Meningen

Geweldig vermakelijke actiefilm. Films zoals Kingsman zijn toonaangevend voor de kwaliteiten van Vaughn. De opvolgende delen in deze reeks waren van mindere kwaliteit, maar waar het allemaal begon blijft heerlijk vermaak. Een film waarin Egerton echt goed paste. Veel heb ik niet van hem gezien, maar hij kiest altijd de wat excentriekere, geschiktere projecten. Bijrollen zoals die van Firth, Boutella, Strong en Cookson mogen er ook absoluut wezen. Het personage dat ik in mindere mate geslaagd vond was die van Jackson. Zeker voor zijn doen eigenlijk gewoon te flauw, dat accent had ook achterwege gelaten mogen worden. Qua actie loopt de film heel lekker. Van de vechtpartij in de bar naar de iconische slachting in de kerk. Het zijn juist die momenten die films als deze naar een hoger niveau tillen. Daar helpt de energieke en zeer vlotte regie van Vaughn uitstekend aan mee. Passend camerawerk, gelikte montage en een tempo waar je u tegen zegt. De film duurt 129 minuten wat normaal erg lang is voor een actiefilm, maar Vaughn slaagt erin om het allemaal aan te laten voelen als minder dan 80. De film kijkt als een trein. Eeuwig jammer dat Vaughn dit niveau niet vast kon houden, want zijn latere films halen het niveau van zijn regie tussen 2010-2014 bij lange na niet.

Regisseur Amos Gitai baseerde Kippur op zijn eigen militaire ervaringen gedurende de daadwerkelijke Yom Kippur-oorlog. Gitai maakte deel uit van een reddingsteam dat in een helikopter door een Syrische raket werd geraakt, waardoor hij gewond raakte. Deze ervaring bracht uiteindelijk een oorlogsregistratie terecht, maar helaas is de invulling weinig interessant. Kippur vormt een combinatie tussen artistieke schilderijbeelden en uitgesponnen oorlogsscenes die zeker in de tweede helft treurig lang aanslepen. Imposant zijn de naderende raketinslagen wanneer de soldaten zich door het slagveld benen, ondanks dat je weinig van de daadwerkelijke oorlog ziet. Dat zijn echter de meest atmosferische beelden die je zult krijgen, want de opvulling is allesbehalve. Gitai introduceert meerdere, oersaaie personages die allemaal qua persoonlijkheid heel erg op elkaar lijken. De reddingsacties die het grootste gedeelte van de tweede helft innemen raken daarnaast dusdanig snel repetitief dat het voor de kijker een hele klus is om erdoorheen te banjeren. Kippur is het resultaat van een maker die een zo realistisch mogelijk beeld hoopt te schetsen van de oorlog, maar geen idee heeft hoe hij zo'n film moet laten verlopen. Het levert een gebeuren op dat werkelijk niet te behappen is.

Oké.

Nakashima is een regisseur die films maakt die ik niet per definitie leuk vind, maar wel steengoed zijn. Volgens mij zet hij veel van zijn recentere films ook niet op aarde om van te genieten, maar meer om te beleven. Memories of Matsuko is echter anders, want deze geeft me juist de indruk dat je er voor een deel wel van moet genieten.

Deed ik dat dan ook? Niet echt, maar het is geen slechte film. Ik denk dat ik wat voorzichtiger moet zijn met zijn oudere films. Deze film is een stuk vrolijker namelijk, en dat brengt een hoop onderbroekenlol met zich mee. Dat was van een soort die me niet echt ligt. Ik kan het moeilijk afkraken aangezien alles binnen deze film wel een betekenis heeft, maar toch vond ik details zoals dat trekje met het gezicht waanzinnig irritant.

Verder de soort film die je kan verwachten van Nakashima. Visueel bijna tot in de perfectie uitgewerkt met prachtige montages en decoraties. Ik vond wel dat de voortdurende felheid van de film nadelig was, aangezien de kleuren regelmatig leken te vloeken met elkaar. De helderheid naar 250% zetten pakt niet altijd even mooi uit, hoe mooi je je camera ook positioneert.

Acteerwerk vond ik ook 3x niks. De personages worden ontzettend goed uitgediept, maar het is de vorm van acteren die me keer op keer niet ligt. Toch was dat voorheen met Nakashima anders, maar in deze film vind ik het weer ouderwets vervelend waardoor ik moeilijk sympathie kan hebben voor de personages. Het is me te overdreven, ook al is dat duidelijk een intentionele stijloefening.

Nee, dit viel me toch wat tegen. Vlotjes, regelmatig sterk op het visuele vlak en een pakkend einde. Memories of Matsuko was echter een film die ik erg haat, maar ook een film die ik prachtig vind. Met elkaar verbonden komt dat op een middelmatig cijfer aan, maar een regisseur als Nakashima is eigenlijk te goed om een onvoldoende te krijgen. Ik kijk uit naar zijn nieuwe project. Ik hoop eigenlijk niet dat hij terugkeert naar zijn oude roots.

Mysterieuze dramathriller die zich veel te snel in de kaarten laat kijken en daarnaast geen profijt kent van de oubollige regie-aanpak van Gary Fleder. De opgebouwde spanning komt zelden los door de nogal dramatische montage en sterk aangezette muziekkeuzes. Morgan Freeman en Ashley Judd doen het aardig, maar de chemie tussen deze twee castleden slaat als een tang op een varken. Specifiek Judd krijgt als "buitenbeentje" dingen voor elkaar die in de normale wereld nooit mogelijk zouden kunnen zijn, maar in deze nogal serieus opgezette omgeving blijkbaar wel. Verder pakt Kiss the Girls een aantal keren goed door met de sfeerzetting en wordt er over de grote lijn goed geacteerd, maar het was voor mij als kijker zelden interessant om met de protagonisten binnen de zaak mee te denken.

