Meningen

Behoorlijke vlakke film, die naast het feit dat het in het tijdsbeeld van '53 gezien moet worden, al het controversiële dat het boek berucht maakte mist, wat ergens ook al weer logisch is aangezien het boek ook stevig gecensureerd werd. Iedere vorm van seks, bordelen, homohaat, wat een heel groot issue is in het boek, en andere vormen van racisme richting Joden en negers was er uit gehaald. Vorige jaar de herziene en gereconstrueerde versie geprobeerd maar niet alleen in de titel staat 'eeuwigheid', het boek zelf met zijn 1200 blz is dat ook.

Desondanks is het niet een onaardige film. De meeste spannende dingen zijn de druk op Prewitt, de relaties met getrouwde vrouwen en dames van lichte zeden, en de onderlinge irritaties die soms hoog oplopen. Net als het boek moet de film het vooral hebben van de dodende monotonie van een leger in ruste, iedere dag weer, weken achterelkaar. Pas op het einde komt de aanval van 7 december aan de orde waar nog aardige gewerkt wordt met een aantal archiefbeelden en een paar overvliegende jagers die men beschiet. Spannend is het zelden, toch zijn bekende koppen van Lancaster, Sinatra, Clifton en zowaar Borgnine, van de week nog gezien in All quiet on the western front, leuk om eens te zien en wordt er bij tijd en wijlen heel aardig geacteerd.

Leuk een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook wel, een paar iconische beelden zoals op het strand, verder vooral een oude film die voornamelijk in het tijdsbeeld gezien moet worden en net als het boek een zware prijs heeft betaald vanwege het ware beeld waar het voor stond. Namelijk; een rauw en eerlijk beeld van dienstplichtigen in rust.

Verder met James Bond, en uiteraard na Dr. No volgt dan automatisch From Russia With Love. Wat mij betreft meteen al één van de beteren met Sean Connery.

Laat ik meteen het verhaal aanschieten, Bond is een spion uiteraard en vind zich terug in een heel aardig plot tussen MI6 en de Smersh die prachtig tegen elkaar uit gespeeld worden door Spectre voor hun eigen belang. Eens een keer geen vage boef maar echt spionage en verraad, iets dat meteen al bij mij scoort. De introductie van Bond hebben we sowieso al gehad in Dr. No en Connery voelt zich overduidelijk als een vis in het water als de charismatische en koele 007. Dan zijn er de prachtige locaties met Istanbul en de Oriënt Express en een overvloed aan kleurrijke en zonderlinge figuren die allen overtuigd neergezet worden. Moet gezegd worden dat Romanova als karakter erg weinig toevoegt maar dat Daniela Bianchi zondermeer bij mij in de de top 5 staat van mooiste Bond vrouwen ooit. Wat een prachtige vrouw is dat toch. Shaw is heerlijk als sadistische en zwijgzame huurmoordenaar, geweldige knokpartij trouwens tussen hem en Bond in de trein, werkelijk één om met ingehouden adem te kijken, de muziek, de stijl, om niet te vergeten dat het eerste uur al meer gang en actie brengt dan Dr. No over zijn hele lengte. Om trouwens nog even de prachtige Citroën Traction Avant te benoemen waar Bond in het begin mee gevolgd wordt.

Is er dan niets negatiefs te vinden? Zeker wel. Hoe simpel kan men Bond vanuit de heli neerschieten in plaats van zoveel keer overvliegen? Dan vraag ik me af wat zulke zware brandstofvatten achterop zo'n boot moeten. Mag hopen dat daar een handmatige brandstofpomp bij geleverd is want hoe wil je zo'n vat leeg gieten in je lege brandstoftank? Het zijn echter dingen voor een kniesoor want de uiteindelijke afloop in beide gevallen is spannend en dat is de leidraad gezien het tijdsbeeld van de jaren '60.

From Russia With Love is dan ook een super vervolg te noemen, meteen al één van de beteren zo niet besten en een standaard waar vervolgen moeite hadden zich aan te meten. En dat komt puur door het goede verhaal, prachtige stijl en sfeer en prachtige Bond-babe. Kortom From Russia With Love, bijzonder fraai in mijn boekje.

Meer dan boeiend film van Ron Howard over een aantal interviews tussen Frost en Nixon.

