Meningen

Een gokje voornamelijk vanwege de naam Bruce Lee, want Enter The Dragon is best aardig voor een keer. Toch waar de maker van deze film/docu nu eigenlijk heen wilde wist ie waarschijnlijk zelf niet eens. Het resultaat toch wel een erg slecht en stuurloos product.

Want waar de docu eerst nog een kant op lijkt te gaan met onderzoeksjournalistiek en het zogenaamde mysterie rond de dood van Bruce Lee met de gevreesde Dim Mak techniek, wordt dat ook weer even snel de nek omgedraaid met een aantal opnames van een toernooi wat niet zou misstaan in de ring van de WCW met mensen als Randy Savage, Hulk Hogan en Diamond Dalles Page. Wat een onzin plotseling en dat toch na inleiding waar ik me wel even de oren spitste.

Het middenstuk dat opgevuld wordt met beelden van Lee in andere films zou je kunnen opvatten als soort van eerbetoon, maar ik zit hier echt niet op te wachten net als de karakters neergezet door Willamson en Van Clief om nog maar eens wat te noemen. Vervolgens komt de film weer terug bij de partijen en demonstraties in de ring. Waar ik naar zit te kijken is me een volstrekt raadsel en ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een waardeloos en stuurloos product is. Een groter raadsel dan Bruce Lee's dood is wellicht wat regisseur Mallinson in gedachten had.

We shouldn't be here Doc.

Een film waar ik destijds reikhalzend naar uitkeek omdat het een film over Iwo Jima was, en één van de meest iconische foto's van de Tweede Wereldoorlog, met name oorlog in de Stille Oceaan. De film blijkt vooral een prent te zijn met de nadruk op drama, en alles wat er rond de foto en de fotografeerden gebeurde, dan dat er een heel goed beeld gebracht wordt van de letterlijk beestachtige strijd op het slechts 20 vierkante kilometer metende eiland waar in zes weken tijd praktisch 25000 man sneuvelden. Over dure grond gesproken.

Eastwood start mooi met de pijnlijke flashback van de inmiddels oude Bradley waarna de film verder gaat met drie verschillende tijdlijnen die na de helft van de film toch wel een beetje tegen beginnen te staan. Zo wordt er geswitched met de mannen voor de landing en tijdens de gevechten, de drie overgebleven mannen inmiddels weer in Amerika voor propaganda doeleinden en Bradley junior die met veteranen zit te praten. Vooral de switch van de hectische oorlogsscenes naar de twee andere lijnen voelt wat mij betreft onnatuurlijk. De nadruk ligt vooral op de drie mannen die held tegen wil en dank zijn, Hayes kampt met het typische schuldgevoel van een overlever, Bradley kampt met een soort PTSS waarbij hij constant mensen om hulp hoort roepen en vooral met de dood van Iggy lijkt te zitten, slechts Gagnon, vreselijke wijf die Melanie Lynskey trouwens, denkt een slaatje te kunnen slaan met alle aandacht, maar zo blijkt later, legt het hem geen windeieren. Vooral een tragisch beeld komt naar voren van onbegrip, een erg tweedelig beeld van de mensen thuis die totaal geen benul hebben en vooral bot racisme en neerbuigendheid richting Hayes. Generaal Vandegrift is een plaatje maar die drie heerschappen die ze eerder tegen komen kunnen er ook wat van. That's Pima Indian talk, boy, don't you know your own language? Gewoon belachelijk. De realiteit van thuis is echter wel weer de fnuikende financiële situatie, hoe dat echter aan de jongens vertelt wordt door Bud Gerber, ook een lul eerste klas, is dan weer ronduit schrijnend net als het moment met het gezin dat op de foto wil met de dan al aftakelende Ira. Zo pijnlijk.

De film draait uiteindelijk vooral om de worsteling met het heldendom en hoe vluchtig iets dergelijks is. Als oorlogsfilm schiet Flags of our Fathers echter ernstig te kort als totaal beeld van de strijd op dat eiland. Weliswaar opent de landing met correct dingen zoals de stilte bij de landing, de Jappen lieten eerst zoveel mogelijk aan land komen en landinwaarts gaan voordat ze vanuit schuilplaatsen, onderling verbonden met kilometers lange tunnels, het vuur openden en een slachting aanrichtte op de concentraties van mariniers. De eerste dagen werd er zelden een Jap gezien of een confirmed kill genoteerd. Een strijd van zes weken duurde om bolwerken als het Amfitheater, de Hanenkam, de drie vliegvelden en verschillende onherbergzame heuvels slechts bekende door een nummer, en werden er weinig tot de verbeeldende namen bedacht als de Vleesmolen of de Dodenkloof. De drie dagen die gevolgd worden rondom de Soeribatsji en de vlaghijsing staan in geen verhouding tot de slepende en moordende strijd landinwaarts. Iets wat ik persoonlijk jammer vind, maar goed Eastwood had er een andere bedoeling mee. Desondanks, ziet de gevoerde strijd, dreiging en de CGI er prima uit. Mooie beelden vanuit de schuilplaatsen en fortificaties op het strand geven aan wat voor 'deathtrap' dat eiland van de eerste tot de laatste kilometer was.

De visuele stijl valt sowieso op, niet alleen is de CGI goed, tevens werken de filters met weinig kleur op het eiland prima die een soort authentiek beeld geven. De afstand shots vanaf de vulkaan zijn ook erg mooi en in die zin heeft Eastwood wel oog gehouden voor de grootheid van het gebeuren met een zee vol vaartuigen om maar eens wat te noemen. Verder valt de muziek op als een absolute misser, het melancholieke pingeltje op de piano slaat werkelijk als kut op Dirk en kan me er niet bij voorstellen wat Eastwood daarmee in gedachten hadden. Verder vallen een aantal historische kloppende dingen op. Minister Forrestal die aan land kwam en inderdaad de vlag opeiste, de fotograaf bij de eerste vlaghijsing en de daarop volgende schermutseling met een patrouille op de rand van de krater, het getoeter van alles schepen toen de vlag verscheen, de Jappen die niet schoten tijdens de landing maar dit pas na een half uur deden, en vooral het beeld bij terugkeer van de getormenteerde en onbegrepen Hayes met recht een interessant personage. De acteurs doen het prima, een rol die de moeilijke blik van Beech op het lijf geschreven is en Phillippe laat ook zien meer dan een 'prettyboy' te kunnen zijn.

Flags of our Fathers is een prima film maar laat zich het beste zien als een drama, niet alleen zal er in Europa weinig binding zijn met dit hele gebeuren en dus de interesse minder zijn, ook had de film baat gehad bij een chronologische volgorde, tevens had een inperking qua karakters goed gedaan. Dan maar geen Bradley junior die onderzoek pleegt. Zoals gezegd, desondanks een prima film, maar qua boodschap over heroïek niet direct genoeg en als oorlogsfilm een film die maar een fragment laat zien van de werkelijke strijd.

'Flash Gordon is approaching!'

'What do you mean 'Flash Gordon approaching?'

Fijn deze film eens een keer tegen te komen bij de kringloop en zodoende weer eens te kunnen proberen. Want deze film kan ik mij nog goed herinneren uit mijn jeugd, een film die zo half jaren 80 eind jaren 80 toch bekend zat was vanwege zijn soundtrack geschreven door Queen. Toch kon ik mij nog net zo goed herinneren dat dit niet een super goede goede film was, maar ja een mens verandert en zou ook zijn smaak dus geïnteresseerd was ik sowieso wel weer eens naar deze film.

Sowieso een positieve verrassing is toch wel de uitgave die niet alleen nog puntgaaf is maar ook een fraai stukje artwork bevat met betrekking tot een filmposter en daar vloeit de mooie montage van de begingeneriek toch wel goed mee samen, want die is fraai te noemen met de gemonteerde stripbeelden en de maar al te bekende muziek van Queen. En even is er de twijfel wat hier ook alweer aan mankeerde, wat maakte dit ook alweer zo slecht? Lang hoef ik op die vraag niet te wachten met de intrede van Flash Gordon zelf en daarmee bedoel ik uiteraard non acteur Sam J. Jones zelf. Want ja, het is niet zo best wat deze sportman laat zien.