Leuk!

Deel 1 was destijds simpel vermaak, en kreeg dan ook een simpele voldoende. Is deze film dan iets groters/beters/anders? Nee, hihi. Maar The Kissing Booth 2 is verrassend genoeg een film waarvan de langere speelduur eindelijk wel meerwaarde heeft. Althans, voor mij. Want in dit geval was het een half uurtje langer vermaak.

King en crew lijken veel plezier te hebben op de set. Ik vraag me ook een beetje af in hoeverre Marcello de ruimte krijgt om zijn crew te begeleiden. Want als ik dit zo zie, is het vooral een feestje onder de jongeren. Verpakt in een fris en zomers sausje waarbij wolken in de lucht niet aan de orde zijn.

Vervelen doet de film in ieder geval niet. Mede omdat het tempo zo hoog ligt en de sfeer voortdurend fris en zomers aanvoelt. Zonnige cinematografie, veel warmte en creativiteit in de locaties. Het ziet er allemaal best redelijk uit. Charmante details, fris gefilmd. Ik heb er eigenlijk maar weinig op aan te merken.

Je kan er uiteraard rekening mee houden dat de karakters soms iets te luid en kinderachtig zijn. Het zijn wel erg actieve tieners in deze film. Maar het helpt wel mee aan het tempo. King doet het erg leuk, net als de rest van de crew eigenlijk. Uiteindelijk neemt King wel alle ruimte in, maar weet wel op veel vlakken te scoren.

135 minuten aan pure entertainment. En het werkt ook nog, op een gekke manier. Na al die minuten zou je denken dat de gemiddelde kijker er wel klaar mee is. Of dat ook zo is, mag de kijker zelf weten. Ik vond het helemaal niet zo erg om nog een half uurtje langer door te kijken. Als entertainment is het namelijk uitzonderlijk geslaagd, en visueel ziet het er ook best degelijk uit. Dus ik heb eigenlijk weinig om te klagen.

Voor de rest uiteraard een hoop boodschappen en moralisme. Maar het gaat allemaal zo vlot dat er weinig ruimte is om je eraan te storen. De humor is niet altijd even leuk, en gaat regelmatig wat te lang door. Maar het tempo ligt hoog en qua vermaak kom je er zeer makkelijk doorheen. Tja, dan maken de 135 minuten me niet zo heel veel uit. Deel 3 ga ik dan ook maar zien.

Matige afsluiter.

In Amerika klaarblijkelijk gehate films, maar ik kan er om eerlijk te zijn nog wel plezier uithalen. De vorige twee delen vond ik anders ideaal entertainment om doorheen te komen. Deze film werd direct en in het geheim opgenomen na het tweede deel. Klaarblijkelijk hadden ze er minder zin in, want dit deel is een beduidend stuk minder geworden.

In het algemeen zijn de The Kissing Booth-films altijd wel een beetje kinderachtig geweest en gericht op jonger publiek. Deze film is echter nog een stuk kinderachtiger. Het lijkt wel dat naarmate hoe ouder de personages worden, de kinderachtiger ze zich gaan gedragen. Na twee films waarvan er eentje 130 minuten lang was hebben ze nog steeds niet geleerd hoe ze zich tegenover elkaar moeten gedragen.

Bij deze film viel het me ook meteen op hoe kinderachtig er wel niet wordt geacteerd soms. King blijft echter wel een geschikte vondst voor de rol en geeft alles wat ze heeft. Courtney en Elordi blijven in dit deel wat achter, ik meen dat het van Elordi kwam omdat de relatie tussen hem en King uitging in het echte leven. Dan is het wel ongemakkelijk om met elkaar te acteren, en dat lees je er vanaf.

Wel blijft de film verder erg goed vermaken en begrijpt regisseur Marcello heel goed wat entertainment betekent. De zonnige uitstraling is er nog steeds, de stunts die in de film zitten zijn erg vermakelijk en de montage is fris genoeg om de opnieuw lange speelduur nooit te lang te laten aanvoelen. Dit soort films staan er dan ook enkel en alleen in het kader van vermaak.

Het is misschien geen geweldige afsluiter omdat het uiteindelijk een voorspelbaar slot kent, maar Marcello is er wederom in geslaagd om me van begin tot eind geboeid te houden. De vorige delen trok ik echter beter, want dit deel was me bij vlagen iets te kinderlijk. Maar ik kan het toch niet lager geven dan een 2,5*, omdat ik best plezier heb beleefd.

Luchtige Netflix.

Geen idee waarom ik deze eigenlijk heb opgezet, ik had zin in een simpele high school komedie en dus is dit de keuze geworden. Ik wist dat het geen echte 'topper' zou worden maar ik heb er toch wel redelijk van genoten.

King speelt leuk en speelt ook iedereen eruit, want de andere prestaties zijn niet slecht, maar tippen niet aan het enthousiasme dat King hier uitstraalt. Verhaal is niet zo boeiend, en zeker niet origineel, maar is dusdane (vooral in het begin) luchtig dat je er al snel doorheen bent. Later duurt het inderdaad iets te lang maar dat is niet erg.

Niks boeiends qua visueel niveau, gewoon een gezellige film die lekker wegkijkt. Niks mis mee.

Tegenvallend gebeuren.

The Kitchen leek op papier nog wel een aardige film te zijn. Ondanks dat ik de slechte bui al voelde hangen tijdens de trailer had ik nog goede hoop op een lekker verfrissende misdaadfilm die vrouwen dit keer als grote boosdoeners in de misdaadwereld neerzet. Een logische keuze rondom deze periode, maar een matig resultaat.

