KKN di Desa Penari (2022)

In 2019 plaatste ene SimpleMan een reeks tweets over gebeurtenissen die zijn klasgenoten en hij hadden meegemaakt tijdens een gemeenschapsontwikkeling project (KKN) in het dorp desa penari (Dancer’s Village) op Java. (later herschreven als een boek) De virale hype rond die tweets leidde uiteindelijk ook tot deze film en het commercieel succes ervan in 2022. Helaas vertaalt het kassucces van de film in zijn thuisland zich niet echt in kwaliteit.

In dit zogenaamd ‘gebaseerd op een waargebeurd verhaal’ volg je een groep jonge studenten die in een afgelegen, naamloos dorp aankomen om hun Studentenstudiedienst uit te voeren. De dingen gaan echter niet zoals gepland wanneer een mysterieuze entiteit in de vorm van een betoverende lokale danseres hen begin lastig te vallen, waardoor de groep in groot gevaar komt.

Maar eerlijk gezegd faalt deze film nogal! Het is een te lange puinhoop van een horrorfilm. Hoewel de film wel een ​​aantal griezelige momenten kende, is het verre van eng, spannend of sensationeel. Voor een film van 2 uur zijn er veel plotgaten. Blijkbaar had de film twee versies: een drie-uur durende en een kortere bioscoopversie Maar aangezien de korte al vele onnodige scènes bezat...lijkt me langere geen aanrader!

Ook mis het verhaal veel samenhang waardoor het geheel niet soepel loopt Wie was de zwarte schaduwman aan het begin? Scenes springen van hak op de tak, wat regelmatig te zien was aan de kleding. En tot overmaat van ramp wordt er meer ingezet op een morele religieuze boodschap Oei, seksuele verlangens, seks voor het huwelijk, het begaan van de zonden betekent straf voor de doeners en bescherming voor de neezeggers!

Ach er waren een aantal goede momenten (met name in de opbouw van de wereld), De cinematografie en de passende achtergrondmuziek kunnen een aantal tekortkomingen goedmaken. maar er zit helaas veel morele boodschap en opvulmateriaal in om echt heel gord te zijn!

Sfeervolle, grootse horrorfilm gebaseerd op digitaal bronmateriaal. Regisseur Awi Suryadi pakt vooral uit met een dunne grens tussen de humane wereld en het paranormale, die al vroeg wordt doorbroken. Personages lopen voortdurend wel tegen grimmige individuen of vreemde situaties aan, wat zeker van het eerste uur een vlot weerzien maakt. Daarna begint duidelijk te worden dat het verhaal niet al te veel om handen heeft en evenzeer uitmondt op een teleurstellende finale, maar het meest spijtige is nog wel de primaire antagonist. Deze Badarawuhi is namelijk niet de meest intimiderende verschijning en dan kan je er van alles tegenaan gooien om het spannend te maken, maar effect hebben doet het niet. Wat rest is een veel te lange speelduur, nodeloos serieuze personages en een sensatieloze slotfase. Overigens heb ik de lange versie van 175 minuten gezien, maar bijna 20 minuten daarvan bestaan uit sneakpeeks van films zoals Sewu Dino.