Meningen

Goed.

Duidelijk wel een filmpje die voor de prijzen gaat, maar desondanks is het resultaat om die reden niet minder. Een heel aardig en vermakelijk filmpje is deze Kramer vs Kramer, waar ik van tevoren eigenlijk helemaal niet zo veel van heb verwacht.

Vooral de band tussen Hoffman en Henry doet het hem eigenlijk. Deze is best mooi gebracht en enkele beelden zijn sfeervol en lief. Hoffman doet het ook sterk, scenes tussen hem en Henry zijn zeer pakkend. Maar ook de scene waar Henry ondeugend het ijs gaat eten is sterk.

Alhoewel het begin misschien wat minder was, het hele verlatingsproces maakte weinig indruk. Toen Streep uit beeld was, voelde je als kijker eigenlijk niets. Het maakte me ook weinig uit of ze wel weer terugkwam of helemaal niet meer.

Voor de rest is het hier en daar wel bekend, en volgen enkele dramaclichés elkaar wel degelijk op, maar de film is om die reden niet minder. De regie is best sterk en de film is in zijn algemeenheid vermakelijk en pakkend.

Ook prima camerawerk soms, vooral enkele beelden van de huiskamer zijn goed geschoten. 1 van de betere scenes was bijvoorbeeld dat Hoffman en Henry samen in stilte het ontbijt maken. Best prima allemaal.

Vermakelijke film die nooit te sentimenteel wordt, wel wat mak eindigt maar voor de rest best goed is. Ik snap wel waarom deze in de prijzen is gevallen destijds. Dat ventje deed het overigens ook echt heel leuk.

Een all-time favorite. Krampus maakte tijdens de eerste kijkbeurt in de bioscoop een geweldige indruk op me en vervolgens heb ik de film een stuk of 4x gezien. Een puntje van kritiek is de best tamme uitwerking op het vlak van bloedvergieten, maar regisseur Michael Dougherty heeft zijn sfeer bijna onmogelijk strak onder de controle. De effecten zijn prettig praktisch, de spanning kent een gezonde dosis, de personages zijn daadwerkelijk komisch en het tempo ligt hoog. Het duurt even voordat de boel losknettert, maar het is 't wachten waard. Als ik de film vandaag voor het eerst zou zien had ik er waarschijnlijk een mindere indruk van, maar Krampus blijft me gelukkig voor altijd dierbaar.

Regisseur Rasmus Merivoo baseert zijn horrordebuut op de Estse legende die dezelfde naam draagt. Dit mythologische wezen kan worden samengesteld door middel van huishoudelijke voorwerpen en drie druppels bloed. De bedoeling is dat je de Kratt taken oplegt die het zal moeten gaan uitvoeren, maar als die taken op zijn loop je levensgevaar. Een interessant concept, maar op uitzonderlijk rommelige wijze uitgevoerd door Merivoo. Problematisch is dat Kratt alle kanten mogelijk opspuit en steeds wisselt tussen personages en zijsporen, waardoor het gebeuren nooit een coherent geheel vormt. Ondanks dat de film kinderlijk begint nadert Merivoo na enige tijd bijna exclusief volwassen onderwerpen en betreedt zelfs politieke en maatschappijkritische sporen die nul komma nul toevoegen aan het verhaal. Wanneer het op horror aankomt ontbreekt het Kratt (de film evenals het wezen) aan creativiteit. Nergens wordt de vlotte of vermakelijke balans waar Merivoo duidelijk opzoek naar is bereikt waardoor ik er als kijker geen touw aan vast kan knopen. Wel bonuspunten aan de originele opzet evenals professionele decoropbouw.

Opvallende superheldenfilm (alhoewel een schurk hier eigenlijk de voorkeur krijgt), waarin de inhoud voor de verandering eens een keer te volgen is. Aaron Taylor-Johnson en regisseur J.C. Chandor bouwen samen een verhaal op dat interessant wordt gepresenteerd en een gezonde afwisseling kent tussen plot en actie, alhoewel het zonder twijfel de personages zijn die Kraven the Hunter compleet maken. Alessandro Nivola is uiterst overtuigend als de zogenaamde Rhino en de speelduur voelt nergens te lang aan, ondanks dat Chandor toch ruimschoots twee uur passeert. Verder opvallend genoeg een brutere film voor de standaarden van Marvel, al blijft het echt expliciete bloedvergieten redelijk beperkt. Uiteraard is het gebeuren soms rommelig en worden er te veel figuren geïntroduceerd (mede hierdoor raken Christopher Abbott en Russell Crowe verwaarloosd), maar het valt op algemeen vlak in een hoop opzichten mee.