Het acteerwerk is het bijna cruciale element dat deze film op de been houdt. McCarthy speelt hier zonder twijfel een van haar betere personages, maar ik denk dat de gemiddelde kijker die films met haar heeft gezien wel kan vertellen aan anderen dat ze tot meer in staat is dan enkel vervelende en flauwe types te spelen in middelmatige komedies van Amerikaanse bodem.

Visueel begint het allemaal nog best fris. De cinematografie is aardig, de inrichting en decoratie met veel enthousiasme gedaan, en daarop scoort de film natuurlijk. Wat de film mist is luchtigheid, en ook frisheid naarmate het verhaal vordert, en dat krijgt de regie nooit voor elkaar. Zeker de editing, maar ook de montage, voelen erg ouderwets en gedateerd aan. Niet vanwege het tijdperk, gewoon vanwege de regie zelf.

Ook mis ik de echt overweldigende beelden, de speciale momenten die van The Kitchen een echt bovengemiddelde film maken. Je hebt drie erg sterk acterende dames in de hoofdrol, maar je kan er nauwelijks wat mee doen. Het verhaaltje stelt weinig voor, de uitwerking kent ook geen verrassingen. Het gaat in het begin nog wel naar een redelijk uitgangspunt, maar het pad verwaterd na een tijdje.

Het kijkt redelijk weg en duurt niet te lang, maar heeft zijn cijfer vooral te danken aan de sterke rollen die worden neergezet door de dames. Het mist de regiekracht, die het als geheel tot een visueel competente film hadden moeten maken. Niet fris en luchtig genoeg, waardoor de film eerder taai is dan vernieuwend. Jammer, want deze film was voor veel belangengroepen een unieke kans geweest.

Flut.

Aziatische cinema. Je moet er maar vriendjes mee leren worden. Ik ben er in het algemeen geen liefhebber van, en het is dan ook niet verrassend dat deze film zo slecht scoort. Niettemin was er wel een zekere mate van hoop tussen, aangezien niet elke film van dit kaliber een misser is.

Deze film is vooral sterk als het aankomt op achtervolgingen, die met agressieve camerabewegingen in beeld worden gebracht. Dat zorgt ervoor dat er enkele momenten tussenzitten waar de film opleeft, maar in het algemeen blijft het een wat terughoudende komediefilm. Een komedie waarbij zowel het narratief evenals de komedie zelf nooit echt aanslaan.

Acteerwerk is ook van een soort waar je van moet houden, maar al dat drukke en expressieve gedoe is niet iets waar ik rustig van kan genieten. Ik vond deze film vooral een ongemakkelijke ervaring en tevens een resultaat waarvan het visuele bijna compleet mist. Erg veel kan ik er eigenlijk niet mee, dus waarom zou ik het dan waarderen? Ik ben het verloop vast uitermate snel vergeten.

Sfeervolle, grootse horrorfilm gebaseerd op digitaal bronmateriaal. Regisseur Awi Suryadi pakt vooral uit met een dunne grens tussen de humane wereld en het paranormale, die al vroeg wordt doorbroken. Personages lopen voortdurend wel tegen grimmige individuen of vreemde situaties aan, wat zeker van het eerste uur een vlot weerzien maakt. Daarna begint duidelijk te worden dat het verhaal niet al te veel om handen heeft en evenzeer uitmondt op een teleurstellende finale, maar het meest spijtige is nog wel de primaire antagonist. Deze Badarawuhi is namelijk niet de meest intimiderende verschijning en dan kan je er van alles tegenaan gooien om het spannend te maken, maar effect hebben doet het niet. Wat rest is een veel te lange speelduur, nodeloos serieuze personages en een sensatieloze slotfase. Overigens heb ik de lange versie van 175 minuten gezien, maar bijna 20 minuten daarvan bestaan uit sneakpeeks van films zoals Sewu Dino.

Sterk.

Somber is het uiteraard, maar dat is dan ook wel passend bij het genre. Dit soort films worden eigenlijk zelden niet-serieus gebracht en Klass gaat dan ook aardig ver in het sombere. Qua pesterijen is dit ook direct 1 van de betere films die ik heb gezien. Een film die voor de volledige speelduur intrigerend blijft.

Tevens is Klass mijn eerste kennismaking met de cinema van Estonia. Een land waar ik sowieso nog maar weinig kennis van heb, maar als er soortgelijke films zijn zoals Klass hoor ik dat uiteraard graag. Ondanks dat deze film duidelijk niet te duur was is het erg sterk uitgevoerd, en Raag kiest eigenlijk precies de juiste toon uit om deze film mee in te vullen.

De sombere cinematografie en kale inrichting van de film hebben een aparte en nare sfeer. Dat Raag zich verder bijna uitsluitend op de pesterijen concentreert maakt de film er ook niet vrolijker op. Veel intense scenes die allemaal uitstekend opgebouwd worden, en in principe de volledige film opvullen. Het is niet makkelijk om dit te laten werken, maar Raag doet dit erg goed.

Acteerwerk is ook zeker goed. Onbekende acteurs en actrices, maar allemaal doen ze het naar behoren, zeker gezien diens leeftijd. Er wordt wel karikaturaal geacteerd, maar dat nemen we voor nu maar even voor lief. Het gaat overigens ook allemaal qua gebeurtenissen erg ver, waardoor het niet altijd realistisch aanvoelt, maar dit eigenlijk wel is.

Visueel is dit niet de knapst uitgewerkte film, maar Raag lijkt zich te beseffen dat te veel focus op visueel vlak ook niet nodig is. Alles wat hij nodig heeft is de koude toon en die weet hij uitstekend te benutten. De scenes blijven keer op keer inhakken op de kijker en per scene wordt de druk steeds erger, om uiteindelijk op een harde finale neer te komen.

