Meningen

Oef wat een misser.

Fouten, misplaatste scenes, bijna geen spanning, vlakke personages, slechte drama en miscast. Hoe moeilijk kan het zijn om een goede kaapfilm te maken? Blijkbaar te moeilijk voor Padilha. Die man die ook met RoboCop niet wist te overtuigen.

Om positief te beginnen. Visueel was de film best mooi. Sommige scenes waren best sfeervol, zoals de splitsing tussen Israëlische en Franse gijzelingen, en als die ongelooflijk misplaatste dans uit de bestorming van Entebbe was gehaald was die scene ook best sfeervol en spannend. Brühl acteert best goed als Bose. Het personage van Idi Amin was kort, maar de acteur was best goed.

Maar dan de negatieve kant. De film is bijna niet spannend. Pike is een miscast, aangezien ze enorm geforceerd overkomt en niet de uitstraling van een Duitse terrorist heeft. Alhoewel de Duitse bekvecht scene overtuigender was was ze daarnaast een soort verdwaalde Amerikaan. Wat ze ook is. De drama is ook geforceerd en je krijgt weinig tot geen banden met zowel de gijzelingen als gijzelaars. De achtergrond die best interessant was wat er na de aanslagen kwam (zoals de wraakacties) worden compleet weggelaten. Ook jammer dat de kaping veel beruchter was dan het resultaat dat hier weergegeven is. Ze hadden het veel uitdagender en spannender kunnen maken.

En dan die gruwelijk misplaatste dansscenes, brrr. Alsof ze het erin moesten plaatsen ter vermaak van iemand. Geen idee wie het in z'n kop haalde, maar het was een slechte keus. En dan voelt de bestorming van Entebbe best teleurstellend aan. Opbouw van de film was wel goed, met de snelle vliegtuigkaping, die best sfeervol in beeld gebracht was.

Acteerwerk is buiten Brühl en Marsan ook best houterig. Ik maak het niet hoger dan een erg krappe 2,5*, omdat de film visueel wel is geslaagd.

Nee.

Sorry, maar dit vind ik helemaal niks. Ik zette hem alleen maar op om eens iets van Bruce Lee te zien, maar daar in ben ik eigenlijk behoorlijk teleurgesteld. Het verhaal klonk als muziek in mijn oren, maar is nogal saai en suf uitgevoerd.

Het ziet er allemaal zo goedkoop en simpel uit. Vele vechtscenes zijn uit beeld en zit je alleen maar tegen de serieuze gezichten te kijken van de acteurs. Het verhaal is saai en de 102 minuten leken maar niet over te gaan. Slechts naar de slotfase was het wat leuker.

Wel pluspunten voor Lee natuurlijk. Hij is eigenlijk gewoon een soort komiek met indrukwekkende bewegingen. Het is best grappig om tegen zijn serieuze gezicht aan te kijken. Jammer dat bijna 80% van zijn klappen en schoppen buiten beeld zijn.

Voor de rest is dit behoorlijk saai en goedkoop. Het ziet er lelijk uit terwijl Chinese cultuur juist heel mooi is. Sommige acteurs (Han) kunnen helemaal niks en zien er verdwaald uit. Deze film is 1 van de grootste teleurstellingen die ik heb gezien.

Nee, dit ligt niet aan het jaartal, dit is blijkbaar niet mijn ding, terwijl ik vechtfilms prima kan waarderen. Leuk als je hier van kan houden, maar het is dus niet een film voor iedereen.

Een herziening doet de film geen schade, maar ook niet minder schade oplopen. Ik was in een Noé-bui en besloot dit werk nog maar eens te bekijken. Toen ik dit voor de eerste keer zag viel ik wel degelijk achterover van de audiovisuele verwennerij. In het kader van visuele beelden vind ik dit werk van Noé onovertroffen. Het kleurenpallet en bijbehorende camerawerk dat onder andere werd verricht door middel van complexe kraanbewegingen vallen op. Ik denk oprecht niet dat ik de Love Hotel-sequentie ooit nog geëvenaard zal zien. Alle mooie complimenten vegen echter niet van de kaart dat er wel degelijk wat op de film aan te merken is. Persoonlijk ben ik in mindere mate te spreken over de keuze om de eerste stukken van de "trip" af te breken door flashbacks te tonen van Browns leven. Vanuit het perspectief van het plot is dit alleen maar te begrijpen, draagt uiteraard bij aan het concept van dat boek waar ze het een paar keer over hebben, maar het zorgt er wel voor dat ik pas veel later, als Brown weer begint te zweven, echt goed in de film kom. Het acteerwerk van De la Huerta blijf ik nog altijd zwakjes vinden, het mag duidelijk zijn dat de rol toch wat te complex voor haar acteercapaciteiten was. Ik las ooit dat Noé haar puur had gecast omdat "ze houdt van schreeuwen, huilen en niet bang is om ook naakt rond te lopen". Dat is uiteraard een vertaling, maar niettemin een bedenkelijke redenatie voor een regisseur als Noé. Echter, die mening hoeft niet iedereen te delen uiteraard.

