Meningen

Grappig.

13 Ghosts stond al een aardige tijd op het lijstje, maar het is er nooit van gekomen. Onlangs toch een keer mee weten te pakken en ik heb me er goed mee vermaakt. Wel is het duidelijk dat een film zoals deze ondertussen al flink verouderd is en dat valt hier vaak te merken.

Vooral door de ouderwetse manier van regisseren. Beck gooit namelijk een hoop lompe bombarie en slowmotioneffecten tegen de film aan, en ondanks dat dit wel degelijk zijn eigen charme heeft is het nu niet echt meer het leukste om tegenaan te kijken. Het zijn vooral andere elementen die deze film beetje bij beetje vooruit helpen.

De rol van Lillard is hier een voorbeeld van, want hij staat ten alle tijden volop te schmieren. Om hem heb ik regelmatig goed kunnen lachen, want zijn gekke bekken houden nooit op. Zijn personage maakt de film ook een stuk luchtiger, want de andere personages blijven wat eentonig en plat. Eigenlijk ronduit saai als je een Lillard tussen je personages laat dwarrelen.

13 Ghosts verzuipt in de horror, maar niet altijd even goed uitgevoerd. Wel ten alle tijden vermakelijk, want er gebeurt een hoop. Veel jumpscares, harde geluiden en demonische gezichten om te aanschouwen hier. Het jammere is dat de bombastische toon de spanning volledig overrompelt waardoor het uiteindelijk niet veel verder dan simpel vermaak komt.

Het duurt verder ook niet lang en het gaat er zo lomp aan toe dat je het niet kan verhelpen af en toe te glimlachen naar de grote dosis onzin die aan je voorbijschiet. Het is alleen jammer dat de film daar enkel op weet te leunen, en de rest een beetje verwaarloosd. Extra punten voor Lillard en de vele gebeurtenissen die voorbij denderen, maar geen hoogstaande horrorfilm verder. Leuk om eens gezien te hebben zou ik zeggen.

Niet zo boeiend.

Het lijkt wel haast barbaars dat ik deze film een onvoldoende geef, maar ik heb er simpelweg niet van genoten. In het begin met de inleiding had ik wel veel hoop, maar wat volgt was het gewoon niet echt helemaal voor mij persoonlijk.

Desondanks moet ik wel toegeven dat de film sfeervol uit de hoek kan komen, maar qua regie vind ik dat er een hoop verkeerde keuzes gemaakt zijn. Vooral de soundtrack is de grootste domper uit de film, die het een soort komische toon geeft aan de spannende scenes.

Het meest positieve in de film voor mij is wel duidelijk de verlichting. De donkere straten zijn knap in beeld gebracht en de donkere kamers op de achtergrond en de mysterieuze verlichting zijn een spannende toevoeging. Jammer dat de echte spanning door de soundtrack kapot gestampt wordt.

Acteerwerk was prima. Het meest theatrale is er gelukkig uitgelaten, anders was dit maar moeilijk uit te kijken. In het algemeen mis ik gewoon een beklemmende toon, iets wat hier best makkelijk kon lukken, maar vervolgens niet is gelukt.

Beste scenes waren wel de first encounter met Lime, en natuurlijk de achtervolging door het riool. Voor de rest heb ik me gewoon wat verveelt door de film heen. Omdat de film me nergens meekreeg, waren de 100 minuten niet bepaald een gemakkelijke zit.

Regisseur Jay Burleson gebruikt hetzelfde formaat als in zijn "eerste" deel, met een reeks aan absurde figuren, een vreemde moordenaar en heel veel verwijzingen naar het desbetreffende tijdperk. Het spijtige is dat er dit keer geen enkel personage echt werkt, het er op visueel vlak lelijk uitziet en de moordenaar eerder bedenkelijk voor de dag komt. Wat gemene kills brengen nog wat leven in de brouwerij en zeker de jonge Poppy Cunningham doet het goed, maar over de grote lijn is deze film eentonig en ontdaan van hoogtepunten. Wel nog wat extra credits omdat de film nergens echt heeft verveeld.

Eenvoudige hommage aan de horrorfilms in de jaren 70 die enkel profiteert van een degelijke verzameling aan maffe personages. De overgave die enkele castleden stoppen in hun figuren levert een verzameling aan aparte scenes op die best komisch uitpakken, maar regisseur Jay Burleson vangt er verder weinig mee aan. De verouderde filtertjes, de saai opgeloste moorden en een nog belachelijkere moordenaar getuigen allemaal van weinig inspanning die de makers afschuiven als een zogenaamde ode. The Third Saturday in October kent zeker wat leuke concepten en is nergens heel vervelend om doorheen te komen, maar stelt uiteindelijk teleur.