Het is geen plezierige zit, maar eigenlijk precies goed uitgevoerd. Juiste toon, juiste setting, het klopt eigenlijk allemaal. Het is jammer dat het voor mij niet altijd even geloofwaardig was, maar het zal vast ergens wel gebeurd zijn. Volgende keer misschien iets meer "echte" personages gebruiken, maar verder is dit een erg sterke film die je voor de volledige speelduur in diens greep houdt.

Knight and Day vormt zowat de minst ambitieuze film van regisseur James Mangold, die voorheen en hierna altijd veel hooi op z'n vork nam. Bij deze film is dat absoluut niet het geval, waarin de (komische) wisselwerking tussen Tom Cruise en Cameron Diaz voornamelijk centraal staat. Zeker die tweede speelt erbarmelijk, maar ook Cruise haakt zich klem op de automatische piloot. Mangold slaagt erin om een redelijke flair binnen het gebeuren te verwerken, mede dankzij de hoge afwisseling tussen locaties en scenario's, maar als het op de uiteindelijke actie aankomt stelt de film enigszins teleur. De greenscreens worden onnauwkeurig en vooral slordig toegepast en vanwege de bijna constante meligheid slaan een hoop over-the-top momenten regelmatig dood. Uiteindelijk kijkt Knight and Day aardig weg, maar een genietbare film is dit allerminst. Sommige regisseurs komen het best tot hun recht bij de echt ambitieuze, grotere films en Mangold is daarbinnen zowat een ideaal voorbeeld.

Ik heb de eerste drie films van regisseur Terrence Malick gezien en die bevielen me allemaal goed, dus op basis daarvan dacht ik al de overstap te kunnen maken naar zijn wat experimentelere werk. Ik heb me helaas vergist, want met Knight of Cups kon ik maar weinig. Een zoekend hoofdpersonage die lang verbinding probeert te maken met geluk, een doel en wellicht zelfs liefde wil ik als gegeven nog wel omarmen, maar wat Malick ook met deze film wilde bereiken, hij valt nogal in herhaling. De film vervalt hierdoor in eindeloze ontmoetingen tussen Bale en zijn vrouwen, filosofisch geleuter en cameo's van bekende acteurs die even snel mogen opdraven om vervolgens weer van het witte doek te verdwijnen. Er wordt in geslaagd om een dromerige sfeer op te roepen met bovengemiddelde editing en knap gespeel met geluid, maar die was voor mij na enkel 20 minuten volledig uitgewerkt. Het feit dat Malick uit vrijwel elke lelijke omgeving iets moois weet te filmen is ook een goede kans voor een absorberende indruk. Het absorberende aspect van deze film deed me echter volledig niets, na enige tijd vond ik het een stuk geschikter als relaxende achtergrondambiance. Ik ben nog altijd van plan de rest van het werk van Malick af te gaan, maar met deze film kon ik weinig aanvangen.

Anders dan verwacht.

Johnson, een regisseur die het wel probeert, maar tot nu toe is het voor mij echt een net-niet regisseur. Star Wars vond ik dan wel weer leuk, maar dat is nu niet echt een film waar je Johnson zijn stijl in kan herkennen. Ik denk dat hij vooral een echt verhaal wil vertellen.

Knives Out is dan ook een film die het wel wil proberen, maar uiteindelijk neemt de film een aantal vreemde wendingen die ervoor zorgen dat het lijkt alsof er meerdere films afspelen in 1 film. Dit kan wel combineren, maar aangezien Johnson hier diverse stijltjes gebruikt, valt het iets te veel op.

Wat mij vooral trok, was de cast. Het vorige moordmystery dat ik zag in de bios had ook al zo'n enorme cast. (Murder on the Orient Express). Maar deze cast wordt uiteindelijk niet helemaal benut, het zijn vooral enkele personages die hier in de spotlight staan, en dat had ik van tevoren ook niet bepaald verwacht.

Enkele actrices/acteurs springen er behoorlijk positief uit. De grootste opvaller was duidelijk De Armas. Die heb ik nog nooit met zo veel charme zien spelen. Normaal zag ze er gewoon goed uit. Maar nu acteert ze plots een stuk hoger dan haar algemene acteerwerk.

Ook Curtis (kan haar toch beter smaken in haar wat oudere rollen), Johnson en Shannon vallen op. De rest was minder. Zeker Craig viel vies tegen. Doet wel zijn best, maar kan niet tegen de eerder genoemde leden op. Ook Evans probeert het iets te hard. Voor de rest een hoop andere rollen die gewoon verbleken tegen enkele andere acteurs of actrices.

De beelden in het huis zelf zijn best charmant. Het voelt een beetje aan als een beginnend Anderson. Alleen Anderson speelt Johnson er met gemak uit. Maar Johnson doet wel een aardige poging. Het huis blinkt uit van details en het cameragebruik is zeker charmant.

Maar er speelt uiteindelijk ook een hoop af buiten het huis. En die zijn beduidend minder. Iets grauwer en normaler. De film verliest de charme en valt niet meer op. Craig begint niet meer aan te voelen als meester detective en de focus begint steeds meer en meer op enkele personen te liggen, terwijl de andere relatief grote namen toch wel een beetje verwaarloosd worden.

De film duurt ook behoorlijk lang en de mystery kent te weinig charme. Het is gewoon niet interessant, en de grote onthulling op het einde, hoe amusant en leuk bedacht ook, is niet bepaald passend meer nadat de focus totaal niet op het moordmystery leek te liggen.

Desondanks is het een redelijke film geworden. Beetje jammer dat je niet echt kan raden wie het gedaan kan hebben aangezien de moord zelf al redelijk snel onthuld wordt. Dat gaat ten koste van het charmante puzzelwerk. Alhoewel de clou toch nog wel een beetje verrassend weet te zijn.