Maar Sam Jones is, samen met wat flauwe grappen, verrassender wijzer toch wel het enige echte debacle van de dd film. Een film die buiten de hoofdpersoon toch wel betiteld kan worden als een kleurrijk kunstwerk met allerhande werelden en volken, en het is op zijn zachtst gezegd toch best allemaal creatief, zo ook de decors, luchten, voertuigen en wapens. Een behoorlijke cast met Von Sydow, Brian Blessed en Timothy Dalton vullen het geheel verder aan met Muti en Anderson als fraaie dames. En het kan dan ook niet anders dan dat wanneer men deze cult film niet te serieus neemt, en vooral het acteren van de oppervlakkige held op de koop toe neemt, een toch best vermakelijke film voorgeschoteld krijgt met een voor jaren '80 begrippen astronomisch budget van 35 miljoen dollar.

En uiteindelijk verrast Flash Gordon best nog wel, mits de film in een zeker tijdsbeeld geplaatst wordt. Goed, een topwaardering zit er niet in maar een voldoende zeker wel.

Vrijdagavond even lekker rustig het weekend beginnen met iets simpels en soepels, en daarbij viel de keuze op deze The Flash die ik aanvankelijk niet zo heel snel zou aan slingeren omdat ik wel eens een beetje moe ben van die spinoffs en dat ieder DC of Marvel karakter maar een eigen film of serie krijgt maar niet altijd even interessant of goed is. Maar goed, deze stond op Netflix en op de nominatie om verwijdert te worden dus let's try.

En het blijkt dat Barry behalve een snelle stofwisseling en superkrachten nog het één en ander meesleept in de zin van trauma en wens om dingen om te draaien, en vooral dat laatste wordt ten zeerste afgeraden. Maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en anders zou de film ook wel erg saai zijn en snel afgelopen, toch zijn de problemen legio waar Barry 'the Flash' Allen zich insteekt binnen het multi universum, verandering in tijd en gebeurtenissen met grote gevolgen en erg grappige alternatieven in de vorm van andere superhelden. En het moet gezegd dat het best geinig is wanneer Flash zichzelf ontmoet in een andere tijdlijn en getuige is van diens ontdekking qua superkrachten.

Leuk is zoals reeds gezegd ook de terugkeer van Keaton als Batman, zien we een alternatief voor Superman, best lekker trouwens, en is de keuze voor Superman ook best apart, en draait het uiteindelijk om de vorming van een alternatieve Justice League om het nakende gevaar Generaal Zod te bezweren met een redelijke finale tot gevolg. Één van de mindere punten van de film, niet zo zeer minpunt, is toch de focus die meer op komedie lijkt te liggen en het nooit echt heel spannend wordt. Neem bijvoorbeeld de scène in het begin met het ziekenhuis en de babys die leuk gemaakt is maar verder niet spannend. Desondanks heeft de film een aardige boodschap omtrent het accepteren van de dingen die je gevormd hebben. Aan de eindstreep is The Flash dan ook een behoorlijke film, maar komt hij niet in de buurt van andere Marvel producten.

Wie kent Flashdance eigenlijk niet? De titel, de dansscenes en anders het maar al te bekende nummer van Michael Sembello, tja, dit moet je toch een keer gezien hebben en vermoedelijk deed ik dat al wel eens als kind of tiener. Of bepaalde beelden komen met heel erg bekend voor door The Full Monty waar Alex haar laskunsten nogal ter discussie stond. Niet dat de mannen van TFM er veel verstand van leken te hebben aangezien ze aan het lassen is met elektrode en Mark Addy doodleuk roept dat het zuurstof verkeerd staat. Maar fijn, dat terzijde...

Afijn, 18-jarige Alex wil doorbreken als danseres wat ze 's avonds doet in één of andere club terwijl ze overdag constructiewerker is en zit te lassen enzovoort. Bijzonder? Ja best wel want hoe kom je als vrouw op je achttiende aan zo'n baan met toch niet eenvoudig werk. Ik met een metaalbewerking's opleiding en best wel gevoel voor metaal heb het nooit goed onder de knie kunnen krijgen en zij ook niet als ik haar gepor en gesteek zo zie. Een diploma kan ze niet hebben toch wordt ze kennelijk zo aangenomen, bullshit natuurlijk. Ik snap zoiets niet, wie bedenkt zoiets? Maar fijn, ik dwaal af rond een film die eigenlijk een lang verhaal amper waard is.

Want het verhaal, de koudwatervrees voor de dansopleiding, de vlucht in de armen van de voorman, de daarop volgende relationele strubbelingen en miscommunicatie met hem die tot evenveel sex als fitties leidt is bijzonder clichematig. En dan heb ik het matige acteren of de ontzettend slechte standup-comedian Richie nog niet eens benoemd. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat er verdomd weinig van Flashdance blijft staan na deze kijkbeurt door met name het slechte verhaal. Wellicht dat het in de jaren '80 wel iets voorstelde. Ik zie weinig meer pluspunten dan het ontzettend strakke lijf van Jennifer Beals en haar zweetdruipende dansroutine hetero als ik ben, maar daarvoor hoef je jezelf niet te martelen met de hele film want dat kan je zo ook wel meepakken op YouTube. Afijn, het mag duidelijk zijn, geen voldoende.

En maar weer eens verder met het oorlogslijstje dat dit keer deze Flat Top opleverde en ik kon zien op YouTube, en ik was best wel gecharmeerd van dit beeld waar ik altijd groot ontzag gehad heb voor de piloten van carriers waar men op de limiet van hun vliegbereik opereerde met een minimum kans tot terug mocht men in de eerste plaats de heen vlucht overleeft hebben of het bombardement met een hagelstorm van granaten en kogels om de oren. Voor wie daar een duidelijk beeld van zou willen hebben raad ik aflevering 23 Pacific uit de uitstekende documentaire serie The World At War aan.

Het verhaal is duidelijk rond Commander Collier die terug kijkt op zijn tijd gedurende de slag om de Stille Oceaan tegen de Japanners en het moet gezegd dat er verhaal en karakter technisch niet zo heel veel gedaan wordt en op een gegeven staat de auteur Sterling Hayden met zijn intonatie en uitstraling wel een beetje tegen, net alsof je naar John Wayne kijkt met die uitstraling waar slechts zijn woord en mening telt en hij alleen de dingen weet, iedereen en alles bijzaak is maar hij larger then life is, his word is the word of God, en zijn barse stugge uitstraling. Maar goed, dan is het met de slechte punten wel gedaan en hebben slechte punten soms ook weer een goede kant. Want waar een gebrek aan diepgang een minpunt zou zijn is het juist weer een pluspunt dat de film lekker straight to the point is.

Want wat is dit eigenlijk een goed beeld van het leven op een vliegdekschip in oorlogstijd waarvan er weliswaar veel archiefbeelden zijn gebruikt maar dit is in mijn beleving geen minpunt gezien de leeftijd van de film waar de middelen natuurlijk beperkt zijn. De drukte op het dek, het dek vol toestellen, het klaar maken en opstijgen, het geschut in actie tegen aanvallers, een waar arsenaal in actie wat dat betreft, reparaties aan het schip en dek na de vijandelijke aanval en natuurlijk de piloten zelf weer in de aanval, speurende, stervend en 'limping home' met een aangeschoten toestel. En wat mij verder erg aanspreekt is dat hier net als in Angels on Five die ik zondag nog zag een piloot stevig aangepakt wordt na het breken van de regels en protocollen. Geen gestunt zoals we Dick Best zien doen in Emmerich's Midway.

Dit alles maakt voor mij Flat Top tot een meer dan prima film met een goed beeld betreffende een strategisch wapen en doelwit als een carrier in de Tweede Wereldoorlog. Daarom wat mij betreft een prima voldoende.

Vrijdagavond even aan de slag met deze Flatliners wat maar een al te bekende titel is en destijds veel tijd kreeg in de filmprogramma's. Zien deed ik de film jaren terug al eens waarop de film weinig verrassing meer had. Het gevoel achteraf is vooral dubbel wat dit geheel betreft.

Het verhaal is in ieder geval maar al te duidelijk rond de studenten, dokters in spe, en weet wat meer voor hoogdravende egocentrische luchtfietsers met hun plannen om één van de grotere raadsels van het leven en beyond te ontdekken en daarmee iets dat al heel lang tot de menselijke verbeelding spreekt. Uiteraard is het allemaal niet zonder risico waar men niet bepaald in een ziekenhuis te werk gaat maar een afgelegen locatie en wellicht in die tijd, 30 jaar geleden, een reanimatie niet altijd even succesvol was als tegenwoordig. Maar dat terzijde. Bijzonder is hoe ver men nu alweer is qua kennis, dat het afsterven van hersencellen binnen 60 tot 90 seconden al zeer ernstige vormen aanneemt, en dus meer dan 5 minuten onder zeil zijn absoluut ondenkbaar is. Maar fijn dat ook weer ter zijde waar het experiment natuurlijk niet bepaald vlekkeloos verloopt maar het ook ontzettend voorspelbaar is, hoe het verder in elkaar zit en dat het tot op zekere hoogte wel weer goed komt.