Intrigerend.

Tot mijn grote verbazing ook afkomstig vanuit Hardwicke. Niet bepaald een regisseuse waarvan ik nog veel heb gezien, maar de films die ik dan wel zag zaten op redelijk matig niveau. Deze film is een heel ander soort product, met compleet andere toonzetting. En daarmee is het meteen ook een veel betere film geworden.

Van de rauwe regie naar de jonge personages die met volwassene zaken moeten omgaan, Thirteen is niet een film die je erg vrolijk zal maken. Ik kan me indenken dat de film wat beter werkt voor diegene die zich ook in het verhaal kunnen plaatsen. Veel van de gebeurtenissen in deze film heb ik zelf alleen niet meegemaakt, maar niettemin kon ik me wel op laten gaan in het gebeuren. Dat is ook niet moeilijk als de gebeurtenissen erg sterk naar voren worden geschoven.

Het acteerwerk van de twee meiden is best goed. Het duurt alleen even voordat de rol van Wood opgang komt. Ze raakt al aardig snel in de problemen, maar voordat we echt de zwaardere momenten beginnen te zien zijn we al een heel uur verder. De bijrollen doen het ook naar behoren, maar ik had deze wel liever iets sterker naar voren zien komen. Er worden namelijk belangrijke thema's aangesneden zoals een kind dat de mentale staat van een ouder beïnvloedt, maar dat blijft erg beperkt.

Veel mooie cinematografie zal je niet krijgen, maar dat is dan ook niet de bedoeling. Hardwicke gaat voor een erg reële look. Dat betekent dat alles binnen deze film somber naar voren wordt gebracht. Het camerawerk en de editing zijn passend, druk en chaotisch. Het versterkt meteen je aandacht naar het verhaal. Gaandeweg blijft de echte klap een beetje uit, maar je wordt makkelijk meegetrokken in de ellende die door de personages worden veroorzaakt.

Thirteen is absoluut een goede film die me zeker niet heeft teleurgesteld. Of ik ook iets voelde na afloop van de film? Dat niet, maar wat er wordt getoond is zonder meer belangrijk. Misschien dat sommige regie-experimenten in deze film wat minder effect hebben, maar op de voortgang van het verhaal zelf heeft het weinig invloed. Goede film met realistische thema's dus.

Degelijke reconstructie van de wereldwijde reddingsactie in de Thaise grotten. Regisseur Ron Howard voelt zich duidelijk comfortabel binnen dit soort projecten en neemt vervolgens uitgebreid de tijd om het in te leiden. Problematisch is dat de hoofdpersonages van Viggo Mortensen en Colin Farrell niet erg boeiend weten te zijn, waardoor Thirteen Lives moet op zien te boksen tegen een weinig enerverend eerste uur. Eenmaal het laatste halfuur is aangebroken bouwt Howard de spanning goed op en creëert daarmee enkele claustrofobische onderwaterscenes, maar echt memorabel wil het allemaal niet worden. Wel alle lof en respect naar de inspanning van alle betrokkenen in het echte leven.

Ambitieuze weergave van een grote familie waarvan elk lid kampt met een persoonlijk probleem. Helaas worden de personages door regisseur Preston A. Whitmore II niet erg interessant in beeld gebracht, waardoor de relatief lange speelduur geen moment op een zekere mate van sympathie kan rekenen. Het acteerwerk is daarnaast niet erg overtuigend, enkel Delroy Lindo en Idris Elba weten een zekere mate van nuance mee te geven aan hun verschijningen. De overige personages zijn vooral vervelend en het is pijnlijk om te zien hoe weinig volwassenheid er met hun karakters meekomt, waardoor je als kijker eerder constant een mate van frustratie zit tegen te werken dan dat je er begrip voor kunt opbrengen. Na bijna twee uur vond Whitmore II het klaarblijkelijk zelf ook genoeg en laat alle opgebouwde problemen binnen een mum van tijd verdwijnen. Het is simpelweg te makkelijk, ook al is This Christmas voornamelijk bedoeld als feelgood-film.

Suffe Reiner.

Na het zien van zijn recentere film Flipped die een goede indruk op me achterliet besloot ik wat dieper te graven in de carrière van Reiner. Ik heb veel van zijn bekendere titels wel zo'n beetje gezien en slechts enkelen maakten indruk. Verder vind ik hem als regisseur niet heel speciaal, en deze film vind ik zelfs een grote misser.

Wellicht dat de humor veel mensen heeft getrokken en dat de weergave van de desbetreffende wereld treffend is, maar ik kan er niet zoveel mee. Ik heb weinig voeling met de omgeving die hier in beeld wordt gebracht en kan me er dus moeilijk in verplaatsen. Bovendien was ik wel klaar met de personages van de film na enkel 15 minuten. Denk ook dat dit veel beter had gewerkt als korte film. Een anderhalf uur was werkelijk een hele opgave.

