Hei Tai Yang: Nan Jing Da Tu Sha (1995)

Wat "schokkende scenes" betreft ben ik inmiddels wel wat gewend, maar het einde van deze film gaf me toch een beetje een naar gevoel. De special effects zijn niet om over naar huis te schrijven, maar er zitten zeker een aalntal memorabele scenes in. Liefhebbers van films als Ichi the killer zouden deze film eens moeten checken.

3.0

Helemaal eens met bovenstaand bericht.

Einde gaf even niet een makkelijk gevoel, dankzij

een paar scénes ondanks dat het er duidelijk nep uitzag.

Verder wel interresant om gezien te hebben. 3*

Aardig filmpje over gruweldaden van de Japanners tegen de Chinezen.
De film is af en toe wat gedateerd wat behoorlijk vreemd is voor een film die pas uit 1995 is.
Er zitten een paar aardige scene's in zoals bijvoorbeeld de ietwat primitieve abortus en de massaverbranding vond ik ook erg mooi gefilmd.

Echt schokkend wordt het echter nergens. Dat komt vooral omdat het grotendeels niet weet te overtuigen (op opnieuw de verbrandingsscene na. Die was namelijk best grootschalig en indrukwekkend.)
Onbedoeld zitten er ook wat lachwekkende stukjes tussen. Bijvoorbeeld wanneer die Japanse generaal voor de zoveelste keer in de lach schiet.

De historische foto's en filmpjes over deze daden tussen de film door waren wel interessant.
Kleine 3*

Amai wat een teleurstelling deze ivm Hei tai Yang 731 (1988), daarmee vergeleken is dit maar saaie troep zonder de folteringen. Ik had me hier echt verheugd op een lekkere portie misselijkmakende schokkende gore...niet dus, een slecht oorlogsdrama kreeg ik in de plaats.

Na het recent zien van de Horror / Oorlog film "Hei tai Yang 731 (1988)" (oftewel "Men behind the Sun"), wilde ik ook nog dit vierde deel in de reeks zien en dat mede omdat ik vroeger (in de vorige eeuw) een aantal keren in Nanjing (welke vroeger Nanking heette) ben geweest voor mijn werk. "Men behind the Sun 4" is een schokkende Oorlog / Drama film, die gemaakt is door Tun Fei Mou, oftewel de regisseur van het eerste deel van de "Men behind the sun" reeks.

Dit verhaal beschrijft op indringende wijze (min of meer in Documentaire stijl met daarin ook echte zwart-wit beelden en foto's) de verschrikkingen die in het jaar 1937 in Nanking, de toenmalige hoofdstad van China, plaats vonden. Tijdens de aanval op de stad (op 5 december 1937 viel het Japanse Keizerlijk leger Nanking binnen en op 13 december was de overname voltooid) wordt er door het Japanse Keizerlijk leger een massaal bloedbad aangericht waarbij niet alleen duizenden soldaten maar ook talloze onschuldige vrouwen, ouderen en kinderen op gruwelijke wijze om het leven worden gebracht.

Hoewel er al de nodige films zijn gemaakt omtrent dit bloedbad in Nanking, zoals "Nanjing! Nanjing! (2009)", "John Rabe (2009)" en misschien wel de bekendste (vanwege het meespelen van Christian Bale) "Jin Ling Shi San Chai (2011)", mocht deze film er ook best wezen. Het is namelijk een compromisloze en brute weergave van de oorlogsmisdaden gepleegd door het Japanse keizerlijke leger en de film is vooral een weergave van de barbaarse wreedheid waarmee het bezettingsleger (de soldaten houden onderling moordcompetities) de verslagen bevolking vermoord (executies), verkracht (elke Chinese vrouw, ongeacht de leeftijd, is een potentieel slachtoffer van verkrachting), plunderde en terroriseerde.

Daarbij zien we vooral de Japanners in beeld, zoals o.a. Luitenant-generaal Hisao Tani (hij was betrokken bij het bloedbad in Nanking en werd geëxecuteerd door de Chinese regering), Luitenant-generaal Nakajima Kyogo (commandant van de 16e divisie van het Japanse leger en hij heeft persoonlijk zeven Chinezen onthoofd met zijn Kamagura-zwaard tijdens het bloedbad in Nanking) en Luitenant Tanaka Gunkichi (die meer dan 300 Chinezen doodde met zijn Sukehiro-zwaard), maar ook een aantal Westerlingen die protesteerde tegen de Japanners, zoals de Duitser John Rabe en de Amerikaanse vrouw Miss Bates, en verder een arme Chinese familie die in hun stad proberen te overleven.

Die Chinese familie bestaat uit een vader en moeder met hun twee jonge kinderen (rond de 10 jaar) te weten Jean en John, een oom een oma en nog een vrouwelijk familielid (waarschijnlijk de zus van de moeder of vader). De kinderen ontsnappen samen met hun oom nadat ze getuige zijn geweest van de gruwelijke moord op hun vader en moeder door Japanse soldaten. Terwijl ze op de vlucht zijn voor de Japanners, worden ze gescheiden van hun oom en moeten de kinderen voor zichzelf zorgen in de door oorlog verscheurde stad. We zien ze geregeld in beeld en daarbij zien we o.a. hoe de oma en het andere vrouwelijk familielid verkracht zijn geworden (de laatste komt daarbij ook om het leven) en hoe de oom vermoord is geworden (nadat hij de oma en de andere vrouw verkracht aantreft en de Japanners nog in de woning zijn) met een Japans zwaard.

