Meningen

Naar het woord van de kenners en de liefhebbers is deze film van regisseur Shin'ya Tsukamoto in alle opzichten zijn kindje, maar het chaotische camerawerk en de algemeen onoverzichtelijke beeldvoering werkt in Haze vooral in het nadeel. Zeker tijdens de eerste 20 minuten is het gebeuren amper te volgen en de pogingen om een soort van verhaal in het geheel te vermengen zijn slordig, maar de tweede helft beheerst een uitzonderlijk sterke sfeerzetting. De dunne gangen bezaaid met afgehakte ledematen is weergaloos als setting en het einde is ambitieus genoeg, maar Tsukamoto heeft met zijn experimenten in het verleden aanzienlijk betere resultaten teweeggebracht.

Heel erg lollig.

Vooraf leek mij deze film echt niets te worden. Verhaal sprak me in het algemeen niet erg aan en de speelduur van bijna 100 minuten leken ook even een opgaven te worden. Maar in de eerste minuten was het al duidelijk dat dit een leuke zit ging worden.

Film die gedragen wordt door een magistrale Rollins. Ik kende de man als acteur nog niet erg goed. Ik herinner me hem nog vaag van Wrong Turn 2. Maar hier overklast hij zichzelf in ieder geval in vergelijking met die film. Het is een zeer lollig personage die regelmatig voor een komische noot zorgt maar ook een vermakelijke toon.

Buiten Rollins is er wat minder te zien. Alles komt echt van Rollins af dat deze film zo kijkbaar maakt. Want op andere vlakken schiet deze film iets te kort. Zeker op het gebied van gore is het allemaal te braaf. Bovendien is de CGI van het bloed brak. Zodra ze gewoon met fake blood werken, ziet het er beter uit.

Maar de bruutheid blijft uit. Ergens heeft zo'n film als deze dat juist nodig. Daar is Rollins dan ook ideaal voor. Voor de rest soms interessant camerawerk en prima locaties. Het stadje is genoeg gedetailleerd vormgegeven om te voldoen aan de film zelf.

Loop is erg leuk. Regelmatig zijn de grappen raak. Het droge karakter van Rollins zorgt regelmatig voor een lach. Bovendien ook gewoon een erg leuk karakter die je bijna zonder moeite mee weet te krijgen. Ik heb dit soort karakters lang gemist.

Voor de rest geinige wendingen, al begint de film zichzelf soms iets te veel herhalen. Dat Rollins constant geslagen of geschoten wordt zonder neer te vallen is na een tijdje iets te veel gedaan. Maar het hoort erbij, en het blijft wel vermaken, dus veel heb ik er niet over te klagen.

Ik mis wel de brute horror die deze film nodig heeft, maar voor de rest een erg vlotte, vermakelijke film.

Te behappen.

Wat wellicht nog niet iedereen weet is dat Addison Rae een daadwerkelijke influencer is en daarom enige voeling heeft met haar personage. Alleen afkomstig van het platform TikTok. Ik ben er zelf ook geen fan van, maar om daarom meteen de film te grond in te stemmen vind ik op z'n beurt ook erg suf (niet op MovieMeter, wel op Amerikaanse platformen). Ik beoordeel het daarom op mijn eigen manier.

He's All That is erg duidelijk afkomstig van een regisseur die dit soort films eerder heeft gemaakt (ik neem aan dat iedereen Mean Girls nog kent, door dezelfde maker). Dat hij 17 jaar later nog steeds dit soort films maakt is wellicht dubieus maar het maakt ook duidelijk dat er iemand achter het roer staat die in staat is om professionele films af te leveren. He's All That is zonder meer professioneel, maar ietwat losjes in elkaar gestoken en alles behalve origineel.

Het acteerwerk is aardig te noemen maar het schuwt de ongemakkelijkere momenten niet echt. Rae is een poppetje om naar te kijken, maar ontstijgt zeker geen middelmaat. Buchanan vond ik wat beter, past heel goed in dit soort films. De overige leden heb je wellicht ergens wel op het internet voorbij zien komen of in een Disney-film zien spelen, maar indrukwekkend waren ze niet dus die namen hoef je niet te onthouden.

Visueel erg zonnig met veel felle flares, maar het is niet de visuele kwaliteit van de film die het kijkbaar houdt, dat is toch echt de uiteindelijke chemie tussen Rae en Buchanan en daar kon ik prima naar kijken. Het is een erg onschuldige vorm van filmmaken die gelukkig ook de internetwereld durft te bekritiseren in een project waar dezelfde soort mensen aan meedoen. Geeft de film net dat extra laagje.

Verder jammer dat de film ondanks de betrekking van de mediawereld niet echt vernieuwend aanvoelt maar eerder als een film die je al meerdere keren voorbij hebt zien komen. Het is een nogal onwerkelijke film geworden, maar wellicht dat Amerikaanse scholen met influencers daarin er echt zo uitzien als in deze film. I'll never know. He's All That is een vermakelijk onzinfilmpje geworden die wat creativiteit en vernieuwing mist om de middelmaat te ontstijgen.