Lang duurt het niet, maar zo voelt het wel. Humor die me na enige tijd niet echt meer trok vult de film op en als "documentaire" vond ik het al helemaal verschrikkelijk. Natuurlijk is het nep, maar als dit als documentaire bedoeld was in het kader van 't verhaal dan vind ik het behoorlijk mislukt. Eerder willekeurige momentopnames dan een gestructureerd geheel van een band die niet helemaal lekker is in de bovenkast.

Soms nog wel aardig en de aanpak is leuk, verder een nogal vermoeiend gebeuren waar ik weinig mee kon lachen. Vervelende personages, soms iets te makkelijke grapjes en nooit echt het gevoel dat ik naar de werkelijke wereld zat te kijken. Meerdere echte bandleden hebben aangegeven dat ze zich kunnen herkennen in deze film. Ik dus niet, en ik kan er dus maar weinig mee. Helaas.

Nogmaals herzien. Vooral het geflipte concept en het feit dat de acteurs zichzelf spelen (zelfbewustheid) maken van This is the End op-en-top vermaak. Het acteerwerk is daardoor zeker op niveau en de makers nemen bovendien de moeite om het apocalyptische gebeuren eromheen voldoende in te kleuren. De combinatie tussen fantasie, komedie en actie werkt onverwacht goed. Jammerlijk is dat er wel erg sterk wordt geleund naar vulgaire en seksuele humor. De bijrol van Emma Watson is ook niet erg geslaagd, verder een zeer entertainend totaalplaatje.

Ik was vooraf onzeker of het cijfer nog overeind zou blijven staan na herziening, maar gelukkig boet This Is Your Death weinig kracht in. Regisseur Giancarlo Esposito maakt duidelijk een televisiefilm, maar levert wel zowat de hoogst mogelijke kwaliteit af binnen dat universum. Dit betekent wel dat ‘t project een behoorlijke dosis dramatiek gebruikt om het verhaal mee in te kleuren, maar het concept is verontrustend genoeg en zeker het laatste halfuur is opvallend ongeremd. Niettemin houdt Esposito zijn film luchtig en entertainend, waardoor de kijker toch vlot door de zwaardere kant van het gebeuren wordt geloodst. Josh Duhamel, Esposito zelf en Sarah Wayne Callies leveren daarbij overtuigende acteerprestaties en maken de rechtvaardiging voor het hoge cijfer daarmee af.

Mwa.

McG komt weer met een actie/komedie. Een nogal apart regisseur soms, omdat hij hier wel naar een TV gehalte neigt te gaan. De grappen zijn nogal flauw en de romantiek was ook maar zozo. Aan de cast lag het overigens niet. Hardy en Pine doen het prima.

De actie was te mild, de grappen wat te flauw. Witherspoon heeft een lief koppie, maar in tegenstelling tot andere rollen waar ik haar in zag weet ze hier niet echt te overtuigen. Vlot was het allemaal wel, en ik weet dat je hier je verstand niet al te hoog moet zetten.

Redelijk vlotte actie/komedie, dat op veel vlakken wat tekort schiet, maar wel weet te boeien voor een luie zondagmiddag.

Ondermaatse Marvel.

Tevens ook de laatste Thor-film die ik nog moest zien, en om dan te bedenken dat ik de Thor-films in omgekeerde volgorde heb gezien. Gelukkig begon ik met de beste, want deel 1 en 2 zijn allebei nu zowat de minste Marvel-films die ik heb gezien.

Het helpt er dan ook niet meteen bij dat je een nogal ouderwetse regisseur aanwijst om het klusje te klaren voor een relatief groot en modern project. Branagh is bij lange na niet mijn nummer 1, maar visueel kon hij nog wel eens wat geluid maken. Dat blijkt echter pas in zijn latere projecten naar voren te zijn gekomen.

Visueel is Thor namelijk niet best. De CGI is erg houterig en de omgevingen zijn saai tot leven gebracht. Die ijsplaneet is 1 van de sufste planeten die ik in dit universum heb gezien, net als de schurken, die er niet uitzagen. Asgard ziet er dan wel weer wat levendiger uit, maar ook heel erg geanimeerd.

Hemsworth is een uitermate geschikte keuze voor Thor, maar dit soort rollen doet hij eigenlijk elke keer en Thor is helaas nergens een uitzondering. Het maakt Hemsworth wel iets saaier in zijn rol. Portman en Hopkins worden ook redelijk afgedankt in hun rollen en hebben geen ruimte om echt te kunnen acteren.