Het internationale avontuur van regisseursduo Steffen Haars en Flip van der Kuil blijkt een teleurstelling te zijn, ondanks dat het concept best origineel voor de dag komt. Een escalerende sitcom is namelijk leuk gevonden en het is sympathiek van de makers om wat Nederlandse acteurs in een internationale film te plaatsen, maar uiteindelijk wil de gehele film nooit uit de remblokken schieten. Gevoelsmatig wordt er ellenlang opgebouwd naar een compleet geflipte finale, die echter nooit overtuigend wordt neergezet. De ideeën mogen dan wel aardig absurd zijn, maar het geweld wordt zielloos in beeld gebracht en raakt nergens het extreme niveau dat de hele film lang wordt gehint. Frustrerend is het feit dat Haars en Van der Kuil de hele tijd de indruk wekken dat het in een ogenblik echt "losgaat" en dit telkens nogal abrupt weer afremmen. Niettemin kent het als productie wat degelijke grapjes, prima acteerwerk en sporadisch lollige ideeën.

Erg indrukwekkend.

Niet meteen verwacht. Begon in ieder geval in het eerste hoofdstuk te vrezen voor de zoveelste arthouse-achtige film die geen indruk zou gaan maken. Maar de uitwerking is bij Kreuzweg werkelijk zo sterk dat ik geen ander cijfer dan een 4,5* kan gaan uitdelen. Beklemmende cinema als deze zie je tegenwoordig niet vaak meer.

Het is niet meteen het kritiek op de religie die ik in deze film zo sterk vind, in tegendeel, ik betwijfel of alles wel waarheidsgetrouw is. Het blijft een film, en die dramatiseert de feiten. Al is de aanpak hier erg rauw en realistisch, dus die gedachte kwam me tijdens de film totaal niet onder de ogen.

Van Acken is heel, heel goed. Kinderen die zo acteren zie je eigenlijk niet vaak meer. Tegenwoordig moet ik er hard naar zoeken in ieder geval. Opvallend dat ze eigenlijk nog steeds niet internationaal is ontploft. Zal wellicht haar eigen keuze wel geweest zijn geloof ik.

Het voornaamste punt dat ik waanzinnig vind aan Kreuzweg is hoe er met de druk gespeeld wordt door Brüggemann. In de eerste scene lijkt het nog gewoon een goed geacteerde scene, maar uiteindelijk begint de film langzaam bij de naar binnen te kruipen, waardoor het gevoel van ongemak en druk wel heel erg sterk begint aan te voelen.

Uiteindelijk let je bijna niet meer op fouten bij de film. Het indringende verhaal trekt je er echt in. Normaal totaal geen fan van statisch cameragebruik, maar hier werkt het beslist wel. En de laatste shot, die boven het kerkhof zweeft, is net zo sterk. De regie heeft toch wel opvallend veel meerwaarde zo.

De dialogen zijn erg scherp, de scenes indringend en het acteerwerk uitmuntend. Maar ik geef toch niet de volle mep, omdat sommige scenes iets te gemaakt zijn. Vooral in de gymzaal vond ik net wat te gemaakt waardoor de druk even begint weg te slippen, al keert deze ruimschoots terug in de dokterszaal. Wellicht de allersterkste scene van allemaal naar mijn mening.

Erg sterke cinema dit. Geweldige druk die op de kijker gelegd wordt. Het gebeurd beslist niet vaak dat arthouse hoog bij mij scoort, maar hier kan ik er eigenlijk gewoon niet omheen. Bravo.

Matig.

Film die eigenlijk op geen enkele manier met iets origineels komt. Het volgt allemaal erg braaf de lijntjes en stopt alle benodigde ingrediënten erin. Ik denk dat er gewoon te veel films zijn in dit genre, wat ervoor zorgt dat films zoals Krews minder indruk maken qua uitwerking.