Charmant, maar niet perfect. Het biedt in ieder geval wel genoeg vermaakt en Johnson mag vrolijk de volgende film in zijn loop toevoegen. Het ziet er wel uit dat hij steeds iets anders doet. Dus benieuwd naar zijn volgende project.

Regisseur M. Night Shyamalan is tegenwoordig behoorlijk efficiënt binnen zijn vak, aangezien we nu elke twee jaar wel een nieuwe film kunnen verwachten. In tegenstelling tot ruim een decennium terug zijn films als Knock at the Cabin van een consistent goed niveau, ondanks de inhoudelijke gebreken. Dit keer een psychologische thrillerfilm die het vooral moet hebben van het oerdegelijke acteerwerk. Dave Bautista en zijn drie metgezellen acteren uitstekend, de twee slachtoffers daarentegen zijn wat kleurlozer maar niettemin interessant. Shyamalan nodigt de kijker op vermakelijke wijze uit om voortdurend met de verhaalsvordering mee te denken en houdt de algemene spanning goed vast, maar wanneer het op de horrorelementen moet aankomen wordt er wat tam mee omgesprongen. Tussendoor krijgen we relatief vaak een flashback in de film te zien die niet direct veel toevoegt, maar uiteindelijk zit het met 't eindresultaat wel goed. Ik zie op deze manier graag de volgende film van Shyamalan tegemoet.

Nou ja.

Roth vliegt hier behoorlijk uit de bocht. Niet alleen omdat zijn verhaal te stompzinnig voor woorden is, maar ook omdat het in geen enkel genre echt geslaagd is. Niet in mystery, niet in thriller en ook niet in horror. Al is dit niet eens meer horror denk ik zo.

Reeves is opzicht nog wel oke, al speelt hij alleen beter in zijn boze buien. Izzo en De Armas zijn mooie vrouwen, maar komen niet erg overtuigend over. Het verhaal is nogal dom, saai en lijkt nergens naar toe te gaan. Roth raffelt het tot overmaat van ramp ook nog af, al moet ik eerlijk bekennen dat het einde wel grappig was.

De poging was leuk, het resultaat is slecht. Laat Roth dan maar gewoon pure horror regisseren, thrillers zijn duidelijk niet voor hem weggelegd. Er zitten wel ok scenes bij, maar het verhaal is werkelijk zo ongeloofwaardig dat ik nergens medelijden met Reeves wou krijgen.

De streken van die meisjes zijn inderdaad ook gewoon puberaal en nergens eng, dreigend of een beetje realistisch.

Veel beter dan verwacht.

Vooraf niet al te veel van verwacht, sowieso met Rogen erbij is het natuurlijk weer alleen maar stonerhumor en grove humor. Maar hier viel het eigenlijk behoorlijk mee, en dat was een complete verrassing omdat zo'n beetje de hele Rogen vriendengroep meedoet maar geen enkele door het lint gaat waardoor het niet irritant was.

Rogen steekt trouwens boven zijn niveau uit. Als hij zijn irritante bekken, stonerhumor en grove dialogen een beetje opzij zet zal het je verbazen, maar dan is het echt een goed acteur die op gaat in zijn rol en daarmee veel beter over kan komen.

Heigl was ook erg leuk, en ging volledig op in haar rol. Kon emotie tonen en kon haar humor vaak scherp neerzetten. Niet dat ik plat lag, maar ik heb toch wel een paar keer leuk kunnen lachen. Mann was naturel, ik heb weinig keren echte beweging in haar gezicht gezien maar qua acteren zat het wel goed.

Rudd was ook wel prima, maar met hem is het altijd uitkijken dat je zijn rol niet te veel over-the-top gaat anders zal het snel de mist in gaan. Daar tikte bijvoorbeeld de Vegas scene wel tegenaan. Maar gelukkig is dit niet alleen flauwe, maar ook daadwerkelijk leuke humor hier en daar.

Maar de echte menselijke trekjes en realiteit soms tillen de komedie wel een niveautje hoger. Daarmee was de slotfase toch wel verrassend spannend daardoor, waarbij je daadwerkelijk met een lach en opluchtig verder kan kijken. En hierdoor is dit toch wel iets beter dan de gemiddelde Amerikaanse komedie.

Dus veel beter bevallen dan ik van te voren had verwacht eigenlijk. Vond het een leuke zit, waarbij de speelduur die wat aan de lange kant was, me totaal niet aan het storen was.

Ok.

Opgezet omdat het uiteindelijk een rampenfilm is, maar ik had al een beetje mijn twijfels toen ik Cage in de hoofdrol zag. Het is geen slecht acteur, maar kiest zijn rollen altijd iets te makkelijk. Ook hier weet hij eigenlijk gewoon niet erg te overtuigen.

De film heeft wel enkele indrukwekkende momenten, maar doet bij lange na niet alles goed. Het voornaamste probleem is dat Proyas zichzelf iets te hoog inschat en denkt dat 2 verschillende films elkaar wel kunnen combineren. Niet dus.

Zo liep ik constant met een gevoel te kijken alsof ik 2 films tegelijk aan het kijken was. Het Alien/geest gemengd met rampen gaat niet lekker en voelt te apart aan. Bovendien had deze film ook beslist geen 121 minuten hoeven duren om al die onnodige bijzaken gewoon erbuiten te laten.

De rampen zijn dan wel weer leuk. Vooral de vliegtuigcrash was eigenlijk bijna een iconisch moment. Ik zie die plaatjes ander geregeld op internet en YouTube voorbij komen. Ook de andere rampen zien er wel gedetailleerd uit en vermaken, al is het soms duidelijk dat de CGI niet bepaald realistisch is en bij vlagen houterig.

