Meningen

Sfeervolle, grootse horrorfilm gebaseerd op digitaal bronmateriaal. Regisseur Awi Suryadi pakt vooral uit met een dunne grens tussen de humane wereld en het paranormale, die al vroeg wordt doorbroken. Personages lopen voortdurend wel tegen grimmige individuen of vreemde situaties aan, wat zeker van het eerste uur een vlot weerzien maakt. Daarna begint duidelijk te worden dat het verhaal niet al te veel om handen heeft en evenzeer uitmondt op een teleurstellende finale, maar het meest spijtige is nog wel de primaire antagonist. Deze Badarawuhi is namelijk niet de meest intimiderende verschijning en dan kan je er van alles tegenaan gooien om het spannend te maken, maar effect hebben doet het niet. Wat rest is een veel te lange speelduur, nodeloos serieuze personages en een sensatieloze slotfase. Overigens heb ik de lange versie van 175 minuten gezien, maar bijna 20 minuten daarvan bestaan uit sneakpeeks van films zoals Sewu Dino.

Sterk.

Somber is het uiteraard, maar dat is dan ook wel passend bij het genre. Dit soort films worden eigenlijk zelden niet-serieus gebracht en Klass gaat dan ook aardig ver in het sombere. Qua pesterijen is dit ook direct 1 van de betere films die ik heb gezien. Een film die voor de volledige speelduur intrigerend blijft.

Tevens is Klass mijn eerste kennismaking met de cinema van Estonia. Een land waar ik sowieso nog maar weinig kennis van heb, maar als er soortgelijke films zijn zoals Klass hoor ik dat uiteraard graag. Ondanks dat deze film duidelijk niet te duur was is het erg sterk uitgevoerd, en Raag kiest eigenlijk precies de juiste toon uit om deze film mee in te vullen.

De sombere cinematografie en kale inrichting van de film hebben een aparte en nare sfeer. Dat Raag zich verder bijna uitsluitend op de pesterijen concentreert maakt de film er ook niet vrolijker op. Veel intense scenes die allemaal uitstekend opgebouwd worden, en in principe de volledige film opvullen. Het is niet makkelijk om dit te laten werken, maar Raag doet dit erg goed.

Acteerwerk is ook zeker goed. Onbekende acteurs en actrices, maar allemaal doen ze het naar behoren, zeker gezien diens leeftijd. Er wordt wel karikaturaal geacteerd, maar dat nemen we voor nu maar even voor lief. Het gaat overigens ook allemaal qua gebeurtenissen erg ver, waardoor het niet altijd realistisch aanvoelt, maar dit eigenlijk wel is.

Visueel is dit niet de knapst uitgewerkte film, maar Raag lijkt zich te beseffen dat te veel focus op visueel vlak ook niet nodig is. Alles wat hij nodig heeft is de koude toon en die weet hij uitstekend te benutten. De scenes blijven keer op keer inhakken op de kijker en per scene wordt de druk steeds erger, om uiteindelijk op een harde finale neer te komen.

Het is geen plezierige zit, maar eigenlijk precies goed uitgevoerd. Juiste toon, juiste setting, het klopt eigenlijk allemaal. Het is jammer dat het voor mij niet altijd even geloofwaardig was, maar het zal vast ergens wel gebeurd zijn. Volgende keer misschien iets meer "echte" personages gebruiken, maar verder is dit een erg sterke film die je voor de volledige speelduur in diens greep houdt.

Knight and Day vormt zowat de minst ambitieuze film van regisseur James Mangold, die voorheen en hierna altijd veel hooi op z'n vork nam. Bij deze film is dat absoluut niet het geval, waarin de (komische) wisselwerking tussen Tom Cruise en Cameron Diaz voornamelijk centraal staat. Zeker die tweede speelt erbarmelijk, maar ook Cruise haakt zich klem op de automatische piloot. Mangold slaagt erin om een redelijke flair binnen het gebeuren te verwerken, mede dankzij de hoge afwisseling tussen locaties en scenario's, maar als het op de uiteindelijke actie aankomt stelt de film enigszins teleur. De greenscreens worden onnauwkeurig en vooral slordig toegepast en vanwege de bijna constante meligheid slaan een hoop over-the-top momenten regelmatig dood. Uiteindelijk kijkt Knight and Day aardig weg, maar een genietbare film is dit allerminst. Sommige regisseurs komen het best tot hun recht bij de echt ambitieuze, grotere films en Mangold is daarbinnen zowat een ideaal voorbeeld.

Ik heb de eerste drie films van regisseur Terrence Malick gezien en die bevielen me allemaal goed, dus op basis daarvan dacht ik al de overstap te kunnen maken naar zijn wat experimentelere werk. Ik heb me helaas vergist, want met Knight of Cups kon ik maar weinig. Een zoekend hoofdpersonage die lang verbinding probeert te maken met geluk, een doel en wellicht zelfs liefde wil ik als gegeven nog wel omarmen, maar wat Malick ook met deze film wilde bereiken, hij valt nogal in herhaling. De film vervalt hierdoor in eindeloze ontmoetingen tussen Bale en zijn vrouwen, filosofisch geleuter en cameo's van bekende acteurs die even snel mogen opdraven om vervolgens weer van het witte doek te verdwijnen. Er wordt in geslaagd om een dromerige sfeer op te roepen met bovengemiddelde editing en knap gespeel met geluid, maar die was voor mij na enkel 20 minuten volledig uitgewerkt. Het feit dat Malick uit vrijwel elke lelijke omgeving iets moois weet te filmen is ook een goede kans voor een absorberende indruk. Het absorberende aspect van deze film deed me echter volledig niets, na enige tijd vond ik het een stuk geschikter als relaxende achtergrondambiance. Ik ben nog altijd van plan de rest van het werk van Malick af te gaan, maar met deze film kon ik weinig aanvangen.