Het helpt er dan ook niet bij dat er niet bepaald een goede regisseur achter het roer staat. Nogal braaf in beeld gebrachte actie, die voornamelijk in het begin en einde afspelen. Want alles in het midden gaat meer de richting in van een onderhuidse spanning opbouwen met enkele drama, misdaad en thrillerelementen.

Actie in het begin is nogal tam en makkelijk in beeld gebracht, maar ook het middendeel slaagt er niet in om goed van de grond te komen. De onderhuidse spanning die moet heersen komt nooit echt naar boven en wordt toch wat afgeraffeld. Dialogen missen daar ook de scherpte in om een spanning op te bouwen.

Acteerwerk was ook niet al te speciaal. Whitfield doet het wel leuk, vermakelijkste stukken komen ook van hem. Jones III en Geraghty hebben zo hun charmes, maar lijken toch te nerveus te zijn in hun houding. Voor de rest zit er weinig soepels bij. Vooral Cake slaat de plank mis.

Alles is nogal braaf in beeld gebracht, het verhaal is uiterst voorspelbaar en een aantal twists zijn maar slap doordacht en geforceerd. Het is dat het verhaal zelf nog met genoeg tempo is gebracht waardoor het nooit een saaie film is. Maar wel een film die niet over een regisseur beschikt die een beetje buiten zijn comfortzone wil gaan. Die push heeft de film nodig om wat beter te worden.

Vermakelijke genrefilm met een nogal oubollige uitwerking. Dat er niemand tijdens de productie naar regisseur Mark Weistra is toegelopen met de opmerking dat de dialogen tot de slechtst geschreven ooit behoren is werkelijk verbazingwekkend. Met dit script kan natuurlijk niemand goed acteren, waardoor Terence Schreurs (ondanks de beste pogingen) in de val wordt gelokt met erbarmelijke teksten. Gelukkig staat daartegenover een verhaal met een korte aanloop, genoeg geëxperimenteer op visueel vlak en een redelijke spanningsboog. Echt bijzonder zenuwslopend is Kristen nergens, maar als kijker ben je wel geboeid naar de voortgang van het verhaal. Na enige tijd wordt het duidelijk dat Weistra nadrukkelijk op zoek is naar de originaliteit en vanaf dat moment begint de film te wankelen, maar de speelduur is kort genoeg om het gebeuren niet te laten vervallen in saaiheid. Ronald Top is overigens niet bepaald intimiderend als "De stem".

Braaf.

Geen verkeerde slasher, maar wel eentje die vooral te braaf is. De opening vond ik echter heel naar en toen wachtte ik met smart op wat me te wachten stond, maar alles na de opening valt reuze mee en neemt meer de vormen aan van een veilige en standaard slasher.

Wel een slasher met een aantal bekende gezichten. Bennett ziet er leuk uit, maar qua acteren heb ik haar nooit zo bijzonder gevonden. Ook in Kristy weet ze niet echt een hele bijzondere final girl te zijn. Greene was weer iets beter, maar ook haar verschijning viel me wat tegen.

Spannend wil het niet worden, maar eenmaal het tempo opgeschroefd wordt begint de film op stoom te komen. De film wil vooral op realisme scoren en haalt daar een aantal bonusjes uit, maar het maakt het als geheel ook wel een beetje braaf en onopvallend. Ik denk niet dat dit de soort films zijn die snel bekend zullen worden.

De uitwerking kent enkele sfeervolle stukjes. De flikkerende lichten en inrichting van het gebouw zijn geslaagd, maar de opbouw van spanning laat wat wensen over. De dreiging van de bedreigingen wil niet echt op stoom komen aangezien het gewoon geen dreigende verschijningen zijn. Een beetje saai zelfs vooral.

Het duurt niet erg lang maar de film is voornamelijk gewoon niet speciaal of bijzonder. Het uitgangspunt is redelijk uniek, maar ook niet heel origineel meer in de recentere dagen. De regie is degelijk, de opening erg sterk, maar daar blijft het dan weer bij. Het mist wat durf en spanning, het blijft nu vooral haken bij een wat brave en veilige slasher.

Heeft niet zo veel.

Ooit eens gezien maar zo lang geleden dat ik maar geen stem heb geplaatst. Nu eens herzien en ik blijf eigenlijk achter met hetzelfde gevoel als dat ik bij de eerste kijkbeurt had, en dat is nu niet bepaald heel positief of verrast.