Proyas probeert soms zijn eigen stijltje uit, maar de beelden zijn net wat de HD. Soms wordt er geprobeerd een soort handcam-effect uit te krijgen maar zo voelt het gewoonweg nooit aan. Daarvoor is het allemaal te CGI-achtig aangezet om indruk te maken.

Wel is de spanningsopbouw naar zo'n ramp toe goed gedaan. Zelden was een ramp vooraf zo spannend als bij deze. Rampen hadden beslist ook wel wat langer mogen duren van mij. Maar uiteindelijk nemen de rampen maar iets van 10-20 minuten van de film in helaas.

Acteerwerk is ondermaats. Cage is iets te gemaakt, en dat zoontje van Cage had duidelijk geen auditie hoeven doen. Ook Byrne voegt voor de rest niet al te veel toe. Maar het is niet nieuw dat er weinig indruk qua acteerwerk wordt gemaakt tijdens rampenfilms.

Een ander zwak element aan de film zijn de dialogen, die zwaar onrealistisch voelen. Het voelt zowat aan als Nedelandse dialogen. Net zo zwak en net zo onrealistisch. Het had gewoon iets scherper mogen zijn op dat gebied.

Wel vermaakt de film goed en is net wat donkerder dan de algemene rampenfilms. De opbouw naar een ramp is goed gedaan en qua effecten ziet het er speels uit. Niet heel mooi, maar wel met detail gebracht en daarom nog wel vermakelijk.

En ik moet zeggen dat de aliens en de alien-wereld er ook magisch uitzagen. Alleen hadden deze gewoon in een aparte film gestopt moeten zijn.

Toch een halfje eraf na herziening. Niet dat Confessions een vorm van zijn kwaliteit heeft verloren overigens, want regisseur Tetsuya Nakashima levert een uiterst verzorgde en zeer gedetailleerde productie af met een grandioos mooie visuele opmaak. Het acteerwerk is daarbinnen erg goed en het verhaal tot in de puntjes verzorgd, maar het valt op dat het middenstuk toch wat taai voor de dag komt. Het gewissel in perspectief voegt namelijk niet altijd evenveel toe waardoor het tempo plots onevenwichtig oogt, maar gelukkig herpakt Nakashima zich enorm sterk binnen de finale. Sterk staaltje cinema dus, die echter toch iets van het oorspronkelijke cijfer moet inboeten.

Aardig.

Kollegiet vormt een aardige toevoeging vanuit Deense bodem aan het genre, al is de toevoeging niet bepaald van onschatbare waarde. Uiteindelijk is de opzet namelijk niet origineel meer en in dat opzicht is de film weinig vernieuwend, maar het kent wel een aardig stijltje om de boel wat op te fleuren.

Zo is er aandacht besteedt aan de verlichting als de filters. Beiden zien er goed uit, en daarmee krijgt de film al snel een apart sfeertje. Ondanks dat het even duurt voordat het allemaal opgang komt valt de stijl in ieder geval snel op en kent de film genoeg attributen zoals geluidseffecten om de sfeer even op te krikken.

Het acteerwerk is niet bepaald bijzonder en de rollen zijn tevens weinig origineel. Rønholt gaat in deze film de uitdaging aan om van haar figuurtje een goed personage te maken, maar het schrijfwerk zit haar niet mee. Regisseur Barnewitz besluit verder ook de standaardaankleding te geven aan Rønholt en die kan ze toch niet aan, gezien ik haar personage snel weer ga vergeten, of ik het nou wil of niet.

Verder is het verhaaltje ook niet bepaald origineel meer en het blijft jammer als dit soort horrorfilms er niks mee doen. Ook al ben je een horrorfilm, je kan altijd een beetje moeite investeren in het verhaaltje. Deze film kent vooral een aardige look, maar inhoudelijk is er weinig aan. Tel daarbij nog een ietwat taaie start bij op en je weet al snel dat dit geen bovengemiddelde horrorfilm gaat worden.

Tot zover mijn kritiek, want verder is de tweede helft aardig en kent de film wat aardige stijloefeningen. Net wat rauwer en gemener dan een gemiddelde horrorfilm, waardoor je wel snel kan opmaken dat dit geen Amerikaans product is. Soms spannend, in zijn geheel gewoon een aardige zit met plus- en minpunten. Voor een keertje wel aardig.

Ook de herziening maakt nog altijd een sterke indruk. Regisseur Arseny Syuhin heeft een goed oog voor sfeer, creativiteit en effecten. Digitale en praktische opmaak wordt zeer vakkundig met elkaar afgewogen en de makers profiteren van competente castleden die goed in hun rollen zitten. The Superdeep ademt een mysterieus en onvoorspelbaar gevoel uit, waarin de bedreiging lang genoeg buiten beeld blijft en naar het einde toe in volle glorie beleefd mag worden. Vandaar dat ik met verbazing de recensies zit te lezen van medegebruikers die beweren dat dit niet zo is, je krijgt het gevaar namelijk echt minutenlang recht voor je neus te zien. Al bij al blijft dit een fijn project waar veel talent aan heeft meegewerkt. Enkel het tempo is wat onevenwichtig, waardoor het gebeuren een aantal keren stilvalt.

Voldoende.

Ondanks de meeste hier had ik met deze film dat hij me echt niet pakte. Ik werd niet echt meegezogen in het verhaal hoe hard ik het probeerde en hoe graag ik het wilde. Scandinavische cinema is wat mij betreft verrassend goed.

Franse cinema vind ik de beste, gevolgd door de Engelse en Amerikaanse cinema. Maar goed, The Day Will Come. De sfeer is natuurlijk kil en de film is 119 minuten grijs met af en toe wat lichtpuntjes. Mikkelsen acteert inderdaad goed maar de juf is matig. Vooral rare beslissingen die ze neemt zoals bijvoorbeeld niets doen na haar ontslag

Slechts 1 scene pakte me wel op de avond dat hun moeder overleden was. Voor de rest best ok acteerwerk, van de kinderen ook en de locatie is ook goed. Best schokkend wat er vertoond word maar het pakte me gewoon niet. Ondanks dat toch een voldoende.