Van het script moet deze Flatliners het dan ook niet zozeer hebben, de behoorlijke cast is al een stuk beter met Sutherland en vooral Bacon die in goede doen zijn. Buiten dat is de soundtrack best oké maar vaart de film vooral erg goed op zijn sfeer in een aantal goed opgebouwde momenten zoals de reanimaties of de hallucinante momenten van die onder zeil geweest zijn. De momenten die Nelson met zijn plaaggeest beleefd zijn meer dan goed opgebouwd en hebben een sterke prikkel. En zo heeft deze film, die zeker niet bovengemiddeld is, waar men met gevaarlijke spelletjes het hiernamaals wil verkennen zeker zijn momenten en verveelt geen moment. Maar meer dan een 3 zit er toch niet in.

Ah, een herkijk voor cijfer en comment waar ik toch wel naar uitkeek, en poeh wat is deze film lastig te krijgen voor een redelijk prijs want wat worden er belachelijke prijzen gevraagd voor een 2de hands uitgave van deze film. Maar fijn, de aankoop voor een redelijk prijs slaagde een aantal weken terug waarop het dan gisteravond tot een kijkbeurt kwam en wat is dit toch een kostelijk film waar alles op zijn plaats valt qua stijl, gebeurtenissen en rauwheid. Wat mij betreft één van Verhoeven's meest geslaagde films.

Wat bij de opening meteen al opvalt toch de best wel grootse opzet gedurende de belegering van de stad en de vele figuranten. Daarnaast valt ook meteen een schare nederlandse acteurs op in de vorm van Hans Veerman, volgens mij beter bekend als de ziekenhuis directeur in Medisch Centrum West, Kitty Courbois en Ida Bons. Smeuig, sleazy, humor en tempo zijn de eerste begrippen gedurende de overval op het kasteel en de kennismaking en vervolg met Martin en zijn volgeling. Geniaal overigens Ronald Lacey, beter bekend als de SS'er uit Indiana Jones, als de doorgedraaide kardinaal met zijn gepreek, inzichten en het zien van voortekenen. Temidden van moord, verkrachting en plundering is het de vervolmaking van het beeld van die tijd betreffende de domheid van de mens en diens hang en zucht naar geloof en bijgeloof.

En zo gaat de film in een sneltreinvaart verder die geen minuut verspild noch saai wordt omtrent Verhoeven's schets van de middeleeuwen, zeg maar gerust de strijd om te overleven en er wordt de kijker weinig bespaard met onderlinge ruzie, een compleet doorgedraaide nachtmerrie achtige sfeer aan tafel, massaverkrachting, verminkte vrouwen, marteling, moord en de grote vrees voor die tijd betreffende de pest. Met de getoonde handhaving rond hygiene in deze film, buiten de pest om, is het al bijna een wonder dat de mens die tijd heeft overleeft en niet is uitgestorven. De film werkt naar een niet minder passende apotheose toe binnen het ingepikte kasteel die wel eens wat te snel gaat rond de symptomen en het besmette water en vooral erg sterk is met de bliksem inslag, toch is het voor mij not to much en valt het allemaal prima op zijn plaats binnen een plaatje dat gewoon past bij het beeld dat Verhoeven waarschijnlijk voor ogen had wat zoveel inhoud als een intent to portray the moral ambiguity of its characters and the Middle Ages as a "stinking time in which to live"

Verder is het interessant te weten dat Verhoeven al behoorlijk in de clinch lag met producenten in Hollywood en met moeite een geintereseerde voor deze film wist te vinden. Maar die hadden ook al snel aanmerkingen op het script en gaven alleen fiat met de eis dat er een love-interest in de film werd gecreerd met het karakter Agnes. Achteraf was verhoeven niet te spreken over de driehoeksverhouding Martin Agnes en Steven en had bij aanvang liever bij het orgineel gebleven dat draaide om de strijd tussen Martin en Hawkwood. De film is verder voornamelijk in Spanje geschoten en ik zou trouwens nog bijna de uitstekende soundtrack vergeten die echt bij de film en het tijdsbeeld past. Afijn, zoals inmiddels duidnlijk mag zijn, een werkelijk waar kostelijke film die ook nog een beetje jeugdsentiment meedraagt aangezien de film de eerste keer dat ik hem zag als tiener een dusdanige indruk maakte die ik nog vergeten ben.

Meestal nooit zo'n fan van vervolgen, het is altijd een kwestie van uitmelken en een kwaliteit die er vervolgens ook naar is. Maar Millennium blijkt met deel 2 een uitstekend vervolg te hebben.

Na de 'moordzaak' van deel 1 ligt is het onderwerp dit keer mensenhandel en het daarbij behorende sexcircuit. Moord en een nieuwe zaak biedt zich aan voor het tweetal die door omstandigheden afzonderlijk van elkaar hun onderzoek pleegt. Hoewel Salander zich andermaal van haar vindingrijkste kant laat zien boert Blomqvist ook een aardig potje met. Vooral hoe hij vermeend smeerlap Bjork in de val lokt en confronteerd met zijn uitspattingen is heerlijk. Tevens hier ook weer een drietal verhaallijnen met Blomqvist, Salander en het politieonderzoeksteam van Bublanski, net als heel veel personages met Niedermann, Poalo Roberto, Wu en veel andere voorbijgangers. Andermaal net als in deel 3 gaat het niet ten koste van het verhaal noch de duidelijkheid.

Wel opvallend is de sfeer die aanmerkelijk minder duister is dan deel 1 terwijl het onderwerp, gedwongen prostitutie, niet mals is. Meer en meer ontrafeld zich hiernaast de achtergrond van Salander die nog al wat oude tegenstanders tegen komt en volk waar ze nog een appeltje mee te schillen heeft. Tevens begint de zaak ook meer en meer te stinken op een wel erg hoog niveau. Het vinden van de oorsprong van de meeste ellende gaat gepaard met een prima opgebouwde climax en natuurlijk ruimte voor deel 3.

Deel 2 valt net als de eerste op als een uitstekende thriller, weliswaar met een iets andere toon en een iets gezochte verhaal om in een mooie trilogie uit te komen. Desondanks is dit ook weer een prima film met powerhouse Rapace op volle toeren. Niets mis mee. 4,5 is overigens niet helemaal terecht, een 4 is echter te laag. Een 4,3 zou mooi geweest zijn.

Geweldige film over Washington die eerst als een held onthaald wordt maar naderhand toch wat problemen blijkt te hebben. Fijn rol van Washington die zich als een steeds groter lul gaat gedragen en zich in zijn rol en probleem wentelt en er zich steeds dieper in lijkt te willen begraven in plaats van in te zien. De titel van de film slaat wat mij betreft dan ook niet op de 'vlucht' die hij tot een goed einde leidde, maar juist meer op zijn 'vlucht' voor zijn eigen problemen en verantwoordelijkheden. Geweldig hetzij kort rolletje van Goodman. Mooi soundtrackje ook met oa meerdere keren The Stones, Bill Whiters, Marvin Gaye enzovoort. En verdomt nog aan toe, hij gaat op het einde weer op de 'vlucht', want wat doet dat drinken met je? Het piekeren verzachtte. Hij wordt weer op de rit geholpen door Goodman, hij lijkt er mee weg te komen maar 'cheesy' wellicht, hij kiest toch voor een publieke biecht en hetgeen rechtmatig is. Tja, ik vind dat wel mooi.

Prima film, degelijk.

Weinig verwachtingen van bij aanvang, hoewel de trailer toch best leuk leek, iets dat niet veel hoeft te zeggen. Uiteindelijk was dit toch best een vermakelijke film die veel slechter gekund had maar ook beter, en zeker niet serieus genomen moet worden.

Men nemen een vliegtuig vol nietsvermoedende passagiers en een vracht met iets besmettelijks dat links of rechtsom ontsnapt of uitbreekt en een slachting aanricht. Meer is niet nodig. Orgineel? Nee, niet echt, maar ja wat is er zombieland nog te bedenken? Dan is in een vliegtuig al heel wat. Aardig is toch zeker hoe de zombies huishouden en een slachting aanrichten eenmaal op volle toeren. Geen slome wandelaars in dit geval maar snel en out for the kill. De Gore is dan ook best leuk met een aantal humoristische kills en bijvoorbeeld hoe patiënt zero op een gegeven moment als een hond met een losse arm tussen de tanden voorbij komt kruipen.