Een aardig opbouw wordt ingezet met uiteraard Watergate en daarna het 'showreportertje' die het zich toch redelijk hoog in de bol lijkt te halen door Nixon te willen interviewen. Met nadruk op lijkt. Want, wil hij alleen maar een kijkcijferkanon of heeft hij een plan om Nixon klem te lullen? Iets wat je vooral achteraf kunt bedenken. De film vervolgt zich met een intrigerend doch stuitend beeld van beide. Frost tijdens de interviews al vleespop, daarnaast druk met vrouwen, feestjes, sponsors en andere shows. Nixon daar en tegen gehaaid, zoals bekend, bezig met een ware charmeoffensief en de gesprekken praktisch doodleggende als het hem niet aanstaat. Ronduit stuitend het moment dat Nixon achter de piano zit en al het personeel, staf, braaf zit te luisteren. Alsjeblieft zeg!

Nu wordt in de aanloop naar het einde voogewend dat Frost de zaak serieuzer nam toen hij financieel aan de grond leek te zitten en zijn andere shows gecanceld werden, toch blijkt dat hij zich juist op politieke interviews had toegelegd , verschillende hoge Engelse diplomaten had gesproken en de meeste Amerikaanse presidenten. Ik kan me niet voorstellen dat hij zich zo slecht zou voorbereiden en zich pas bij zoveel pech zou op scherpen, dus dit lijkt me ook omwille van het verhaal. Of het moet geweest zijn om Nixon geweldig in de val te laten lopen door zich voor te doen als lichtgewicht. In dat geval slaagt de opzet.

Het eindresultaat is een boeiend gevecht met spanning van beide kanten, groeiende frustratie en uiteindelijk een bijzonder inkijk in de ware Nixon die als een ballon leeg lijkt te lopen. Met recht een tragisch beeld waar die laatste twintig minuten een bijzonder tragisch beeld van uitgaat net als dat bizarre telefoongesprek waar een behoorlijk naargeestig, agressief en zelfs machtswellustig iemand in naar voren komt. De soundtrack van Zimmer is prima, de cast ook met Langella, Sheen en Rockwell en al met al een bijzonder boeiende en knap opgebouwde film

Zondagavond klassiekeravond bracht niemand minder dan Marlon Brando met deze The Fugitive Kind, en daarmee een kringloop vondst waar ik geen moment over hoefde te twijfelen net als Streetcar named Desire een week of wat terug. Toch bleek deze The Fugitive Kind, zoals het stemgemiddelde van te voren al deed vermoeden, een lastig te vatten film.

Desalniettemin begint het interessant genoeg met Brando in een voor hem typische rol als buitenstaander opzoek naar een beetje rust en vrede maar ogenschijnlijk nergens kan aarden. Zonder dat Xavier überhaupt zelf in de problemen raakt is de sfeer en aanpak binnen het dorpje al snel duidelijk waar het tegelijkertijd broeierig als verhit kan zijn, men niet van pottenkijkers en vreemdelingen houdt, en iemand die net uitgebroken is zonder pardon overhoop wordt geknald. Het is het goede oude broeierige zuiden waar de oude en harde aanpak nog het meest werkt vooral tegen ongewenste invloeden binnen een dorp waar de gebruikelijke sociale spanningen en verschil tussen klassen heerst. Dat belooft wat zou je zeggen, maar helaas...

Grappig is dan nog wel hoe verschillende klanten het een beetje in de bol krijgen van Xavier, en is de onvoorspelbare Carol een interessant karakter die voor een goede wisselwerking zorgt en praktisch een spiegel is voor Xavier, toch wordt dat beetje interessante waar de film het in eerste instantie van moet hebben keihard afgebroken door de oninteressante Torrance waar vooral de dialogen tussen Lady en Xavier bijna de tijd doet stilstaan. Ja ja, het zal dat er spanning en verlangen is tussen de twee, en een bepaalde opbouw. Toch kan het in mijn optiek niet trager en saaier dan dit en zijn die ellenlange conversaties tussen de twee voor mij dodelijk.

En dat is best wel jammer want op de achtergrond sluimert dat Xavier best wel anders wil maar niet kan, justitie toch plots de pik op hem in heeft, en de finale toch in plotselinge chaos uitbreekt. Het gevoel achteraf is dan ook dat hier veel meer van te maken geweest was, maar uiteraard zit men aan het format van het toneelstuk vast en dat komt wat mij betreft te kort. Te saai en teleurstellend is dan ook het eindoordeel, geen voldoende.