Flynn is opzicht nog wel ok in de hoofdrol, maar echt dragen kan hij niet. Zijn personage is niet interessant genoeg om 125 minuten tegenaan te kijken. Het idee begint leuk, maar al snel komen de clichés om de hoek kijken en begint het steeds minder te worden.

Ik heb het boek nooit gelezen, ook nooit echt interesse in gehad om eraan te beginnen. Kan komen omdat ik de film eerder heb gezien. Omgeving was ook niet bijzonder, op historisch gebied ben ik ook niet bepaald wijzer geworden.

Uiteindelijk is het kijkbaar, maar echt heel goed vond ik het nergens. Te neutraal acteerwerk, voorspelbaar verhaal en een speelduur die net wat te lang doorgaat. Het open einde voegt ook maar weinig toe.

Na herziening toch besloten wat meer het voordeel van de twijfel te geven en mijn cijfer te verhogen. Regisseur Rob Jabbaz maakt er namelijk wel een heerlijk ongeremd werkje van met een indrukwekkende presentatie van praktische effecten. De opvallende bruutheid slaat geregeld hard toe en de personages acteren ver boven de middelmaat, het is enkel de finale zelf die een beetje inkakt. Daar kiest Jabbaz namelijk voor een kleinschaligere aanpak terwijl hij daarvoor eerder groots uitpakte. Dat vult elkaar niet helemaal lekker aan, maar dit neemt niet weg dat het een doordenderende horrorfilm blijft met genoeg spanning, talent en opvulling om niet te vervelen.

Prima.

Ondanks het hoge gemiddelde is dit me gemiddeld bevallen. De animatie is natuurlijk schitterend, maar het verhaal lag me al wat minder. Gelukkig is het uiteindelijk geen ramp geworden, maar ik kan de boodschap gewoon niet zo serieus nemen hier.

Vooral als er een moment inzit die serieus moet zijn moet ik de hele tijd lachen om het gezicht van de aap. Dat is vast niet eens de bedoeling. De animatie is natuurlijk wel mooi gedaan en dat is het grootste element dat opvalt hier. Maar voor de rest niet heel bijzonder uiteindelijk.

Vervelende voice acting soms, maar ook de zeer matige slotfase deden niet bepaald wonderen. Veel te zoet en je zit inderdaad met nog iets te veel vragen om het zo af te kunnen sluiten. Kinderen zullen dit nog behoorlijk spannend vinden, maar uiteindelijk was het niet zo heel eng.

Er zit genoeg avontuur in om geboeid te blijven, maar de film laat op sommige momenten echt punten liggen. Een betere slotfase hadden de film wonderen gedaan.

Eigenzinnige film waarvoor regisseur Martin Scorsese een merkwaardige keuze bleek te zijn. Hij dirigeert het verhaal op een nogal lompe wijze naar voren en begaat een grove fout door een hoop acteurs te voorzien van nagesynchroniseerde dialogen. Specifiek in het eerste halfuur roept dat verbijstering en onbedoelde hilariteit op, terwijl de inhoud juist schreeuwt om serieus genomen te worden. Daartegenover valt de locatiekeuze gelukkig uitstekend te noemen en proberen de castleden te halen wat er te halen valt. Er valt echter weinig van de eerste helft te maken, gelukkig wordt het tempo in de tweede helft dan ook opgeschroefd. De grootschalige scenes ogen best indrukwekkend, maar vrijwel alles aan de inhoudelijke uitwerking laat het overkomen alsof de studio's te bemoeizuchtig waren en/of de makers er met de pet naar hebben gegooid.

Hm.

De eerste Chow-film die ik heb mogen aanschouwen. Klaarblijkelijk een bekend figuur, wellicht zelfs iconisch. Dan zal het wel aan mij liggen dat ik nog nooit van hem had gehoord, maar ik verdiep me dan ook wat minder in Aziatische cinema. In ieder geval zit dit alvast de indruk, al is het meer gewoon een indruk dan een goede.

Kung Fu is een film die erg sterk bouwt op de komische (actie)scenes, en die maken van deze film zeker een geheel dat net wat eigenaardiger aandoet. Er worden nogal wat cartooneske invloeden door de film heen gegooid die het aan laten voelen als een soort kinderfilm maar dan op volwassenen gericht. Niettemin is de humor zo melig dat ik me niet voor kan stellen dat kinderen hier niet hun nodige plezier aan beleven.

