Meningen

Herzien in het vliegtuig vanuit Azië, omdat ik destijds in de bioscoop moest vechten tegen de slaap na een lange werkdienst. Een film op die manier nog een kans geven is dan wel zo makkelijk, helaas blijft het cijfer toch hetzelfde. Haunted Mansion profiteert allereerst van de visuele opmaak, want regisseur Justin Simien zet een aardige sfeerzetting neer en spendeert het hoge budget met veel plezier. Weliswaar iets te veel gegenereerd vanuit de computer, maar de wereld oogt levendig en doordacht. Maar net als de film uit 2003 loopt deze herbewerking te veel over van vervelende, infantiele humor. Merendeel van de cast vervalt bovendien in schmierwerk, enkel Lakeith Stanfield houdt zich redelijk overeind tussen de bombarie. Het is daarmee aardig vertier geworden, maar niet helemaal de ervaring die deze wereld zonder twijfel verdient.

Herzien.

Had gehoopt dat mijn kijk op de film wat zou veranderen. Ik herzie wel meerdere films met Halloween die ik vroeger keek. Vaak zijn dat ook films die me destijds hebben teleurgesteld, maar enkelen daarvan liggen me plots heel lekker. Dat hoopte ik ook met The Haunted Mansion, maar de herziening bleef toch erg op hetzelfde resultaat hangen.

Sowieso begint de ellende al een beetje met Murphy, die de verkeerde set op gewandeld lijkt te zijn. Aparte humor voor Disney om zijn trekjes erin te betrekken. Niet dat het echter altijd vervelend is. In tegendeel, Murphy zet best een aardige rol neer, maar in dit verhaal past het gewoon niet zo goed. De familie zelf is ook wat saai en eentonig, en door Thomason daarnaast ook niet sterk geacteerd.

Betere rollen zijn weggelegd voor die van Stamp. Leuk, charmant en apart figuurtje. Ideaal voor een film als deze, hoe theatraal ze ook opgezet mogen zijn. De echte ster van de film is echter (en uiteraard) het huis. Geweldig ingericht, lekker sfeervol alhoewel kinderlijk. Minkoff had het wel wat spannender mogen maken soms, maar het ziet er fraai uit en kent heerlijke decoraties.

Ik vond het vooral jammer dat de film voor kinderachtige afleidingen zorgt op voortdurende basis. Niet dat Disney-films tot de meest volwassen films behoren, maar een film waar een oud spookhuis centraal staat is niet iets waar je hoopt op vreemde, dwaze personages (die naast hun botsende verschijning ook weinig tot niets aan het verhaal toevoegen, kijkend naar die twee stafleden in de kelder).

Het vermaakt allemaal aardig dankzij wat speelse stijloefeningen en een aardig sfeertje, maar het komt dan ook echt alleen maar van het spookhuis (en Stamp) en niet van het inhoudelijke. Een erg teleurstellende film eigenlijk. Ik hoop dat de remake die eraan komt wat beter is, maar ik ga niet van een meesterwerk uit. Toch zal ik daar snel bij zijn, puur in de hoop dat het net wat beter is dan deze film.

Verwarrend belabberde film met enkel een degelijk spelende David Mingrino als Clancy the Clown ter lichtpunt. Het feit dat elk van zijn teksten uit raadseltjes en rijmpjes bestaat geeft hem net wat meer kleur mee, maar ik hoop wel dat zijn manier van bewegen niet de vormgeving was van Mingrino zelf. In principe sjokt hij namelijk overal ongeïnteresseerd achteraan en steekt pas heel laat een poot uit. Zeker dat eerste zag er behoorlijk dwaas uit, maar dwazer dan dat is de regie van Susan Engel. Het warrige, chaotische camerawerk slaagt er amper in iets van het spookhuis te showcasen en het groepje tieners loopt er verloren bij en doorheen. Dat volledige politieonderzoek dat ertussen wordt verwerkt rekt ook alleen maar onnodig de speelduur op, terwijl het zelfs maar 73 minuten duurt (niet 88 zoals hier en op IMDb aangegeven). De plotwendingen zijn van karton en de finale ongeïnspireerd, maar wat voornamelijk de misser van Haunted Maze vormt is de saaie spookhuisattractie zelf. Vrijwel alle kansen voor wat cheapo fun worden door Engel overboord gegooid en dat levert een film op die vooral duurt en duurt maar nergens weet te overtuigen.

Simplistische horrorfilm met een fijn gegeven en een lekker tempo, ook al is het gegriezel na een halfuur erg eenzijdig. Regisseur Robin Givens profiteert vooral van een kleurrijke, luidruchtige overgave wat betreft de haunt. Het duurt niet lang voordat de personages door de ingang stappen en vanaf dat punt is er eigenlijk altijd wel iets aan de hand, het spijtige is dat het allemaal wat te weinig ruimte krijgt. Veel kamertjes zien er leuk uit, maar Givens gunt je als kijker amper 5 seconden om het op je in te laten werken. Hierdoor komt de spanning matigjes op stoom en wil niemand er echt tussenuit steken (waaronder de moordenaar zelf), maar amusant is het gelukkig allemaal wel. Liever een filmpje als Haunted Trail dan de gebruikelijke drek.

Alhoewel de opzet aanvoelt als een goedkopere variant van Ghostwatch, blijft het toch dermate weinig gedaan en origineel dat deze langspeelfilm van regisseur Dominic O'Neill goed vermaakt. Het concept blijft leuk, ondanks dat er weinig gegriezel aan de hand is vanwege een overduidelijk gebrek aan budgettaire middelen. De hoofdrollen spelen gelukkig leuk en zeker de eerste helft is aanstekelijk om te volgen, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt probeert O'Neill opzichtig originaliteit toe te voegen. Alhoewel die vondsten leuk bedacht zijn, voegen ze weinig aan het geheel toe en ogen onafgemaakt of niet doordacht genoeg. Daarnaast had Haunted Ulster Live wel wat vaker stil mogen staan bij realistische beelden, want sommige gesprekken voelen te gescript aan en weinig oprecht.