De film is eigenlijk in zijn geheel gewoon niet onderhoudend en regelmatig ook niet erg interessant. De sets zijn groots en de actie is zeker aanwezig, maar de film is visueel gewoon ontzettend lelijk. Gelukkig krijgen we nog wel een gave actiescène wanneer die lantaarnpaal de stad in vuur en vlam zet maar voor de rest is er niet veel opwindend materiaal te aanschouwen.

Gelukkig kent de film wel wat goedgeplaatste humor en verliest zichzelf niet in al te serieus gebrabbel. Er wordt goed geacteerd en enkele actiescènes die weinig CGI bevatten zijn best geslaagd. De rest is eigenlijk niet al te best, de CGI is erg lelijk en de film wordt matig tot leven gebracht. Al bij al 1 van de minste films van Marvel, al vind ik deel 2 nog net wat slechter.

Waititi achter het stuur.

Is als regisseur de laatste tijd echt lekker bezig moet ik zeggen. In het begin vond ik zijn werk niet bijzonder, en Waititi is wel één van de weinige regisseurs die alleen maar beter is geworden sindsdien hij naar Hollywood vertrokken is. Weet altijd wel zijn eigen stempel op de film te drukken.

Wie Ragnarok een genietbaar derde deel vond van de reeks, zal waarschijnlijk ook geen problemen ervaren om door deze film heen te komen. Zelfde tempo, zelfde humor en nagenoeg dezelfde cast. Wel iets meer dramatiek en achtergrond, en natuurlijk een compleet ander verhaal, maar nog altijd dezelfde vlotte toon. Een film als Love and Thunder is eigenlijk het ideale popcornvoer. Kakt nooit in, blijft altijd vlot en ziet er goed uit.

Bale acteert als superschurk nogal extra maar uiteindelijk is het wel een degelijk personage. Doet het alleen als dramatisch acteur wat beter dan eng acteur. Hemsworth is altijd wel geschikt geweest voor deze rol, Thompson en Portman zijn niet geweldig maar mogen er wel wezen en Crowe vond ik in zijn korte bijrol erg geestig. Eigenlijk zit de hele film vol met lollige scenes, maar ook de actie slaat best aan.

De actie in de finale is echter wat jammerlijk en tussendoor zijn er niet echt grote actiespektakels die een blijvende indruk zullen achterlaten, maar al bij al ideaal vermaak. De twee uur die het duurt zijn bijna geen enkel probleem. Ik had graag nog wat meer nachtmerriesequenties gezien, die scenes vallen echt op, maar dit blijft gewoon leuk vermaak. Waititi mag wat mij betreft met alle plezier terugkeren naar een potentieel vijfde deel.

Leuk.

Gek genoeg nog geen Thor of Thor: The Dark World gezien, maar toen dit in iMax uitkwam wilde ik hem eigenlijk niet missen. Ik kon het overigens allemaal prima volgen en had ik niet veel tijd nodig om te begrijpen wat de personages waren.

Effecten zien er weer top uit, visueel is het ook allemaal prima gedaan. Mooie effecten gecombineerd met lekker lange actie scenes. Vooral Hemsworth als the arrogante Thor is een genot om te volgen en qua humor is het dus ook niet echt mis.

Vermakelijke film die met zijn 130 minuten helemaal nergens te lang aanvoelt en blijft boeien. Toch wel cruciaal voor een Marvel film dat.

Oef.

Wat een bende dit, slechtste Marvel die ik tot nu toe heb gezien. Tot nu toe dan ook, want ik moet er dan nog ook heel wat bekijken. Maar van een personage (Thor) die ik zo leuk in de andere Marvel films vond, is hij hier helemaal niet leuk en lijkt wel een ander karakter te zijn. (Al moet ik deel 1 nog zien).

Hemsworth is een saaie Thor, terwijl hij met het juiste script heel leuk kan zijn. Niet genoeg humor en niet genoeg charme. Zijn hamer blijft wel een leuk wapen, maar voor deze film is dat wel alles. Portman is irritant, humor werkt bij haar ook gewoon niet. Hopkins waarschijnlijk in zijn slechtste rol die ik tot nu toe van hem gezien heb. De enige die verrassend genoeg nog goed te doen was was Hiddleston als Loki.

Gekibbel tussen Hiddleston en Hemsworth (Helaas welgeteld 10 minuten samen) is dan ook eigenlijk het leukste aan de film. Taylor slaagt erin de meest idiote en saaie bad-guy op het scherm te toveren. "Dark Elves", er gaat al in die naam iets mis. (Ja, ik weet dat de opper-elf Malekith heet).