Veel slapstick en luide humor, erg aanslaan deed het alleen niet. Chow probeert bijna wanhopig om de kijker aan het lachen te krijgen, maar ik vond die grote dosis onzin uiteindelijk vooral vervelend. Wellicht had het kunnen werken als droge humor. In dit geval gaan de grapjes te lang door waardoor je uiteindelijk wel klaar bent met glimlachen, maar dan heb je echter nog 3 minuten die nog bij dezelfde grap horen.

Vermakelijk is het gelukkig wel, ook lekker groots opgezet. Veel actiescenes zal je ongetwijfeld nog nooit eerder hebben gezien en dat lijkt ook iets te zijn waar Chow op probeert te steunen. Dat zorgt ervoor dat Kung Fu nooit saai wordt, aan de andere kant is het geen vorm van actie die gaaf genoemd kan worden door de inmiddels sterk verouderde CGI die wordt ingezet.

Acteerwerk is aardig, het probleem is alleen dat ik de grote hoeveelheid aan typetjes niet zo grappig vind. Erg sullig en melig allemaal, maar echt aanslaan deed het geen moment. Gelukkig gebeurt er genoeg om het als geheel draaiend te houden, anders had ik het wel voor gezien gehouden. Kung Fu is voor mij de helft waardig.

Aardig.

Toch niet heel slecht dit. Het idee is wel wat vergezocht, maar dat kunnen we eigenlijk wel bij elke animatie film zeggen die DreamWorks nu uitbrengt. Jack Black is voor zijn personage als drukke panda en best goede vondst.

Ook de " Vurige Vijf" karakters zijn vrij leuk bedacht. De film is bets leuk om te volgen waarmee het allemaal best boeiend is. De animatie actie mag er ook best zijn en is ook leuk geanimeerd. Net als bij zijn vervolg zijn alleen de grappen weer iets te flauw.

Aardige animatie/actie/komedie die kinderen wederom goed kunnen kijken. Het vervolg is wat minder, deel 3 nog niet gezien.

Vrij flauw.

Die panda is langzaam wel een beetje een DreamWorks icoon geworden zo langzamerhand. De drukke stem van Jack Black past ook best goed in zijn personage. Al zijn hierdoor natuurlijk veel grapjes wat aan de flauwe kant.

Qua animatie is het allemaal prima. De Chinese cultuur is soms mooi geanimeerd en de film verveelt zeker aan het einde nergens. De actiescenes mogen er ook best zijn, die soms lekker stijlvol op het scherm getoverd zijn en daarmee best geslaagd is.

De grappen vond ik toch wat flauw. De film leunt erg op de panda (Dus op Black) en dat levert niet bepaald humor op die elke volwassenen nu kan waarderen. Kinderen zullen dit wederom goed kunnen kijken, althans, denk ik.

Lol.

Blijkbaar een grootse hit geworden via kickstarter, maar sinds gister had ik er eigenlijk pas voor het eerst van gehoord. Maar toen ik de speelduur, poster en het plot zag wilde ik hem gelijk zien. Dat is ook makkelijk als de film op YouTube te vinden is.

De eerste 3 minuten vond ik in ieder geval hilarisch. Volop 80's sfeer en een hele hoop random gebeurtenissen die in noodtempo op de kijker afgevuurd worden. Knap ook van Sandberg dat hij zoiets episch en groots met zo'n beperkt budget heeft weten neer te zetten.

Al is het niet moeilijk te zien dat de effecten heel erg gemaakt zijn. Greenscreens ten top, en toch zit het hier bij vlagen beter in elkaar dan bij grootse blockbusters. Maar zodra het misgaat gebruikt deze film dat uiteraard in zijn voordeel, dus veel valt er niet te klagen.

Sandberg zijn typetje vond ik echter wat minder. Met volle overgave uitgevoerd, maar wat mij betreft had het niet langer dan een kwartier hoeven duren. Op een gegeven moment gaat zijn type wat vervelen. De sneltreinvaart aan absurditeit die daarbij komt kijken verzacht die plek echter weer een beetje.