Slecht.

Zombie zal nooit een favoriet worden, maar dit vind ik toch wel een persoonlijk dieptepunt voor hem. Dit soort films zijn wat mij betreft een bewijs dat niet elke regisseur capabel is om andere genres uit te proberen, en wat Zombie betreft mag hij het lekker bij de horror houden.

The Haunted World of El Superbeasto stort zich vrijwel volledig op de komedie en doet dit op de meest banale manier mogelijk. Vrijwel alle grappen vallen in de sekscategorie, en slaan hierin behoorlijk door. Hoe self aware de film dan ook mag zijn, de constante grappen over nudity, boners, tieten, seks en porno worden er niet grappiger mee, en aangezien de film bijna nergens anders mee komt gaat het snel vervelen.

Daarnaast proef ik ook weinig passie en liefde als ik naar deze film kijk. De animatie zal wel intentioneel zijn, maar de stemmen passen vrijwel nooit bij de beelden. Blije stemmetjes bij boze gezichten, boze stemmetjes bij blije gezichten etc. Het lijkt wel alsof de animatie is gemaakt en de acteurs er niet over ingelicht werden waar het allemaal heenging waardoor ze maar wat moesten improviseren.

Verder is het redelijk pijnlijk hoe graag deze film grappig wil zijn. Papa weet nergens een glimlach tevoorschijn te toveren en Moon Zombie evenmin. Het is de ADHD-animatie zelf die de leukste grappen kent, maar ook deze zijn schaars omdat het er allemaal zo dik bovenop ligt. De film neemt zichzelf nooit serieus, maar neemt zichzelf vervolgens zo weinig serieus dat de film doelloos begint te worden, en dat is het punt waarop het rommelig wordt.

Dat Zombie verder van horrorfilms houdt is duidelijk, want vrijwel elke 5 minuten bevatten meerdere referenties naar horrorfilms, waaronder zelfs films die door Zombie zelf zijn gemaakt. Wel leuk al die verwijzingen, maar aan het verhaal voegt het niets toe, en het wordt wel erg vaak gedaan hier. Gelukkig zijn dit echter kleine punten van kritiek.

Een groter punt van kritiek is dat deze film simpelweg niet grappig is. Zombie doet zoveel zijn best om alles zo adult mogelijk te maken dat het ongemakkelijk begint te worden. De enige acteur die zich echt heel goed wist te redden was Giamatti, verder zie ik hier maar zelden de humor van in. Mijn 1,5* zijn vooral voor het noodtempo, de korte speelduur, enkele grappige referenties en de ADHD-manier van alles in beeld brengen. Verder vind ik dit een komedie/animatiefilm tegen het rampzalige af.

Alhoewel The Haunted sfeervol begint, wordt het al gauw duidelijk dat de intentie van regisseur Robert Mandel niet bij het maken van een spookhuisfilm lag. In plaats daarvan worden de psychologische insteken veelvuldig uitgediept en behandeld, wat een grote lading dramatiek met zich meebrengt. Het spijtige is dat veel castleden niet verder komen dan middelmaat en zich moeten houden aan krampachtig slecht geschreven dialogen. Wanneer het dan op horror aankomt zal je als kijker getuige zijn van een aantal schaduwen en personages die doen alsof ze iets meemaken, wat je zelf geregeld niet kan zien. Na 30 minuten is de film mede daardoor eigenlijk al bijzonder oninteressant, maar helaas volgen er dan nog heel wat meer minuten om doorheen te komen. Wel een aardig verhaal verder en zeker een interessante gebeurtenis, maar weinig boeiend uitgewerkt.

Opvallend charmante Halloweenfilm met fijn camerawerk. Zeker de opening is erg sfeervol in beeld gebracht, ondanks de overduidelijk goedkope aankleding. HauntedWeen is zeker niet het beste wat deze sfeerdag teweeg heeft gebracht, maar de regie van Doug Robertson is doelbewust en zelfzeker. Jammerlijk is dat veel personages door het script naar het cartooneske worden gedreven en de ultieme tegenstander weinig angst aanjaagt, maar de overgave aan Halloweendecoraties en een fijne locatie maken een hoop goed. Het mag duidelijk zijn dat hier een maker aan het werk is geweest die liefde toonde voor zijn vak, ondanks dat er meerdere beperkingen zijn binnen het eindresultaat.

Interessante registratie van een aantal mensen die een onwerkelijke liefde voor hun werk kennen. De redenatie waarom ik deze documentaire zo kan waarderen is overigens vanwege het onderwerp en niet de kwaliteit. Ik kan ontzettend blij worden als ik mensen op deze manier bezig zie aan een geheel dat me erg boeit (spookhuisattracties). Ik heb op die manier altijd al zo'n "extreme haunt" willen doen, zelfs als er veel daarvan enkel in Amerika te vinden zijn. De onmiskenbare passie die de bedenkers en makers van zo'n attractie voor hun werk hebben is bijna hartverwarmend. Regisseur Jon Schnitzer schetst ook de persoonlijkheid van die mensen, al sluit ik niet uit dat er wat effectbejag tussen zit. Enkele individuen zijn werkelijk te apart voor woorden (Een huwelijksring in de vorm van een doodshoofd terwijl je vrouw weinig heeft met horror, echt waar?), maar dat maakt het toch wel iets interessanter dan tegen een lulletje rozenwater aankijken die zijn nieuwe ideeën of meningen even komt opsommen. Met name Russ McKamey, die tegenwoordig veelvuldig de controverse opzoekt (en heeft gevonden), is een bijzondere verschijning. De documentaire biedt al bij al weinig unieke inzichten of vernieuwende informatie, maar wel een talloze hoeveelheid aan prachtige beelden, geweldige ervaringen en liefde voor het vak. Ik sloot de docu af met een wijde glimlach op mijn gezicht.