Visueel had ik nog betere dingen verwacht, maar buitenom mooie designs is hier ook maar weinig te beleven. Houterige CGI, soms te duidelijk gebruik van green-screens. Van zo'n budget verwacht ik simpelweg beter, en dan is dit niet veel goeds.

Ook de slotfase laat punten liggen, want waar sommige Marvels grandioos in slagen om er een leuke spektakel van te maken, is deze wel heel kort en saai eigenlijk. Dat heeft er mee te maken dat de karakters niet leuk zijn en de bad-guy niet dreigend of interessant genoeg.

Jammer dat Marvel ook soms overgaat in de suffe personages erin te zetten. Skarsgard, wat doe je toch? Maar toegegeven, de designs zijn dik in orde en cameragebruik en kleurengebruik is keurig verzorgt in deze film. Daarvoor nog extra punten. Maar van een Thor film verwacht ik meer. Wel geinig dat ik eerst deel 3 heb gezien, dan deel 2 en later (hopelijk) deel 1. Voor nu, slechtste Marvel tot nu toe voor mij.

Meh.

Aparte vormgeving, dat zeker, maar niet van een soort waar ik echt wat mee kan. Dacht van tevoren ook dat ik een andere film ging zien, maar blijkbaar zat ik verkeerd. Thoroughbreds is een kleine maar goed ontvangen film die de recentelijke jaren met zich hebben meegebracht en die nog een doorpakker voor Taylor-Joy betekende.

Het is in principe een mix van zwarte komedie, misdaad en wat thrillerelementen. De komedie is van redelijk absurde toon. Het leunt op de aparte persoonlijkheden van Taylor-Joy en Cooke. Beide dames acteren meer dan degelijk, maar ik vond de verschijningen zelf volstrekt oninteressant. Cooke speelt sowieso een nogal herhaald type dat dit soort films moeilijk kunnen gebruiken. Taylor-Joy begint ook zo maar vind uiteindelijk de draai wel.

De visuele invulling is bekwaam maar ook wat saai. Een goede, sterke sfeerzetting proefde ik niet. Veel decoratie en detail in het landhuis, maar niet goed genoeg gebruikt om er iets uit te krijgen. De film mist vooral focus die de kijker naar de film trekt. De twee types van de dames zijn namelijk niet sterk genoeg om de kijker geboeid te houden en het concept zelf ook niet.

Ziet er gelukkig wel bekwaam uit, maar ik kan er gewoon niet zo veel mee. Een beetje weird in de uitwerking, maar van dit soort humor krijg je me niet aan het lachen. Een redelijk verrassende finale brengt het cijfer naar een 2,0*, maar ik zal me erbij neer moeten leggen dat dit gewoon mijn film niet is. Heeft blijkbaar wel zijn publiek gevonden verder en dat is prima. Ik vind het zelf nog steeds een ietwat vreemde maar vooral droge boel.

Vervelende komediefilm met een Eddie Murphy die veel te veel bekken trekt en hoge stemvolumes gebruikt. Het maakt dat A Thousand Words bij vlagen werkelijk geen doorkomen aan is en de kantelpunten op dramatisch vlak komen vervolgens te laat. Het is voor de kijker vooral frustrerend om te zien hoe dommig deze volwassen personages overkomen en alhoewel het concept optimaal wordt benut, wil dit nergens voor enige sympathie zorgen. Kerry Washington is overigens totaal ongeschikt in de rol als moeder en regisseur Brian Robbins laat alles vooral overkomen alsof niemand over enige vorm van intelligentie beschikt. Het laatste kwartier is redelijk, het overige gedeelte verre van.

Thralls vormt pulpvermaak dat spijtig genoeg in de tijd uitkwam waar computeranimaties klaarblijkelijk heel hip waren, maar op de dag van vandaag enorm goedkoop en onafgemaakt ogen. Gelukkig nemen regisseur Ron Oliver en scenaristen Lisa Morton en Brett Thompson de inhoud amper serieus en dat levert een vermakelijk horrorritje op. Voordelig is dat het gebeuren zich op een enkele locatie afspeelt en de zeer karikaturale typetjes daadwerkelijk weten aan te slaan, dat het tempo bevordert. Van de dames is het enkel Leah Cairns die degelijk acteert, de antagonist daartegenover is wat leuker. Niet omdat deze Lorenzo Lamas zo'n uitzonderlijk goede acteur is, wel omdat zijn personage duidelijk de meeste ruimte krijgt om op te vallen. De visuele invulling is verder erg lelijk en de B-finale werkelijk te idioot voor woorden, maar de setting evenals enkele rollen lenen zich voor relatief makkelijk, weinig hoogstaand entertainment.