Regisseur Dennis Iliadis (of Quinn Lasher) gaat aan de haal met een relatief simpel scenario dat werd voorzien door Mike Scannell. Er is voor een effectieve horrorthriller ook niet veel meer nodig dan een basisconcept en een mooie dosis goed uitgewerkte spanning, maar He's Out There includeert enkel het basisconcept. Positief is het acteerwerk van Yvonne Strahovski en de kids, die overtuigende rollen neerzetten en daardoor geregeld voor frustratie weten te zorgen (op een goede manier). Jammer genoeg lukt het Iliadis niet om de spanning zelf naar behoren op te bouwen, met vooral een erg storende, toeterende soundtrack die veel potentiële horrorsfeer om zeep helpt. Bovendien wordt er zelden de tijd en rust genomen om de donkere natuuromgeving enigszins dreigend te maken, maar uiteindelijk is het vooral de moordenaar zelf die dwaas en onafgemaakt voor de dag komt. Tussendoor kent de film enkele geslaagde schrikmomenten en de finale kent wat leven in de brouwerij, maar de gehele ontwikkeling in het boshutje kon me als kijker weinig bekoren. He's Out There is een geval die het erg van de sfeer moet hebben, maar deze vervolgens maar voor de helft kan oproepen. Jammer.

Dit familieproject van regisseur Jacob Estes draait vooral uit op idioterie zonder pluspunten. He's Watching moet waarschijnlijk helpen met het op de kaart zetten van Lucas Steel en Iris Serena Estes als jonge en veelbelovende acteurs, maar de totaal onoverzichtelijke beeldregie evenals de volstrekt chaotische verhaallijn steken daar kundig een stokje voor. Er heerst in deze film geen enkele vorm van dreiging, spanning of sfeer, enkel een te lange speelduur die met allerlei bombarie en misplaatst eigenzinnige beelden veel te langzaam voorbij gaat. Compleet verwarrend is de soms emotieopwekkende soundtrack, die willekeurig onder nietszeggende beelden wordt geplaatst. Geregeld lijken de makers zelf te vergeten wat het concept van deze film precies inhoudt, maar hopelijk heeft het gezin er wel lol mee kunnen hebben. Ik als kijker in ieder geval niet.

Ha.

Head is typisch zo'n kortdurige film waar je ooit in je leven per ongeluk eens op stuit. Ik kan me namelijk moeilijk voorstellen dat dit soort films ooit het grote publiek gaan trekken. Daarvoor is het simpelweg te goedkoop en te onopvallend geschreven, waarmee het ten onder gaat aan de andere poppenfilms voor volwassenen.

Deze film valt in principe nergens in op, behalve dat ieder personage een pop is. Dat is ook zowat het enige waar de film zichzelf mee kan verkopen, anders was het enkel de zoveelste ultragoedkope horrorfilm geweest die zich afspeelt in het bos. Gezien de film nu al bijna nauwelijks 100 stemmen trekt op IMDb was een ordinaire horrorfilm al helemaal onder de radar gebleven.

Eerlijk is eerlijk, de film kijkt wel ontzettend lekker weg en waar The Puppet Monster Massacre enkel en alleen geanimeerde achtergronden gebruikte is deze film echt opgenomen op locatie dat het toch wel wat kijkbaarder maakt. De horror is nooit spannend, maar gezien poppen op brute wijze worden afgeslacht heeft het wel zijn charme.

Het verhaal is zwakjes en neemt zichzelf net wat te serieus, verder vond ik het wel een lollige film om naar te kijken bij vlagen, die zijn amateurisme soms net wat te duidelijk maakt. Zeker de finale blinkt uit in onkunde, en jammer ook dat niet iedereen goed een stem in kan spreken. Toch kan ik niet zeggen dat ik me heb verveeld tijdens het kijken naar Head.

Een klunzige, maar soms charmante horrorfilm die voor geen geld is gemaakt en vooral zijn fun trekt uit het gegeven. Inhoudelijk een weinig interessante of hoogstaande film, maar het is wel leuk om dit soort films in ieder geval 1x in je leven te zien als horror en/of filmfan. Ik heb er in ieder geval geen spijt van.

Weinig bijzonder.

Een herkenbare poster voor een weinig memorabele film. Head Count is een beetje de horrorfilm die onder het moderne publiek is vergeten. Niet dat het ooit was opgebracht overigens, en na het zien van de film is het wel duidelijk waarom. Het is opvallend hoe zo'n ambitieus project zo weinig hoogtepunten kan hebben.

Eigenlijk is een film als deze binnen no-time van je netvlies verdwenen. De acteurs evenals de horrorscenes zelf kennen weinig dat je echt zal bijblijven. De enige scene die ik echt zal onthouden is ongetwijfeld de scene die zich op de poster bevindt, maar eigenlijk niet per direct met iets dat de film atmosferisch zo fantastisch doet. Eerder de audiovisuele toon die wel in orde is.

Zo oogt de film absoluut verzorgd en beheerst, maar eigenlijk iets te beheerst dus. Zo beheerst dat het enkel controle heeft over de basis en vergeet dat er eigenlijk ook nog een schil om de kern moet zitten. Ongetwijfeld kent de film wat verrassingen, maar na afloop van het hele gebeuren kon het me maar weinig bommen. Een film die ik binnen enkele dagen weer volledig kwijt ben.