Het complexe camerawerk, de dromerige soundtrack en het feit dat elke scene zich weet te onderscheiden van de voorgaande en opvolgende scene maakt van Enter the Void absoluut een uniek project. Zoiets als dit zal je niet snel nog een keer, laat staan overtroffen zien. Ik vraag me wel af wat Noé ziet in seksuele thema's binnen zijn films, maar op basis van de kwaliteiten die hij laat zien als regisseur is dat niet iets waardoor ik snel zal twijfelen aan zijn intenties.

Oke BM.

In vergelijking met de andere 2 afleveringen van seizoen 1 moet ik helaas concluderen dat ik dit tot nu toe de minste aflevering vind. Het deed me niet echt vaak meer denken dat ik naar Black Mirror aan het kijken was maar slechts 50% Black Mirror aan het kijken was.

De film voelt heel erg aan als een Nederlands tienerdrama. Overdreven relatie neergezet met volwassenen die zich behoorlijk als kinderen kunnen gedragen. Het is allemaal gewoon te overdreven en daarmee soms zelfs vermoeiend om te blijven kijken.

Acteerwerk is wel ok eigenlijk. Jammer dat de personages zelf alleen zo raar zijn. Het is allemaal net iets te sterk aangezet om echt binnen te komen. Toch weet de aflevering in de laatste minuten sterk te zijn waar ik Black Mirror ook echt weer in kon herkennen.

Voelt dus meer als een kort filmpje aan die niet al te veel weet toe te voegen en niet echt zo briljant of super vermakelijk aanvoelt. Tegenvaller in de serie, maar ik ben nog steeds benieuwd naar de volgende seizoenen en afleveringen.

Interessant, maar niet interessant genoeg.

Zo is deze film van maar het liefst 2 uur niet altijd boeiend genoeg en zeker de finale is een behoorlijke domper van een redelijk opgebouwd verhaaltje. Vooral enkele bijzondere regiekeuzes zorgen voor een redelijk apart sfeertje door de film heen.

Maar het is spijtig genoeg dat het uiteindelijk niet veel verder is gekomen dan een redelijk uitgevoerd spookhuisfilmpje. Enkele leuke vondstjes in het verhaal brengen hier ook geen verandering in en dan gaan die 2 uur wel een beetje langzaam voorbij.

En waarom duurt dit dan ook weer 2 uur. Het verhaal heeft niet veel te zeggen, het acteerwerk is ok maar niet intrigerend, en visueel is de film op een aantal aardige momenten ook niet veel meer dan de algemene lawaaifilms uit de jaren 80.

Wel nog een redelijk verhaaltje dat net genoeg weet te boeien zonder dat je aandacht heel erg verslapt. Dat zegt echter niet dat ik soms serieus moeite had met mijn aandacht erbij te houden. Zeker in het eerste deel. Veel meer horror dan 5x verkracht worden door een geest met aparte rockmuziek krijg je ook niet. Die truc wordt ook iets te veel herhaald.

Een het tweede deel is ook niet veel interessanter, maar er gebeurd dan wel weer iets meer dat de film ook doet onderscheiden van andere films. Geloofwaardig vond ik het echter niet. Daarvoor vond ik de romance te lomp en de regiekeuzes te apart. Zeker die rockmuziek zuigt het subtiele weg zodat een geloofwaardig of realistisch gevoel niet snel bij me opkwam.

Uiteindelijk is het best een degelijk filmpje geworden, maar ondanks dat het tamelijk apart is, vond ik het nergens ver boven de gemiddelde spookhuisfilms uitstijgen. Soms vind ik zo'n jaren 80 horror nostalgisch, maar deze is helaas geen voorbeeld in die films.

Experimentele film vanuit regisseur Mark Jenkin, die hiermee een ode bracht aan de jaren 70. Een project met een dergelijke stilering valt hoe dan ook op tussen het moderne griezelwerk, maar dat kan zowel negatief als positief uitpakken. In het geval van Enys Men is dat spijtig genoeg het eerste, vooral omdat er hier niet bijster veel aan de hand is en Jenkin er niet in slaagt de druk en/of de sfeer effectief te verhogen. De personages krijgen daarnaast weinig mee en de dromerige beelden tussendoor willen niet erg onbehaaglijk worden, maar het mysterieuze gevoel hangt sterk en dat levert onvoorspelbaarheid op. Echt saai wordt Enys Men daarom nooit, maar naarmate het laatste halfuur vordert begint de speelduur dan toch een beetje te wegen.

Matig.

Toch wel een matige animatiefilm dit. Was geen moment echt leuk. Inderdaad, de animatie zelf is best mooi, maar ja. De karakters waren pijnlijk suf, vooral dat tienermeisje. De film kent haast geen werkende humor, zelfs voor kinderen niet.

