Meningen

Een typische Amerikaanse film noir die veel kenmerken van het genre afvinkt. In dit geval loopt vooral de fragmentarische vertelstijl in de kijker. Het wordt snel duidelijk dat je de aandacht niet mag laten verslappen, aangezien het verhaal een puzzel is waarvan de stukjes zich in verschillende tijdzones bevinden. De onderzoeker ondervraagt à la 'Citizen Kane' verschillende personen die het hoofdpersonage hebben gekruist, waardoor er een niet-lineaire versie van de feiten ontstaat. Net zoals in 'Double Indemnity' is deze onderzoeker werkzaam bij een verzekeringsfirma die de dood van één van hun cliënten onderzoekt. De verzekeringsagent zelf is een bijzonder ijverig persoon die de moordzaak haast ziet als een persoonlijke kruistocht die moet en zal eindigen in een winst voor het bedrijf (en tegelijk zijn eigen ego streelt). Hij lijkt op het einde over een soort zesde zintuig te beschikken en brengt via gewaagde bluf het complot aan het licht. Behoorlijk vergezocht en sensationeel, maar het blijft zoals gezegd typisch noir. Het verhaal zelf is redelijk interessant. Zoals gezegd zijn er veel details die je in het achterhoofd moet houden en die op het einde allemaal mooi samensmelten. Het acteerwerk was degelijk, maar niet spectaculair. Gardner als femme fatale was overtuigend genoeg. Het geheel is vakkundig in beeld gebracht, met veel low-keybelichting en een indrukwekkende long take tijdens de overval. De openingsscène bepaalt direct de toon. Enfin, ik miste iets dat me echt enthousiast maakt. Het voelt nog steeds aan als een low-budget misdaadfilmpje met een bovengemiddelde visuele stijl. Ik kon geen connectie vormen met zowel de onderzoeker als met de 'Zweed' en ik voelde me doorgaans weinig betrokken.