Anders dan verwacht.

Johnson, een regisseur die het wel probeert, maar tot nu toe is het voor mij echt een net-niet regisseur. Star Wars vond ik dan wel weer leuk, maar dat is nu niet echt een film waar je Johnson zijn stijl in kan herkennen. Ik denk dat hij vooral een echt verhaal wil vertellen.

Knives Out is dan ook een film die het wel wil proberen, maar uiteindelijk neemt de film een aantal vreemde wendingen die ervoor zorgen dat het lijkt alsof er meerdere films afspelen in 1 film. Dit kan wel combineren, maar aangezien Johnson hier diverse stijltjes gebruikt, valt het iets te veel op.

Wat mij vooral trok, was de cast. Het vorige moordmystery dat ik zag in de bios had ook al zo'n enorme cast. (Murder on the Orient Express). Maar deze cast wordt uiteindelijk niet helemaal benut, het zijn vooral enkele personages die hier in de spotlight staan, en dat had ik van tevoren ook niet bepaald verwacht.

Enkele actrices/acteurs springen er behoorlijk positief uit. De grootste opvaller was duidelijk De Armas. Die heb ik nog nooit met zo veel charme zien spelen. Normaal zag ze er gewoon goed uit. Maar nu acteert ze plots een stuk hoger dan haar algemene acteerwerk.

Ook Curtis (kan haar toch beter smaken in haar wat oudere rollen), Johnson en Shannon vallen op. De rest was minder. Zeker Craig viel vies tegen. Doet wel zijn best, maar kan niet tegen de eerder genoemde leden op. Ook Evans probeert het iets te hard. Voor de rest een hoop andere rollen die gewoon verbleken tegen enkele andere acteurs of actrices.

De beelden in het huis zelf zijn best charmant. Het voelt een beetje aan als een beginnend Anderson. Alleen Anderson speelt Johnson er met gemak uit. Maar Johnson doet wel een aardige poging. Het huis blinkt uit van details en het cameragebruik is zeker charmant.

Maar er speelt uiteindelijk ook een hoop af buiten het huis. En die zijn beduidend minder. Iets grauwer en normaler. De film verliest de charme en valt niet meer op. Craig begint niet meer aan te voelen als meester detective en de focus begint steeds meer en meer op enkele personen te liggen, terwijl de andere relatief grote namen toch wel een beetje verwaarloosd worden.

De film duurt ook behoorlijk lang en de mystery kent te weinig charme. Het is gewoon niet interessant, en de grote onthulling op het einde, hoe amusant en leuk bedacht ook, is niet bepaald passend meer nadat de focus totaal niet op het moordmystery leek te liggen.

Desondanks is het een redelijke film geworden. Beetje jammer dat je niet echt kan raden wie het gedaan kan hebben aangezien de moord zelf al redelijk snel onthuld wordt. Dat gaat ten koste van het charmante puzzelwerk. Alhoewel de clou toch nog wel een beetje verrassend weet te zijn.

Charmant, maar niet perfect. Het biedt in ieder geval wel genoeg vermaakt en Johnson mag vrolijk de volgende film in zijn loop toevoegen. Het ziet er wel uit dat hij steeds iets anders doet. Dus benieuwd naar zijn volgende project.

Regisseur M. Night Shyamalan is tegenwoordig behoorlijk efficiënt binnen zijn vak, aangezien we nu elke twee jaar wel een nieuwe film kunnen verwachten. In tegenstelling tot ruim een decennium terug zijn films als Knock at the Cabin van een consistent goed niveau, ondanks de inhoudelijke gebreken. Dit keer een psychologische thrillerfilm die het vooral moet hebben van het oerdegelijke acteerwerk. Dave Bautista en zijn drie metgezellen acteren uitstekend, de twee slachtoffers daarentegen zijn wat kleurlozer maar niettemin interessant. Shyamalan nodigt de kijker op vermakelijke wijze uit om voortdurend met de verhaalsvordering mee te denken en houdt de algemene spanning goed vast, maar wanneer het op de horrorelementen moet aankomen wordt er wat tam mee omgesprongen. Tussendoor krijgen we relatief vaak een flashback in de film te zien die niet direct veel toevoegt, maar uiteindelijk zit het met 't eindresultaat wel goed. Ik zie op deze manier graag de volgende film van Shyamalan tegemoet.

Nou ja.

Roth vliegt hier behoorlijk uit de bocht. Niet alleen omdat zijn verhaal te stompzinnig voor woorden is, maar ook omdat het in geen enkel genre echt geslaagd is. Niet in mystery, niet in thriller en ook niet in horror. Al is dit niet eens meer horror denk ik zo.

Reeves is opzicht nog wel oke, al speelt hij alleen beter in zijn boze buien. Izzo en De Armas zijn mooie vrouwen, maar komen niet erg overtuigend over. Het verhaal is nogal dom, saai en lijkt nergens naar toe te gaan. Roth raffelt het tot overmaat van ramp ook nog af, al moet ik eerlijk bekennen dat het einde wel grappig was.

De poging was leuk, het resultaat is slecht. Laat Roth dan maar gewoon pure horror regisseren, thrillers zijn duidelijk niet voor hem weggelegd. Er zitten wel ok scenes bij, maar het verhaal is werkelijk zo ongeloofwaardig dat ik nergens medelijden met Reeves wou krijgen.