Was nogal moeilijk om doorheen te komen, de actie was suf, de karakters waren suf en het verhaal sleept maar wat voort. Hier en daar was dan wel weer een wat leukere scene, maar in het algemeen was het allemaal vrij zwak.

Je kan deze film gerust overslaan, je mist echt niets.

Zwak.

Heb Disaster Movie gezien dus ik wist ongeveer waar dit heen ging. Ik wou hem toch zien en kijken of ik hem misschien toch nog wel leuk vond. Maar weer heb ik me vaak zitten storen aan de slechte grappen. Waarom hij hoger scoort zijn de vermindering van een aantal vreselijk irritante personages.

Heel af en toe heb ik ook moeten glimlachen omdat het zo enorm flauw is. Maar voor een groot deel is het niet grappig en flauw. Tja, ik denk dat je hier gewoon van moet houden.

Best oké.

Film die een beduidend betere eerste helft kent. Daar haalt het dan ook de voornaamste kracht uit, en als Fuqua dat niveau had aan kunnen houden had ik de film makkelijk een halfje extra gegeven. Nu vervalt The Equalizer 2 in de tweede helft iets te veel in Hollywood-perikelen, maar dat neemt de sluipende eerste helft zeker niet weg.

Washington past goed in dit soort rollen, logisch dus ook dat we hem elke keer in dit soort actierollen terug zien. Die man beschikt over een soort charme die niet weg te poetsen valt. In actiefilms komt dat altijd goed uit, want ondanks dat de ouderdom hem aan het inhalen is weet Fuqua hem nog altijd als een intimiderende, maar mysterieuze held neer te zetten die maar zelden uit de bocht vliegt.

Film voelt aan alsof het voor de helft door Fuqua is geschreven en voor de helft door een rijke producer, want gaandeweg ruilt de film zijn onheilspellende en intrigerende actiescenes in voor een wat spectaculairdere finale en een ietwat te voorspelbare schurk. De bijverhalen zoals die met Sanders voegen ook te weinig toe en dragen uiteindelijk juist bij aan het wat mindere tweede gedeelte. Het is een ietwat jammerlijke vervolging van een film die best entertainend was.

Verder prima geacteerd, soms knap gemonteerd en regelmatig overgoten met leuke, actievolle sequenties. Waarom ze dan kiezen voor een voorspelbaarder en daardoor suffere tweede helft ontgaat me een beetje. Had liever gezien dat ze consistent hetzelfde soort pad en niveau hadden aangehouden, maar die hoop kon ik helaas na enige tijd opgeven. Fuqua is waarschijnlijk een sterk regisseur als hij een wat origineler pad aan kan houden.

Regisseur Antoine Fuqua omarmt de huidige leeftijd van Denzel Washington, want dit derde deel van de trilogie mikt nadrukkelijk op de veroudering van zijn personage. Dat brengt echter een hoop moralistisch gezever met zich mee, evenals een tempo dat aanzienlijk vertraagt ten opzichte van de voorgaande films. Uiteraard levert het aan de ene kant meer diepgang op, maar dit wordt zelden onderscheidend of interessant vormgegeven. De antagonisten kennen bovendien een karikaturale en onovertuigende invulling, waardoor het geheel toch een wat eenvoudige indruk achterlaat. Gelukkig is het acteerwerk van Washington erg sterk en versiert Fuqua zijn film op visueel vlak met veel professionaliteit, maar ik moet eerlijk bekennen dat het me veel moeite heeft gekost om door de minuten heen te komen.

Niet bijzonder.

Washington maakt op zijn leeftijd weer een actiefilmpje. Vele vonden deze film best goed voor een actiefilm, en daar ben ik het zeker niet mee oneens. Maar ik vond hem niet veel beter dan de meeste andere actiefilms. Daarvoor vind ik hem nog vrij standaard.

Washington en Moretz doen het best goed. Sommige scenes springen er inderdaad bovenuit, zoals dat Washington de kamer analyseert voor zijn volgende bewegingen. En hiermee is deze film ook vrij vermakelijk ondanks een redelijk lange speelduur.

De drama vond ik niet helemaal werken, en vond ik de film eigenlijk vrij weinig vernieuwend. Toch wel een redelijk toffe film.

Eerste Doremus.

Ik ben dol op films die zichzelf visueel een beetje bovengemiddeld presenteren, en Doremus is daar een naam bij die ik vaak voorbij zie komen. Toch had ik op de dag van vandaag nog nooit een film van hem gezien, totdat Equals voorbijkwam. Makkelijk meepakken, en daarom maar gelijk gekeken. Het viel alleen wel tegen.

Maar uiteraard mooie woordjes richting de stilering. Erg precieze en unieke architectuur. Elke scene wordt weergaloos gepresenteerd. Als dit is hoe onze toekomst eruitziet, dan vind ik het niet erg om hierop af te streven. Uiteraard is het onderliggende concept wat verontrustender, het komt er toch vooral op neer dat anxiety als een soort chronische ziekte wordt gezien, alleen is het hier een daadwerkelijke ziekte.