Bijzonder hoe een regisseur als Tommy Wirkola bij dit soort projecten uitkomt, want het lijkt hem toch te veel te beperken in zijn vrijheid. Niettemin weet Wirkola als geen ander wat ervoor nodig is om dit soort haaienfilms op te leuken en dus gaat alles na enkele minuten al los en wordt er weinig tijd besteed aan het uitdiepen van de personages. In dat opzicht is Thrash ook een heel eenvoudige film, maar wel eentje met overtuigende speciale effecten en genoeg carnage om niet te vervelen. Minpunt is dat de inhoud wel erg slordig is afgewerkt en het acteerwerk niet bepaald overtuigend is, maar ik zie liever dit dan de zoveelste deelnemer in het elevated horror-subgenre.

Zeer griezelige film over een toekomstvisie die binnen de hedendaagse tijden steeds minder ver weg is. Regisseur Mick Jackson brengt zijn mistroostige verhaal met een groots gebrek aan hoop bij vlagen bijzonder akelig in beeld, ook al wordt er beslist niet geprofiteerd van een matige inleiding. Het eerste halfuur bestaat vooral uit wilde speculaties over hoe zo'n gebeurtenis tot stand kan komen, maar met onderontwikkelde personages en matig acteerwerk kom je daar niet ver mee. Specifiek de tweede helft komt echter zeer overtuigend voor de dag, met een geslaagde weergave van deze ruwe en kille wereld. Niet voor tere zieltjes of kijkers die op zoek zijn naar vrolijkheid, want daar is Threads absoluut niet voor gemaakt.

Slecht.

Three is een film die op de cast leunt, om meerdere redenen. 1 daarvan is Brook, maar uiteraard niet vanwege haar geweldige acteerwerk. Aangezien ze in volle glorie op alle posters van deze film getoond wordt is het al snel duidelijk waarom Raffill haar wel heeft gecast voor de film.

De film zelf wordt er echter niet veel beter mee, tenminste, dat ligt aan het publiek dat ernaar kijkt. Ik kan er zelf niet zo veel mee. Het ziet er wel leuk uit, maar ik laat me er niet echt door foppen. De film zelf is namelijk in allerlei manieren behoorlijk matig uitgewerkt en voelt vaak simpelweg aan als een vriendenproject op het strand.

Veel moeite lijkt er niet gedaan te zijn voor deze film. Ondanks het gegeven wordt het strand matig tot leven gebracht en de landschappen worden volledig verwaarloosd. Je zou makkelijk kunnen genieten van de schitterende sfeer die vanaf zo'n gebied moet komen, maar Raffill is hier niet in geïnteresseerd helaas, wat een aantal visuele bonuspunten teniet laat gaan.

Verder ook nogal lomp gefilmd en matig geacteerd, Zane uitgezonderd. Zane is echter in korte tijd behoorlijk afgezakt binnen de filmindustrie, en dat hij hier in meespeelt is ook een bewijsje daarvan. Toch doet hij het wel beter dan Brook en Di Pace, want die bakken er beide weinig van. Omdat het acteerwerk niet hoog ligt willen de spanningen tussen de drie personages ook nooit van het scherm afspatten, en hierdoor kijk je naar een nogal afstandelijke film.

Het kabbelt maar wat voort zonder tempo, hart of ziel. Een avontuurlijk gevoel krijg je hier niet van, want Three mikt vooral op de intense romantiek en onderlinge spanningen, die beide nogal tekort schieten. Ik word hier persoonlijk niet warm of koud van, en gezien de gemiddelde score een hoop anderen ook niet. Wat rest is een nogal simpel filmpje die duidelijk niet al te lang heeft geduurd om te maken. Jammer.

Sterk.

Three Billboards was een film die op mijn lijstje voor een aardige tijd stond. Met name door een paar uitstekende recensies en een cast de me meer dan aansprak. Ook al kende ik McDormand niet, zal vast aan mij liggen want ze was goed op dreef. Waarom heb ik toch niet meer met haar gezien?

De hele cast acteerde eigenlijk goed, iedereen had een reden om erg lompen onsympathiek over te komen en werden sommige emoties goed overgebracht en waarom sommige dingen waarvan je denkt dat ze zo goed zullen zijn toch eindigen in een schuldgevoel. Je ziet echt menselijkheid.

Ga er niet gek van opkijken als deze film zomenteen een Oscar wint. Goede film.

Toch wel flauw.

Opgezet vanwege het genre, maar van zowel oorlog en actie is er niet al te veel te beleven. Meer een soort melige avoturenkomedie, en zelfs dat is niet heel bijzonder uitgewerkt. Juist omdat de types zo overdreven zijn dat je niets heel serieus kan nemen.