Slechte momenten zijn onderandere de lange aanloop voordat er eindelijk iets gebeurt. En het tempo blijft sowieso een hachelijk iets vanaf daar. Het tempo lijkt namelijk heerlijk te versnellen als er iets met een zombie gebeurt om daarna weer vreselijk.in te zakken tot de volgende dode of bloedvergieten. Het voelt aan als hollen of stilstaan. De realiteit met molotovcocktails en heel veel geschiet op weet ik wel niet wat voor hoogte is iets waar ik niets over ga beginnen. Daar moet je totaal niet naar kijken. Nee als de effecten met de Tomcat of het passagiersvliegtuig zelf, het doet er eigenlijk niet zo zeer toe, want dit weet je van te voren. En tja, de cast en het acteerwerk is niet best.

Bij zo'n film als dit is het dan ook meestal eerder de vraag of het meevalt hoe slecht het is dan of dit een goed product is. En ik vind het meevallen met de wetenschap dat ik de humor wel in zie van een zombiefilm. Voeg daar nog een uitermate mooie stewardess aan toe in de vorm van Kristen Kerr en ik vind het wel acceptabel. Daarom vooral aardig voor een keer.

Een paar weken terug stond het origineel nog op het programma en toen besloot ik dat de remake ook wel weer eens aan een herkijk onderworpen kon worden. Zien deed ik de film allang, heel veel indruk maken deed de film daarentegen nog nooit echt en overheerste vooral de vraag waarom je zo'n remake maakt.

Afijn, het verhaal is in die zin gesneden koek en opzich spreekt het voor de film dat er een redelijke cast voor handen is, de muziek lekker is met onderandere Massive Attack en Steve Winwood Group en de locaties en woestijnshots prachtig zijn. En ach, op een gegeven heeft het geheel wel wat met een Quaid die niet in de voetsporen kan treden van James Stewart maar op zich wel een sympathieke karakter speelt, de de tegen wil en dank norsige leider. De soundtrack van Beltrami mag overigens ook genoemd worden en is Quaid op pakkende wijze adequaat in de situatie met de berbers, iets dat goed wordt opgebouwd qua sfeer en montage, en wat die Berbers trouwens betreft daar wordt een heel wat dreigender gevaar van gemaakt dan in het orgineel wat opzich niet verkeerd is. Daarnaast is Miranda Otto natuurlijk een prettige verschijning binnen een cast gedomineerd door mannen.

Maar dan heb ik het meest wel genoemd en zit het, afhankelijk van hoe je er naar kijkt, toch barstensvol details die geloofwaardiger of anders gekund had. Wellicht dat dit een beetje de no nonsense, het komt allemaal niet zo precies, jaren 2000 avonturen stijl is, maar ik vind verschillende dingen opvallend ondoordacht of zelfs slecht. Zo wordt door de aanwezige uit de omgeving aangegeven dat Juli de warmste maand is in de Mongoolse woestijn maar men is constant volop in de zon aanwezig, men zit, eet, praat, en hangt maar wat rond in de zon terwijl ieder verstandig mens dat in de schaduw zou doen. Een slechte keuze aangezien water al een probleem is en de plaatselijke zei dat je een halve liter water drinkt en er vijf uit zweet, dat is toch dom of niet dan? En dat gebeurt niet één keer, dat gebeurt doorlopend, net als dat een wandeling in de woestijn funest is en je raar begint te wankelen en te hijgen, maar als je vlak naast dat toestel in de zon hangt is dat kennelijk minder erg, oké dan...Bovendien zie ik niemand bruin worden, zelfs rossige bleekscheet Otto niet. Zo ook dat Outkast momentje, ik snap dat men bij gebrek aan brandstof er voor kiest overdag te werken want dat kan namelijk niet anders, maar met het Hey Ya moment staat men andermaal plezier te maken in de zon en de dansen en te doen alsof al die zonuren en dat honger dieet aan water en weinige eten geen roofbouw pleegt, tja. Dan is Kruger als 'de ontwerper ' tenminste nog een normaal karakter, Ribisdaarentegen is een irritante nerd waarvan ik me afvraag waarom dat karakter en zijn houding nu zo raar moeten zijn, wat voegt dat toe? Het is eerder een irritatie die onnodig is.

En zo is de remake toch een potje turven waarbij er erg veel verticale streepjes onder het minnetje komt te staan en dat een bepaalde degelijkheid de film in de weg staat. Desalniettemin is het allemaal best te doen voor een keer maar blijft de film toch op behoorlijke achterstand bij het orgineel.

En dan toch eindelijk de kers op de taart van deze filmzondag aan de beurt, en dat werd dus deze Flight of the Phoenix uit '65 en daarmee een film die ik graag aan mijn collectie zou toevoegen maar redelijk onmogelijk te krijgen is met Nederlandse subs. Maar wat een heerlijk brok jeugd sentiment is deze film toch waar de vermakelijke 2004 versie simpelweg niet aan kan meten. En phoa....wat had ik hier een zin in om dit weer eens te kijken, en wat stelde het geen moment teleur.

Het verhaal mag zoals te verwachten bekend zijn rond het toestel met de noodlanding in de woestijn, de struggle to survive en het ambitieuze plan om daar weer weg te komen. En zoals te verwachten heeft dat plan nogal wat voeten in de aarde, maar wie een typisch avonturenfilm verwacht kan wel eens bedrogen uit komen binnen een film met veel en verschillende karakters waar toch vooral de focus ligt op onderlinge verhoudingen, spanningen en botsingen. Want irritaties zijn er natuurlijk te over in het onbarmhartige klimaat van de Sahara, de vraag hoe of wanneer er redding gaat komen en een slinkende voedsel en watervoorraad tot gevolg. Dus, zoals reeds gezegd, het is groepsdynamiek, groepsdruk, irritaties, leugens, bedrog en een beetje hoogmoed wat we grotendeels te zien krijgen.

Uiteraard kunnen we niet om de cast heen met de gewetensvolle gezagvoerder in de vorm van James Stewart, daarnaast een kust en tekeur aan bekende gezichten met Attenborough, Hardy, Borgnine, Marquand, Bannen, Kennedy en de minder bekend Ronald Fraser die in principe gelijk heeft tot twee keer toe zijn snor te drukken, want als hij de eerste keer niet dood geweest was dan toch zeker de tweede keer. Tenslotte komt er nog een kostelijke aap uit de mouw rond het vliegtuig ontwerp, maar vervelen doet hij mij allemaal geen moment ondanks dat er geen enkele verrassing in zit voor mij. Want Flight of the Phoenix is voor mij een heerlijke klassieker met een flinke dot jeugdsentiment waarin alles op zijn plek valt van cast tot locatie en karakters tot ontsnapping. En zoals gezegd, wat een fijne herkijk na zoveel jaar. Want daar zat mischien zelfs wel 30 jaar tussen.

Krijg nou de tering!

Flodder, tja, wie kent dit niet? Op welke leeftijd ik deze film zag durf ik niet te zeggen, wel maakte de film grote indruk met zijn humor, actie en natuurlijk Tatjana. Na de eerste film ging de kwaliteit toch wel achteruit met de serie als dieptepunt, waar ik bij gebrek aan beter veel van zag, maar die ook regelmatig te flauw was voor woorden. Maar fijn, dit gaat uiteraard over de eerste Flodder.

Het verhaal mag bekend zijn rond het aso gezin dat in een sjieke woonwijk terecht komt met de nodige wrijving tot gevolg tussen het elitaire volk en hun eigen onaangepaste porem. Talrijk zijn dan ook de incidenten en gebeurtenissen die zich voordoen. Kostelijk zijn natuurlijk de vele ongelukjes rondom Sjakie, de afpersing van Neuteboom, de autoachtervolging, aan het zwembad schijnt de moeder van Dick Maas te zitten, en natuurlijk de doordraaiende Kolonel Kruisman, dan vergeet ik nog bijna de rijdende buurtsuper. Zoals gezegd is de film een opeenvolging van incidenten, ongelukken en andere hilarische momenten.

De cast doet het uitstekend. Frijda kan eigenlijk niet meer los gezien worden van de rol net als Tatjana. Stapel vind ik persoonlijk net wat te welbespraakt voor de rol van Sjonnie, maar dat wordt toch iets beter gedurende de film. En uiteraard zijn Herbert Flack en Bert André sterk gecast voor hun rol. De muziek is uiteraard lekker fout, de wagens allemaal uitermate iconisch, en ja...wat ziet Tatjana er uit om op te vreten.