De streken van die meisjes zijn inderdaad ook gewoon puberaal en nergens eng, dreigend of een beetje realistisch.

Veel beter dan verwacht.

Vooraf niet al te veel van verwacht, sowieso met Rogen erbij is het natuurlijk weer alleen maar stonerhumor en grove humor. Maar hier viel het eigenlijk behoorlijk mee, en dat was een complete verrassing omdat zo'n beetje de hele Rogen vriendengroep meedoet maar geen enkele door het lint gaat waardoor het niet irritant was.

Rogen steekt trouwens boven zijn niveau uit. Als hij zijn irritante bekken, stonerhumor en grove dialogen een beetje opzij zet zal het je verbazen, maar dan is het echt een goed acteur die op gaat in zijn rol en daarmee veel beter over kan komen.

Heigl was ook erg leuk, en ging volledig op in haar rol. Kon emotie tonen en kon haar humor vaak scherp neerzetten. Niet dat ik plat lag, maar ik heb toch wel een paar keer leuk kunnen lachen. Mann was naturel, ik heb weinig keren echte beweging in haar gezicht gezien maar qua acteren zat het wel goed.

Rudd was ook wel prima, maar met hem is het altijd uitkijken dat je zijn rol niet te veel over-the-top gaat anders zal het snel de mist in gaan. Daar tikte bijvoorbeeld de Vegas scene wel tegenaan. Maar gelukkig is dit niet alleen flauwe, maar ook daadwerkelijk leuke humor hier en daar.

Maar de echte menselijke trekjes en realiteit soms tillen de komedie wel een niveautje hoger. Daarmee was de slotfase toch wel verrassend spannend daardoor, waarbij je daadwerkelijk met een lach en opluchtig verder kan kijken. En hierdoor is dit toch wel iets beter dan de gemiddelde Amerikaanse komedie.

Dus veel beter bevallen dan ik van te voren had verwacht eigenlijk. Vond het een leuke zit, waarbij de speelduur die wat aan de lange kant was, me totaal niet aan het storen was.

Ok.

Opgezet omdat het uiteindelijk een rampenfilm is, maar ik had al een beetje mijn twijfels toen ik Cage in de hoofdrol zag. Het is geen slecht acteur, maar kiest zijn rollen altijd iets te makkelijk. Ook hier weet hij eigenlijk gewoon niet erg te overtuigen.

De film heeft wel enkele indrukwekkende momenten, maar doet bij lange na niet alles goed. Het voornaamste probleem is dat Proyas zichzelf iets te hoog inschat en denkt dat 2 verschillende films elkaar wel kunnen combineren. Niet dus.

Zo liep ik constant met een gevoel te kijken alsof ik 2 films tegelijk aan het kijken was. Het Alien/geest gemengd met rampen gaat niet lekker en voelt te apart aan. Bovendien had deze film ook beslist geen 121 minuten hoeven duren om al die onnodige bijzaken gewoon erbuiten te laten.

De rampen zijn dan wel weer leuk. Vooral de vliegtuigcrash was eigenlijk bijna een iconisch moment. Ik zie die plaatjes ander geregeld op internet en YouTube voorbij komen. Ook de andere rampen zien er wel gedetailleerd uit en vermaken, al is het soms duidelijk dat de CGI niet bepaald realistisch is en bij vlagen houterig.

Proyas probeert soms zijn eigen stijltje uit, maar de beelden zijn net wat de HD. Soms wordt er geprobeerd een soort handcam-effect uit te krijgen maar zo voelt het gewoonweg nooit aan. Daarvoor is het allemaal te CGI-achtig aangezet om indruk te maken.

Wel is de spanningsopbouw naar zo'n ramp toe goed gedaan. Zelden was een ramp vooraf zo spannend als bij deze. Rampen hadden beslist ook wel wat langer mogen duren van mij. Maar uiteindelijk nemen de rampen maar iets van 10-20 minuten van de film in helaas.

Acteerwerk is ondermaats. Cage is iets te gemaakt, en dat zoontje van Cage had duidelijk geen auditie hoeven doen. Ook Byrne voegt voor de rest niet al te veel toe. Maar het is niet nieuw dat er weinig indruk qua acteerwerk wordt gemaakt tijdens rampenfilms.

Een ander zwak element aan de film zijn de dialogen, die zwaar onrealistisch voelen. Het voelt zowat aan als Nedelandse dialogen. Net zo zwak en net zo onrealistisch. Het had gewoon iets scherper mogen zijn op dat gebied.

Wel vermaakt de film goed en is net wat donkerder dan de algemene rampenfilms. De opbouw naar een ramp is goed gedaan en qua effecten ziet het er speels uit. Niet heel mooi, maar wel met detail gebracht en daarom nog wel vermakelijk.

En ik moet zeggen dat de aliens en de alien-wereld er ook magisch uitzagen. Alleen hadden deze gewoon in een aparte film gestopt moeten zijn.

Toch een halfje eraf na herziening. Niet dat Confessions een vorm van zijn kwaliteit heeft verloren overigens, want regisseur Tetsuya Nakashima levert een uiterst verzorgde en zeer gedetailleerde productie af met een grandioos mooie visuele opmaak. Het acteerwerk is daarbinnen erg goed en het verhaal tot in de puntjes verzorgd, maar het valt op dat het middenstuk toch wat taai voor de dag komt. Het gewissel in perspectief voegt namelijk niet altijd evenveel toe waardoor het tempo plots onevenwichtig oogt, maar gelukkig herpakt Nakashima zich enorm sterk binnen de finale. Sterk staaltje cinema dus, die echter toch iets van het oorspronkelijke cijfer moet inboeten.