Interessante genrecombinatie tussen fantasy, horror en drama. Regisseur Jordan Downey is onder de liefhebbers wellicht bekend vanwege ThanksKilling en het vervolg daarop, maar The Head Hunter is duidelijk andere koek. Het betreft een grauw en grimmig verhaal dat voornamelijk wordt onderbouwd via implicaties. Het vraagt je om aandachtig te blijven kijken om alle context te begrijpen, die vooralsnog weleens langs me heen wilde gaan. Het elixir, de kasteelhoorns die een bounty aangeven en het eindmonster dat het lichaam van zijn dochter opgraaft waren voorbeelden die ik pas na de film doorkreeg. Downey maakt het zichzelf moeilijk door met weinig middelen een redelijk authentieke setting op te willen bouwen, maar brengt het zich er meer dan degelijk vanaf. De sfeer hangt sterk en de tweede helft is indrukwekkend creatief qua vormgeving. Jammerlijk is de wat teleurstellende finale waar op het vlak van tempo lang naartoe wordt gewerkt. Uiteraard wordt het met liefde vormgegeven, maar een echt sterke climax is het niet. Daarnaast, ondanks het goede acteerwerk van Christopher Rygh, wordt het hoofdpersonage nergens bijzonder interessant. The Head Hunter is naar mijn optiek een erg mooi voorbeeld van een film die ondanks het kleine budget een erg gaaf eindresultaat heeft weten te bereiken. Zorg ervoor dat je in de juiste bui bent als je aan deze film begint, want het trage tempo en gebrek aan inhoudelijke onderbouwing vragen je volledige concentratie.

Heel suf.

Soms pijnlijk om dit te aanschouwen. Het team dat aan Headless heeft gewerkt heeft het zinnetje "verloren slasher uit 1978" wel heel letterlijk genomen. Buiten dat het geweld veel wreder en lomper is dan een film uit die tijd, is het ook soms gewoon veel klungeliger.

Cullipher komt blijkbaar uit de make-upwereld in de filmindustrie, en mag het daar vanaf nu ook bij houden. Als regisseur stelt hij namelijk minder dan een briesje lucht voor. Bijna alles is verschrikkelijk aan deze film als het op regie aankomt, ik zou het soms zelfs een stap onder een hoop trash-films rekenen.

Om op z'n minst een positieve klank te laten horen, de film is vermakelijk en qua gore-effecten best geslaagd. Het feit dat deze film een stapje verder gaat qua taboe maakt het wat wreder en gemener, en de kills zijn ook behoorlijk gedetailleerd en in-your-face gebracht. Dat doet Headless overeind houden.

Maar dan, de killer stelt net zo veel voor als de regisseur zelf, niets. Weinig dreiging, ridicule achtergrond, lomp en alles behalve memorabel. Acteur Beasley wordt al niet geholpen door zwakke regie maar slaat zelf ook gewoon een stompzinnig figuur die te hard zijn best doet om iemand te spelen die mysterieus en eng is maar hier behoorlijk in faalt. Zijn maskertje lijkt ook op een Halloween-maskertje die in de aanbieding bij de Intertoys was.

De regie is bijna op alle vlakken rampzalig te noemen. Ultiem lompe montage, veel te traag terwijl het soms in meer surrealistische vlakken weer snel is, lelijke camerastandpunten en catastrofale editing. Het camerawerk wil interessant doen maar komt nergens uit, ik zou het zelf nog kunnen doen. De film is ellendig lui gedecoreerd en met weinig liefde in elkaar gestoken. Simpele uitweg na simpele uitweg en luie keuze na luie keuze paraderen de 85 minuten voorbij.

Acteerwerk is ook slecht, mede door slechte timing en slome montage vanuit de regie. Blijkbaar was er geen ruimte om te improviseren, want het lijkt erop dat ze de teksten voor de eerste keer oplezen. Surrealisme en realisme wordt voor de rest ook te makkelijk met elkaar verbonden. Vaak wordt er niet eens de moeite voor cinematografie genomen en de ontelbare pogingen van Beasley om eng te zijn vallen keer op keer plat.

Een ellende om te zien soms, maar wel vermakelijke ellende, dat wel. Er werd me verteld dat Headless een stapje ernstiger was dan Martyrs qua gore. Ik vreet mijn schoenen op als dit door de meerderheid als mening wordt gedeeld. Geen vervelende zit, maar wel een zit waarin de mankementjes contant blijven opvallen. Ik vraag me ook af hoe lang het filmen heeft geduurd, want alles lijkt in 1x te zijn opgenomen eigenlijk.

Voordat regisseur Anthony C. Ferrante bekend werd met zijn bijdrages aan het SyFy-universum waren er films zoals Headless Horseman, die met beduidend meer passie en sfeer voor de dag komen. Het helpt bovendien dat de geanimeerde effecten tot een redelijk minimum worden beperkt, zodat de praktische effecten meer ruimte krijgen om op te vallen. Het concept waarin slachtoffers nadrukkelijk moeten worden onthoofd levert daarvoor natuurlijk een ideaal excuus en Ferrante tovert op die manier een aantal grafische moorden op tafel. Het sfeertje is verder goed aanwezig, ondanks de wat goedkope vormgeving van de locatie. De keuze om een gedeelte van het gegriezel in daglicht te laten plaatsvinden is ook niet erg sterk, maar Headless Horseman vermaakt goed en brengt genoeg qua horror om niet in te kakken. Iets meer focus op de Halloween-periode (waarin het zich plaatsvindt) was welkom geweest en daardoor net geen voldoende.