Maar uiteindelijk, na de hilarische eerste minuten, wil het nooit meer echt heel grappig worden. Tuurlijk zitten er een aantal geslaagde stukjes bij, maar toen het weer richting de Nazi's ging had ik het wel gezien. Jammer ook dat zo'n filmpje als deze, die zo'n beetje alles uit de kast trekt de focus toch weer daar op moet leggen.

31 minuten is een ideale speelduur voor zoiets als dit, en de ongein is zo over-the-top en absurd dat het blijft boeien. Maar ik lees dat de volgende Kung Fury een langere speelduur krijgt en daar vrees ik voor, omdat ik denk dat de magie niet tot zo lang uitgestrekt kan worden.

In ieder geval vermakelijke onzin, die soms net iets te veel zijn best doet om zo dom mogelijk te zijn. Maar het is natuurlijk leuk voor een keertje om weer iemand te zien die echt een aanwinst in de filmwereld kan vormen.

Waar Død Snø nog aanvoelde als een volmaakte en enigszins professionele horrorfilm, voelt dit eerste deel van Kurt Josef Wagle als een lolletje onderling. Regisseur Tommy Wirkola blijkt dus tot geweldig entertainment in staat te zijn, maar ook tot catastrofale toilethumor. Deze parodiefilm is in principe niet veel meer dan een aantal heren, allemaal met de meest krankzinnige achtergrond, die met elkaar een heks pogen op te sporen. Als je droge komedie zoals op elkaars hoofd poepen en dat aanzien voor heksendrek kan appreciëren, dan zal deze film weinig moeite voor je zijn om doorheen te komen. Als je daar echter weinig mee hebt zit je helaas als een rat in de val. Toegegeven, de film opent redelijk vlot, maar eenmaal de tweede helft is aangebroken voelt elke minuut steeds langer aan. Welgeteld één enkele keer moeten lachen en verder voornamelijk m'n best moeten doen om niet uit ongemak weg te kijken.

Sterk.

Voorlopig ook even de laatste Nakashima die ik ga kijken. Wat een harde klappen kunnen zijn films uitdelen zeg, al kan ik in volle blijdschap concluderen dat van alle films die ik van hem gezien heb deze de minst staalharde is. Dat kan ook zijn omdat dit toch eigenlijk meer een horrorfilm is, en de serieus zware onderwerpen wat meer achterlaat.

Als je bekend bent met regisseur Nakashima zal het niet als een verrassing op je neerkomen dat zijn films er visueel serieus sterk uitzien. Heerlijke montage en geweldige kleuren volgen elkaar goed op. Cinematografisch tot in de puntjes verzorgd. Eigenlijk is deze film op visueel vlak tot in de perfectie uitgewerkt. Ik kan er gewoon niets op aanmerken, Nakashima weet precies wat ik leuk vind.

Verder is het acteerwerk wel matig. Die Kuroki kan er maar weinig van, maar ook het kind zelf had beter anders gecast kunnen worden. Ik heb altijd wel iemand in dit soort films die ik irritant vind omdat ze gewoon niet kunnen acteren, en dus hier ook weer. Andere rollen worden wel naar behoren ingevuld, maar ik vond er niet echt iemand ver bovenuit steken helaas.

Voor de volbloed horrorfan is dit misschien niet de ideale film. Deze film kent namelijk ook een grote hoeveelheid aan dramatische scenes. Nakashima vind het geloof ik leuk om met onderwerpen als rouw en bedrog te spelen. Zijn andere films hadden deze thema's ook al, en It Comes zit er tevens vol mee. Het begint voor hem wel te bekend terrein te worden, maar niettemin aardig uitgewerkt.

De spectaculaire finale is de kers op de taart voor deze visueel briljante film. Het verhaal is wat minder knap en de vork steekt hier wat makkelijker in de steel dan bij andere Nakashima-films. De beste man kan prachtige en intelligente verhalen schrijven, deze film is op dat gebied wat terughoudend. Verder een vlotte, sterke en soms spectaculaire film waar ik erg van heb kunnen genieten.

Nou.

Kuso doet me wat denken (bij vlagen) aan Where the Dead Go to Die. Beide films delen een beetje hetzelfde, hallucinante stijltje die af en toe voorbij komt. Niet dat Kuso daar op scoort echter, want ze zagen (beide films) er redelijk beroerd uit. Visueel schiet Kuso ook net wat te kort.