Aardig.

Kollegiet vormt een aardige toevoeging vanuit Deense bodem aan het genre, al is de toevoeging niet bepaald van onschatbare waarde. Uiteindelijk is de opzet namelijk niet origineel meer en in dat opzicht is de film weinig vernieuwend, maar het kent wel een aardig stijltje om de boel wat op te fleuren.

Zo is er aandacht besteedt aan de verlichting als de filters. Beiden zien er goed uit, en daarmee krijgt de film al snel een apart sfeertje. Ondanks dat het even duurt voordat het allemaal opgang komt valt de stijl in ieder geval snel op en kent de film genoeg attributen zoals geluidseffecten om de sfeer even op te krikken.

Het acteerwerk is niet bepaald bijzonder en de rollen zijn tevens weinig origineel. Rønholt gaat in deze film de uitdaging aan om van haar figuurtje een goed personage te maken, maar het schrijfwerk zit haar niet mee. Regisseur Barnewitz besluit verder ook de standaardaankleding te geven aan Rønholt en die kan ze toch niet aan, gezien ik haar personage snel weer ga vergeten, of ik het nou wil of niet.

Verder is het verhaaltje ook niet bepaald origineel meer en het blijft jammer als dit soort horrorfilms er niks mee doen. Ook al ben je een horrorfilm, je kan altijd een beetje moeite investeren in het verhaaltje. Deze film kent vooral een aardige look, maar inhoudelijk is er weinig aan. Tel daarbij nog een ietwat taaie start bij op en je weet al snel dat dit geen bovengemiddelde horrorfilm gaat worden.

Tot zover mijn kritiek, want verder is de tweede helft aardig en kent de film wat aardige stijloefeningen. Net wat rauwer en gemener dan een gemiddelde horrorfilm, waardoor je wel snel kan opmaken dat dit geen Amerikaans product is. Soms spannend, in zijn geheel gewoon een aardige zit met plus- en minpunten. Voor een keertje wel aardig.

Ook de herziening maakt nog altijd een sterke indruk. Regisseur Arseny Syuhin heeft een goed oog voor sfeer, creativiteit en effecten. Digitale en praktische opmaak wordt zeer vakkundig met elkaar afgewogen en de makers profiteren van competente castleden die goed in hun rollen zitten. The Superdeep ademt een mysterieus en onvoorspelbaar gevoel uit, waarin de bedreiging lang genoeg buiten beeld blijft en naar het einde toe in volle glorie beleefd mag worden. Vandaar dat ik met verbazing de recensies zit te lezen van medegebruikers die beweren dat dit niet zo is, je krijgt het gevaar namelijk echt minutenlang recht voor je neus te zien. Al bij al blijft dit een fijn project waar veel talent aan heeft meegewerkt. Enkel het tempo is wat onevenwichtig, waardoor het gebeuren een aantal keren stilvalt.

Voldoende.

Ondanks de meeste hier had ik met deze film dat hij me echt niet pakte. Ik werd niet echt meegezogen in het verhaal hoe hard ik het probeerde en hoe graag ik het wilde. Scandinavische cinema is wat mij betreft verrassend goed.

Franse cinema vind ik de beste, gevolgd door de Engelse en Amerikaanse cinema. Maar goed, The Day Will Come. De sfeer is natuurlijk kil en de film is 119 minuten grijs met af en toe wat lichtpuntjes. Mikkelsen acteert inderdaad goed maar de juf is matig. Vooral rare beslissingen die ze neemt zoals bijvoorbeeld niets doen na haar ontslag

Slechts 1 scene pakte me wel op de avond dat hun moeder overleden was. Voor de rest best ok acteerwerk, van de kinderen ook en de locatie is ook goed. Best schokkend wat er vertoond word maar het pakte me gewoon niet. Ondanks dat toch een voldoende.

Mwa.

Alhoewel ik Scandinavische cinema altijd wel kan waarderen, is deze productie me dan toch weer wat tegengevallen. Vooral omdat zo'n verhaal zo saai uitgewerkt is. Zoals de gebruiker boven mij al aangeeft, waar blijft de spanning soms?

De film heeft mooie natuurbeelden en is soms best intens, maar weet in het algemeen eigenlijk niet te boeien. Dan duren 119 minuten ook best wel lang, maar gelukkig zit er meestal wel wat in om je dan weer naar het scherm toe te trekken.

Ik had eigenlijk meer meelij met de dieren dan met de mannen die op het schip zaten. Vooral als hij een haai de kop inslaat vond ik gewoon zielig, zelfs had dat beest ook dieren gedood. Al bij al kon het beter zijn, maar heel slecht is het ook weer niet.

De satirische ambities van regisseur Patrik Eklund en coscenaristen Thomas Moldestad en Mats Strandberg zitten deze niet onaardige slasherfilm in de weg. In principe is er niets mis met wat komische opvulling om een dunne horrorfilm wat meer gewicht te geven, maar de humoristische uitspattingen in Konferensen zijn voornamelijk flauw en ineffectief. Vooral Adam Lundgren maakt een vervelende en simplistische indruk, waardoor de onderliggende maatschappijkritiek amper serieus te nemen is. Geïnteresseerde kijkers zullen verder ook moeten weten dat de opbouw best ruim is en het lang duurt voordat menig horrorliefhebber aan zijn trekken komt, maar eenmaal de wapens uit de kast worden getrokken kent de film een aantal lekker bloederige uitspattingen. Het geweld is behoorlijk aanwezig en de moorden ogen weliswaar creatief, ook al is de onthulling dat allesbehalve. Konferensen is uiteindelijk een best vermakelijke, maar redelijk onopvallende toevoeging aan het slashergenre. Er gebeurt genoeg om teleurstelling te voorkomen, maar te weinig om indruk te maken.