Een combinatie tussen The Crow en de legende van Sleepy Hollow, onder handen genomen door regisseur Jose Prendes. Het resultaat is zoals de misleidend aantrekkelijke poster al voorspelt nogal goedkoop uitgewerkt en ontdaan van hoogtepunten, maar wel degelijk geacteerd en met een boel komisch kleurrijke computereffecten. Het ziet er allemaal nogal kaal uit en wekt snel de indruk dat de draaidagen slechts een aantal weken hebben geduurd, maar er zit in ieder geval een soort van entertainmentgehalte in verborgen.

Een film die de Amerikaanse legende gebruikt om zijn inhoud vorm te geven, maar vergeet dat dit deels een griezelscenario moet voorstellen. De horror binnen deze relatief korte horrorkomedie komt namelijk zeer beperkt voor de dag en omtrent enkel 5 minuten van de film. Erg jammer, want het is namelijk niet zo dat de humor geweldig weet te werken. De personages zijn erg flauwtjes vormgegeven en de inhoud concentreert zich herhaaldelijk op de minder interessante aspecten van de legende. De nogal wazige en uitgeveegde kwaliteit van de film weerhoudt het gebeuren er bovendien van om een overtuigende sfeerzetting op te roepen, waardoor het authentieke gevoel en wat geslaagde stunts de enige insteken zijn die het project bonuspunten opleveren.

Het is spijtig om te zien dat een enthousiaste actieregisseur zoals Ilya Naishuller zich nu gaat wenden tot Amazon Prime-producties, die zijn creatieve en visuele vrijheid redelijk beperken. Heads of State is per definitie geen slechte film, maar veel van Naishullers trucjes moeten plaatsmaken voor wat gekibbel en gegrol tussen John Cena en Idris Elba. Ze vormen weliswaar een fijn duo en de actiescenes tussendoor zitten niettemin strak in elkaar, maar Heads of State vormt een opmerkelijk veilige en daarmee niet al te originele productie. Dat er vervolgens een uitgesponnen speelduur van 116 minuten aan vast moet zitten helpt beslist niet, maar de film verveelt geen moment en de knokpartij op de boerderij is erg lollig.

Aardig.

Kimo & Timo. Het duo verantwoordelijk voor onder andere de brute vechtfilm The Night Comes for Us. Headshot is daar een soort voorganger van. Tuurlijk, het verhaal heeft geen connecties met TNCFU, maar qua stijl lijkt het er regelmatig op. Toch was TNCFU wat bruter en iets beter in beeld gebracht. Dat neemt niet weg dat deze Headshot er ook zeker mag zijn.

Al vanaf de eerste minuten vliegen de kogels om je oren. Het mag snel duidelijk zijn dat Headshot een rauwe stijl hanteert, en laat dat in volle glorie zien. Het bloed mag vloeien en de trappen en vuisten vliegen rijkelijk in het rond. Daarnaast zien we Uwais in de hoofdrol, toch een acteur die best wel een staaltje kan vechten. Ook hier mag hij zijn moves weer uit de kast trekken.

Na een actievolle opening neemt de film kort gas terug om een verhaal op te bouwen. Het verhaal weet echter voor geen enkele seconde te boeien en je hoopt dat de actie zo snel mogelijk terug mag keren. Na ongeveer een kleine 20 minuten aan geduld keert de actie weer terug en houdt ook niet echt meer op. Veel vechtpartijen en geweerschoten, waardoor Headshot nooit saai wordt.

Wat wel jammer is, is dat het niet echt cool weet te worden. Natuurlijk, ik zou het ze nooit na kunnen doen, maar ik mis toch iets. Ik denk coole tegenstanders, want de vijanden van Uwais weten nooit echt super dreigend te zijn. Enkele personen hebben zeker een eigen smoel, maar missen toch wat. Bovendien beginnen de vechtpartijen, vanwege de grote hoeveelheid waarin ze aanwezig zijn, zichzelf vaak wat te herhalen.

Het camerawerk is aardig en het duo doet er alles aan om de beelden intens te brengen. Dat weet aardig te lukken, maar buiten wat aardige bewegingen en veel getril komt de bruutheid en het bloedvergieten toch wat beperkt in beeld. Het vloeit zeker, maar echt focus krijgt het niet, waardoor de film nooit zo hard voelt als dat het wil zijn. Jammer, maar 2 jaar later kwam er gelukkig verbetering in.

Headshot is een 2 uur durende actiefilm met uiteindelijk zowat non-stop actie. Het is alleen jammer dat het wel erg lang doorgaat en het regieduo te weinig variatie brengt in de actiescenes. De wapengevechten zijn wat saai en de vechtpartijen vervelen uiteindelijk. Dat neemt niet weg dat het daarvoor een uur lang gewoon goed gaat en lekker doortrapt. Dit soort films mis ik wel, films die zich gewoon lekker op actie storten. Lekker rauw, en soms bloederig, maar nu mist er nog wat variatie en de speelduur is wat te lang voor een film die niet heel veel te vertellen heeft.