Binnen A Haunting at the Rectory leek regisseur Andrew Jones geregeld te vergeten dat hij een horrorfilm aan het marketen was, want vrijwel elke minuut van deze film wordt gespendeerd aan romantiek en dramatiek. De thrillerscenes zijn wel aanwezig, maar worden net zo makkelijk onder het tapijt geschoven als dat ze verschijnen. Verder is de vormgeving uiteraard goedkoop, veel geld zal er ook niet in deze productie zijn gestoken. Niettemin doet Lee Bane (een vast castlid van Jones) het aardig en wil het beperkte gespook best vermaken, maar helaas is er niet al te veel van te bekennen. De finale lijkt zelfs te vergeten dat het huis überhaupt de thuisbasis vormt van een aantal geesten. Rommelig, oninteressant en onaantrekkelijk vormen dan ook de voornaamste begrippen die deze film inkleuren.

Geen verbetering ten opzichte van deel 1.

Deel 1 was al niet heel bijzonder, maar kende veel schrikmomenten. Dit deel staat onder andere bekend als de film met de meeste schrikmomenten. Daarvoor geef ik als horrorfan de film natuurlijk wel een kans, alleen, net als deel 1, kent de film bijna geen spanningsopbouw.

Deze film passeert zelfs nog meer clichés dan deel 1. Vooral het cliché waar het kind geesten ziet (of de moeder ze nou ook ziet of niet even daarbuiten) is nu zo vaak gebruikt dat het gewoon irritant is. Lind doet het echter wel goed. Dat ze wel heel gemaakt acteert even daarbuiten gelaten want met zo'n leeftijd zo acteren is wel knap.

Horror is er weer eens in overvloed, met weer een hoop schrikmomenten die elkaar rap opvolgen. Maar op een gegeven moment werkt het gewoon niet meer omdat de voorspelbaarheid zo hoog is op een gegeven moment dat het gewoon saai begint te worden.

Echter is de horror soms wel goed uitgevoerd. Als er een beetje spanningsopbouw heerst werken de scares beter en de truc waar de geesten in het donker of in de hoek staan heeft nog wel zijn charmes. Echter blijft de horror te voorspelbaar en is het bijna grappig dat je precies weet dat er een schrikmoment komt dat behoorlijk lijkt op het schrikmoment dat 3 minuten daarvoor ook al was.

De finale mist ook wel wat spanning, maar goed. De film is in zijn geheel minder sterk dan deel 1, maar kent enkele scenes die wel veel sterker zijn dan deel 1. Zeker de laatste scenes waar de geesten rust vinden is opvallend goed. Het is een aardig geheel zo, maar zo overladen door schrikmomenten zonder opbouw dat het uiteindelijk wel saai begint te worden.

Degelijk gespook.

Ik ben altijd wel te porren voor een spookhuishorror, alleen is het niet zo vaak dat deze spookhuishorrorfilms goed worden uitgevoerd. Helaas valt The Haunting in Connecticut ook onder dit rijtje. Echter stond de film hoog genoteerd in de "film met meeste jumpscares" lijst dus was er wel hoop.

Echter is de hoop ook wel weer de kast in gegaan. Deze film kent inderdaad een stapel schrikmomenten maar dit zijn meestal random schrikmomenten en van de 100 schrikmomenten die voorbij passeren werken er maar een stuk of 3. Dan zit je er qua regie wel een klein beetje naast.

Acteerwerk is wel redelijk. Koteas en Gallner steken er wel zeker bovenuit. Madsen was niet al te best. Candyman was destijds niet al te best, maar ook hier heeft ze niet veel meer ervaring op gedaan. Maar acteerwerk is niet perse een must in spookhuishorror, maar de horror zelf heeft weinig te bieden. In een bepaald opzicht dan.

Zo is de film overladen met horrorelementen maar geen van allen werken echt, op een paar effectieve schrikmomenten na. Maar die zijn vooral effectief in een manier dat ze er wel heel abrupt zijn. Er heerst erg weinig spanningsopbouw en daardoor worden een hoop scenes voorspelbaar.

Ook jammer dat bijna elke horrorscene een flashback heeft. Dat leidt wel heel erg af van het uiteindelijke verhaal. Ik vind 1 of 2 flashbacks genoeg. Niet 30. Bovendien zijn er maar weinig flashbacks die echt indruk maken. Meestal wat geflits met bruine kleurtjes en 1 moment dat nog wel aardig is. Die is overigens te zien op de poster.

Het is jammer dat de film vooral heel erg de nadruk legt op schrikmomenten terwijl er bijna geen spanningsopbouw heerst. Films als Annabelle: Creation zijn bijvoorbeeld overladen met goede schrikmomenten die ook een goede opbouw kennen. Die combinatie is erg effectief. Deze film kent dat echter niet.

Wel ziet er visueel best aardig uit en doet de film pogingen om qua drama iets beter uit te vallen, wat dan ook weleens wil werken. Ook een aantal degelijk geschoten horrorscenes die het niveau een klein beetje optillen. Daardoor is er wel sprake van kundige regie, alleen ontbreekt er nog wat kundige regie.