'When I came home, there was a man in my house!'

Een film die eigenlijk erg snel vergeten wordt, en ondanks enkele kleine dingetjes van kritiek, toch eigenlijk een super degelijke en kwalitatief goede film is

De vooringenomenheid van de detectives die Kimble zo graag in de bak zien is wel wat op het randje. Het bewijs is er uiteraard en spreekt niet in zijn voordeel maar een beetje raadsman had het merendeel van het bewijs van tafel geveegd en zeker de doodstraf omgezet gekregen tot levenslang. Ik bedoel, joh...dus zijn vingerafdrukken zaten overal? Goh...raar is dat in zijn eigen huis. Hij is dokter, natuurlijk zit hij aan zijn vrouw om te kijken of hij haar nog redden kan. En de 911 call, tsja, interpretatie, niets meer of minder. Wat overigens ook niet sterk is dat hij er vandoor gaat in een ambulance en ook nog de zwaailichten aanzet, valt wellicht een beetje op don't you think? Een terugkeer in zijn eigen ziekenhuis waar vrijwel niemand hem herkent en een US Marshall die wel erg gemakkelijk schiet vooral op de op het oog ongewapende Kimble. En zo zijn er wel wat meer van die kleine dingetjes.

Toch naarmate Kimble in Chicago terugkeert en de vaart wat terugneemt, stijgt de kwaliteit van het kat en muisspel eveneens. Een degelijke verhaal ontvouwt zich met een meer dan prima acterende Harrison Ford die dit keer eens niet de goedlachse avonturier speelt die zich onnozel overal uit red, maar voor de verandering een geëmotioneerd, vooral in het begin, en kwetsbaar mens van vlees en bloed, die zich plotseling moet zien te redden.

Sterk zijn de puzzel die Kimble langzaam samenvoegt en bijvoorbeeld de scene waarin ze elkaar tegen komen in het trappenhuis en de daarop volgende achtervolging door St. Paddy's day. Verder eveneens sterk de inval om Copeland te pakken en de afloop van die situatie. Zoals eerder gezegd zet Ford een prima prestatie neer en TL Jones zet wellicht niet zijn beste rol neer maar wel een type personage dat hem perfect ligt. Voeg daarbij een prima soundtrack aan toe en je hebt een bijzonder degelijke en spannende film, in dit geval The Fugitive.

Toen ik deze film voor een prikje meenam ging ik er vanuit dat het om Eye in the sky ging. Dat was dus niet het geval en de film komt er qua verhaal en kwaliteit niet eens in de beurt.

De film lijkt op eerste hand interessant qua onderwerp maar daar blijft het al snel bij, een voor mij aaneenschakeling van zwijgende en ondoorgrondelijke gebeurtenissen in drie verschillende situaties is wat rest en het boeit me gewoon niet. Er zal ongetwijfeld goed geacteerd worden en een prima achterliggende psychologische boodschap in zitten maar aan mij is het niet besteedt.

Anyone who runs is a VC. Anyone who stands still is a well-disciplined VC! You should do a story about me sometime!

Wat vond ik deze film destijds een vreselijke film toen ik hem voor het eerst zag. Werd aangekondigd op tv als één van de betere oorlogsfilms en wat was ik gewend in die tijd aan films als Een brug te ver en De langste dag. Waar was die oorlog dan? Het eerste uur ging in die zin verloren aan een militaire training die weinig aan de verbeelding overliet, zeg maar gerust ontnuchterend was, en in het tweede deel kwamen dan gevechten voor maar die waren gerust te zeggen vrij verwarrend, onduidelijk en zonder een vijand te zien. Hé!!! Wat was dat? Wat had ik nu gezien?


Nu, na zoveel maal opnieuw te hebben gezien, het concept aanvaard te hebben en het beeld dat geschetst wordt te begrijpen, een heerlijke film. De training met de vuil gebekte drill-sergeant die uiteindelijk te ver gaat met één van rekruten en wat een geweldige rol is dat van D'Onofrio, is nog steeds ontnuchterend op het hilarische af. Wat braakt die man eruit zeg, aan de lopende band. Niet moeilijk te geloven dat Lee Emery een echte drill-sergeant was een aanvankelijke als adviseur erbij was. Van begin tot het einde een iconisch geheel en iets dat je niet snel zult vergeten.