Regisseur Josh Ruben lijkt per film die hij maakt steeds beter te begrijpen hoe je een genrewerkje effectief en vermakelijk neerzet. Zo is Heart Eyes een flinke verbetering ten opzichte van zijn vorige project, die op zijn beurt ook al een verbetering was op het debuut van Ruben. Heart Eyes excelleert in goed acteerwerk, toepasselijk expliciete moorden en een gezonde snelheid. Heel diepzinnig of vernieuwend is de inhoud uiteraard niet, maar daar bekommert Ruben zich gelukkig ook niet om. De film opent meteen sterk en houdt dat niveau goed vast, alhoewel een aantal moorden tussendoor gerust wat langer uitgesponnen hadden mogen zijn. Mason Gooding en Olivia Holt delen verder een fijne chemie en alhoewel de uiteindelijke onthulling wat vergezocht is, blijft Heart Eyes altijd wel boeien.

Wederom een goede Boll.

Ik blijf het echt zeggen, ik vind het een enorm ondergewaardeerde regisseur die echt zeker wel weet wat hij met film aanmoet. De uitglijders van Boll moet ik nog zien, maar tot nu toe was er slecht 1 filmpje bij dat ik daadwerkelijk een ramp vond.

Het is alleen wel een filmpje dat je waarschijnlijk niet direct uit de regiestoel van Boll zou verwachten. Het voelt wel wat standaard aan qua opzet maar qua uitvoering is het meer dan keurig. Gewoon een vlot, interessant high-school filmpje dat met een grove twist eindigt.

Acteerwerk is redelijk. Iedereen speelt wel een redelijk typetje maar dat hoort er dan ook wel bij bij dit soort filmpjes. Maar geen overdreven geile tieners hier, iedereen is gelukkig redelijk humaan en daardoor vliegt het verhaal nooit echt uit de bocht.

Het verhaal is toch wel interessant en duurt met 87 minuten ook niet te lang. Elk verhaal krijgt hier wel voldoende uitwerking en voor Boll zijn doen is de regie soms ook iets energieker. Vooral wanneer enkele truckjes ook nog even mogen komen kijken. Scenes met de emo op het dak bijvoorbeeld

Voor de rest eindigt het dan ook gewoon naar behoren. Het had wel met iets meer impact gebracht mogen worden aangezien er veel opbouw is. Maar het is wel redelijk rauw gebracht en dat heeft Boll altijd wel een beetje onder de knie.

Wederom weer een aardig, vlot en vermakelijk filmpje van Boll. Het blijft een naam die me altijd wel intrigeert met zijn projecten. Binnenkort ook nog eens andere films van hem zien.

Stiller.

Als acteur capabel om best veelzijdige rollen te spelen, maar toch was er een periode waarin hij zich vooral in romcoms of erg lompe komedies stortte. Dat zullen vast de films zijn waarin hij het meeste plezier had, al kon ik niet echt bekennen dat hij het zich zo naar zijn zijn had in deze film. Eerder tegenzin te bekennen.

Wel komt hij er nog zowat als betere rol uit, want Monaghan en Åkerman zijn een behoorlijk stuk saaier te noemen. Zeker als tegenspelers van Stiller te weinig charmant en memorabel. Stiller heeft gewoon een soort standaard charme over zich heen die er moeilijk uit te boksen is, en hier helpt het hem wederom om er als de beste rol uit te komen.

De film kent af en toe wat grappige scenes en vooral de excentrieke inhoud zorgt ervoor dat het nog vlot wegkijkt, maar eigenlijk is het ondanks alle pogingen om er een wat aparter geheel van te maken nog altijd uitermate voorspelbaar. Uiteindelijk begint de speelduur ook wel aan de deur te kloppen, want de film weet zichzelf nooit op een manier te rechtvaardigen om 2 uur lang te duren.

Jammer, want de film kent wel een aantal oprecht lollige momenten. Wellicht dat de wat menselijkere beelden te moeilijk samengaan met de excentriekere en apartere beelden, want als een echt sterk samenhangend geheel voelt de film nooit aan. Een film die ik eigenlijk binnen maximaal een week weer helemaal ben vergeten, waardoor het zichzelf niet echt boven de middelmaat kan laten stijgen.

Best leuk.

Maar dit soort apartere filmpjes gaan er dan ook wel beter in bij mij dan doorgaande films. Dit is ook typisch zo'n film die je gewoon op je af moet laten komen zonder maar een seconde je hersenen te gebruiken en gewoon lekker vlot door die 90 minuten kan komen.

Verhaal is niet briljant, maar het is nog wel leuk uitgewerkt. Relatief simpel, maar wel vermakelijk en vlot. Daarbij zijn Gilchrist en Peeples ook gewoon een leuk koppel. Grootse chemie zal je niet zien, maar wel een leuke band die ze hier weten te scheppen.

Vooral Gilchrist doet het overigens leuk. Zowel zijn normalere kant als zijn creepy kant weten goede balans te vinden. Hij neigt vrijwel altijd naar creepy zijn, maar weet de balans toch wel vast te houden, en is daarom best een leuk karakter. Peeples doet het ook solide.

Nooit heel spannend, maar wel gewoon vermakelijk. Bij vlagen aardige beelden, zoals de scenes waarbij Peeples in een kleurrijke omgeving direct naar de kijker toe praat en degelijke inrichting van het verhaal. Camerawerk had nog wel wat peper kunnen gebruiken, maar het is allemaal best degelijk.