Was al bekend met David Firth. Bijzonder mannetje. Maar Flying Lotus kende ik nog niet, maar die ken ik nu zeker wel. Maar of ik heel geïnteresseerd ben in nog zo'n film als Kuso? Ik weet het niet. Flying Lotus bewijst soms het zeker te kunnen maken als eigenaardige regisseur, maar de samenhang van deze aaneenschakeling van kots, poep, plas, abortus, nog meer poep en gigantische kontgaten is wel erg dun hier.

Desondanks spat de originaliteit en creativiteit van Kuso af, waardoor ik moeilijk kan zeggen dat ik niet geboeid heb gekeken. Het ene na het andere grappige idee komt voorbij en af en toe komt er ook nog een snelle, gitzwarte humorscene voorbij die het eigenlijk wel erg goed op mijn lachspieren deed.

Er zit ook lekker veel detail in de film en veel kleurtjes. Soms komt het visuele zelfs op een goed hoogtepunt terecht. Dat vliegende object boven Los Angeles was echt geweldig. En kent de film ook degelijke designs en geinige inrichting van enkele sets en locaties.

Animatie is echter spuuglelijk, cameragebruik, alhoewel charmant soms, mak en de editing laat het soms ook wel afweten. De samenhang van de verhaaltjes bespeur ik ook eigenlijk niet, behalve dat er af en toe een karaktertje voorbij loopt in een ander verhaal. Flying Lotus denkt soms iets te makkelijk na en probeert dat dan weg te spoelen met gekkigheid.

Desondanks was het wel een bijzondere trip. Visueel soms wel erg geslaagd, maar soms ook compleet brak. Als Flying Lotus toch een nieuwe mocht maken, hoop ik wel dat het iets meer een lijn kent en samenhang kent. Grappig (en goor) voor een keertje. Maar ik hoop dat bij zijn volgende film de focus op poep en uitwerpselen wel voorbij is gegaan.

Hm.

Een regisseur die wellicht heeft gekeken naar Amerikaanse horrorfilms die op dit gebied wel gelukt zijn. Alleen heeft hij dan niet de talenten overgenomen, want deze film had zeker meer moeten zijn. Het verhaal klonk in ieder geval oprecht grappig.

Aparte rol voor Herbers. Heb haar nog niet eerder in dit soort rollen gezien. Ze doet het voor de rest redelijk. Voor Nederlandse standaarden is ze een bovengemiddeld actrice. Maar Herbers blijft moeite hebben met dreigend en brutaal te zijn. Ze is te netjes en simpelweg net wat te geforceerd tijdens de moorden.

Voor de rest moet ik helaas zeggen dat de opvallende titel geen opvallende film kan waarmaken. Ik had eindelijk even hoop. Een gedurfde titel moet tenslotte wel een gedurfde uitwerking hebben, toch? Maar helaas ben ik teleurgesteld op dat gebied.

Zo zitten er wel een aantal moorden in de film, maar geen weten echt te boeien of zijn wat te tam. De meeste kills zijn gewoon te braaf of zelfs off-screen. (Dodelijk voor elke horrorfilm, off-screen kills). Slechts enkele kills zijn ietswat brutaler. Zoals de moord op Tarik en de kerel die van het dak is afgegooid.

In het algemeen ontbreekt het de film aan detail, memorabele scenes en horror. De komedie is wat afstandelijk en heel erg subtiel. Iets te geforceerd om echt leuk te zijn. De leukste grappen zijn dan nog waarschijnlijk de compleet stompzinnige comments, maar dat lijkt me niet bepaald de bedoeling bij deze film.

Wel redelijk camerawerk. Iets te kaal in elkaar gestoken op visueel gebied helaas. Het is allemaal iets te simpel en zeker de moorden hadden echt brutaler gemogen. Het is allemaal zo tam, waarom? Dialogen missen vaak ook een beetje scherpte.

De boodschap is wel overduidelijk, en dat is ook wel geinig gemixed met de film zelf. Acteerwerk is heel degelijk en visueel is het wel net een tandje beter dan de algemene Nederlandse film. Ik wilde hem eerst een 2,0* geven, maar besloot toch net wat hoger te geven omdat het voor Nederlandse standaard wel iets anders is en dat is dan wel weer leuk. Zie de regisseur graag bezig in een nieuw project. Mocht dat een horrorfilm zijn, brutaler zijn!