Dan Vietnam zelf. Het begint wat gezapig met de mannen die beroofd worden in Saigon, het rondhangen in de barakken en uiteindelijk de aanval op hun basis. Wanneer Joker en Rafterman uiteindelijk opdracht krijgen naar Hue af te reizen zitten ze vanaf het moment dat ze in de helikopter stappen, bij de moordlustige boordschutter die bij iedere neergeschoten burger 'get some' roept, in de waanzin die oorlog heet.

Daarna volgt een aantal zeer chaotische gevechten in het kapotgeschoten Hue, waarin wel mariniers sneuvelen zonder dat er een duidelijke vijand in beeld komt. Onduidelijkheid, chaos, absurditeit, brute actie, mooi in beeld gebrachte oorlog en dat allemaal in uiterst beklemmend sfeertje en beklijvende muziek. Vooral het kapot geschoten Hue, dat een gasfabriek in Oost-London is, is een lust voor het oog. Godsamme wat hebben ze dat mooi gemaakt.

Inmiddels alweer een oudje en al heel wat keren gezien, desondanks is The Full Monty toch altijd weer een vermakelijke en innemende film

Luchtige doch redelijk straight on wordt het beeld van de ingestorte economie en werkeloosheid gebracht in Sheffield. What to do...? Is de vraag, het antwoord niet even logisch, vooral door de diversiteit binnen de groep, en hoewel het beeld en de charme die er is van de 'normale' man, is daar toch ook het beeld van een zeer onwaarschijnlijke groep met een bizarre ambitie. Een idee waar met horten en stoten en de nodige drempels naar toegewerkt wordt.

De charme van de film is de sarcastische Engelse humor waar vooral het eerder genoemde, de onwaarschijnlijke en diverse groep mannen die toch eigenlijk heel wat moeten overwinnen om tot een bepaalde daad te komen. En laat daar nu net de innemendheid van de film in zitten. De dikke, de oude, de magere, enzovoort die hun zelf overwinnen en ontstijgen. Voeg daarbij een aantal acteurs in goede doen Addy, Carlyle en Wilkinson, een prima soundtrack en een aantal kostelijke scènes zoals Hot Stuff in de wachtrij, hoe de familie van Horse zich zit te vermaken tijdens de repetitie, hoe Gerald alles probeert te verbloemen, Lomper opbloeit en het uiteindelijke optreden, en je hebt een meer dan prima film.

The Full Monty is daarmee wat mij betreft een kostelijk en vermakelijke film, met de nodige humor, een schare prima acteurs, fijne muziek zoals de swingband reggae achtige bewerking van de Rocky theme en voor een prima boodschap.

Klassiekerzondag bracht deze Funeral in Berlin met het karakter Harry Palmer reeds bekend door The Ipcress File en naar het schijnt nog lang niet de laatste film waar dit door Len Deighton bedachte karakter in voorkomt. The Ipcress File scoorde een meer dan behoorlijke voldoende, lang leve MovieMeter want eerlijk gezegd weet ik er geen reet meer van af, en was het natuurlijk de vraag hoe deze Funeral in Berlin ging vallen en dat bleek toch wel een stuk minder.

Harry wordt weinig subtiel voor het karretje gespannen dat het overlopen van een Russische officier heet en al snel zien we beelden van het na-oorlogse Berlijn met braakliggende stukken, frisse nieuwe gebouwen maar ook treurige grijze monsters van gebouwen die zwart zien van ellende. Uiteraard is niets wat het lijkt, is niemand te vertrouwen en lijkt de vooraf simpele opdracht toch heel wat haken en ogen te hebben. Caine is droog als altijd, Eva Renzi is natuurlijk leuk voor het uitzicht en Homolka schmierd er op los als de foute Russische Kolonel.

Toch is het allemaal net niet met deze Funeral in Berlin die eigenlijk gewoon te traag is, zeg maar tempoloos, ontbreekt regelmatig de spanning en zijn de plotwendingen erg ad hoc en op het ongeloofwaardige af. Oftewel echt aankomen deed het bij mij allemaal niet. Een aardig tijdsbeeld en typische Britse humor bevat de film nog wel dus wat mij betreft geen onvoldoende maar een steady drie sterren.

En voor de herkijk met Fury en daarmee een film die ik even vaak keek als goed vond maar met de nodige zwakke punten. Tot deze keer, want tot mijn eigen verbazing zag ik anders dan andere keren naar de film en vond ik de film beter dan eerder, wellicht dat ik voor het eerst echt zag wat Ayer voor ogen had met deze film.