Mwa.

Alhoewel ik Scandinavische cinema altijd wel kan waarderen, is deze productie me dan toch weer wat tegengevallen. Vooral omdat zo'n verhaal zo saai uitgewerkt is. Zoals de gebruiker boven mij al aangeeft, waar blijft de spanning soms?

De film heeft mooie natuurbeelden en is soms best intens, maar weet in het algemeen eigenlijk niet te boeien. Dan duren 119 minuten ook best wel lang, maar gelukkig zit er meestal wel wat in om je dan weer naar het scherm toe te trekken.

Ik had eigenlijk meer meelij met de dieren dan met de mannen die op het schip zaten. Vooral als hij een haai de kop inslaat vond ik gewoon zielig, zelfs had dat beest ook dieren gedood. Al bij al kon het beter zijn, maar heel slecht is het ook weer niet.

De satirische ambities van regisseur Patrik Eklund en coscenaristen Thomas Moldestad en Mats Strandberg zitten deze niet onaardige slasherfilm in de weg. In principe is er niets mis met wat komische opvulling om een dunne horrorfilm wat meer gewicht te geven, maar de humoristische uitspattingen in Konferensen zijn voornamelijk flauw en ineffectief. Vooral Adam Lundgren maakt een vervelende en simplistische indruk, waardoor de onderliggende maatschappijkritiek amper serieus te nemen is. Geïnteresseerde kijkers zullen verder ook moeten weten dat de opbouw best ruim is en het lang duurt voordat menig horrorliefhebber aan zijn trekken komt, maar eenmaal de wapens uit de kast worden getrokken kent de film een aantal lekker bloederige uitspattingen. Het geweld is behoorlijk aanwezig en de moorden ogen weliswaar creatief, ook al is de onthulling dat allesbehalve. Konferensen is uiteindelijk een best vermakelijke, maar redelijk onopvallende toevoeging aan het slashergenre. Er gebeurt genoeg om teleurstelling te voorkomen, maar te weinig om indruk te maken.

Toch wel leuk.

Het niveau van deel 1 wordt niet meer behaald, maar toch wel weer een heel leuk vervolgdeel dit. De cast mocht zeker weer terugzijn met Jackson, Mann, Hiddleston, Larsson, Goodman en Reilly. Daarmee was dus het acteerwerk meer dan in orde.

Qua avontuur is er ook genoeg te beleven. Die aap was een van de verschillende leuke monsters. De junglespin was bijvoorbeeld ook een topscene. Jammer dat het daarna een beetje voorspelbaar is maar uiteindelijk niet minder vermakelijk. Fijn dat Kong ook weer net als zijn voorganger wat meer aandurft met het geweld.

Leuk vervolgdeel, een derde deel ga ik ook zeker niet vervelend vinden. Al is de magie er dan wel weer een beetje af zou ik zo zeggen. Mensen die monsterfilms en een niet al te sterk verhaal leuk vinden, deze film aangeraden.

Knap.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, ik heb het boek nooit gelezen. Heeft me ook niet echt getrokken. Vroeger niet, nu niet. Koning van Katoren zag ik vooral omdat ik weer zin had in een wat grotere Nederlandse productie. In dat opzicht lijkt Sombogaart regelmatig de juiste keuze te zijn. Weet zichzelf toch altijd weer in deze films te plaatsen achter de camera.

Wat ik vooral knap vond was de look van de film. Voor een klein budget pakt de film serieus groots uit. Denk ook dat ze financieel helemaal tot de max zijn gegaan. Als ik het plot van het boek lees en wat er verschilt denk ik ook een beetje "kom op jongens". Het boek is zo ambitieus en breed dat dit met Nederlandse geld nooit naar het witte doek te vertalen is. Misschien dat ze Hollywood enthousiast kunnen maken, in Nederland ga je het niet krijgen.

Erg knappe special effects zijn het niet, maar voor het budget meer dan ruim en gedetailleerd genomen. Met een flink staaltje creatief werk en wat indrukwekkende filters vond ik de wereld die hier wordt neergezet erg mooi naar voren komen. Fijn ook dat ze naar het buitenland zijn gegaan. Die buitenlandse landschappen brengen een zekere charme met zich mee. Kon ik meer dan genoeg van genieten.

Acteerwerk is alleen zoals verwacht weer wat minder sterk en veel personages komen nogal kinderachtig over. Ook jammer dat regisseur Sombogaart tussen oprecht indrukwekkende beelden ook weleens kiest voor een omgeving zoals een ordinaire woonwijk. Breekt toch gelijk dat staaltje creativiteit af waar de rest van de film zo knap naartoe aan het werken was.

Eén van de weinige Nederlandse films waar ik als filmliefhebber echt trots op kan zijn. Indrukwekkend wat ze hier met eigen geld en handen hebben gedaan, en om dan te bedenken dat het niet eens in de lijst staat van duurste Nederlandse films maakt me alleen maar blijer. Dit zijn in mijn optiek wel de films van eigen bodem die oprecht talent hebben, buiten het feit dat ze het echt moeten afschaffen dat dialogen gescript zijn. Komt nooit over.