Lanthimos.

Als regisseur zeker een van de vreemdere regisseurs die we hebben gekregen. Dogtooth stamt nog af van zijn Griekse cinema, maar staat niettemin bekend als een zeer verontrustende film in Amerika. Na het zien van de film kan ik concluderen dat het vooral een vreemde film is geworden die enkele taboeonderwerpen aanraakt.

De Amerikaanse bijdrages van Lanthimos konden me best smaken, en daarom is het jammer dat het werk dat juist bekender is van hem tot nu toe mijn minst favoriete Lanthimos-film is. Dogtooth kent in principe dezelfde opzet als de andere films van deze regisseur, maar de uitvoering is wat minder strak en vooral gefocust op de weirdness.

Verder zal je zelf een beetje invulling moeten geven aan Dogtooth, want Lanthimos laat vooral zien en vertelt weinig. Hierdoor zal je regelmatig met wat vraagtekens staan tegenover enkele scenes. Het is zeker geen aaneenschakeling van weirdness, want elke scene heeft wel een betekenis, maar of dat de film zelf meteen beter maakt? Ik vind van niet.

De uitvoering is niet echt strak genoeg en de statische beelden van rust weten niet voor de volledige speelduur te boeien. De keuze voor een nogal kale inrichting kan ik best begrijpen, maar weet niet aanhoudend intrigerend te blijven voor de volledige speelduur. De gitzwarte humor tussendoor wisselt ook een beetje van oprecht grappig naar iets te geforceerd.

Het acteerwerk is wisselend. Enkele rollen zijn erg sterk, maar rollen zoals die van Papoulia kan ik wat minder waarderen. Zeker die gefrustreerde dansscene richting het einde had vooral een irritant effect. Verder blijft deze film voor de volledige speelduur apart en de taboeonderwerpen worden ook daadwerkelijk getoond waardoor deze film zeker als schokkend ervaren kan worden. Ik kan er zelf alleen niet al te veel mee. Jammer.

Amper doorheen te komen. Het was ook zeker niet mijn keuze om deze film te bekijken, maar ik moest wel vanwege een filmspel. Had ik uiteraard kunnen weigeren, maar dat heb ik niet gedaan. En dus moest ik door elke minuut van deze volkomen onzinnige film zitten. Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Over de vreselijk opdringerig geacteerde personages, of toch liever over de krampachtige pogingen om van elke scene iets controversieels te maken. Ik heb niks tegen wat controverse, wel als je er zo nadrukkelijk naar zoekt dat de film uit de mind van een edgy 14-jarige lijkt te komen. Over het bloedvergieten ben ik ook nauwelijks enthousiast. Het is in principe altijd hetzelfde, een rode bloedfontein die het scherm in sneltreinvaart rood kleurt. Het verhaal eromheen is natuurlijk wel creatief, maar dat is ook niet zo moeilijk als je van alles in een enkele film pleurt. Ik kon nauwelijks door de film heen komen, het zijn echt mijn dingen niet. Nu zijn er best nog wat Japanse concepten binnen J-Splatter die me interessant lijken, komt nog wel een keer. Dit soort films maken me echter steeds minder enthousiast, maar ik ken mezelf langer dan vandaag en ooit gaat er nog vast weleens zo'n film op.

Saaie, krakkemikkige animefilm met een best interessant verhaal. Ik kan ook moeilijk zeggen dat de film niet creatief is, alleen doen regisseurs Ashida en Macek er amper wat mee. Alle ideeën worden er vooral snel tussen verwerkt en correleren nauwelijks met de synopsis. Dan rest er nog de hoofdpersonages. D moet een cool figuurtje voorstellen, maar ik vond hem vooral zwak en kwetsbaar overkomen. Zodra hij dat kasteel belegerd wordt hij zowat direct buitenwesten gezet door sirenes. Doris Lang is al helemaal schrijnend. Dit soort huilebalken zijn domweg te ouderwets voor een film als deze, die naar mijn inzien ondanks de setting toch redelijk modern wil ogen. De beperkte animatie is natuurlijk vanwege de tijdsperiode, maar het zorgt er wel voor dat geen enkel actiemoment aanslaat. Over het kleurgebruik ben ik dan wel weer te spreken en er zitten best aardige momenten tussen, maar dit soort films zullen nooit m'n ding worden.