Want hoewel de inleidende tekst de indruk geeft dat men, en met name de tanks, aangeschoten wild was komt het bij tijd en wijlen over alsof de Duitsers niet kunt schieten, neem bv de scène waar de vier tanks in rij op de Duitse linie met twee kanonnen afrijden. Een volgende punt is de tijd die men kennelijk heeft voor de voorbereidingen omtrent de eindslag, Norman heeft weliswaar gerend maar het duurt wel erg lang voordat de vijandelijke troepen er zijn. Tenslotte de eindslag rondom de tank waar het wel uitermate onnozel is hoe 'ervaren' SS troepen zich keer op keer stuk blijven lopen en de tank niet eerder aan een blinde kant aanvallen. Zeg maar gerust dat de eindslag uitermate knullig is vanuit Duits oogpunt en behoorlijk ongeloofwaardig. Vooral het laatst genoemde was toch wel een punt waar ik de film altijd behoorlijk hard op afrekende, tot nu...

Want meer dan ooit maakt Fury indruk met een ongelooflijk sterke sfeer, cinematografisch en qua muziek, dit alles verweven met een uitermate rauwe, harde en realistische sfeer. Was Saving Private Ryan in 1998 een visuele eyeopener, dan is Fury dat wel met terugwerkende kracht omtrent zijn sfeer, de communicatie tussen de mannen en de scheidslijn tussen goed en kwaad. Want waar Spielberg dat nog enigszins kinderlijk afschildert in SPR is de scheidslijn tussen goed en kwaad wel heel erg ver te zoeken in deze Fury, iets dat natuurlijk veel dichter bij de waarheid ligt. De soundtrack van Steven Price is in één woord geweldig te noemen met een uitermate melancholieke terugkeerde melodie tegelijk met het gezang dat heel dreigend is. Ook zeker noemenswaardig de locaties zoals het militair kampement in het begin die een ontzettende vette sfeer uit ademt qua ellende, afgematheid, wroetend door de modder. Ook geweldig is de geluidsmix met bijvoorbeeld geluiden van buiten de tank, het fluiten van de artillerie granaten zal wat overdreven zijn maar dat neem ik voorlief. En dan is er tenslotte nog de actie die next level is, een waar spektakel uiteraard de scène waar de vier tanks in een rij op de Duitse linie afrijden, en andere momenten zoals het schieten met fosfor mogen ook genoemd worden.

Maar toch zijn het de acteurs en de groep karakters met diens chemie die op mij nu de meeste indruk maken. Want wat wordt er goed geacteerd door onder andere Le Boeuf en Bernthal waarvan de laatste toch echt wel een glansrol neerzet met zijn karakter Coon Ass. Treffend de krappe ruimte maar vooral ook de communicatie tussen de mannen, het gefit, het gescheld, maar op sommige momenten vooral ook de stress tussen lader en schutter waarvan de laatste zenuwachtig op een nieuwe granaat zit te wachten. Afstomping, de wrede hardheid van de oorlog en oorlogsmisdaden is wat wij zien, neem bijvoorbeeld het vervelende gedrag ten overstaande van de tweede dames, niet alleen getuigd deze scène van afgestompte normen en waarden maar tegelijk ook van de dualiteit betreffende WarDaddy die harder dan wie dan ook is maar alleen op de juiste momenten. Het verhaal met de dode paarden onderstreept nogmaals wat voor zware rit deze mannen reeds achter de rug hebben, zeg maar gerust dat ze getraumatiseerd zijn. Maar ondanks alle wrevel en gescheld blijkt het toch een hechte en homogene groep maar zelfs noob Norman wordt opgenomen iets dat zich ten volste ontvouwd wanneer mijn trouw aan elkaar blijft in de tank. De eindslag is daarmee dus ook niet realistisch bedoeld maar eerder als situatie om de band tussen de groep mannen te tonen.

Hilarisch trouwens de scène met de piano en de handgranaat, buiten dat is het deze film natuurlijk dood ernst die met recht een brok sfeervolle cinema genoemd kan worden en bij tijd en wijlen behoorlijk intens is met een eindgeneriek die zelfs aan Come and See doet denken. Maar zoals reeds gezegd schat ik de film meer dan ooit op waarde met zijn karakters en sfeer. Een halve ster erbij wat mij betreft.