Het wordt misschien eens tijd dat regisseur en acteur Kenneth Branagh zijn biezen pakt wanneer het aankomt op Agatha Christie-verfilmingen. Dit is nu al de zoveelste film die niet veel verder komt dan degelijkheid, maar stiekem had ik net wat hogere verwachtingen vanwege de horrorinvloeden. Opnieuw schraapt Branagh er weer een behoorlijk noemenswaardige crew bij om het geheel aan elkaar te acteren. Het tijdperk zorgt ervoor dat de rollen nogal ouderwets en theatraal overkomen, maar dat hoort er een beetje bij. Jammerlijk is wel de ontknoping en invulling van het mysterieaspect van de film. Ik moet toch even gezegd hebben dat er stukken in de film zitten die je als kijker domweg niet had kunnen weten, dat medegebruiker mjk87 ook treffend belicht. Dat gedoe met het terugzetten van de klok bijvoorbeeld of de vergiftigde honing. Het zijn dingen die amper gehint worden en je vrijwel alleen kan raden via domme gokjes. Dat Branagh blijkbaar een gave heeft om precies het personage van de overleden Alicia Drake meermaals te zien of horen via zijn honinghallucinaties vond ik ook maar merkwaardig. Klaarblijkelijk deelt hij daarmee meteen exact dezelfde hallucinaties als Leopold. Tja, volgens mij kan dat op wetenschappelijk vlak niet eens. Ik vind het in ieder geval een uiterst goedkope manier om de kijker op het verkeerde been te zetten, maar daarnaast blijven ook nogal wat stukken onverklaard zoals de vallende kroonluchters, de spattende lampen en/of de zogenaamde stemvervormingen van de medium. Het acteerwerk, met een sterke uitzondering van een hopeloos slecht acterende Michelle Yeoh, is gelukkig wat beter. Daarnaast slaagt de regie erin om regelmatig een onheilspellende sfeer op te roepen met dank aan de authentieke locatie. Het toevoegen van een dosis horrorspanning is wat een reeks als deze nodig heeft, jammer dat Branagh het verhaal zelf maar niet goed geregisseerd krijgt. Het ruikt overigens naar arrogantie en misplaatste zelfverheerlijking als je nu drie films binnen hetzelfde universum maakt waarin je jezelf de hoofdrol geeft. Tijd voor nieuwe ideeën.

Niet zo sterk.

Een titel als The Haunting of Pendle Hill schept natuurlijk niet meteen de hoogste verwachtingen. Vervolgens zag ik iets op de poster staan dat ik al helemaal merkwaardig vond, namelijk de classificatie. Dat heb ik nog nooit eerder op een poster zien staan, tenminste niet met zo'n opvallend icoontje. Vond dat wel bijzonder.

Maar goed, de film zelf dus. Het is een film die uiteindelijk beter uitpakte dan ik had verwacht. Het is alleen wel misleidend, want als je verwachtingen had voor een snelle spookhuisfilm met lomp acteerwerk en matige effecten zit je er toch aardig naast. De film pakte namelijk een stuk trager en scherper uit dan ik vooraf had gedacht. En het weet ergens nog wel te werken.

De soms mooie aandacht naar lichtinval en cinematografie zorgt ervoor dat de film nergens lui aanvoelt. Het acteerwerk is niettemin best matig, vooral omdat de namen er niet in slagen om van de personages intrigerende figuurtjes te maken. Bovendien worden vooral de bedreigingen wel heel simpel opgelost, zoals dat meisje dat enkel een maskertje opdraagt. Toch niet de dingen die kijkers mee gaan krijgen denk ik zo.

Wat me echter vooral tegenviel was het schommelende, ellendig langzame tempo. In het kader van het visuele aspect weet het nog wel te werken, maar het verhaal zelf wordt er nooit maar een beetje interessant mee. Het is dat de finale een erg knappe soundtrack kent en de kijker wel mee weet te trekken, want als het op het middenstuk aankomt, zit de film toch echt wel op een 1,5*. Enkele sterke pluspunten, maar inhoudelijk is het allemaal eerder een minpunt.

Matig.

Het valt wel te verwachten dat films die deze titels dragen nu niet bepaald de beste kwaliteit zullen bevatten. Toch moet ik zeggen dat deze film me in alle eerlijkheid nog wel meeviel. Niet omdat het allemaal zo geweldig spannend is, maar wel omdat het er best slim allerlei verwijzingen inschrijft naar de echte zaak.

Daarvoor moet je wel wat kennis hebben dus, anders kan ik me voorstellen dat je hier totaal niet van kan genieten. Bijzonderder vond ik echter dat Duff de hoofdrol speelt. Sommige actrices vertrekken van Disney naar de top, maar je kan ook bij Disney beginnen en vervolgens als een fictieve Sharon Tate eindigen in een goedkope horrorproductie. Het komt ook niet over alsof ze er veel zin in heeft en ergens is dat te begrijpen.

Het einde is opvallend sterk en tussendoor krijgen we wat onheilspellende momenten te zien. Jammer is wel dat het allemaal maar moeizaam loopt en een compleet gebrek aan spanning kent. Het nare van de film is ook vooral dat het zelf niet echt voor een uitgangspunt kan kiezen. Het probeert diverse richtingen op te gaan met horror, maar geen van allen wordt echt definitief gekozen.

Voor geïnteresseerden kan het nog wel aardig zijn, ondanks dat het natuurlijk wel profiteren is van een wereldberoemde zaak. Voor een keertje kan het er wel mee door, het schrijfwerk is niet eens zo heel dramatisch te noemen, maar de film zelf loopt gewoon niet. Te weinig spanning, hoogtepunten en goed acteerwerk. Zo slecht als de algemene geluiden beweren dat het is, vond ik het echter niet.

Opvallend sfeervolle no-budgetfilm die best wel wat kracht weet te persen uit de onheilspellende omgeving, maar regisseuse Shana Betz kan de kijker niet blijven afleiden van het feit dat er hier niet zoveel aan de hand is. In de achtergrond een echt spookverhaal waar de makers op hun eigen manier mee aan de haal gaan, maar buiten een aantal popjes en donkere wateren is er weinig beleving. Toch wordt er verdienstelijk geacteerd en slaagt Betz erin een consistent en stabiel gevoel van claustrofobie op te roepen. Eenmaal de materie dan gaat escaleren, zakt het niveau spijtig genoeg naar absolute middelmaat.

