismatisch, maar gaat gebukt onder een oninteressant, voorspelbaar script met flauwe pogingen tot slapstick en een uitermate onnozel einde als toetje. Een mooi shot waarbij de camera over de lange eettafel glijdt en bij momenten geslaagd schaduwwerk trekken jammer genoeg niet recht wat krom is.

Een roadmovie over twee stoners die met hun motorfiets van L.A. naar New Orleans rijden. Onderweg stuiten ze op allerlei alternatieve typetjes die meestal over een sterke anti-establishment mentaliteit beschikken. Een echt verhaal zit er niet in verwerkt, het is meer een ongedwongen karakterschets van de U.S. in de late jaren zestig. De twee hoofdpersonages en hun soortgenoten zuigen van begin tot eind aan joints en kramen in feite enkel onzin uit. Soms is hun onsamenhangend gelul amusant, maar meestal heeft het een omgekeerd effect. Nicholson's complottheorie omtrent de aliens vormt wellicht het hoogtepunt. Naarmate de reis vordert zijn er steeds meer gewelddadige scènes te zien en krijgt de film een kritische ondertoon. De stereotiepe rednecks die het pad van de twee (anti-)helden kruisen voelen zich geïntimideerd en kunnen hun frustraties blijkbaar niet onderdrukken. Dat is meteen ook het centrale thema van deze film: de zoektocht naar (artistieke) vrijheid, het verwerpen van de status quo en alle conflicten die hieruit voortvloeien. Het einde demonstreert de ontgoocheling van Captain America, die na de beangstigende LSD-trip en het teleurstellende Mardi Gras duidelijk niet heeft gevonden waar hij naar op zoek was. Ik vond het thema echter niet bepaald goed uitgewerkt. Het is meestal maar een saaie bedoening en de soundtrack slaagt er niet in die leegte op te vullen.

Half melodrama, half neorealisme dat een licht schijnt op de heersende armoede en klassenstrijd in naoorlogs Italië. Een welgestelde moeder verandert in een soort maatschappelijk werker na de dood van haar zoon en tuimelt van de ene extreme situatie in de andere. Haar drang om goed te doen leidt uiteindelijk naar een gesticht, alwaar haar altruïsme wordt aanzien als een gevaar voor de samenleving. Veel kenmerken van het genre zijn waar te nemen: onbekende acteurs die middelmatig tot slecht acteerwerk afleveren, de thematische somberheid van het neorealisme gecombineerd met een overvloed aan pathos, gespannen familiale omstandigheden, met centraal een onschuldig lammetje dat onder sociale druk komt te staan. Tevens een volstrekt hopeloze toepassing van dubbing, waarbij twee of meer audiosporen elkaar vaak overlappen. De stemmen zelf neigen meestal naar het belachelijke, denk aan de moeder van de zes kinderen die net iets te enthousiast klinkt, alsook vele nevenpersonages. Het is onbegrijpelijk dat een film die in eerste instantie inlevingsvermogen wil afdwingen en een duidelijke boodschap wil overdragen zo'n verschrikkelijke dubbing toelaat. De dialogen en het verhaal vond ik vrij flets en scènes worden doorlopend verknoeid door de incompetentie van de cast. Dat is het grootste probleem van deze film: het wordt nooit zo confronterend als de makers voor ogen hebben. In plaats daarvan eindigen ze met een saaie, karikaturale en weinig memorabele warboel.