Het mag dus duidelijk worden dat er wat diepers in de film ligt, maar de afleiding daarvan is consistent aanwezig. Vooral door de mooie stilering, maar ook door irritatie. Die komt vooral in de vorm van Hoult en Stewart. Sowieso wellicht een iets te artistieke keuze om van ieder figuurtje zo'n dode mus te maken, het resulteert alleen maar in een net zo doodse relatie tussen de twee.

Na bijna ruim een uur aan saaie romantiek komt er eindelijk wat leven in het verhaal, maar uiteindelijk kiest Doremus toch niet voor de uitweg die bij zo'n uniek concept als deze hoort. Ik vond het al jammer dat de onderliggende gedachte niet erg diep wordt uitgewerkt, maar ik vind het ronduit ergerlijk als de romantiek een film als deze integraal overneemt. Het tempo is uiteindelijk onuitstaanbaar, maar dat neemt niet weg dat de visie vanuit de regisseur bijzonder gedetailleerd en precies is. Daar gaan zowat al mijn punten naartoe.

Met de zonnebrilletjes en lange zwarte jassen maakt regisseur Kurt Wimmer er geen geheim van waar hij zijn stijlinvloeden vandaan heeft, maar toch vond ik het al bij al een zeer middelmatige film. Dat heeft er alles mee te maken dat een concept als deze gewoon niet te filmen is. Je kan van een acteur of actrice eigenlijk gewoon niet vragen of ze geen emotie willen tonen en het resulteert in veel castleden die gewoon met volle emotie staan te acteren (met name Taye Diggs). Het ontging me ook volledig waarom Christian Bale, die overigens niet onaardig acteert, voor zo'n ontzettend lange tijd onopgemerkt bleef wanneer hij duidelijk emotie laat zien. Het levert een film op die regelmatig domweg irritant is, maar wel enkele bijzonder gave actiescenes kent. Wimmer laat zich helemaal gaan en levert lompe, maar uiterst vermakelijke gevechten aan die toonaangevend zijn voor de hightechactie in the 90s/2000s. De wereldschepping is visueel links en rechts verouderd, maar de flair zit er aardig in en de tweede helft zit vol met doordenderende geweldsuitspattingen. Dat compenseert gelukkig een klein beetje de grote dosis irritatie en ongeloof. Ik heb overigens nog nooit zoveel kogels langs iemand als Bale heen gevlogen gezien in een actiefilm, en dat wil heel wat zeggen.

Ok.

Je zou het niet denken, maar met een gedoemd idee is er nog best wat redelijks uitgekomen. Ik had het totaal niet verwacht. Had een hele flauwe komedie verwacht met irritante humor, maar was verrast dat het soms nog best wel grappig was.

De mockumentary werkt ook wel, maar wordt wel iets uitgebuit en voelt weleens misplaatst aan. Zo voelt het weleens aan dat de film het plot gebruikt als excuus om wat openbare grappen uit te halen. Dat neemt zeker in het eerste gedeelte van de film iets te veel de overhand.

Visueel opvallend fris. Een aantal trucjes en interessante camerastandpunten en zelfs een aantal keer de POV-techniek. Dat maakt de film wel aangenamer, maar uiteindelijk wordt het toch wat saai. De film duurt met 116 minuten ook wel te lang, op een gegeven moment heb je het wel gezien. Buiten wat maatschappelijke kritiek brengt de film ook niet veel meer qua plot.

Vermakelijke zit, bij vlagen nog wel grappig. Het idee is erg kinderachtig maar de regisseurs weten er toch nog wat interessants uit te persen. Daarvoor een voldoende. Maar een hoogvlieger is het absoluut niet.

Oei.

Met een cast die zo veelbelovend is is dit niet echt een topper. Het heeft trouwens echt heel veel weg van de LOTR reeks. Heel veel namen lijken we hetzelfde. Ook heeft deze film zo'n beetje elke cliche die je hebt en brengt weinig nieuws aan bod.

Ja, de CGI is goed, en het acteerwerk van Irons kan er ook mee door. De draak zag er erg goed uit, en de draak is ook een vand e hoogtepunten aan Eragon. De rest is allemaal cliche, ook is het nergens spannend.

De veldslag aan het einde had ook veel langer gemogen, 2x de draak eroverheen en het is sal de eindbaas. Maarja, net niet een voldoende

Lompe actiefilm met een logische keuze voor Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol, die met regisseur Chuck Russell tot op zekere hoogte voor een gezonde dosis amusement weet te zorgen. Specifiek het laatste halfuur brengt genoeg bombarie om enige vorm van verveling proactief tegen te gaan, maar helaas komt dat in combinatie met een weinig interessant verhaal en een te lange speelduur. Veel heeft het gebeuren in Eraser niet om handen, dus de uitgesponnen inleiding en de langdurige (komische) wisselwerking tussen Schwarzenegger en Robert Pastorelli zijn onnodige bijzaken die het geheel vooral in de weg zitten. Wanneer de explosies afgaan sta je als kijker garant van effectief entertainment, maar veel meer heeft deze productie niet te bieden.