Brolwerk van de bovenste plank, dat vervolgens door regisseur Gary Shore nodeloos lang wordt uitgesponnen. Hij slaagt er op wonderbaarlijke wijze in het geheel te rekken tot wel 125 minuten, waardoor Haunting of the Queen Mary geregeld vermoeiend is om uit te zitten. Er worden overigens een aantal tijdlijnen gehusseld, die allemaal zo verschillend qua toonzetting zijn dat ze elkaar maar moeilijk aanvullen. Het acteerwerk van de jonge Angus Wright is aardig, de overige leden spelen op de automatische piloot en slagen er geen moment in hun figuren iets onderscheidends mee te geven. De tweede helft bereikt onvoorstelbaar saaie momenten en is werkelijk waar niet doorheen te komen. Enkel de verzorgde filtertjes leveren wat bonuspunten op, maar dan moet je al door een redelijk gulle lens kijken.

Niet eens heel rampzalig.

Het is uiteraard geen film die verwachtingen doet scheppen als je een blik op de poster werpt of de titel, maar op wonderbaarlijke wijze is de inhoud van deze film niet compleet brak. Het is op 'n beurt ook niet bepaald een beste film, maar op z'n minst was het niet de 0.5 die ik vooraf had verwacht.

Deze film bouwt zichzelf op een legende die al lang bestaat, alleen wordt er een redelijk eigen dingetje mee gedaan. Tegenwoordig wordt er overal wel een horrorfilm over gemaakt dus dat een iconische toren van London ook eens aan de beurt zou komen had ik zeker ook verwacht. De uitwerking is een combinatie tussen behoorlijk ouderwets en toch wel energiek.

Vooral de audio maakt een erg bombastische indruk. Luide stemmen, veel geschreeuw en af en toe een camera die op merkwaardige wijze door de locaties zweeft. Daartegenover staat een film die voordeel kan persen uit de setting, maar vervolgens de decoraties niet op orde heeft. Evenals het effectenteam, want alle mogelijkheden om qua grafisch geweld uit te pakken klappen hard tegen de muur aan.

Het acteerwerk is matig en de bedreigingen redelijk idioot, maar toch kent de film wel wat punten die het een kleine kijkbeurt echt wel waard maken. Je zou het alleen even moeten zien om het te geloven. Het resultaat kent ergens absoluut potentie, maar de voortdurend wat kale indruk in combinatie met een nogal verwarrend verhaal maken het ook een vreemde film. Goed genoeg voor een 2,0*, niet goed genoeg voor een hoger cijfer.

Ok.

Toch niet heel slecht geworden uiteindelijk. Ik ben niet zo van de oude filmpjes, maar af en toe zit er toch best een behoorlijke meevaller in het genre. Deze The Haunting was daarmee dus ook een best positieve uitblinker in het genre.

Het verhaal lag me wel, maar helaas is het theatrale acteerwerk er met Eleanor bij ook weer terug. Gelukkig wordt ze hiervoor regelmatig op haar plaats gezet wat ik wel kon waarderen. Uiteindelijk is er weinig te beleven met horror, helaas, met weinig "spoken".

Het huis zorgt wel voor wat sfeer, maar echt spannend is het nergens en nergens heel beklemmend. De stukken met het harde gebons zijn wat leuker en sfeervoller, en de laatste scene op de half kapotte trap zijn wel lekker gedaan.

Ik heb me wel vermaakt hiermee, duurde niet echt te lang en is zeker een van de betere at de oudere filmpjes betreft.

De Bont op horror.

Leuk om te zien hoe een cameraman uiteindelijk besloot om over te springen naar het regisseren van films. Als je dan met je eerste film meteen beethebt, dan kunnen de volgende films natuurlijk niet uitblijven. Als je dan ook nog eens een gespecialiseerd cameraman bent, dan moet er toch wel iets moois uitkomen.

Dit keer waagt De Bont zijn kansen op het horrorvlak, een uitdagend genre. Wat alleen wat ongelukkig is, is dat The Haunting niet meteen horror te noemen is. Vooral omdat het mysterieuze of zelfs ronduit fantasierijke karakter de bijna niet-bestaande spanning snel overschreeuwen. Dat je de film dan wel deze titel geeft helpt het publiek z'n verwachtingen natuurlijk niet vooruit.

Visueel is het best aardig. Mooie decoraties, enkele fraaie effecten. Er is nogal wat creativiteit losgelaten op de film qua vormgeving. Daar keek ik het dan ook vooral voor. Camerawerk is ook goed te noemen. Wel jammer dat de film een hoop bekende acteurs bij elkaar heeft weten te krijgen en er geen enkele goed weet te gebruiken. Vooral Taylor zelf valt nogal dood.

De finale is aardig maar de afwisseling tussen genres verloopt toch niet helemaal lekker. Ondanks dat de ondersteunende attributen wel aanwezig zijn, komt er nooit een degelijke flow in de film te zitten. Het graaft eigenlijk vooral niet diep genoeg in de invloeden die het gebruikt, maar daartegenover staat best kwalitatief vermaak. Ben benieuwd of De Bont er ooit nog eentje zal maken. Ik neem aan van niet.

Eh.

Regisseur Parker Brennon heeft een redelijk actieve aanwezigheid op Twitter en Letterboxd en oogt daarbinnen als een sympathieke jonge filmmaker, maar kan niet verhullen dat zijn debuutanthologie nogal middelmatig voor de dag komt. Hauntology is een typerend filmpje dat gewoon niet onder de lage productiewaarde kan uitkomen.