Toch wel leuk.

Het niveau van deel 1 wordt niet meer behaald, maar toch wel weer een heel leuk vervolgdeel dit. De cast mocht zeker weer terugzijn met Jackson, Mann, Hiddleston, Larsson, Goodman en Reilly. Daarmee was dus het acteerwerk meer dan in orde.

Qua avontuur is er ook genoeg te beleven. Die aap was een van de verschillende leuke monsters. De junglespin was bijvoorbeeld ook een topscene. Jammer dat het daarna een beetje voorspelbaar is maar uiteindelijk niet minder vermakelijk. Fijn dat Kong ook weer net als zijn voorganger wat meer aandurft met het geweld.

Leuk vervolgdeel, een derde deel ga ik ook zeker niet vervelend vinden. Al is de magie er dan wel weer een beetje af zou ik zo zeggen. Mensen die monsterfilms en een niet al te sterk verhaal leuk vinden, deze film aangeraden.

Knap.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, ik heb het boek nooit gelezen. Heeft me ook niet echt getrokken. Vroeger niet, nu niet. Koning van Katoren zag ik vooral omdat ik weer zin had in een wat grotere Nederlandse productie. In dat opzicht lijkt Sombogaart regelmatig de juiste keuze te zijn. Weet zichzelf toch altijd weer in deze films te plaatsen achter de camera.

Wat ik vooral knap vond was de look van de film. Voor een klein budget pakt de film serieus groots uit. Denk ook dat ze financieel helemaal tot de max zijn gegaan. Als ik het plot van het boek lees en wat er verschilt denk ik ook een beetje "kom op jongens". Het boek is zo ambitieus en breed dat dit met Nederlandse geld nooit naar het witte doek te vertalen is. Misschien dat ze Hollywood enthousiast kunnen maken, in Nederland ga je het niet krijgen.

Erg knappe special effects zijn het niet, maar voor het budget meer dan ruim en gedetailleerd genomen. Met een flink staaltje creatief werk en wat indrukwekkende filters vond ik de wereld die hier wordt neergezet erg mooi naar voren komen. Fijn ook dat ze naar het buitenland zijn gegaan. Die buitenlandse landschappen brengen een zekere charme met zich mee. Kon ik meer dan genoeg van genieten.

Acteerwerk is alleen zoals verwacht weer wat minder sterk en veel personages komen nogal kinderachtig over. Ook jammer dat regisseur Sombogaart tussen oprecht indrukwekkende beelden ook weleens kiest voor een omgeving zoals een ordinaire woonwijk. Breekt toch gelijk dat staaltje creativiteit af waar de rest van de film zo knap naartoe aan het werken was.

Eén van de weinige Nederlandse films waar ik als filmliefhebber echt trots op kan zijn. Indrukwekkend wat ze hier met eigen geld en handen hebben gedaan, en om dan te bedenken dat het niet eens in de lijst staat van duurste Nederlandse films maakt me alleen maar blijer. Dit zijn in mijn optiek wel de films van eigen bodem die oprecht talent hebben, buiten het feit dat ze het echt moeten afschaffen dat dialogen gescript zijn. Komt nooit over.

Regisseursduo Joonas Pajunen en Max Seeck hebben een redelijke aanleg voor sfeerschepping, waardoor The Knocking er op visueel vlak helemaal niet verkeerd uitziet. De conceptuele ideeën naar het einde toe zijn bovendien leuk bedacht en passen nagenoeg perfect in de deprimerende indruk die wordt gewekt. Minder is het bijzonder trage tempo en de oninteressante hoofdfiguren, waardoor de relatief zware inhoud op een verkeerde manier nog zwaarder gaat wegen. De eerste 45 minuten zijn min of meer inwisselbaar en zullen weinig op het netvlies blijven staan, maar de druk wordt gelukkig naarmate de finale vordert iets opgevoerd. Het einde is zelfs bijzonder sterk gevonden en de opening is treffend onheilspellend, maar Pajunen en Seeck laten toch te veel kansen onbenut voor een voldoende.

Derde Miike.

En ik denk ook voorlopig weer de laatste die ik van hem hoef te zien. Vroeger vond ik wel meerdere films van hem interessant, maar vooral omdat ik toen afkwam op extreem geweld en veel bloed. Na het zien van Ichi the Killer denk ik dat ik enkel nog een film van hem hoef te zien als deze ooit eens gratis voorbijkomt ofzo.

Ichi the Killer begint wel heerlijk apart en direct als een soort ADHD-film waar ik even behoorlijk van schrok. Hier hou ik namelijk ontzettend van, maar na de opening daalt het tempo helaas al snel. De film wordt voor mij dan ook direct minder interessant ondanks de vele aardig gestoorde sequenties die best snel achter elkaar voorbij schieten.

Deze film kwam vroeger op mijn lijstje te staan vanwege de status, maar daar kijk ik tegenwoordig meer mee uit omdat de film dan vaak tegenvallend is, en zeker uit dit continent. Maar ook met neutrale verwachtingen vond ik Ichi toch een aardig taaie zit die behoorlijk lang duurt met een speelduur van 129 minuten.