Dan rest uiteindelijk de vraag of dit best wel goed is of misschien toch wel een beetje slecht. En ik ben van mening dat het op een uitgebalanceerde manier goed op een slechte manier is. Het is zo lekker fout, zo lekker over de top, zulke lekker ongecompliceerde humor dat het eigenlijk best wel heel goed is. Een soort van New Kids jaren '80. Daarom heb ik er toch best wel weer van genoten en staat met veel plezier deel 2 en 3 de komende weken op programma.

En nummer drie. Duidelijk is allang dat de reeks over zijn hoogtepunt heen is en naar het niveau afzakt dat in de serie de boventoon zou voeren. Huub Stapel en Rene van 't Hof hebben de reeks al verlaten en zijn vervangen door Van Vrijberghe de Coningh en Stefan de Walle met wisselende gevoel tot gevolg en verder werd hier uiteraard geen topfilm van verwacht.

En ach, vermaken doet het best nog wel, ook al is het merendeel een herhaling en hebben we het in principe allemaal al eens gezien. Zoals Kees die zich weer eens in de nesten werkt bij de tennisbaan, een wild ritje van opa, een wild feestje met een huis tegen de vlakte, een auto achtervolging, en de nodige kolder rond Sjakie hoewel hij dit keer opvallend weinig kwetsuren op loopt. Een pluspunt is de verschijning van Caja de Groot in de vorm van Mirjam en ik moet zeggen dat van Vrijberghe de Coningh het best aardig doet. Stapel was ook zeker niet slecht maar vond ik altijd net iets te welbespraakt terwijl Van Vrijberghe de Coningh op zijn minst een lekker fout accent voor de dag legt.

Maar behalve is het toch allemaal net te flauw, te gemakkelijk. Vreemde keuze bijvoorbeeld om opa weer tot leven te wekken. Dan is er de keuze om het karakter Kees, de Walle, wel heel onnozel en dom te maken. In combinatie met de dik aangezette Johnny neigt het allemaal net wat teveel naar foute komedie. Dan is er de voorspelbaarheid in verschillende zaken. En dan heb ik eigenlijk alweer veel te veel gezegd over deze film.

Afijn, het mag duidelijk zijn, een wisselende film van best wel vermakelijk tot ontzettend flauw, soms zelf slecht, en vooral afgewerkt omdat hij nu eenmaal tot de reeks behoort, behalve dat snel vergeten zou ik zeggen.

Go stick your dick in a dyke.

Na vorige week deel één gezien te hebben nu toe aan deel 2, Flodder in Amerika dus. Ooit wel eens gezien en in de herinnering als best vermakelijk, maar natuurlijk was er voorbaat al de kennis dat dit uiteraard niet beter ging worden dan de eerste Flodder. Maar dat maakt op zich niet uit, kom maar op met dat zooitje ongeregeld.

En laat dat nu goed uitkomen, een uitwisselingsttraject. Een goede manier om een verstoorde verstandhouding te krijgen met een land als Amerika zou ik zeggen. Na een persoonsverwisseling, een uitzetting, en daarna het te hulp schieten van iemand in Central Park, lijkt het toch nog redelijk goed te komen. Maar niets is minder waar, want men weet uiteindelijk toch wel overal een puinhoop van te maken, gelukkig een vermakelijke puinhoop. En Sjakie is nog meer de klos dan in de eerste film.

Alle 'usual suspects' zijn weer aanwezig op Toet na, de link met Rosenbaum en dat men de toko opknap met de nodige Hollandse invloeden is best leuk bedacht, de Wallstreet crash is dan eigenlijk weer te gemakkelijk een kopie van het zwembad net als de oorzaak, het gedoe in het hotel met name de badkamer dan wel weer leuk, Geoffrey hoteldebotel van Kees is weer net wat te flauw, het parkleven dan best weer leuk en het detectie poortje op Schiphol toch praktisch iconisch.

En zo is Flodder in Amerika een beetje turven tussen best leuke momenten en wat minder leuke momenten en wisselt het niveau humor ook een beetje die regelmatig wat naar het flauwe neigt. Het scherpe en orginele is er een beetje vanaf. Dan vergeet ik nog bijna de cast van Roger Robinson als zwerver die toch wel sterk is. Bij de eerste komt deze Flodder film niet in de buurt maar best leuk en vermakelijk is deze zeker nog wel. Op naar deel drie komende dinsdag.

Wat een bijzondere film. Ik meende hem al eens eerder te hebben gezien maar behalve de laatste scene die een luguber en mismaakt schepsel laat zien dat in een kuil rondkruipt en bekeken kan worden door publiek. Maar tot mijn grote verbazing komt die scene hier helemaal niet in voor. Is dat dan deel 2? Want meende wel dat er in die film ook iets voor kwam van het spugen van slijm en mensen de oplosten...anyone?

Terug naar The fly zelf. Wat begint als een standaard verhaal en plotwending met de vlieg in pod neem de film als snel een turn for the worse en dan niet in de zin van kwaliteit maar wat je als kijker voor de kiezen krijgt. De afvallende ledematen, haren waar ze niet horen en een werkelijk walgelijke vorm van voeden komt aan je voorbij en dat blijft zo tot het einde. De haren rijzen je te bergen bij de eindelijke transformatie en de derde teleportatie die nog desastreuzer verloopt dan de eerste. Niet dat het nu zo eng is, maar Cronenberg weet je precies in een vaag gebied tussen walging en fascinatie te krijgen. Zo wordt er ook heel goed gespeeld, vanuit Davis haar persoon dan, tussen opnieuw walging maar aan de andere kant het idee dat in die walgelijke transformatie een mens zit waar je van houdt. What to do? Vluchten van angst of proberen te helpen? Het afgevuurde schot is het beste en had al veel eerder moeten gebeuren. Daarnaast wordt het in een bepaalde weerzinwekkendheid gebracht, het grenst wat dat betreft wel aan de pulp, want ondanks het goede acteren, ik denk Goldblum's beste rol ooit, draait het toch wel wat om shockeffect. Hoe smerig kunnen we het brengen, en het liefst duister en onplezierig als het maar kan. Bij mij blijft vooral heel erg de naar het einde toenemende sombere en naargeestige sfeer hangen en de gedachte dat het in die zin een kutfilm is en dus in zeker een bepaalde indruk maakt.

Ik persoonlijk ben geen film van dergelijke films. Zal hem dan ook niet snel weer zien.

Ja goh...een prent die aan elkaar hangt van clichés en clichématige personages. De angry doch avontuurlijke Amerikanen, de wrede en gemene Duitsers, foei, op die ene gentleman na dan....

Verder voorspelbaar, weinig diepgang, beetje kalverliefde en een ronduit belachelijke redding van de piloot die in niemandsland is neergestort. Moet zeggen dat het terrein, de loopgraven en de aanwezige soldaten er goed uit zien, als ze net zoveel aandacht aan scenes en echtheid in de hele film hadden besteedt was het meer geweest dan nu. Daar komt overigens bij dat de Duitsers allemaal met de DR1 lijken te vliegen, de befaamde driedekker van Fokker. Maar dit toestel kwam pas ver in 1917 in gebruik waarop het in eerste instantie een moeilijk te hanteren toestel bleek en zeker niet zo superieur als in de film voorkomt. Daarbij was het Lafayette eskader al veel langere tijd in Frankrijk aanwezig waarbij ze gewoon vochten tegen andere Duitse tweedekker waaronder de Albatros. Daarnaast is het kolder om ieder Duits toestel rood te schilderen. Als dat zo geweest was had de legende van Manfred Richthoffen dan bestaan? De Rode Baron? Nou...nee...dus ja, dat is weer typisch bedacht door zo'n sukkel die óók iets gehoord heeft maar niet weet wat de waarheid is.

Opgeklopte shit, jammer voor zo'n verhaal waar heel veel meer uit te halen geweest was, zelfde verhaal overigens met Der Rote Baron, luchtgevechten zijn soms mooi maar vaak ook over de top, zelfde met de special effecten, soms mooi, meestal het doel voorbijschietend. Overigens wel een licht kippenvel momentje wanneer Henderson zich op de zeppelin stort.