Hauntology (2,5*). Het overkoepelende, naamloze segment is het beste stuk van de film. De schrijvers ondernemen namelijk de moeite om het goed door de andere hoofdstukken te schrijven en de ideeën naar de finale toe zijn helemaal niet onaardig. Fijn is dat Brennon en zijn schrijfteam alles van onderstaande verhalen passend bij elkaar weten te brengen, wat een doordachte indruk achterlaat.

Witchcraft Becomes Her (2,0*). Er wordt wat met clichés gespeeld door de heks sympathiek te maken en het doelwit daartegenover de antagonist. Verder heeft dit segment weinig om het lijf, met een kale visuele invulling, een ineffectieve spanningsboog en een gebrek aan creativiteit. Toch is dit niet de slechtste manier om een dergelijke anthologie af te trappen en oogt de omgeving best sfeervol.

The Day Mabel Came Out Of The Grave (1,0*). Dit zal wel een last-minute toevoeging zijn geweest, want de makkelijke opmaak en de weinig verrassende afloop maken beslist geen sterke indruk. Slecht geacteerd en Brennon bekommert zich hier totaal niet om enige vorm van spanning. De uitkomst is daarnaast ook niet bepaald memorabel, eerder krampachtig samengebracht.

Paint and Black Lace (2,0*). Door meerdere reviews gehuldigd als het beste segment, ook al oogt het allemaal halfbakken en onafgemaakt. Bijzonder is dat het concept over een redelijke mate van creativiteit beschikt en er diverse pogingen zijn om een ode aan giallofilms te leveren (de titel geeft dit al weg), maar de moorden zijn braaf en het verloop niet bepaald boeiend.

The Old Dark Cashel House (2,0*). Alhoewel dit een beetje onafgemaakt aan elkaar is geschreven, is het wat mij betreft het beste hoofdstuk van Hauntology. Sfeervoller dan andere hoofdstukken en met een wat actievere poging om spanning te verwerven, ook al is de nogal overzichtelijke aanpak een dooddoener. Als kijker zie je alles gewoon te duidelijk en wat geesten die om de hoek komen kijken doen daar weinig aan af.

Bij elkaar komt dat uit op een gemiddelde van 1,9*. Een maker die oprecht probeert om een filmproject af te leveren zal altijd mijn bewondering ontvangen, maar hopelijk leert Brennon de nodige dingen bij en kan hij meer centjes ontvangen, mocht hij nog een project in de steigers willen zetten. In ieder geval niet de meest valse start, maar daartegenover ook geen opvallende.

Goed.

Maar de film heeft wel gemengde gevoelens van mijn kant. Voornamelijk omdat de film uiteindelijk omslaat en ik als kijker niet helemaal wist hoe ik daarmee om moest gaan. Uiteindelijk neemt dat niet weg dat het eindresultaat een zeer solide productie is.

En van een saai regisseur zelfs, die me met Red en Insurgent goed wist te vervelen. Dat hij nu met een intrigerend en meeslepend product binnen komt stormen laat een positieve indruk op me achter. Misschien kan hij dan ook beter in Duitsland blijven.

De film laat me in de eerste scenes meeleven en duimen voor Hubacher. In de eerste scenes wordt er namelijk meelij voor hem gecreëerd. Een jong, fris gezicht die veel ellende over zich heen gegoten krijgt. Ik vind persoonlijk dat het een beetje de verkeerde toon zet voor wat komen gaat.

Het zwart-wit kon me op het eerste gezicht niet overtuigen. Voelde vooral als excuus aan om het allemaal wat rauwer te brengen. Met rauwe cinematografie in kleur had je hetzelfde resultaat kunnen bereiken, maar uiteindelijk laat Schwentke wel mooie dingen zien op visueel vlak met het kleurgebruik.

Hubacher doet het goed, net als een hoop andere bijrollen. Overtuigend geacteerd, maar wel erg onrealistisch. Dat is dan ook het grootste probleem van de film, Schwentke blijft half in Hollywood hangen. Misschien niet qua beelden en verhaal, maar wel qua personages. Iedereen is behoorlijk stereotiep en ik geloof niet dat die types daadwerkelijk hebben bestaan.

Zodra de film wat gruwelijker wordt vergeet ik even geschokt te zijn vanwege de eerste 30 minuten. Ik was nog steeds aan het duimen voor Hubacher om niet ontdekt te worden. Zodra de gevangenen afgemaakt worden besefte ik pas wat voor persoon Hubacher was. Ik hoorde geschokt te zijn, maar dit was ik echter deels vanwege de toon die de film eerder zette.

Maar de film is wel erg pakkend en de beelden zijn vaak heftig. Ik zie dat sommige er humor uithalen, maar die kan ik persoonlijk niet ontdekken. Enkel in het aparte uiterlijk van Peschel misschien. Maar het buitensporige geweld dat op serieuze toon gebracht wordt doen geen glimlachjes bij me naar boven komen. Maar bon, iedereen kan er wat anders inzien.

Het laatste kwartier had ook wel geschrapt mogen worden overigens, voegde niet al te veel toe behalve wat extra biografiemateriaal. De film had makkelijk zonder dit gedeelte gekund. Voor de rest soms erg pakkend en intrigerend. Sterk cameragebruik, energieke en meeslepende regie. Der Hauptmann is een geslaagde oorlogsfilm. Kwam er erg goed doorheen.

Ghibli.

Ondanks dat de beste filmstudio een aantal persoonlijke toppers heeft afgeleverd kan ik veilig concluderen dat de films afkomstig van dit bedrijf me nooit zullen gaan liggen. Howl's Moving Castle is daarop geen uitzondering en krijgt dan ook wederom een laag cijfer vanuit mijn kant, net als wel meerdere andere bekende anime.