De twee jonge kinderen komen dan op het einde van de film weer terecht bij hun oma die niet meer wilt leven en ze zegt dan ook tegen de kinderen:

"I can't live anymore. Take good care of your brother and live. Our family line must live on. Grandma is going to die"

Daarna lopen er twee Japanse soldaten langs hun woning die hun zien en zegt eentje:

"A little virgin !"

Ze pakken dan het jonge meisje Jean, leggen haar op een tafel en kleden haar uit en verkrachten haar. De oma steekt dan de woning in brand, waarbij iedereen omkomt (inclusief de twee Japanse soldaten), behalve het jongetje John (die door zijn oma uit de woning werd gezet nadat de twee Japanse soldaten zich vergrijpen aan Jean). Hem zie je daarna nog alleen door de straten van Nanking lopen (het is dan inmiddels december rond kerstmis, de Chinezen bidden dan voor een goede afloop en de Japanners vieren feest), waarna de film dan is afgelopen.

Het is eigenlijk één en al ellende (o.a. massale executies) wat je te zien krijgt in deze film en dat o.a. met destijds gemaakte foto's (daarop zie je o.a. hoe een boeddhistische monnik wordt doodgeschoten en hoe iemand wordt onthoofd). Hier en daar zijn er ook wat schokkende beelden te zien, zoals een abortus met een bajonet (zie ook de filmposter maar de scène in de film is veel schokkender), diverse onthoofdingen (o.a. tijdens het maken van een foto waarbij een jongetje moet toezien hoe zijn vader wordt onthoofd), een baby die in een rijstkoker wordt gegooid, een man die verbrand wordt omdat hij niet buigt voor het Japanse leger en een boeddhistische monnik die gedwongen / vernederd wordt om seks te hebben met een zojuist verkrachte vrouw, waarna zijn geslachtsdelen van elkaar gescheiden worden via een Japans zwaard (dat is overigens wel niet expliciet in beeld te zien). Daarbij spreekt de Japanner (die die vrouw heeft verkracht) ook tegen de monnik en zegt hij:

"It's a lustful monk. I'll let you have some fun. It's a rare chance for a monk to taste the flavor of a woman. He is not trained. I guess he doesn't know how to shoot his organ. Let's teach him. The Imperial Army will teach you how to cum."

Maar vooral zie je heel veel executies (o.a. van monniken en vaak mogen burgers vluchten voor hun "vrijheid", waarna ze worden neergeschoten door lachende Japanse soldaten) en dat o.a. langs een oever van een rivier waarbij je dan duizenden lijken ziet liggen, die daarna in brand worden gestoken en dat zag er best indrukwekkend uit. Vlammen overspoelen de massa lijken en zwarte rook vertroebelt de lucht. Daarover wordt ook in de film gezegd:

"5000 corpses and injured persons where burned at the river banks".

En als de film na circa 88 minuten is afgelopen, verschijnt nog de onderstaande tekst:

"After Nanking was occupied by the Japanese Army, massive burning, killing, raping and plundering continued for 6 weeks. Males, females, old and young, none were spared. The atrocities were even worst than shown in this film. This was not a war. It was on intentional, planned and organized massacre. According to the verdict of the war crimes tribunal in 1947, the Japanese Army was judged to have raped over 20.000 women and killed 300.000 Chinesde during the Nanking massacre. One-third of the city was destroyed. Property was plundered at unestimated losses. No family was spared."

Al met al is "Men behind the Sun 4" best een aardige Oorlog / Drama film om eens gezien te hebben en de film omvat talloze genres, zoals Drama, Horror, Documentaire (met echte zwart-wit beelden, zoals een triomftocht / parade door de stad en een executie van een aantal mensen bij een massagraf, die daarna meteen begraven worden), Uitbuiting, Oorlog en zelfs Propaganda.

Een aantal indrukwekkende beelden en zeer bruut geweld zetten binnen een kwartier al de toon binnen dit vierde hoofdstuk van de Men Behind the Sun-reeks, waarbij regisseur Tun-Fei Mou het stokje weer overneemt sinds de eerste film. Het blijkt broodnodig, want de voorgaande delen waren vooral uiterst goedkoop en cheesy, waarna Mou zich eerder bezighoudt met het totale effect en een heleboel onsmakelijke beelden. Zeker de massascenes zijn bijzonder sterk, met een naargeestige focus op verminking, geweld en geschreeuw. Het acteerwerk is echter zeer ondermaats en zeker de geluidsbewerking is zelfs amateuristisch. Het nogal verwarrende en amper doordachte plot geeft verder de indruk dat deze film er vooral is om te schokken en niet zozeer om te onderwijzen, maar met de status die deze reeks heeft opgeroepen lijkt het begrip van educatie me dan ook niet het primaire doel waarmee deze film wordt opgezet.