Een vroege Lynch.

Duurde lang voordat ik hem zag, maar ik kreeg onlangs dan eindelijk de kans om hem te mogen aanschouwen. Ik wist al dat ik hem zou waarderen want als horrorfan zie ik er regelmatig scenes van voorbijkomen, maar echt geweldig vond ik hem helaas ook niet.

Lynch kenmerkt zich wederom in vooral tonen en weinig vertellen. Eraserhead moet het hebben van de grote hoeveelheid weirdness die op de kijker wordt afgevuurd. Veel surrealistische beelden die allemaal in het kader vallen van 1 bepaalde boodschap. Of misschien meerdere, maar het lijkt allemaal wel in de lijnen van 1 groot punt te vallen.

Visueel ziet het er zoals verwacht sfeervol uit. Soms creepy stukjes, maar op het niveau van Lynch's andere thrillers zit het niet. Het is nu vooral aardig apart en daarmee intrigerend. Veel details en veel weirdness, maar enkele scenes hanteren wel een iets te kaal gevoel. Soms valt het dan plots op dat het eigenlijk allemaal maar een film is en kan je je er niet helemaal in verliezen.

Soundtrack is sterk, camerastandpunten ook, maar de editing vertoont toch wat minpunten. Soms zijn er wat trage overgangen die er nooit echt een lekker tempo inkrijgen. De beelden zelf maken veel goed, maar niet alles, waardoor ik nooit volop geboeid zat te kijken. De beste scenes zijn ook de scenes die wat meer in een surrealistisch tintje vallen, het reguliere verhaal erdoorheen kon me wat minder bekoren.

Vreemd acteerwerk verder, zeker van Nance, die met veel gezichtsuitdrukkingen acteert. Echt briljant is het niet, maar het moet haast wel intentioneel zijn want normaal was het absoluut niet. Uiteindelijk begint het ook te wennen en dat doet het hem. Bijrollen zijn ook aardig apart en vreemd, ik kan het eigenlijk wel waarderen, en Lynch verliest zich er nooit te veel in. Elk element krijgt net genoeg focus.

Het jammere was eigenlijk dat het allemaal niet spannend of creepy genoeg was. Apart zeker, maar niet echt eng. Enkel de finale waarbij Nance het kind doodt vond ik echt serieus unsettling. Die sequenties mis ik voor een groot deel tijdens het overige gedeelte van de film. Andere scenes gaan ook net wat te lang door, zoals het hoofd dat door die koter wordt meegenomen.

Aparte film, uniek zeker, maar wat mij betreft niet sfeervol genoeg gedurende de hele film. Dat zegt overigens niet dat deze film enkele waanzinnige stukken kent. Mijn favoriete Lynch zal het niet worden, maar het is aparter en eigenaardiger in vergelijking met andere horrorfilms. Zeg eigenlijk maar gerust dat Lynchfilms een eigen genre hebben. Goede film.

Leuk hoor.

Schitterende animatiefilm van Franse bodem. Dit is de zoveelste keer dat Franse cinema me vrij positief verrast. De tekenstijl is niets minder dan schitterend vormgegeven, interessant kleurengebruik en erg leuke en snoezige personages.

Het verhaal zelf is niet altijd even sterk, en duidelijk richting kinderen gericht, maar de tekenstijl valt direct op. Vooral omdat het lijkt alsof je door de wolken zweeft. Verhaal had wat meer verdieping gemogen, en dat is een beetje het punt waar de film niet op scoort.

Voice acting is erg sterk, mooie detail en dan heb je een erg geslaagde kinderfilm gemaakt. Heerlijke, warme aanrader voor de familie. Wel in het Frans kijken met ondertiteling, tenzij je hele jonge kids hebt, maar geloof me, dat is veel beter.

Beruchte film op MovieMeter vanwege de notering in de floplijst, maar het uiteindelijke resultaat valt in dat opzicht positief mee. Jim Varney is nogal flauw als lokale dorpsgek en de humor is zeker aan de mindere kant, maar de makers zetten een aardige sfeerzetting neer en schrikken niet terug om scenes tevoorschijn te toveren die de grens opzoeken. Uiteraard is dat bedoelt met kinderen op het oog, want voor een volwassen filmliefhebber zal Ernest Scared Stupid hoe dan ook weinig angst en/of stress aanjagen. Het gebeuren kabbelt verder vooral voort, kent een nogal matig verhaal en slaat eigenlijk nergens op, maar de finale is prettig over de top en de effecten blijven altijd praktisch. Het is best vermakelijk, al zal je als kijker rekening moeten houden met nogal dik aangezette humor.

Hm.

Niet slecht inderdaad, maar deze film mixt een beetje aparte genres met elkaar. Zo lijkt de film een kinderhorror te zijn. Lijkt soms wel een eftelingfilm te zijn. Die pakjes van de duivels, de fantasy-opmaak van de film. Het sprookjesbos is niet ver weg soms.