Eigenlijk niet veel meer dan een typische highschool-relationship-gone-bad verhaal maar wel leuk uitgewerkt. Duurt voor de rest ook niet te lang en kent een paar aardige draaien aan het verhaal. Goed acteerwerk, degelijke romantiek. Ik heb me geen seconde verveeld en best lol beleefd aan het verhaal.

Onderhoudend.

Wel een behoorlijk toffe film die bij vlagen. Wel grappig dat de Niro nu de schurk speelt, en Al Pacino de good guy. Ik kon het uiteindelijk toch niet helpen om af en toe wat te lachen bij de gekke gezichten die Pacino in zijn boze buien trekt.

De film kent een sterk begin, interessante schurken en fijne actiescenes. Vooral de scene in de stad zelf met de agenten volop tegen de schurken was puur genieten en daarnaast is de finale ook lekker spannend gebracht. Het pijnpunt is de speelduur, deze film had geen 170 minuten hoeven duren.

Onder andere vond ik de familiedrama en ruzies wat geforceerd en de vrouw van Pacino maar een zeikertje. Voor de rest prima acteerwerk, speelduur wat te lang maar de film is vooral overeind gehouden door enkele lekker onderhoudende scenes die puur blijven boeien.

Zeker een aanrader, heeft een paar uiterst originele scenes. Koffie drinken met je grote vijand? Hoe verzin je het, maar aan de andere kant ook een sterke scene daardoor.

De carrière van regisseur Ryûhei Kitamura begon met deze korte film over een doorlopende schietpartij. Op de dag van vandaag zou hij daar een geweldig stukje entertainment mee kunnen creëren, maar Heat After Dark is veel ouder en vooral wat losser en minder energiek dan zijn latere projecten. Het acteerwerk is desondanks leuk en bepaalde actiemomenten zien er goed uit, maar deze kunnen niet verhullen dat de film na enige tijd in saaiheid verzandt. Hierdoor is de behoorlijk korte speelduur toch nog een uitdaging om doorheen te komen en daalt het cijfer aanzienlijk.

Suf.

Niet een al te leuke film. Niet alleen is het idee niet al te pakkend, maar is het daarnaast ook nogal flauw, suf en dommig uitgevoerd. Vooral Bullock zet zichzelf hier compleet voor paal, McCarthy is wat beter, maar ook niet bepaald heel grappig.

De humor is flauw, de actie is saai en de film kabbelt maar wat voort. Gelukkig is het allemaal wel wat vlotter gefilmd waardoor het vaak niet altijd al te lang duurt voordat je er doorheen bent. Jammer dat het duo te ongrappig is om 117 minuten tegenaan te kijken, wat overigens ook echt veel te lang duurt.

Nee, deze komedie kan je makkelijk overslaan. Hier mis je niks aan, behalve wat domme grappen en flauwe humor hier en daar. Gelukkig is het allemaal vlot en lijkt het niet alsof je er nooit doorheen komt.

Geinig.

Leuk filmpje. Als Heathers vandaag gemaakt zou worden zou die binnen een week gecancelled worden. De humor die hier wordt gebruikt mag helaas niet meer. Heathers komt dus een beetje uit de tijd dat regisseurs nog diens creatieve vrijheid mochten gebruiken.

En dat pakt zo dus extra leuk uit want de film kent enkele gedurfde stukjes. Vooral dat gedoe rondom het onderwerp "zelfmoord" zoekt hier en daar de grenzen op, maar ik kan er wel om lachen. Uiteindelijk is het ook wel duidelijk dat de film het niet aanmoedigt, maar is ook niet bang om humor te tonen rondom het onderwerp.

Verder ook nog een aantal andere leuke grapjes. Niet alles is altijd even doeltreffend, maar vaak is het wel erg geestig. Niet hilarisch, maar gewoon leuk en fris. De frisse toon die door de film heen hangt doet het hem ook, want zo tikken de 103 minuten lekker makkelijk weg.

Het middenstuk sleept wel een klein beetje en uiteindelijk begint de film zijn vaart wat te verliezen. Het geweld is verder ook wat braaf, al is dit niet echt een centraal punt waar de film voor gaat. Uiteindelijk wordt de film ook moralistisch en daar gaat het wat saaier worden, maar wel nodig natuurlijk anders zou het een grote controverse ondergaan.

Laatste half uur is wel weer erg leuk. Ryder vond ik verder niet heel sterk. Ze blijft haar charme ten alle tijden behouden maar de dialogen en emoties komen er niet helemaal lekker uit. Slater was wel weer erg goed en steelt de show. Andere rollen zijn ook wel redelijk, zoals Doherty en Walker.

Visueel ook fris. Soms een beetje slappe montage, maar prima settings en een leuk sfeertje. Het blijft echter de humor die het hem doet. Lekker brutaal hier en daar, al is het nergens bizar grensoverschrijdend. Het zoekt de grenzen misschien wel op, maar uiteindelijk is het gewoon fout op zijn eigen manier. Ik mag het wel, goed vermaak met leuke personages.

De opvallend amateuristische en zwakke keuzes van regisseur Oliver Stone zelf doen Heaven & Earth primair de das om. Zo spreken alle castleden standaard Engels in plaats van Vietnamees, maar moet er een aantal keer een soort taalbarrière worden afgebeeld tussen het Vietnamese volk en Amerikaanse soldaten. Erg klungelig geschreven en gebracht, maar gelukkig haalt Stone goed uit op het vlak van omgevingen en grootschalige oorlogsmomenten. De tweede helft kent de meer inwisselbare momenten, maar er gebeurt voortdurend wel iets aangrijpends om het tempo erin te houden. Hiep Thi Le levert bovendien uitstekend werk af in de hoofdrol.