Vanwege de F1 maar even op de zondagse namiddag aan de klassieker en daarbij viel de keuze deze keer op Flying Leathernecks en daarmee een film waar ik toch wel erg blij van werd deze tegen te komen bij de kringloop ook al zijn de cijfergemiddeldes niet super.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de nieuwe commandant genaamd Kirby die voor de groep komt en zijn stempel op oude manier drukt. Tegelijk rijdt hij ongewild kapitein Griffin in de wielen die geprefereerd werd door de groep zelf en zich niet kan vinden in de aanpak van Kirby, het betreft een terugkerende botsing binnen het moeilijke strijdtoneel van the pacific te beginnen met Guadalcanal met een amper verovert vliegveld en een overwinning die nog verre van zeker is vanwaar uit men verder trekt naar vermoedelijk Betio, de Marianen, the Marianen Turkey-shoot, Iwo, Okinawa en nog het nodige aan zeeslag en zoals te verwachten wordt veel ingevuld aan de hand van archief beelden.

En hoewel ze er nog wel eens naast zitten met die archief beelden en alles door elkaar gemonteerd hebben komt het idee meer dan prima over van de harde strijd in combinatie met het vernieuwende idee rond directe luchtondersteuning. Tel daarbij op dat Wayne iets minder onuitstaanbaar is als anders met zijn gebruikelijke alwetende air, en Flying Leathernecks is zowaar best een aardige film die vooral in het tijdsbeeld van de begin jaren '50 gezien moet worden want het is nogal eens aan de brave kant en sleept het geheel ook regelmatig ondanks de korte speelduur. Toch mag het beeld er zijn net als de humor rond de foerier die het beste voor heeft met zijn eenheid. Voor nu een voorzichtige 3 sterren, maar wie weet met een herziening op termijn...

..close your doors! There's something in the fog!

Gisteravond rond 23:30 nog ingestart als een lekker nachtfilmpje met een whiskey'tje in de hand. Had ik deze al eens gezien...? Ik weet het niet...maar het zou best kunnen. Maakt ook niet uit, draaien met die hap.

En ja, meteen alweer die muziek door Carpenter zelf geschreven natuurlijk en uiteraard een aantal bekenden binnen het horror genre zoals Curtis en bekenden van Carpenter zelf met Barbeau. En wat leent de situering en de opzet zich goed voor iets mysterieus. Goed gaat het dan ook van start met de trawler en alle techniek die vreemd doet. Toch jammer dat het daarna erg lang duurt voordat er weer iets gebeurt en de slachting verwacht in deze kruising tussen Pirates of the Caribbean en Stephen King's The Mist toch wel een beetje teleurstelt.

Toch geniet ik met volle teugen van de overdaad aan sfeer en muziek. is het geheel ongetwijfeld een inspiratie geweest voor Stephen King, werkt Carpenter qua camerawerk weer prachtig met lichtval en duisternis, is de aanval en redding rond het jongetje van Stevie sterk, hoe de auto kennelijk vast zit dan weer niet en is het verhaal waar de pastoor mee komt gewoon lekker. Het maakt The Fog zeker niet tot Carpenter's beste maar wel tot een erg genietbaar geheel. Lekker, gewoon lekker.

Op de vrijdagavond zo tussen de afleveringen van Breaking Bad seizoen 4 door ook nog even aan de documentaire met deze Food Inc over de Amerikaanse voedselindustrie.

En ik moet zeggen dat ik bij voorbaat sceptisch was over wat de documentaire ging vertellen, zouden er misstanden zijn rondom de bereiding van voedsel? Ongetwijfeld. Zal het allemaal heel gezond zijn? Waarschijnlijk niet. Maar de industrialisatie is toch simpelweg ook een gevolg van de stijgende wereldbevolking. Neem nu Amerika alleen al die sinds 1945 qua aantal keer drie is gegaan met bijna 350 miljoen mensen. Daar kan die dappere kippenboer in zijn tuintje te preken over gezondheid en werkwijze nooit aan voldoen natuurlijk, plus dat het inferieur werk is wat de meeste mensen niet willen doen, en zoals de meeste geïndustrialiseerde monotone robotachtige baantjes, wordt het niet best betaald. Het lijkt mij oorzaak en gevolg. Meer, sneller, goedkoper, want de gemiddelde Amerikaan heeft ook niet zoveel te besteden. En dan heb ik nog niet eens gesproken over het gemiddelde consumentengedrag, waar de wereld in handbereik ligt maar het nooit genoeg is, net als de gemiddelde inspanning van de mens tegenwoordig met gebrek aan beweging, maar we moeten wel aan de kapsalon. Werken we het dan niet zelf ook een beetje in de hand?

Maar Food Inc gaat verder dan dat en kaart toch wel degelijk interessante dingen aan zoals de slechte behandeling van dieren, overmatig antibiotica gebruik waardoor een mens resistent wordt, en het uitbuiten van bijvoorbeeld de kippenboeren, ongeveer hetzelfde zoals in Nederland tussen de veeboeren en de zuivelindustrie. Zij maken winst en de boeren wordt afgekocht met een paar magere centen de liter. Natuurlijk is er sprake van corruptie en machtsmisbruik, maar dat gebeurt in iedere laag en ondernemingssector, maar Mosanta met zijn Roundup, gemodificeerd zaad, onderzoeksteams en rechtzaken zijn dan wel weer next level en doen me regelmatig denken aan de tabaksindustrie in The Insider waar de enkeling kansloos is tegen het grote machtige bedrijf. Bijzonder in dat licht is tevens dat je in sommige Staten kennelijk voedsel niet mag belasteren want dan kan je waarschijnlijk ook al rekenen op een dagvaarding.

En zo schetst Food Inc opzich een prima beeld van de voedselindustrie maar doet dat zo nu en dan wel op een beetje een rommelige wijze zoals in het intro te zien is. Daarnaast had deze docu voor mijn gevoel een mega zware aanklacht kunnen worden, zelfs walgelijke en wreed met meer getoond dierenleed, maar houd Food Inc zich op dat vlak aan de luchtige kant. Niet dat het heel slecht is maar het geheel mist wel wat impact. Afijn, aardig voor een keer maar niet heel bijzonder. Om te eindigen met de claim dat gezonder eten een keus is, maar wel een keus die niet voor iedereen weggelegd is omdat gezonder en biologisch eten duurder is dan het spul uit de industrie. Over een visuele cirkel gesproken die beide kanten opgaat.

Donderdagavond effe twee filmpjes er doorgedrukt en laat ik bij voorbaat zeggen dat het met beide geen succes werd. De eerste film was deze Fool's Gold en daarmee een film die ik op basis van verhaal en uitstraling altijd zou laten liggen wegens de simpele reden dat dit niet mijn ding is. Maar een kringloop aankoop van meerdere blu rays voor een uitermate zacht prijsje voorzag mij ook van deze film, dus dan toch maar even proberen...

Het idee is maar al te duidelijk rond de relatie onder spanning tussen Jill en Finn die een laatste grote kans krijgen op een schat met nog al wat kappers op de kust en ook nieuwe handlangers. Pluspunt natuurlijk het scherpe beeldformat van de Blu ray in combinatie met de prachtige natuur, net als de prachtige Kate Hudson en mag ik absoluut ook graag McConaughey zien alleen liever niet in dit soort rollen. Aan de cast ligt het dan ook verder niet en is het ook verder absoluut niet saai. Sterker nog, het ziet er uit als een productie waar men echt wel moeite voor gedaan heeft en is de chemie tussen Hudson en McConaughey ook best oké.

Maar verder, de humor is bij tijd en wijlen tenenkrommend, het typetje Gemma lekker maar bijzonder irritant, heb ik nog nooit zo'n slecht accent gehoord als in dit geval van Ewan Bremner die voor een Oekraïner moet doorgaan en is het gewoon allemaal te slecht en flauw voor woorden. Zoals de falende apparatuur en teringzooi aan boord van het schip in de opening of even later hoe iedereen van de speedboot flikkert met een scherpe bocht of de eindfase met het watervliegtuig. Buiten dat is het ook nog eens vreselijk braaf en duurt allemaal veel te lang.

Kortom, dit is absoluut niet mijn ding en valt binnen de kaders van hersenloos vermaak. In mijn ogen een verspilling van geld op alle vlakken voor de makers en kopers, maar ja, smaken verschillen. Er zijn mensen die dit leuk vinden om vervolgens nog maar eens te herhalen dat het allemaal niets een heel slecht is en ook niet eens een heel laag cijfer gaat krijgen.

Stevige documentaire die niet helemaal doet wat het zegt maar desondanks een stevige indruk achterlaat betreffende het lot van burgers in een dergelijk zwaar bevochten stad.