Clooney acteert wel prima, net als Wahlberg en Ice Cube, maar echt uitmuntend was het nergens. De heren zijn er overigens toch echt wel uitgespeeld door beperkte, maar keurig uitgevoerde rollen door Curtis en Taghmaoui. Die 2 waren toch echt wel de kleine sterren van de film.

Wat direct opvalt, is dat het visueel niet al te veel voorstelt. Het eerste deel doet nog een beetje zijn best wat leuke montage erin te gooien, maar dit mislukt eigenlijk gewoon omdat het er allemaal niet al te best uitziet. 1999, en het lijkt eigenlijk wel uit 1985 te komen.

Wel mooi kleurgebruik, maar al deze dingen vervagen behoorlijk in het tweede deel, waar meer ruimte voor de boodschap zelf wordt gemaakt. Gelukkig is die, door de eerder genoemde heren, goed uitgevoerd. Hoe Clooney en Wahlberg op hun plek worden gezet door de Curtis en Taghmaoui zijn zeer sterke momenten, zeker Wahlberg. Maar heel serieus kan je het door de eerste helft niet echt nemen.

Ook dat tromgeroffel was slecht geplaatst, en trekt alle sympathie en de emotie al snel weg van het scherm. Het past sowieso niet heel erg in een oorlogsfilm, zeker als de komedie zelf ook niet heel erg slaagt. die verslaggeefster was toch vervelend.

Maar, eerlijk is eerlijk, de film verveelt nergens en kent toch wel een vrij sterke laatste 10 minuten waar je toch wel begint mee te leven met de karakters en emotie wel degelijk om de hoek komt kijken. Ook voor sommige rollen grote pluspunten, die scenes komen echt wel binnen. Satire was uiteindelijk ook wel grappig. Het is voor wat het is.

Redelijk.

Nog niet de originele films gezien, maar toen deze eens op tv kwam toch maar aangezet. Vooral de cast sprak me wel aan. Waltz, Mikkelsen, Lerman en Evans etc. Ook van de makers van Resident Evil, dus qua special effects was het wel ok.

Verhaal was alleen soms wat saai en vreemd. Jovovich was soms irritant en speelde haar rol niet met overtuiging. The Three Musketeers zelf waren wel lollig. Ook de rest van de cast was wel ok, alleen Waltz viel me wat tegen.

Goed vermaak, soms wat saai maar genoeg gevechten en spektakel om je voldoende geboeid te houden.

Geinig.

Ondanks de lage score wel prima kunnen genieten met deze film. Misschien ligt de slapstick me gewoon, misschien was ik een een wat melige bui toen ik hem keek. Het is natuurlijk mega simpel maar ja, blijkbaar werkt het voor mij gewoon.

Die vreselijke pruiken zijn natuurlijk, en je kan een overlading aan flauw grappen verwachtten. Veel slapstick en veel schreeuwen en slapstick geweld. Wel een lollig eerbetoon aan de oudere slapsticks, alleen is het niet altijd even grappig.

Vooral van de Farelly broeders nogal een wonderlijke productie, maar de film is best uit te kijken met een paar vrienden. Het werkt ook wel een beetje als je dronken bent met deze film, want met zure gezichten ga je natuurlijk nooit genieten van deze onzin.

Na zijn terugkeer op het grote doek komt regisseur George Miller dit keer aanzetten met een film die weinig wegheeft van zijn voorgaande apocalyptische realisering. Three Thousand Years of Longing is niettemin door al het animatiegeweld duidelijk een film voor het grote doek, maar de uiteindelijke insteek ligt toch wat anders dan je vooraf zou denken. Met veel oog voor fantasie en detail gaat Miller te werk om een mooie wereld uit te werken, waarin Idris Elba en Tilda Swinton uitstekend acteren. Alle individuele verhalen zijn op hun eigen manier interessant en door het enigszins onvoorspelbare verloop laat Miller zien de inhoud goed te begrijpen, maar richting de derde akte vliegt de film dan toch uit de bocht. De makers lijken vooral te veel te willen en kunnen zich dat binnen de beperkte speelduur die ze ervoor hebben niet permitteren. De emotionele impact blijft daardoor uit en laat een enigszins onbevredigende indruk achter, maar uiteindelijk oogt de boel gedetailleerd en fantasierijk. Ideaal vermaak voor de kijker die naar wat unieks op zoek is, maar niettemin geen zin heeft om na te denken.

Hm.

Ik zal maar eerlijk zijn, ik zag een versie waarin alle expliciete seksscènes eruit waren geknipt. De schokkende geweldsbeelden zaten er dan nog wel in, inclusief het beruchte oog. Ik heb dus via een niet zo nette site de seksscènes nog apart moeten bekijken omdat ze wel vaak genoemd werden in andere reviews.