Nog een Jackson.

Leuke regisseur om te volgen, weinig van zijn films vind ik echt slecht. Denk dat het laagste cijfer dat ik aan één van zijn films heb gegeven een 2,5* was, dus dan ben je best goed bezig. Van deze film had ik wat mindere verwachtingen omdat het verhaal me in mindere mate aansprak, maar de energieke stijl van Jackson komt een heel eind.

Wel uiteraard een film die ondertussen wat verouderd is. Jackson wrijft de film er ook echt wel in. Iedereen komt behoorlijk karikaturaal over en vooral Lynskey vond ik irritant. Ik snap dat de film moet broeien van persoonlijkheid, maar die van haar vond ik te irritant. Misschien is dat de bedoeling of onderdeel van de grap, maar niettemin iets te in-your-face om effectief te zijn.

Veel energieke keuzes vanuit de regiestoel maken de film wat leuker en het camerawerk swingt vrolijk mee, maar de chemie vond ik er maar beperkt uitkomen. Ik miste ook echt beelden die de film overstijgen. Heavenly Creatures blijft namelijk voor de volledige duur op hetzelfde niveau hangen. Er is niets te bekennen dat serieus indruk maakt of zich kan onderscheiden, waardoor ik de film met een redelijk neutraal gevoel weer verliet.

Het is leuk om eens gezien te hebben, al had ik deze film nooit gezien als het door iemand anders dan Peter Jackson was geregisseerd. Hij maakt er iets van dat lekker wegkijkt, maar zeker in vergelijking met zijn andere werk nergens overstijgend is. Ik hoop wel dat hij als regisseur weer terug zal keren naar speelfilms, want ik mis ze echt.

Matig.

Geen hele bijzondere animatiefilm dit, waarvan ik enkel van hoorde dankzij de "Major Boobage" aflevering afkomstig van de South Park-serie. Toen deze van Netflix af ging en het enkel 90 minuten duurde wilde ik het eigenlijk uit nieuwsgierigheid best een kans geven, maar het viel niet mee.

Ondanks dat het concept, een anthologiefilm, best leuk is, is het hier wel heel rommelig uitgewerkt. De film schopt met zo'n onnodige vaart door de verhalen heen dat het als geheel behoorlijk chaotisch, afgeraffeld en gehaast overkomt. Alsof de animatie zo lang duurde dat de makers geen zin meer in een goed lopend verhaal hadden.

De animatie is wat traag en misschien voor hedendaagse kijkers wat vervelend, maar er is duidelijk heel hard aan gewerkt en enkele beelden zijn zeker geslaagd. De film heeft een kinderachtige loop en verhaal, maar de best grote hoeveelheid nudity en bloed maken van Heavy Metal zeker geen kinderfilm.

Qua animatie is het tevens heel duidelijk door mannen geanimeerd. Bijna elke vrouw in een grote rol gaat uit de kleren en zodra je een vrouw ziet met kogels de grootte van hun hoofd weet je dat ze een grotere rol gaan vervullen. Ik vind geanimeerde seks niet erg aantrekkelijk, en dat de focus er soms zo bovenop ligt maakt het dus niet erg "opwindend" om naar te kijken.

De voice-acting is best slecht, enkele stemmen passen totaal niet in het verhaal. Vooral Romanus als Harry Canyon heeft een nogal aparte stem om zijn karakter mee te vullen. Bovendien is de voice-editing ook niet al te best, met stemmen die bij lange na niet synchroon lopen met de poppetjes. Alles is net wat te traag of juist te snel, maar het lijkt nog echt met precisie te zijn gedaan.

Het verhaal is zoals ik eerder zei, best rommelig. Elk verhaal heeft een duidelijke boodschap, maar gaat met zo'n vaart dat het een beetje chaotisch overkomt. Sommige verhalen hebben minimaal 30 minuten nodig om echt goed te lopen, maar deze film doet het vervolgens in 10 minuten, waardoor het verhaal geen indruk maakt.

Het is als geheel dus een best chaotische boel geworden, met enkele zeer geslaagde animatiemomenten. Er zijn denk ik gewoon iets te veel verhalen in verwerkt en de loop van het verhaal in enkele zijplotjes had zeker beter gekund. Een beetje jammer, want de film kent genoeg foute momenten en vaart (duh) dat het niet vervelend wegkijkt. Maar deze punten kunnen niet opwegen tegen mijn negatieve kritiekpunten.

Wow.

Men Behind the Sun moet toch wel 1 van de meest misselijkmakende films zijn die ik ooit heb gezien, en ik bedoel dat niet in een manier dat het misselijkmakend slecht is. Nee, dit is echt een film waarbij ik de geïnteresseerden afraadt een snack erbij te pakken. De status van zeer verontrustende film verdient de film dan ook behoorlijk.

Maar het duurt wel eventjes voordat de film op gang komt. Het eerste halfuur is namelijk traag en komt moeizaam op gang. Ik zal ook bekennen dat ik een paar keer de samenvatting op Wikipedia heb gelezen om te kijken of ik wel de goede film aan het kijken was. Dit bleek dus uiteindelijk wel de goede film te zijn gezien de toon na een bepaald tijdstip volledig omslaat.