Ook het genre blijft me niet erg liggen, vooral niet uit het Aziatische continent. Horror/komedie is ook redelijk misplaatst, ik zou er eerder misdaad/komedie van maken. De humor is in ieder geval niet aan mij besteed, al houdt Miike zich gelukkig nog een beetje in qua drukte. Ik vond Ichi als personage best leuk, en dat is zeldzaam voor een Japanse film.

Het geweld wordt redelijk cartoonish gebracht, de karakters zijn zeer gestoord en het verhaal heeft zowaar nog wat in z'n mars. Waarom vond ik het dan toch niks? Vooral omdat het me allemaal niet zo wil boeien. Ōmori vond ik een heerlijk personage spelen, en alle scenes met hem zijn raak, alle andere scenes veel minder.

Buiten Ichi zelf wil namelijk geen enkel personage me boeien, inclusief de gestoorde personages zoals die van Asano, die prominent op de posters staat. Actiescenes vond ik allemaal maar matig in beeld gebracht en het algemene acteerwerk slecht. De kale inrichting van de buitenscenes deed me ook niet bepaald springen.

Verhaaltje zelf heeft redelijk wat te vertellen maar ik geloofde het allemaal wel. Finale was wel weer lekker apart, maar daarbuiten is er weinig in deze film waar ik van kan genieten. Zat voor mij regelmatig tegen het saaie aan, maar Miike is dan ook gewoon niet mijn regisseur denk ik zo. Audition vond ik nog best te doen, maar de rest weet me niet echt meer te overtuigen tot zover.

Interessantdoenerij met een aantal korte hoogtepunten en een boel aparte personages, maar regisseur Shin'ya Tsukamoto werkt het allemaal niet bijzonder overtuigend uit. Bepaalde scenes worden op die manier (mogelijk voor een kunstzinnig doeleinde) nodeloos lang uitgerekt en de eerste helft barst vooral van lelijke kwaliteit en goedkope vormgevingen. De intense regie van Tsukamoto maakt (eenmaal deze eruit komt) veel indruk door pijlsnelle camerabewegingen en de hoofdrol vult haar verschijning met buitengewoon veel overgave in, maar aan Kotoko komt vooral geen eind en legt de focus veel te veel op uitgekauwde drama-elementen.

Komedie?

Misschien een hele donkere versie dan, want donker is deze film zeker. Echter is het ook erg serieus te noemen, iets dat de poster dus totaal niet doet beloven op MovieMeter. Vooraf denk je vooral een bloederige, donkere film te kijken, maar in plaats daarvan krijg je vooral een trage film die graag als resultaat erg goed wilt zijn.

Skarsgård lijkt in ieder geval gemaakt te zijn voor zijn rol, en is daarom ook een logische keuze voor deze film. Dat maakt hem ook direct wat minder interessant om naar te kijken en ondanks dat er pogingen worden gedaan om zijn personage uit te diepen wil het maar niet interessant worden. Ik vind hem vooral te regulier, te vlot eigenlijk. Gewoon veel te "typisch".

De vele onderwerpen die de film aanraakt moeten voor het goede doel gedaan zijn, maar vertragen enkel en alleen het tempo waardoor het ontzettend moeilijk is om de aandacht erbij te houden. Buiten de grote hoeveelheid onzin en zware onderwerpen is de film namelijk een zeer simplistisch wraakverhaal, die vervolgens de wraak niet in beeld durft te brengen.

Wel zijn de plaatjes erg mooi en wordt het landschap uitstekend gebruikt. De sfeer kan op deze manier al snel losbranden en de moorden zelf zijn best lollig te noemen. Het concept waarbij de meesten met apparatuur worden omgebracht is ook leuk, maar niet het centrale punt waar de film voor wenst te gaan.

Ik vond het vooral vermoeiend om deze 2 uur uit te zitten. Er zitten sfeervolle stukken tussen, maar de zeer serieuze toon gecombineerd met donkere humor en vervelende types gaan absoluut niet samen. Moeizaam, traag en intens oninteressant, deze film weet niet veel te raken wat ik leuk zou vinden. Dit is een film die een bepaald publiek aanspreekt, waar ik absoluut niet tot toe behoor. Sorry.

Goed.

Duidelijk wel een filmpje die voor de prijzen gaat, maar desondanks is het resultaat om die reden niet minder. Een heel aardig en vermakelijk filmpje is deze Kramer vs Kramer, waar ik van tevoren eigenlijk helemaal niet zo veel van heb verwacht.

Vooral de band tussen Hoffman en Henry doet het hem eigenlijk. Deze is best mooi gebracht en enkele beelden zijn sfeervol en lief. Hoffman doet het ook sterk, scenes tussen hem en Henry zijn zeer pakkend. Maar ook de scene waar Henry ondeugend het ijs gaat eten is sterk.

Alhoewel het begin misschien wat minder was, het hele verlatingsproces maakte weinig indruk. Toen Streep uit beeld was, voelde je als kijker eigenlijk niets. Het maakte me ook weinig uit of ze wel weer terugkwam of helemaal niet meer.

Voor de rest is het hier en daar wel bekend, en volgen enkele dramaclichés elkaar wel degelijk op, maar de film is om die reden niet minder. De regie is best sterk en de film is in zijn algemeenheid vermakelijk en pakkend.

Ook prima camerawerk soms, vooral enkele beelden van de huiskamer zijn goed geschoten. 1 van de betere scenes was bijvoorbeeld dat Hoffman en Henry samen in stilte het ontbijt maken. Best prima allemaal.