Maar kinderhorror gemixt met wat zwaardere en een depressiever soort horror gaat niet zo lekker. Zo krijgen we in de opening een executie te zien waarbij het later om jolige duivels gaat. De mix gaat niet zo lekker, en de film lijkt er totaal niet zijn balans in te vinden.

Acteerwerk is voor de rest ook buitengewoon theatraal. Vond het vaak helemaal niks, al kan ik het niet ontnemen dat het goed acteerwerk was. Maar de manier van acteren blijft absoluut niet mijn ding. Vooral Sagardoy als Sartael was regelmatig iets te theatraal en opeisend.

Qua horror is het een mix van kinderhorror en fantasy-horror en de tonen lijken compleet verschillend te zijn. Alsof er 2 regisseurs aan het project werkten met beide dezelfde visie voor visueel beeld, maar niet dezelfde verhaalvisie deelden en daarom ieder maar een beetje hun eigen ding deden. De tonen van de film gaan totaal niet lekker.

Visueel echter knap. Mooie details, sfeervolle omgevingen en sets. Ideaal voor een film als deze. Die sfeer wordt ook optimaal gebruikt. Beetje jammer dat de aankleding van acteurs daarom wat te kort schiet. Toch wat te simpel. Maar dat is maar een kleine irritatie.

Film pakt in de laatste 20 minuten mooi en groots uit, en dat is dan ook eigenlijk het hoogtepunt van de film. Vond de film erg uit balans met verschillende soorten horror die niet lekker samengaan. Je doet of een kinderhorror, of een adult-horror. Allebei gaat elkaar in de war zitten, en dat is hier te merken.

Energiek vormgegeven, maar uiteindelijk niet veel meer dan een serie losstaande sketches die door middel van een geil hoofdpersonage aan elkaar worden geplakt. Regisseur Uwe Boll slaat hier compleet door met kinderachtigheid en maakt gebruik van een hoop personages die allemaal op hun eigen manier vervelend zijn. De castleden doen hun best, maar acteren is ze niet op hun lijf geschreven. De visuele vormgeving is bijzonder lelijk en de iets sentimentelere finale naarmate het einde vordert komt vooral te laat. Voor een te lange tijd is de boel hier onuitstaanbaar en oninteressant. Fanaten die vinden dat Boll later slechte films maakte hebben zich duidelijk niet gewaagd aan zijn vroegere projecten.

Vreselijk.

Ik had vooraf al verwacht dat deze film me niet zou gaan liggen, en dat gevoel bleek na afloop van de film ook meer dan terecht te zijn. Dit soort films zijn me te pervers, draaien constant om het centrale punt heen om toch even die vrouwelijke lichaamsdelen te laten zien. Ronduit vervelend gewoon om eerlijk te zijn.

Duidelijk mag wel zijn dat de locatie waarop het is gefilmd erg mooi is. Ze hebben precies het juiste plekje weten te bemachtigen om deze toch wel gestoorde horrorfilm op te filmen, die helaas niet al te veel op horror focust. Het vervelende aan deze film is dat het buiten de oerdwaze regie ook nog eens veel te veel focust op nudity waardoor het me constant irriteert.

Regisseurs Puerto en Simón kunnen allebei niets. Geen enkele scene wordt degelijk in beeld gebracht. Ik verdenk de boel ervan gewoon gevonden te zijn, want deze trage regie kan nooit afkomstig zijn van hetzelfde duo die dit huis ingericht heeft. Lelijke, vervelend geacteerde scenes volgen elkaar snel op met vreselijk gebruik van de camera die alles lelijk inzoomt en wegknipt van de beelden die wel interessant kunnen zijn.

Het acteerwerk is verder om te janken en de manier waarop personages worden ingericht is te stom voor woorden. Toch is het de irritante focus op vrouwelijke lichaamsdelen die de film de das omdoet. In bijna elk shot moet er iets komen wat met seks te maken heeft. Mannelijke naaktheid wordt veilig buiten beeld gehouden, de regisseurs hebben vast diens ogen uitgekeken op de vrouwelijke collega's hier en dat blijkt want de camera kan er ook z'n ogen niet vanaf houden.

Vervelende film, maar ook werkelijk oersaai geregisseerd die richting een zeer dwaze finale streeft. In principe kent deze film weinig dat ik kan prijzen, behalve wat mooie details. Verder is het een clowneske, theatrale boel geregisseerd door twee oelewappers die nooit meer een camera aan mogen raken. Non-cinema.

Best leuk.

Laatst meegepikt vanwege de top 250 en omdat hij toch op Een kwam. Eastwood vind ik best een lollige acteur, maar of hij nou de sterren in de hemel speelt hier, nee. Geen enkel iemand was echt fenomenaal bezig, maar het was wel ok.