De fantasie mag in ieder geval wel behoorlijk losprikkelen en dat blijkt al vroeg wanneer de bijzondere constructies en creatieve wezens om je oren vliegen. Je herkent er direct het werk van Miyazaki in, maar dat maakt het voor mij niet bepaald leuker. Normaal vind ik deze studio's leukere wezens maken dan mensen, bij deze film is het zo dat ik ze allebei net zo vervelend vind.

Nog steeds blijf ik de ontwerpen van de personages lelijk vinden, voornamelijk de kinderen. De beelden zelf zijn wel mooi geanimeerd en het ontbreekt de film niet aan de nodige gedetailleerde invulling, maar het levert enkel wat spectaculaire beelden op op het visuele aspect, en daar houdt het snel weer zo'n beetje op. Waar het bij deze film echter vooral misgaat is het verhaal.

Het werkt zich redelijk traag door de film heen ondanks dat het tempo zelf nooit bijzonder laag ligt. De personages zijn vaak vervelend te noemen, vooral oma Sophie is soms onuitstaanbaar. Het verhaal wil nog weleens verrassingen kennen, verder vind ik het ronduit rommelig geschreven, iets dat sterk naar voren komt zodra de film richting zijn laatste kwartier gaat.

Verder ruïneert de soundtrack alle scenes die maar een beetje impact kunnen hebben op emotioneel gebied en vernietigt daarmee alle kansen van de film om me mee te nemen in de beelden. Dat dit soort films het escapisme van het publiek moet vormen zal best, alles waar ik tijdens deze film aan ontsnapte was mijn eigen vertrouwen in mezelf. Soms indrukwekkend geanimeerd, in zijn geheel helaas best vervelend.

Oh god.

Wat een vreselijk film. Wat een belachelijk vreselijke film is dit. Ja, de film is letterlijk overladen met diverse stijltjes, maar daarmee kom je er nog niet bij mij. Vooral niet als de stijltjes eigenlijk maar weinig voorstellen, zoals dus bij deze film.

Want wat is dit toch een puinhoop geworden. 1 van de weinige Aziatische films die me ook daadwerkelijk nog wel leuk leek om te bekijken. Ik ben behoorlijk op mijn bek gegaan hier. Ik vond het werkelijk vreselijk. Alles aan deze film is vreselijk.

Wel apart, dat wel. Maar de stijltjes zijn werkelijk kotslelijk. De kleurrijke achtergrond zijn gewoon toegevoegd met 1 of ander gratis programma, de actrices zijn vreselijk, het camerawerk is echt spuuglelijk en de details verbleken in de brakke regie.

Wat een hysterische film ook weer. Om hoofdpijn van te krijgen. Alleen maar geschreeuw. Bij geen enkele scene wordt het maar een beetje rustig. Al dat rotlawaai was ook nergens voor nodig. Alles is chaotisch, alles is een lelijke bende. Het slaat volkomen nergens op.

In de chaos wordt een hoop kleurenkots op de kijker afgevuurd. De ene na andere domme scene komt dan vervolgens met zeer lelijke effecten en belachelijk lelijk camerawerk. Geen enkel knap shot. Alleen maar chaos en rommel.

De montage is zo'n chaos dat alles niet meer te volgen is. Vooral in de slotfase als het over-the-top gaat kan ik niet uitmaken waarom ze nu precies verslagen is. Wat dus niet blijkt want ze komt terug en wat voor een reden dan ook. Die antwoorden zal ik nooit krijgen omdat de chaos te hoog lag.

En die soundtrack. God, speaking about over-using. Die ging werkelijk nooit uit. Constant lelijk pianogejengel en een sterk, melig aangezette onzinmelodie. Het werkt totaal niet. Ik krijg er alleen maar een gevoel van dat de regisseur totaal niet wist wat hij moest doen.

Ik snap best dat je iets geks wil doen met je debuut. Je kan het een beetje visueel aantrekkelijk maken. Je kan het vooral een visueel festijn maken, je kan ook gewoon zo veel truckjes en dingetjes erin smijten dat het niet meer te volgen valt en dan zit je tegen 87 minuten ellendig lelijke beelden aan te kijken.

Dit was dus echt niet mijn ding. Amateuristisch gelul. Dom acteerwerk. Welgeteld 1 moment dat echt leuk was. Want de piano die iemand opeet was nog wel te doen. Voor de rest is dit een vermoeiende bende. Leuk als je er wel van kan genieten. Ik vind het echt een vreselijke poging tot aandacht in de filmwereld. Geen 0,5 vanwege de piano en de schattige kat.

Herzien.

Het is niet eens bijzonder lang geleden dat ik deze brute horrorfilm van Aja voor het eerst zag. Als regisseur heb ik hem al voor een langere tijd op het oog. Uiteraard is hij een aantal keer de mist ingegaan, maar tegenwoordig zitten zijn films consistent op hetzelfde niveau. Echter zijn z'n wat vuilere, brutere eerdere films uiteraard wat beter.

Erg passende stijl voor de film, die perfect aansluit op het verhaal zelf. Deze is weliswaar simpel, maar er zit genoeg voortgang en tempo in om het als geheel aan de praat te houden. Mooie achtergronden worden vermengd met een lekker vieze aanpak. Het stof lijkt soms wel in je mond te vliegen, zo goed slaagt Aja erin om de omgeving in je neus te drukken.

Verder ook mooie horrorelementen. De gore is niet rijkelijk aanwezig, maar wanneer er gehakt wordt gaat het er ook serieus bruut aan toe. Aja houdt vooral de focus er knap in. Elke moord wordt gevoeld en maakt daarmee ook steeds weer indruk. Genoeg bloed aanwezig tijdens deze moorden ook en een genadeloos gevoel. Dit zijn wel de moorden die in tegenwoordige horrorcinema ontbreken.