Vermakelijke film die nooit te sentimenteel wordt, wel wat mak eindigt maar voor de rest best goed is. Ik snap wel waarom deze in de prijzen is gevallen destijds. Dat ventje deed het overigens ook echt heel leuk.

Een all-time favorite. Krampus maakte tijdens de eerste kijkbeurt in de bioscoop een geweldige indruk op me en vervolgens heb ik de film een stuk of 4x gezien. Een puntje van kritiek is de best tamme uitwerking op het vlak van bloedvergieten, maar regisseur Michael Dougherty heeft zijn sfeer bijna onmogelijk strak onder de controle. De effecten zijn prettig praktisch, de spanning kent een gezonde dosis, de personages zijn daadwerkelijk komisch en het tempo ligt hoog. Het duurt even voordat de boel losknettert, maar het is 't wachten waard. Als ik de film vandaag voor het eerst zou zien had ik er waarschijnlijk een mindere indruk van, maar Krampus blijft me gelukkig voor altijd dierbaar.

Regisseur Rasmus Merivoo baseert zijn horrordebuut op de Estse legende die dezelfde naam draagt. Dit mythologische wezen kan worden samengesteld door middel van huishoudelijke voorwerpen en drie druppels bloed. De bedoeling is dat je de Kratt taken oplegt die het zal moeten gaan uitvoeren, maar als die taken op zijn loop je levensgevaar. Een interessant concept, maar op uitzonderlijk rommelige wijze uitgevoerd door Merivoo. Problematisch is dat Kratt alle kanten mogelijk opspuit en steeds wisselt tussen personages en zijsporen, waardoor het gebeuren nooit een coherent geheel vormt. Ondanks dat de film kinderlijk begint nadert Merivoo na enige tijd bijna exclusief volwassen onderwerpen en betreedt zelfs politieke en maatschappijkritische sporen die nul komma nul toevoegen aan het verhaal. Wanneer het op horror aankomt ontbreekt het Kratt (de film evenals het wezen) aan creativiteit. Nergens wordt de vlotte of vermakelijke balans waar Merivoo duidelijk opzoek naar is bereikt waardoor ik er als kijker geen touw aan vast kan knopen. Wel bonuspunten aan de originele opzet evenals professionele decoropbouw.

Opvallende superheldenfilm (alhoewel een schurk hier eigenlijk de voorkeur krijgt), waarin de inhoud voor de verandering eens een keer te volgen is. Aaron Taylor-Johnson en regisseur J.C. Chandor bouwen samen een verhaal op dat interessant wordt gepresenteerd en een gezonde afwisseling kent tussen plot en actie, alhoewel het zonder twijfel de personages zijn die Kraven the Hunter compleet maken. Alessandro Nivola is uiterst overtuigend als de zogenaamde Rhino en de speelduur voelt nergens te lang aan, ondanks dat Chandor toch ruimschoots twee uur passeert. Verder opvallend genoeg een brutere film voor de standaarden van Marvel, al blijft het echt expliciete bloedvergieten redelijk beperkt. Uiteraard is het gebeuren soms rommelig en worden er te veel figuren geïntroduceerd (mede hierdoor raken Christopher Abbott en Russell Crowe verwaarloosd), maar het valt op algemeen vlak in een hoop opzichten mee.

Het internationale avontuur van regisseursduo Steffen Haars en Flip van der Kuil blijkt een teleurstelling te zijn, ondanks dat het concept best origineel voor de dag komt. Een escalerende sitcom is namelijk leuk gevonden en het is sympathiek van de makers om wat Nederlandse acteurs in een internationale film te plaatsen, maar uiteindelijk wil de gehele film nooit uit de remblokken schieten. Gevoelsmatig wordt er ellenlang opgebouwd naar een compleet geflipte finale, die echter nooit overtuigend wordt neergezet. De ideeën mogen dan wel aardig absurd zijn, maar het geweld wordt zielloos in beeld gebracht en raakt nergens het extreme niveau dat de hele film lang wordt gehint. Frustrerend is het feit dat Haars en Van der Kuil de hele tijd de indruk wekken dat het in een ogenblik echt "losgaat" en dit telkens nogal abrupt weer afremmen. Niettemin kent het als productie wat degelijke grapjes, prima acteerwerk en sporadisch lollige ideeën.

Erg indrukwekkend.

Niet meteen verwacht. Begon in ieder geval in het eerste hoofdstuk te vrezen voor de zoveelste arthouse-achtige film die geen indruk zou gaan maken. Maar de uitwerking is bij Kreuzweg werkelijk zo sterk dat ik geen ander cijfer dan een 4,5* kan gaan uitdelen. Beklemmende cinema als deze zie je tegenwoordig niet vaak meer.

Het is niet meteen het kritiek op de religie die ik in deze film zo sterk vind, in tegendeel, ik betwijfel of alles wel waarheidsgetrouw is. Het blijft een film, en die dramatiseert de feiten. Al is de aanpak hier erg rauw en realistisch, dus die gedachte kwam me tijdens de film totaal niet onder de ogen.

Van Acken is heel, heel goed. Kinderen die zo acteren zie je eigenlijk niet vaak meer. Tegenwoordig moet ik er hard naar zoeken in ieder geval. Opvallend dat ze eigenlijk nog steeds niet internationaal is ontploft. Zal wellicht haar eigen keuze wel geweest zijn geloof ik.

Het voornaamste punt dat ik waanzinnig vind aan Kreuzweg is hoe er met de druk gespeeld wordt door Brüggemann. In de eerste scene lijkt het nog gewoon een goed geacteerde scene, maar uiteindelijk begint de film langzaam bij de naar binnen te kruipen, waardoor het gevoel van ongemak en druk wel heel erg sterk begint aan te voelen.