De film voelt nauwelijks gedateerd aan, behalve bij geweerschoten dan, maar dat maakt vrij weinig uit. Hij ziet er nog altijd beter uit dan bijvoorbeeld Eragon. Het eerste deel van de film is onderhoudend maar weinig materiaal waarvan je echt terug gaat denken.

Tweede deel (de ontsnapping) was natuurlijk erg leuk. Soms ook nog best spannend, en ondanks dat het allemaal redelijk donker was was het zo in beeld gebracht waardoor hij je pakt. Er zitten wat schoonheidsfoutjes in want je moet als bewaker wel erg stom zijn om te zien dat er alleen maar een kartonnen hoofd in het bed lag.

Ondanks dat een best leuke film.

Belachelijke film die eigenlijk niet kan worden vergeleken met het eerste deel, buiten de personages om. Kurt Russell doet zijn best om het figuur van Snake Plissken vorm te geven met een boel oneliners en lompe actiemomenten, maar eigenlijk heeft regisseur John Carpenter zijn verschijning met de achtergrondbombarie allang gedegradeerd. Het is dat Escape from L.A. aanzienlijk meer plezier uitstraalt, met een boel over-de-topmomenten die eigenlijk best entertainend zijn. Ook de bombastische finale en een aantal volstrekt van de pot gerukte momenten zijn lollig, maar als Carpenter hoopt dat kijkers zijn vorm van satire enigszins serieus nemen, dan had hij zich beter aan een ander project kunnen wagen. De geanimeerde effecten zijn daarnaast sterk verouderd.

Suf.

Dit is dan weer van het soort Carpenter waar ik niet van hou. Later werden zijn films nog bombastischer en lawaaieriger, maar dit vond ik in ieder geval al aardig chaotisch door al het lawaai. Het is uiteindelijk dat Carpenter zich nog wel een klein beetje inhoudt in deze film.

Russell vind ik in ieder geval totaal geen boeiend personage. Heel hard proberen stoer te zijn maar vooral overkomen als een tweedehands Rambo. Het komt totaal niet over, ik vreesde er eigenlijk al voor toen hij zijn eerste dialogen uitsprak. Ook de rest van de cast is niet bepaald beter, met enkel Pleasence als positieve uitschieter.

Visueel is de film erg groots voor zijn budget, maar mooi is iets anders. Carpenter zijn regie vind ik redelijk falend, het verhaal daarbij uitgezonderd. Het concept en de satire zijn leuk bedacht, maar leiden dus onder een vreselijke stijl. Erg slechte montage, vreselijk camerawerk en een aantal volledig adrenalineloze gevechten.

De stilte die soms heerst is wel goed gekozen, zeker tijdens de eerste beelden van dat hele gebied. Het creëert wel iets bijzonders en unieks en daar weet de film een beetje op te steunen. Eenmaal het verhaal zich vordert stort het alleen in want dan gaat de film meer over in actie. Toch vond ik de allerlaatste scenes wel geslaagd, punt is alleen dat er daar geen kogel wordt afgevuurd.

Ik mis toch wat spanning en inleving. Heel stoer allemaal dit hoor, maar zelden overtuigend. Satire of niet, ik vind dat deze film te veel leidt onder een B-sausje en daarmee vergeet uniek te zijn in zijn soort. The Terminator geeft ook niet het meest prachtige toekomstbeeld, maar weet in zijn uitwerking toch echt stukken beter te zijn.

Vond dit niet zo boeiend. Leuk concept, leuk beeld, middelmatige regie. Carpenter is zeker geen slecht regisseur, maar ik vind hem persoonlijk toch niet zo heel boeiend. De beste man heeft een aantal mooie klassiekers afgeleverd, maar het is toch even kijken of er nog een echt goede Carpenter voorbijkomt.

Flauwe genrecombinatie tussen horror, fantasy, drama en komedie, met grotendeels onovertuigend acteerwerk en een zeer goedkope uitwerking van speciale effecten. Het meest bijzondere en noemenswaardige aspect binnen Escape from Tomorrow is zonder twijfel de filmlocatie, waartussen beelden daadwerkelijk in het iconische themapark zijn opgenomen. Regisseur Randy Moore vangt er verder niet bijzonder veel mee aan en zet voornamelijk een geheel neer met allerlei half uitgewerkte en vergezochte ideeën. Erg spannend wil het bovendien nergens worden, de creativiteit maakt een geforceerde indruk en de zwart-wit-filter wordt nergens in het voordeel gebruikt. Alle lof voor de opzet, maar op algemeen vlak is er weinig te beleven.

Mwa.

Vond dit niet al te bijzonder en meer een soort van excuus om Schwarzenegger en Stallone samen in een film te stoppen. Opzicht wel aantrekkelijk natuurlijk, maar het maakt het voor mij niet meteen een toppertje, deze actie/thriller.

Het verhaal kent ook niet echt een spanning, en we zien meer Stallone die het natuurlijk allemaal al zo'n beetje snapt waardoor de echte mystery een beetje overboord is gegooid. Voor de rest blijven Sly en Arnie natuurlijk wel een leuk duo.