For Sama benoemd zichzelf als een dagboek voor de kleine Sama. Waarom ging Waad naar Aleppo? Waarom bleef ze tijdens de eerste onrusten? Waarom was ze met haar latere man Hamza zo volhardend te blijven terwijl de hel in alle hevigheid los barstte? Tot daar gaat alles goed en we zien de ernst van de situatie toenemen en het grove geweld rondom van rebellen en regeringstroepen. Toch het dagboek zoals verwacht met veel achtergrond waarin je Waad leert kennen komt niet los. De opname/ film wordt eerder een chaotisch aantal beelden van geweld, explosies, doden, gewonden en chaos rondom een langzaam groter wordende Sama.

Niet dat dit veel uitmaakt overigens. For Sama lijkt zich daarmee juist te centraliseren als beeld van burgers in oorlogsgebied met als beelden de tol die zij betalen, het verlies en de angst. En daar slaagt de documentaire toch meer dan behoorlijk in, het is het ultieme beeld van overleven in een brandhaard en het dweilen met de kraan open wat het hospitaal betreft. Grof, visueel gruwelijk, stress en angst. Hoe kan je daar leven? Schrijnend zijn de huilende kinderen bij hun broertje en de moeder die het jongetje ten koste van alles zelf wil dragen. Het zijn onvervalste emoties die weliswaar brutaal maar wel eerlijk in beeld worden gebracht. Daarnaast toont het toch een warme cultuur waar mensen verknocht zijn aan familie en omgeving.

Te midden van dit wordt er toch geleefd, gelachen, getrouwd en zelfs kinderen gekregen. Het is een bijzondere en zelfs dubbele tragiek in deze ravage vol menselijk lijden. Commentaar is er dan hoe Waad dingen filmt die je misschien niet zou moeten filmen, tja, brutaal is het wel, maar zoals gezegd het zijn ook onvervalste en eerlijke emoties die getoond mogen worden aan de wereld in de ijdele hoop, van mijn kant dan, dat mensen hier misschien eens wat van leren. For Sama is daarmee een bruut eerlijke en goede documentaire te noemen. Ja, hier hou ik wel van.

Heel wat jaren terug in mijn tienerjaren eens gezien, er van herinneren deed ik vrijwel niets meer op de show met afloop in Vietnam na. Twee jaar terug was ik in de veronderstelling deze film gevonden en aangeschaft te hebben in de vorm van The Rose waar Midler ook als zangeres voor de dag komt, maar dat bleek toch anders te zijn en een paar weken terug kwam ik dan eindelijk deze For The Boys tegen waar ik niet lang over na hoefde te denken.

Hoewel nooit bevestigd zou de film losjes gebasseerd zijn op de tour van Bob Hope met de USO band. Ene Martha 'big mouth' Raye die ook onderdeel was van verschillende optredens beweerde dat het karakter Dixie Leonard op haar gebasseerd zou zijn wat leuk is als achtergrond info maar verder niet van belang is en even is het in die beginfase zoeken met Jeff Brooks bij Dixie aan de deur en de flashback en de uitnodiging om zich bij de Eddie Sparks band te voegen. Maar eenmaal op het podium begint de film en met name het karakter Dixie op volle toeren te draaien. Want wint ze op fantastische wijze die zaal voor zich, ze improviseert, ze daagt uit, ze entertained, kortom ze slaat in als een bom. A star is born...

Maar niet alles is goud dat onder de zon blinkt met een machtsstrijd tot gevolg in die beginfase waarbij het kennelijk toch tot Eddie doordringt dat Dixie een geval apart is. Gevat is het gekibbel tussen de twee en potverdikke wat is Dixie rap en scherp van tong, heerlijk. En wat wordt er toch goed geacteerd in deze film die als genre aanduiding heeft oorlog en komedie, maar ik vind dit nog oorlog en komedie. Wel mooi hoe ze zowel in Korea als Vietnam in de ellende geraken en er achterkomen dat hun leventje toch allemaal wat minder vanzelfsprekend is.

En waar ik eerst toch wel even schrok van de speelduur, die toch dik twee uren is, vliegt de tijd om en toont For The Boys zich als een uitermate innemende en leuke film met een toefje feel good maar ook het nodige aan karakter betreffende de communistenjacht en relaties die op de klippen lopen, en vooral ontzettend snedige dialogen en sterk acteerwerk. Het mag duidelijk zijn dat dit weerzien me goed vermaakt heeft gisteravond en mij meer doet dan die andere Bette Midler film genaamd The Rose.

De keuze voor klassiekerzondag viel of For Whom The Bell Tolls, uiteraard een maar al te bekende titel van de hand van Hemingway, en daarmee een boek die ik wel eens geprobeerd heb maar waar ik jammerlijk in strandde. De film kon ik toch niet laten liggen toen ik die eenmaal bij de kringloop tegen kwam, een echt verloren klassieker lijkt dit bij aanvang niet te zijn, maar goed, zien is weten.

Vlot en actievol is in ieder geval het begin, wat dat betreft laat deze film uit '43 er geen gras over groeien en gaat vlot van start. De tocht van Jordan vervolgt zich met het aansluiten bij de verzetsgroep en het plannen en inschatten van een nieuwe opdracht. En laat vooral de intriges, problemen en machtstrijd binnen de verzetsgroep het verhaal het meeste inkleuren, iets dat zijn interessante fases heeft maar ook regelmatig aan de lange kant is en uiteraard is daar nog de romance met Maria die ook zijn momenten heeft maar ook regelmatig niet heel realistisch aanvoelt te midden van oorlogstijd. Maar goed veel van de film moet natuurlijk in het tijdsbeeld van 1943 gezien worden.

De cast is daarbij prima met Grant, Akim Tamirof, Katina Paxinou en natuurlijk de mooie Ingrid Bergman. De muziek is lang niet verkeerd en er wordt gefilmd in een prachtige omgeving. Bijzonder sterk is het verhaal over de onrust en afrekening in het dorp met Pablo in een leidende rol, gewaagd en sterk zijn tevens de kleine wreedheden net als de haat en nijd tegen alles en iedereen. De opbouw richting het einde mag er ook zijn met de getoonde oorlog en vlucht bij de brug onder vuur waar de afloop dramatisch en goed is maar helaas niet minder voorspelbaar. For Whom The Bell Tolls maakt in die zin best een goede indruk maar een nadeel is dan toch weer de speelduur die net wat te lang is voor het getoonde. Daarnaast, hoewel ik daar geen last van had, schijnt er de kritiek te zijn dat de gelaagdheid van het boek geen moment benadert wordt. Desondanks zit er wel een voldoende in want dat verdient de film wel, toch de topper die ik dan hoop tegen te komen is het niet.

En verder met For Your Eyes Only, andermaal Roger Moore en een film waar ik wat meer van verwachte na Moonraker en vooral The Man With The Golden Gun. En hoewel vermakelijk viel het toch een beetje tegen.

De film gaat nochtans van start met een iconische scene, de helikopter en de rolstoel. Een scene die ik in mijn jeugd zag tijdens een familie gelegenheid, want dat moesten we even zien, zonder destijds te weten dat dit aan James Bond toe behoorde. De Sheena Easton themesong mag er ook zijn. Een meer dan behoorlijk verhaal komt opgang rond contraspionage en spionage in het algemeen met rivaliserende geheime diensten en een apparaat als inzet. Even lijkt het er op dat Bond echt speurwerk verricht.

Maar dan komt de klad er toch een beetje in. De meeste problemen en vooruitgang in de zaak volgt toch vooral als hij weer achter de vrouwtjes aan zit, en de achtervolgingsscène is ook constant een herhaling van zetten. Tot twee maal toe door motors achterna gezeten, dan door buggy's op het strand en later op skies. Vermakelijk en spectaculaire is het wel, maar het is ook erg veel van het zelfde. Dan is er het duik gebeuren en de onderzeeër waar Bond en Melina in op pad zijn. Het is tenenkrommend hoe hij alles weet en de bevelen loopt uit de delen terwijl het haar werk en apparatuur is. Het zou juist andersom moeten zijn lijkt me. En dan is er de gele Eend met het enorme uithoudingsvermogen.

Een prachtige Bond-babe ten spijt, Carola Bouquet, is For Your Eyes Only wel vermakelijk te noemen maar verre van goed vooral ook bij gebrek aan een goede en aansprekende bad guy. Een van de weinige dingen waar Bond zelf wat mij betreft een pluim voor krijgt is dat hij zich niet vergrijpt aan de aandachtszieke kunstschaatser. Maar verder is het allemaal inwisselbaar, steekt deze Bond-film er nergens boven uit ten opzichte van andere Moore films. Saai is het nergens, toch had ik iets meer verwacht van deze film.