Alles daarvoor is in ieder geval een redelijk ridicule film die heroïsche beelden verbindt met stille oorlogsdreiging. Een combinatie die zo sterk wordt aangezet dat het alles behalve effectief is. Dat de soundtrack niet te bombastisch wordt is fijn, maar het overdreven acteerwerk, achterlijke verhaal en exploitatie sfeertje werken de film erg tegen en zorgen voor een uiterst onevenwichtige toon.

Daarna keert de film, zoals ik eerder aangaf. De beelden gaan plots een extreem pad op en als kijker krijg je een aantal schokkende scenes voorgeschoteld die je niet snel van je netvlies afkrijgt. Bijzonder is dat er eigenlijk geen effecten te bekennen zijn, gezien veel wordt uitgewerkt op echte dode lichamen. Het hart dat wordt verwijderd of de armen die bevroren worden, dat zijn daadwerkelijke ledematen.

Verder zijn de beelden wreed en laat de film niks aan de verbeelding over. Ik zat een aantal keer in de problemen, want ik voelde me oprecht misselijk en dat overkomt me niet vaak. Aangezien de film uiteindelijk steeds minder een exploitatie toon aanneemt en meer een wrede, harde toon weet het als resultaat de tij op een positieve manier te keren.

Toch is de onevenwichtigheid van de film niet bepaald voordelig, het acteerwerk barslecht en het verhaal bestaat eigenlijk niet. De film zet zo veel in op shock dat het vervolgens vergeet om een concreet verhaal uit te werken. De beelden zijn effectief, maar voelen te veel aan als schokkend, waardoor ze niet de maximale impact hebben. De film bevindt zich zo wel in de juiste hoek, maar weet het niet af te werken. "Leuk" om eens gezien te hebben voor de status, maar het is vooral een film die toont en niet vertelt.

Vervelend en buitengewoon saai derde deel van deze beruchte reeks, die helaas vooral pijnlijk duidelijk maakt waarom deel 1 & 4 als de meest noemenswaardige delen worden gezien. Buitengewoon levenloos in beeld gebracht, onmogelijk slecht geacteerd en in de basis vooral oninteressant. Enkel een aantal plotse massa-executies hebben een zekere indruk, maar dat zijn uiteraard goedkope uitwegen om aan de gebruikelijke verwachtingen te voldoen. Regisseur Godfrey Ho maakt tot dusver weinig los, maar dat zal voor hemzelf vast geen verbazing opwekken.

Belachelijk vervolg dat eigenhandig de term "Goedkoop scoren" naar een hoger niveau weet te tillen. Regisseur Godfrey Ho komt met een slap excuus aanzetten om de controversiële voorganger door te trekken naar een tweede hoofdstuk, dat vervolgens weinig tot helemaal niets brengt. Een aantal gruwelijkheden vallen natuurlijk op en de finale is erg bombastisch, maar de effecten zijn beneden alle peil en het acteerwerk lijkt met tegenzin uitgevoerd te zijn. Het gaat allemaal echt volkomen nergens over, maar tot mijn grote verbazing lijken de makers het uiterst serieus te nemen. Op zowel inhoudelijk als visueel vlak is Men Behind the Sun II een groot circus en zou compleet in de vergetelheid geraakt zijn als de voorganger niet zo gedurfd te werk ging.

Een aantal indrukwekkende beelden en zeer bruut geweld zetten binnen een kwartier al de toon binnen dit vierde hoofdstuk van de Men Behind the Sun-reeks, waarbij regisseur Tun-Fei Mou het stokje weer overneemt sinds de eerste film. Het blijkt broodnodig, want de voorgaande delen waren vooral uiterst goedkoop en cheesy, waarna Mou zich eerder bezighoudt met het totale effect en een heleboel onsmakelijke beelden. Zeker de massascenes zijn bijzonder sterk, met een naargeestige focus op verminking, geweld en geschreeuw. Het acteerwerk is echter zeer ondermaats en zeker de geluidsbewerking is zelfs amateuristisch. Het nogal verwarrende en amper doordachte plot geeft verder de indruk dat deze film er vooral is om te schokken en niet zozeer om te onderwijzen, maar met de status die deze reeks heeft opgeroepen lijkt het begrip van educatie me dan ook niet het primaire doel waarmee deze film wordt opgezet.

De Duitse regisseur Michael David Pate stopt een hoop vervelende, luidruchtige acteurs bij elkaar binnen een spookachtige locatie. Personages die dit soort omgevingen niet respecteren roepen natuurlijk nare dingen over zich af en Heilstätten is daarop niet de uitzondering. Het eerste halfuur vormt een typerende inleiding waarin het losse verhaal aan elkaar wordt gepraat, voordat Pate overgaat in vrijwel non-stop gespook. Een plotwending naar de finale toe is onverwacht, de locatie is sfeervol en tussendoor zetten een aantal effectieve schrikmomenten de toon, maar verder is het allemaal behoorlijk karig en niet heel sterk geacteerd. Er zijn simpelweg te weinig hoogtepunten te bekennen voor deze speelduur, waardoor de film vaak de neiging heeft om in te kakken.