Enkele lekkere actiescenes, maar daar blijft het ook bij. Het is allemaal wel ok om zo te volgen, maar echt spannend is het nergens. Wel knalt de actie lekker door bij vlagen en is het allemaal best vermakelijk in beeld gebracht hier en daar.

Niet best.

Deze een tijdje geleden in de bios gezien ondanks de slechte reviews. Het begon allemaal wel hoopvol met de opening, maar het is al vrij snel duidelijk dat de film nauwelijks goede acteurs / actrices kent. Hower gaat bijna de gehele film uit de kleren maar is vrij irritant.

de film mist zijn sfeer een beetje, al is de Mystery el boeiend om te volgen. De spelletjes zijn vrijwel onrealistisch en ongeloofwaardig maar weten te boeien. Het verhaal zelf is vrij zwak en natuurlijk komt er soms weer familiedrama om de hoek kijken.

Ook een vrij vage afsluiter. Deze film kan je gerust overslaan, laten we hopen dat de versie van 2019 wat beter gaat worden.

Keurig.

Het was vooral de trailer die me nog even een zetje gaf om deze film nog even te bekijken. Binnenkort weg uit de bios, en voor maar 99 minuten ga ik dat echt niet laten om er nog even heen te gaan. Ik verwachtte geen geniaal meesterwerk, en het resultaat blijft binnen de verwachtingen.

Tweede Escape Room filmpje voor mij ook alweer, ze zijn opeens wel populair geworden, met ook al de achtste Saw die vorig jaar uitkwam. Deze is duidelijk de winnaar, al vond ik het nergens een meesterwerk. Echter laat Robitel wel zien dat hij het genre best onder de controle heeft.

Waar de film vooral de fout ingaat is dat het zoals verwacht een suffe laatste minuten heeft en van de karakters heeft Robitel ook niet bepaald zijn huiswerk gedaan. Acteerwerk is wel keurig, gelukkig, maar het is jammer dat iedereen zo krampachtig een "eigen smoel" moet hebben. Karakters zoals die van Russell zijn zo spuug irritant daarmee.

Kamertjes zijn leuk ingericht en het camerawerk is verfrissend en hip. Vooral de "Upside-Down bar" was briljant, de 180 graden draai (ook in de trailer!) zijn stukken die de film echt helpen. Visueel daarmee ook helemaal in orde en Robitel bewijst daarmee dat allemaal onder de controle te hebben.

Het is alleen jammer dat de film het einde wat slordig afmaakt. Erg voorspelbaar ook met een suffe simulatie om het af te ronden met een hint naar een tweede deel. Ik vind het nogal een suf einde en is het jammer dat Robitel er niet in slaagt het met impact te laten eindigen.

Voor de rest aardige wegkijker in het genre en een positieve bijdrage van de Escape Room films. Met een ander einde was het 3,5* geweest.

Genietbare film.

Ik heb het origineel niet heel goed meer voor de geest, maar als ik de cijfers mag geloven vind ik deze net wat beter. Ik denk dat het vorige deel ook meer een introductie was waar het concept nog moet worden uitgewerkt. Als kijker weet je hier al snel wat je te wachten staat, en Robitel verspilt dan ook geen tijd.

Deze film leunt op een aantal spannende scenes die na een minuut of 10 beginnen. Het trapt de deur ook gelijk al fijn plat met de sequentie in de trein. Ik raad overigens iedereen aan de trailer niet te bekijken, waar ze het grootse deel van de film al weggeven. Terug naar de film: het tempo houdt nooit op en Robitel weet de spanning en druk knap op te voeren. De tijd tikt, als kijker voel je dat zeker aan.

Het acteerwerk is best aardig, ik snap ook de kritiek erop niet. Weinig personages krijgen de ruimte om een memorabel personage te spelen, maar voor wat ze hier laten zien is het redelijk tot zelfs heel goed. De angst is te merken, net als de stress. Miller en Rhoden vormen daarbij de uitschieters, terwijl ik Russell helaas nog steeds niet bepaald kan smaken.

Robitel leeft zich uit met de effecten en dat levert een hoop spectaculaire beelden op. Wat wel jammer is aan de film is dat het hoge tempo niet kan verhullen dat de logica ver te zoeken is. Hoe ieder personage daar terechtkomt is wel erg simpel uitgewerkt, en het gebrek aan introductie laat een nogal overweldigend geheel op een verkeerde manier naar buiten komen.

Ik heb zowel de theatrical cut als de extended cut gezien, maar ik beoordeel nu even de theatrical cut want de extended cut is echt zwaar kut. Het hele einde gaat daar naar de maan, terwijl de theatrical cut nog wel aardig uitgewerkt is. Als je de kans krijgt, theatrical cut dus! Escape Room 2 was een erg vermakelijke, spannende en snelle film. Ik heb me geen seconde verveeld. Ideaal entertainment.