Flauwe bedoening die op het succes van The Guns probeert mee te liften en daar in alle opzichten in faalt.

Men begint met het einde van The Guns en speelt een soort eindscene na waarin Mallory en Miller gered worden. Op dat moment al gespeeld door onder andere Shaw. Dat je Gregory Peck niet nogmaals kan strikken is tot daar aan toe, maar zo vast houden aan de karakters en die eindscene is onzin. Eigenlijk verliest de film daar eigenlijk al zijn identiteit en is het een krampachtige poging tot herhaling van de grote voorganger.

Een nogal zoutloos en niet altijd logisch verhaal vervolgt zich her en daar onderbroken door leuke verschijningen van Barbara Bach en Richard Kiel. Vrouwen, dubbelspel, tegenslag, de nodige actie en een opdracht die langzaam uitmond in onmogelijk, we hebben het allemaal eens eerder gezien en jammer genoeg is Force 10 from Navarone niet meer dan een slapaftreksel.

Er is beter maar zeker ook slechter. Wellicht best een redelijke film, ondanks dat laatste hadden ze zich het maken van deze kunnen besparen als is het alleen maar vanwege de naam die eerder tegen dan mee werkt.

Ondanks recensies dat F vs F wel meeviel en diepte miste, zag ik toch wel uit naar deze film mede omdat ik Bale graag zie spelen. En de film stelde mijn inziens niet teleur.

Het beeld dat in eerste instantie wordt gebracht tussen Shelby en Miles zal een eigen invulling qua dialoog en verstandhouding gekregen hebben, wat wel opvalt is de innemendheid, de liefde voor de sport en wagens en vooral het tijdsbeeld. Al snel wordt de switch gemaakt naar de grote bonzen van Ford. Een tweedeling tussen enerzijds de liefde voor de sport en willen racen versus machtsgeile bobo's blijft gedurende de gehele film voor wrijving zorgen. Er is dan ook weinig begrip voor elkaar. Figuren als Iacocca, Beebe en Ford zelf slagen er bijzonder goed in zichzelf voor schut te zetten. 'Racen? Nee, dat gaan we niet doen.' Is de eerste reactie op de presentatie van Iacocca. Maar na een schoffering en mislukte overname, fraai en humoristisch gebracht met Fiat als spin in het web, van Ferrari, moet alles wijken waarop Shelby en Miles in beeld komen en een soort 'wapenwedloop' met Ferrari begint richting Le Mans.

Een prachtig auto is het resultaat met de GT40. Een wagen die qua design zijn tijd ver vooruit was en er nog steeds supergaaf en strak uitziet. Miles blijkt behalve een goed monteur en coureur ronduit geniaal in het aanvoelen van de auto. De wegligging, airflow, lengte van versnellingen, gewichtsverdeling...Miles doet qua kwaliteiten en afstelling denken aan Lauda en Schumacher, mannen die ook dergelijke kwaliteiten hadden. Zonder slag of stoot gaat de aanloop niet, The Board met machtsgeile bemoeials blijven boven als het Zwaard van Damocles boven het team hangen om veto's uit te spreken, vaak niet de slimsten maar van die typische manager beslissingen die totaal los staan van het te behalen doel, maar vooral duiden op bemoeiziekte. Shelby regelt een aantal dingen op geniale wijze waarop de opbouw en apotheose op Le Mans kan plaats vinden. Spannend, boeiend, kostelijk en vooral erg fraai in beeld gebracht is de race zelf begeleiden door Beltrami die redelijk is maar die ik ook wel eens beter gehoord heb.

Ford v Ferrari valt vooral op vanwege zijn bijzondere verhaal en afloop, het tijdsbeeld mag er zijn maar vooral het karakter Ken Miles wordt boeiend neergezet door Bale. Een karakter die je meer gunt dan hem over de gehele film door toedoen van anderen toekomt. Tenenkrommend maar tevens kostelijk zijn de beslommeringen tussen de auto grootmachten en vooral het machtsspel op de achtergrond van alle managers die willen laten zien wie de langste heeft. F v F heeft in die zin een negatieve balans maar valt toch vooral op door een bepaalde luchtigheid en humor, een toon die gedurende de race, en afwikkeling daarna, wel verdwijnt en serieuzer wordt. F v F is wat mij betreft een bijzonder vermakelijk en stijlvolle film en een fijn product voor een avondje film kijken.

Zondagavond zoals gewoonlijk aan de klassieker en in dit geval weer Hitchcock met deze Foreign Correspondent uit maar liefst 1940 en daarmee een bewogen tijd en een onderwerp geheel in stijl zoals we al zagen met andere films uit die tijd met actuele onderwerpen als spionage en sabotage.

En zo niet anders in het geval van deze film met een journalist die er op uitgestuurd worden om in Europa te onderzoeken of de vredesbesprekking wel zo neutraal zijn als gehoopt. En natuurlijk stinkt er iets en komt Jones een groots complot op het spoor die hij als enige ziet en het een toer is anderen en de autoriteiten te overtuigen. Leuk is de humor tussen Jones en Carol, leuke dame trouwens die Laraine Day, maar ook bijvoorbeeld tijdens de achtervolging door het dorpje waar de inwoner probeert over te steken. Bijzonder fraai is het decor met de windmolens een beeld dat Nederland moet voorstellen, vreemd blijft het zogenaamde 'Nederlandse' taaltje taaltje dat gesproken wordt en bijzonder en charmant is het beeld in de binnenstad met de vele, misschien teveel, fietsen. Mooi en nostalgisch de vele en oude reclames zoals Van Nelle.

Maar het blijkt ondanks alle goede punten toch echt een oude film die het van veel dialoog moet hebben en temidden van veel karakters en namen best wel lang aanvoelt en bepaalde momenten moeite heeft om te boeien. Foreign Correspondent voelt dan ook regelmatig aan de lange en saaie kant aan, iets waar zelfs de wetenschap van 1940 niet veel aan kan doen. Gelukkig sluit de film met een ijzersterke scène waar karakter Jones een toespraak via de radio houdt en doorzet ondanks het bombardement op de achtergrond en het sein de schuilkelder op te zoeken. Het is een spot on voorbode van de komende jaren en zorgt dat de film een mooie sluiting krijgt. Maar het verhult niet de tekortkomingen van deze oude film. Desondanks doe ik niet moeilijk en geef uit oogpunt van nostalgie en het feit dat het acceptabel werk van Hitchcock betreft. Daarom een goed cijfer met een 3.5.

Heb ik de zelfde film gezien als waar de meningen van de bovenstaande bij horen? Vond er eigenlijk teveel aan mankeren verhaalmatig, en hoeveel Brosnan uit Ierland komt vond ik zijn veel te dik accent niet om aan te horen. Matige acteur hoor. Maar dat verhaal...? En al die details..? Chan wellicht in een voor hem goede rol maar ik wordt er niet warm van.

Chan loopt het eerste half uur als een opa van 80, maar schud wel een vechtscene uit zijn mouw al vallend langs de trap van een trappenhal, springt door een raam en langs een regenpijp...? Tja, ik weet niet, vind dat niet echt realistisch ofzo.

Chan maakt na twintig minuten in het toilet van Brosnan's kantoor een provisorische bom van wat huishoudelijke dingen en een paar flesjes prik, vervolgens is hij ongrijpbaar. Doch besluit men pas op het einde van de film eens een achtergrond check op Chan te doen. Waarom dan pas? Een beetje inlichtingendienst had dat meteen gedaan na zo'n stunt.

Dan wordt de stal van Brosnan zijn buitenhuis opgeblazen. En hoe komt Brosnan naar buiten snellen? In zijn pyjama met half hoge wandel/berg schoenen aan, dicht geveterd en wel. Of Brosnan kan heel snel veteren of hij heeft koude voeten 's nachts in bed.

Daarna vlucht Chan een stuk bos in. "We've got to track him on his own ground!" Wordt er dan tegen Brosnan gezegd door een van zijn handlangers. Behalve dat het een dialoog is voor een stel kinderen, hebben ze nog steeds geen backgroundcheck gedaan, dus wat '' for own ground?" Jullie weten godbetert nog steeds niet wat dat is! Dan wordt daar inderdaad Brosnans stiefzoon opgezet....pffff….wat hoop gebrei en weinig wol

Nee, niet mijn ding, maar ieder voor zich.