Uiteindelijk let je bijna niet meer op fouten bij de film. Het indringende verhaal trekt je er echt in. Normaal totaal geen fan van statisch cameragebruik, maar hier werkt het beslist wel. En de laatste shot, die boven het kerkhof zweeft, is net zo sterk. De regie heeft toch wel opvallend veel meerwaarde zo.

De dialogen zijn erg scherp, de scenes indringend en het acteerwerk uitmuntend. Maar ik geef toch niet de volle mep, omdat sommige scenes iets te gemaakt zijn. Vooral in de gymzaal vond ik net wat te gemaakt waardoor de druk even begint weg te slippen, al keert deze ruimschoots terug in de dokterszaal. Wellicht de allersterkste scene van allemaal naar mijn mening.

Erg sterke cinema dit. Geweldige druk die op de kijker gelegd wordt. Het gebeurd beslist niet vaak dat arthouse hoog bij mij scoort, maar hier kan ik er eigenlijk gewoon niet omheen. Bravo.

Matig.

Film die eigenlijk op geen enkele manier met iets origineels komt. Het volgt allemaal erg braaf de lijntjes en stopt alle benodigde ingrediënten erin. Ik denk dat er gewoon te veel films zijn in dit genre, wat ervoor zorgt dat films zoals Krews minder indruk maken qua uitwerking.

Het helpt er dan ook niet bij dat er niet bepaald een goede regisseur achter het roer staat. Nogal braaf in beeld gebrachte actie, die voornamelijk in het begin en einde afspelen. Want alles in het midden gaat meer de richting in van een onderhuidse spanning opbouwen met enkele drama, misdaad en thrillerelementen.

Actie in het begin is nogal tam en makkelijk in beeld gebracht, maar ook het middendeel slaagt er niet in om goed van de grond te komen. De onderhuidse spanning die moet heersen komt nooit echt naar boven en wordt toch wat afgeraffeld. Dialogen missen daar ook de scherpte in om een spanning op te bouwen.

Acteerwerk was ook niet al te speciaal. Whitfield doet het wel leuk, vermakelijkste stukken komen ook van hem. Jones III en Geraghty hebben zo hun charmes, maar lijken toch te nerveus te zijn in hun houding. Voor de rest zit er weinig soepels bij. Vooral Cake slaat de plank mis.

Alles is nogal braaf in beeld gebracht, het verhaal is uiterst voorspelbaar en een aantal twists zijn maar slap doordacht en geforceerd. Het is dat het verhaal zelf nog met genoeg tempo is gebracht waardoor het nooit een saaie film is. Maar wel een film die niet over een regisseur beschikt die een beetje buiten zijn comfortzone wil gaan. Die push heeft de film nodig om wat beter te worden.

Vermakelijke genrefilm met een nogal oubollige uitwerking. Dat er niemand tijdens de productie naar regisseur Mark Weistra is toegelopen met de opmerking dat de dialogen tot de slechtst geschreven ooit behoren is werkelijk verbazingwekkend. Met dit script kan natuurlijk niemand goed acteren, waardoor Terence Schreurs (ondanks de beste pogingen) in de val wordt gelokt met erbarmelijke teksten. Gelukkig staat daartegenover een verhaal met een korte aanloop, genoeg geëxperimenteer op visueel vlak en een redelijke spanningsboog. Echt bijzonder zenuwslopend is Kristen nergens, maar als kijker ben je wel geboeid naar de voortgang van het verhaal. Na enige tijd wordt het duidelijk dat Weistra nadrukkelijk op zoek is naar de originaliteit en vanaf dat moment begint de film te wankelen, maar de speelduur is kort genoeg om het gebeuren niet te laten vervallen in saaiheid. Ronald Top is overigens niet bepaald intimiderend als "De stem".

Braaf.

Geen verkeerde slasher, maar wel eentje die vooral te braaf is. De opening vond ik echter heel naar en toen wachtte ik met smart op wat me te wachten stond, maar alles na de opening valt reuze mee en neemt meer de vormen aan van een veilige en standaard slasher.

Wel een slasher met een aantal bekende gezichten. Bennett ziet er leuk uit, maar qua acteren heb ik haar nooit zo bijzonder gevonden. Ook in Kristy weet ze niet echt een hele bijzondere final girl te zijn. Greene was weer iets beter, maar ook haar verschijning viel me wat tegen.

Spannend wil het niet worden, maar eenmaal het tempo opgeschroefd wordt begint de film op stoom te komen. De film wil vooral op realisme scoren en haalt daar een aantal bonusjes uit, maar het maakt het als geheel ook wel een beetje braaf en onopvallend. Ik denk niet dat dit de soort films zijn die snel bekend zullen worden.

De uitwerking kent enkele sfeervolle stukjes. De flikkerende lichten en inrichting van het gebouw zijn geslaagd, maar de opbouw van spanning laat wat wensen over. De dreiging van de bedreigingen wil niet echt op stoom komen aangezien het gewoon geen dreigende verschijningen zijn. Een beetje saai zelfs vooral.

Het duurt niet erg lang maar de film is voornamelijk gewoon niet speciaal of bijzonder. Het uitgangspunt is redelijk uniek, maar ook niet heel origineel meer in de recentere dagen. De regie is degelijk, de opening erg sterk, maar daar blijft het dan weer bij. Het mist wat durf en spanning, het blijft nu vooral haken bij een wat brave en veilige slasher.