Ik had dat laatste niet hoeven doen, wat het was me maar een onsmakelijke bende. De seksscènes worden uiterst langzaam, gedetailleerd en met een zeer vreemde sound design getoond. Hardcore pornografie wordt zonder twijfel aangetikt. Alleen vind ik het niet zo aantrekkelijk aangezien het verkrachtingsscenes zijn.

Ik had vooraf nog niks gezien met Lindberg, maar dat was ook wel knap geweest aangezien haar andere films voornamelijk uit erotische Scandinavische films bestaan. Lindberg doet het overigens wel voortreffelijk. Perfecte uitstraling en een perfecte look. Heel goed vechten kan ze (uiteraard) niet maar ze staat wel een erg gaaf figuur.

De film zelf is in alle opzichten een goedkoop gebeuren. De sound editing is zeer vreemd, het verhaal compleet ruk en het tempo best traag ondanks dat er veel gebeurd. De eerste helft van de film is vooral een dramafilm, en het tweede deel krijgt wat meer versnelling waarin actie en thriller de intrede doen.

De actie is soms best grappig. Het rammen en beuken van de auto's op de weg waarvan er enkele ontploffen was een gaaf gezicht. De slow-motionscenes zelf raken uiteindelijk wel herhaald. Zeker een gevechtsscene waarin twee agenten meespelen gaat wel 5 minuten lang door terwijl de scene in normale snelheid niet eens 30 seconden duurt. De brute schotwonden waren dan wel weer erg grappig.

Voor de rest is het soms wat saai en traag, maar hier en daar zijn genoeg lollige momenten te bespeuren. En nee, dat waren niet de seksscènes. Het zijn vooral de trekjes die Lindberg aan haar personage meegeeft, het maffe personage van Hopf en een aantal erg grove scenes. Het inprikken van het oog was een erg onsmakelijk gezicht. Ook verreweg de hardste en meest weerzinwekkende scene van de film.

Soms laat de film wel punten liggen, zoals de off-screen onthoofding. Dat had de film echter niet kunnen redden van een onvoldoende, want ik kwam er relatief moeizaam doorheen. Van echte snelheid had regisseur Vibenius namelijk niet gehoord.

Thunder Road was het langespeelfilmdebuut van regisseur en acteur Jim Cummings, die toch elke keer weer weet hoe hij zichzelf kleur moet geven als 'ie de creatieve vrijheid weet te bemachtigen. De film vormt een combinatie tussen drama en komedie die voortdurend wordt afgewisseld, maar wel als geheel meer dan degelijk samengaat. Echt indrukwekkend zijn de lange, emotionele dialoogscenes van Cummings zelf en het meer dan aandoenlijke tempo van de film. Echter leunt Cummings ook sterk op het voortdurende gehuil dat tussen zijn eigen dialogen steeds weer doorbreekt en dat zorgt voor een lichtelijk repetitieve voortgang van het verhaal. De uiteindelijke conclusie is behoorlijk abrupt en voelt aan alsof het einde volledig is geschrapt, maar dat neemt niet weg dat de film goed blijft wegkijken en kan drijven op een enthousiast geacteerde hoofdrol. Overigens is het jammer dat Cummings steeds de neiging heeft zichzelf alle ruimte te geven terwijl de bijrollen vervallen in karikaturen en kleurloze verschijningen.

Verrassend nieuw hoofdstuk binnen de superheldenwereld, waarin regisseur Jake Schreier op geslaagde wijze een aantal intrigerende personages bij elkaar weet te brengen. Specifiek Lewis Pullman geeft gestalte aan een zeer fijn figuur dat zichzelf tegen de finale aan ontpopt tot mogelijk de beste schurk die dit filmische universum heeft gebracht. De computereffecten zijn niet overal even geslaagd, maar de makers kleuren de film niettemin in met originele vondsten en genoeg overgave. Er ontbreekt uiteindelijk wat lef in de uitwerking (want Thunderbolts is iets te nadrukkelijk PG-13), maar dit is niettemin een positieve indruk voor wat de toekomst nog kan brengen.

Ultiem melig filmvervolg op de kinderlijke televisieserie. Regisseur Trevor Kirschner hanteert exact dezelfde humor, dus fans van het bronmateriaal zullen hier een goede 70 minuten aan vermaak voor de kiezen krijgen. Castleden acteren daarbinnen niet bijzonder overtuigend en op productievlak oogt The Thundermans Return als een natte krant, maar wel eentje met behoorlijk droge humor. De hoge opeenstapeling van grappen werkt samen met de korte duur aanstekelijk, maar vanuit objectief vlak valt hier weinig voldoening uit te halen.