Regisseursduo Joonas Pajunen en Max Seeck hebben een redelijke aanleg voor sfeerschepping, waardoor The Knocking er op visueel vlak helemaal niet verkeerd uitziet. De conceptuele ideeën naar het einde toe zijn bovendien leuk bedacht en passen nagenoeg perfect in de deprimerende indruk die wordt gewekt. Minder is het bijzonder trage tempo en de oninteressante hoofdfiguren, waardoor de relatief zware inhoud op een verkeerde manier nog zwaarder gaat wegen. De eerste 45 minuten zijn min of meer inwisselbaar en zullen weinig op het netvlies blijven staan, maar de druk wordt gelukkig naarmate de finale vordert iets opgevoerd. Het einde is zelfs bijzonder sterk gevonden en de opening is treffend onheilspellend, maar Pajunen en Seeck laten toch te veel kansen onbenut voor een voldoende.

Derde Miike.

En ik denk ook voorlopig weer de laatste die ik van hem hoef te zien. Vroeger vond ik wel meerdere films van hem interessant, maar vooral omdat ik toen afkwam op extreem geweld en veel bloed. Na het zien van Ichi the Killer denk ik dat ik enkel nog een film van hem hoef te zien als deze ooit eens gratis voorbijkomt ofzo.

Ichi the Killer begint wel heerlijk apart en direct als een soort ADHD-film waar ik even behoorlijk van schrok. Hier hou ik namelijk ontzettend van, maar na de opening daalt het tempo helaas al snel. De film wordt voor mij dan ook direct minder interessant ondanks de vele aardig gestoorde sequenties die best snel achter elkaar voorbij schieten.

Deze film kwam vroeger op mijn lijstje te staan vanwege de status, maar daar kijk ik tegenwoordig meer mee uit omdat de film dan vaak tegenvallend is, en zeker uit dit continent. Maar ook met neutrale verwachtingen vond ik Ichi toch een aardig taaie zit die behoorlijk lang duurt met een speelduur van 129 minuten.

Ook het genre blijft me niet erg liggen, vooral niet uit het Aziatische continent. Horror/komedie is ook redelijk misplaatst, ik zou er eerder misdaad/komedie van maken. De humor is in ieder geval niet aan mij besteed, al houdt Miike zich gelukkig nog een beetje in qua drukte. Ik vond Ichi als personage best leuk, en dat is zeldzaam voor een Japanse film.

Het geweld wordt redelijk cartoonish gebracht, de karakters zijn zeer gestoord en het verhaal heeft zowaar nog wat in z'n mars. Waarom vond ik het dan toch niks? Vooral omdat het me allemaal niet zo wil boeien. Ōmori vond ik een heerlijk personage spelen, en alle scenes met hem zijn raak, alle andere scenes veel minder.

Buiten Ichi zelf wil namelijk geen enkel personage me boeien, inclusief de gestoorde personages zoals die van Asano, die prominent op de posters staat. Actiescenes vond ik allemaal maar matig in beeld gebracht en het algemene acteerwerk slecht. De kale inrichting van de buitenscenes deed me ook niet bepaald springen.

Verhaaltje zelf heeft redelijk wat te vertellen maar ik geloofde het allemaal wel. Finale was wel weer lekker apart, maar daarbuiten is er weinig in deze film waar ik van kan genieten. Zat voor mij regelmatig tegen het saaie aan, maar Miike is dan ook gewoon niet mijn regisseur denk ik zo. Audition vond ik nog best te doen, maar de rest weet me niet echt meer te overtuigen tot zover.

Interessantdoenerij met een aantal korte hoogtepunten en een boel aparte personages, maar regisseur Shin'ya Tsukamoto werkt het allemaal niet bijzonder overtuigend uit. Bepaalde scenes worden op die manier (mogelijk voor een kunstzinnig doeleinde) nodeloos lang uitgerekt en de eerste helft barst vooral van lelijke kwaliteit en goedkope vormgevingen. De intense regie van Tsukamoto maakt (eenmaal deze eruit komt) veel indruk door pijlsnelle camerabewegingen en de hoofdrol vult haar verschijning met buitengewoon veel overgave in, maar aan Kotoko komt vooral geen eind en legt de focus veel te veel op uitgekauwde drama-elementen.

Komedie?

Misschien een hele donkere versie dan, want donker is deze film zeker. Echter is het ook erg serieus te noemen, iets dat de poster dus totaal niet doet beloven op MovieMeter. Vooraf denk je vooral een bloederige, donkere film te kijken, maar in plaats daarvan krijg je vooral een trage film die graag als resultaat erg goed wilt zijn.

Skarsgård lijkt in ieder geval gemaakt te zijn voor zijn rol, en is daarom ook een logische keuze voor deze film. Dat maakt hem ook direct wat minder interessant om naar te kijken en ondanks dat er pogingen worden gedaan om zijn personage uit te diepen wil het maar niet interessant worden. Ik vind hem vooral te regulier, te vlot eigenlijk. Gewoon veel te "typisch".

De vele onderwerpen die de film aanraakt moeten voor het goede doel gedaan zijn, maar vertragen enkel en alleen het tempo waardoor het ontzettend moeilijk is om de aandacht erbij te houden. Buiten de grote hoeveelheid onzin en zware onderwerpen is de film namelijk een zeer simplistisch wraakverhaal, die vervolgens de wraak niet in beeld durft te brengen.

Wel zijn de plaatjes erg mooi en wordt het landschap uitstekend gebruikt. De sfeer kan op deze manier al snel losbranden en de moorden zelf zijn best lollig te noemen. Het concept waarbij de meesten met apparatuur worden omgebracht is ook leuk, maar niet het centrale punt waar de film voor wenst te gaan.

Ik vond het vooral vermoeiend om deze 2 uur uit te zitten. Er zitten sfeervolle stukken tussen, maar de zeer serieuze toon gecombineerd met donkere humor en vervelende types gaan absoluut niet samen. Moeizaam, traag en intens oninteressant, deze film weet niet veel te raken wat ik leuk zou vinden. Dit is een film die een bepaald publiek aanspreekt, waar ik absoluut niet tot toe behoor. Sorry.