Acteerwerk ben ik wat minder positief over, maar dan vooral met betrekking tot De France, die echt een belachelijk figuur slaat. Ik weet dat dit deels de intentie is, maar het komt totaal niet over. Dan zijn Nahon en Maïwenn een heel stuk beter te noemen. Vooral de eerste acteur is geweldig in zijn rol als moordenaar. Lekker eng en smerig ventje.

Het meest teleurstellende element is vooral de twist, want deze slaat als een tang op een varken. Dat zijn wel de stukjes die deze film ervan weerhouden de volle 4,0* te krijgen. Verder steekt de film namelijk goed in elkaar. Voldoende spanning, genoeg tempo en wat wrede moorden. Vuile, maar keurig gestileerde film die je netvlies niet al te snel zal verlaten. Ik kan deze film goed waarderen.

Regisseur Gareth Evans keert eindelijk terug naar het actiegenre met Havoc en laat zien dit kunstje nog lang niet verleerd te zijn. Specifiek het laatste uur van deze film pakt erg lekker door met spetterende kogelwisselingen en overtuigend in beeld gebrachte achtervolgingen. Tom Hardy doet daarin precies wat hij moet doen en de overige rollen ondersteunen hem daarin prima, maar Evans betrekt iets te veel verschillende personages in zijn film. De inhoud is flinterdun, dus waarom de aanloop daarnaast zo lang moet duren is vervolgens een raadsel. Eenmaal de wapens uit de holsters worden gehaald is dat snel vergeten, maar het is niet genoeg voor een uitmuntende eindbeoordeling.

Creatieve horrorklassieker met een aantal naargeestige beelden. Zeker voor die tijd pakt regisseur Benjamin Christensen uit met sequenties die best effectief voor de dag komen qua griezelen, ook al is het vaak de achterliggende suggestie. Häxan heeft bovendien last van een cast die niet bepaald sterk acteert, waardoor de relatief vluchtige afwisseling tussen hoofdpersonages vermoeiender uitpakt dan nodig is. Zodra Christensen puur de focus legt op het verhaal verzandt de film in een ietwat oninteressant geheel, maar gelukkig is het merendeel juist uiterst interessant. Leuke geschiedenis afgewisseld met een hoop bijzondere en absurde situaties, ik kon het in ieder geval gemakkelijk uitzitten. De make-up verdient het overigens absoluut om op z'n minst benoemd te worden.

Erg slecht.

Hayride was meer een film die ik kon meepakken dan een film die ik ook actief wilde zien. Zoals ik vooraf had verwacht is de film kwalitatief best ellendig te noemen. Dat het een goedkope bende zou worden had ik vooraf ook al gedacht, maar dat de film zo'n taaie boel zou zijn had ik dan weer niet meteen verwacht.

Het jammere aan de film is dat het er voor zo'n korte speelduur zo verschrikkelijk lang over doet om een beetje op gang te komen. 90 minuten lang, maar zeker een uur aan slecht geschreven dialogen en gesprekken tussen personages die geen enkele charme uitstralen. Erg leuk om een kijkje te krijgen in hoe het evenement wordt opgebouwd, maar ik wilde vooral dat ze het een keer gingen uitvoeren.

Het constant wegdraaien van de moorden en het includeren van een erg saaie moordenaar maken van Hayride een vermoeiende film die enkel zijn lichtpuntjes kan halen uit de korte scenes dat de kar door de attractie rijdt. Deze scene duurt echter niet langer dan 5 minuten, maar ik vond het niettemin leuk genoeg om de film niet te bestraffen met de laagste score mogelijk.

Vreselijke film dus. Langdradig, saai, slecht geacteerd en ook nog eens abominabel op het vlak van visualisatie. Na een bepaald moment denk je als kijker "eindelijk!" om echter gewoon weer opnieuw teleurgesteld te worden door de trage en lompe aanpak van de film. Wat budget, maar vooral een leukere uitwerking hadden erg kunnen helpen. Een film die fun had kunnen zijn is vooral een ellendige bende geworden.

Vervolg op een film die hoe dan ook niet zo best was, maar Hayride 2 kent iets meer diepgang en kern dan het voorgaande deel. Helaas gaat dat wel ten koste van de titel, die vooral impliceert dat er een griezelattractie centraal moet staan en dat is niet wat regisseur Terron R. Parsons de kijker hier geeft. De moordenaar is verder intimiderend en een aantal moorden gaan opvallend lang door, maar de makers kunnen vooralsnog niet verhullen dat Hayride 2 een nogal saaie film is. Er gebeurt weinig noemenswaardigs, met veel dramatiek rondom niet al te interessante personages die daardoor nooit uit de verf komen. Doe daar nog een redelijk kale vormgeving bij en je hebt een film die net wat beter is dan het eerste deel, al scheelt het heel weinig. Ze hadden in ieder geval budget voor wat autoachtervolgingen en ontploffingen.

Vermakelijke Halloweenslasher met een nogal makkelijke invulling, maar goed acteerwerk van de hoofdfiguren en een leuk concept. Bill Moseley en Kane Hodder zijn natuurlijk altijd fijne toevoegingen, al lijkt eerstgenoemde zijn in eerste instantie goedaardige figuur niet erg comfortabel te omarmen. De inhoud die regisseur Dan Lantz aan zijn film linkt is daarnaast behoorlijk onzinnig en amper doordacht, maar vormt uiteindelijk slechts een kapstok voor een creatief en entertainend idee. De behekste hayride wordt namelijk leuk ingericht, met veel liefde voor decoratie en een gezond tempo. De moorden hadden wat bruter gemogen, maar voldoen uiteindelijk ruimschoots aan de norm en de personages zijn allemaal karikaturaal genoeg voor de benodigde humor. Hayride to Hell vormt zonder meer een geschikte, lekker eenvoudige film voor de Halloween-feestdagen ondanks de erg simplistische invulling.