Le Carrosse d'Or (1952)

Net als Les Enfants du Paradis is Le Carrosse d'Or een en al een groot theaterstuk, in ieder geval minstens zo theatraal. En de tweede overeenkomst is dat de dame in de hoofdrol verschillede bewonderaars heeft, beide vrouwen kiezen uiteindelijk voor pracht en praal, maar dat loopt natuurlijk allemaal verkeerd af…

Welke film beter is, wet ik niet. De film van Marcel Carné is veel grootschaliger, dieper, de personages zijn verder uitgewerkt. De film van Jean Renoir duurt veel korter, is in kleur, composities vind ik heel mooi, luchtiger, is minder serieus etc. etc…

***** / ***** voor dit melodrama in the Italian-styl !

Sinds gisteren te koop op dvd. (Homescreen)

Koop deze film op DVD vanaf € 8,45

Minder serieus?Eigenlijk is het gewoon een pure komedie die,even voor de duidelijkheid,niet alleen als een toneelstuk,maar meer specifiek als een commedia dell'arte stuk is opgezet.De ensceneringen van de stukken die de troep opvoert,zijn ook de hoogtepunten uit de film die me eerlijk gezegd verder verveelde.Ensceneringen die trouwens duidelijk zijn geinspireerd door de 18-eeuwse Venetiaanse schilders zoals Longhi en Guardi,een feest om naar te kijken.

Het voornaamste gegeven vd intrige is gelijkaardig,zoals reeds gezegd,aan dat van LEDP,met Magnani dan als een soort komische Arletty.Daar hebben we een probleem,want Magnani,hoewel een grandioze actrice,is als main love interest vd hoge adel ietwat ongeloofwaardig als je bedenkt dat ze hier eng veel op Amy Winehouse lijkt.Natuurlijk kun je haar karakter opvatten als een soort metafoor vh theater of de kunst in het algemeen,maar dan nog wringt het.

Pluspunt is overigens de technicolor uitvoering,die prima past bij de barokke setting en tijdsgeest.

En wat de gouden koets zelf betreft?Een symbool vd ondergeschikte positie die de materie tov de kunst zou moeten innemen,lijkt mij de betekenis ervan te zijn.

Soort zedenkomedie/farce die ondanks een overvloed aan kluchtige taferelen tekenen van onderliggende symboliek toont. Zoals het eerste shot indiceert treedt je als kijker in de wereld van het theater, die in eerste instantie wordt bevolkt door zogenaamde 'stock characters'. Centraal staat Camilla, een temperamentvolle actrice die met een toneelgezelschap naar Zuid-Amerika is afgereisd. Ze wordt quasi onmiddellijk het hof gemaakt door drie mannen met verschillende levensvisies en achtergronden. Wat de aantrekkingskracht is van Camilla wordt echter nooit duidelijk. Ze is boertig, lawaaierig en bovenal enorm warrig. Doorheen het verhaal verandert ze van een golddigger in een damsel in distress, en uiteindelijk terug in haar 'normale' zelf, een hoedanigheid die blijkbaar enkel kan worden bereikt door op de planken te staan. Haar perikelen interesseerden me hoegenaamd niet. De kracht van de film schuilt in de humor, die voornamelijk wordt geleverd door een overtuigende Duncan Lamont in de rol van viceroy (gouverneur, afgezant van de koning). Zijn schalkse smoel doet het meeste werk. Verder veel gelul omtrent een gouden koets, een waar kunstwerk en een symbool voor cultuur en ontwikkeling dat doorlopend wordt gedegradeerd naar een strategische snuisterij. Ik kan er weinig kijkplezier uit putten. Buiten Lamont wist niemand me te bekoren. Komt nergens in de buurt van het meesterlijke Children of Paradise.