Meningen

Matig.

Ach, de potentie was er wel zou je kunnen zeggen. Vandaag bevinden we ons in een graanveld dat alleen anders is dan een menselijk graanveld. De locatie zou vast gekozen zijn uit budgettaire beperkingen, maar de poort tot leuke ideeën die kunnen worden verkend ligt wel volledig open. Wat mij betreft een echt mooie kans.

Een kans die maar voor de helft wordt benut, want de film doet echt wel een aantal dingen naar behoren. Zo plant de film zichzelf direct in de juiste setting en houdt zich niet bepaald bezig met poeha rondom de personages. Nee, iedereen krijgt een persoonlijkheid aangewezen en daar houden ze zich mee bezig. Enkelen weten zich daarin ook goed staande te houden, zoals West. Toch wel een toffe acteur die in betere films mag spelen. De motivatie bij hem is duidelijk.

Verder vervallen de personages uiteindelijk wat in het verhaal eenmaal het allemaal wat grootser en spectaculairder wordt. Tot echt enorme dingen komt het nooit, maar het moet duidelijk zijn dat de film wat meer in petto heeft dan het kan laten zien. Dat verklaart ook meteen het open einde dat graag de deur open wil gooien voor een vervolg hierop. Er is alleen een probleem, want de film komt aan de andere kant nergens echt op stoom.

De ideeën zijn er wel, de uitwerking mist alleen volledig. Het veld is in de eerste 10 minuten interessant, daarna vooral bijzondere achtergrond dat nauwelijks wordt gebruikt door de regisseur. Het camerawerk is sterk ondermaats en de spanning geheel afwezig. Eenmaal de dreigementen ook duidelijker naar voren komen zijn het nogal oncreatieve verschijningen. Ook vooral erg beperkt, aangezien het er op neerkomt dat er maar één enkele echt spannende dreiging is.

Al bij al wat te kort en kleinschalig om echt goed te werken. Toch kan ik de passie van de regisseur wel voelen. Het zou Moore ook wel hebben gefrustreerd dat hij maar zo weinig financiële steun kon krijgen, want de film voelt aan als een soort boekverfilming waarvan enkel 20% gerealiseerd kon worden. Het voelt niet echt "af" aan, maar het acteerwerk en het tempo zijn prima. De afwerking om het allemaal ook mooi te presenteren echter niet.

Slecht.

Escape the Undertaker betekende de eerste echte interactieve film die ik mocht gaan aanschouwen, een concept dat de laatste jaren is komen opdagen en wat leuke resultaten kan bieden. Toen ik de eerste beelden van deze film zag had ik er ook veel vertrouwen in, alhoewel WWE uiteraard in Amerika nooit heel kwalitatief uitpakt.

De hoop die ik ervoor had vervloog eigenlijk al erg vroeg toen bleek dat deze film niet veel meer was dan een nogal simpel in elkaar gestoken experiment. Simms heeft klaarblijkelijk ervaring binnen interactieve beelden maar dat valt van deze film niet af te lezen. Het begint al met vreemde beelden van WWE die op wonderbaarlijke wijze nog fans trekken ook (He's drawing his power from the urn!!). Overdreven en irritant.

De keuzes maken deze film nog redelijk kijkbaar aangezien deze je dwingen om je aandacht erbij te houden. Misschien maar goed ook, want het is duidelijk dat dit een snel in elkaar gedraaid project is geworden. Soms met leuke kleurtjes mooier gemaakt, verder een droevig geacteerde bende met historisch slecht cameragebruik en een groot gebrek aan creativiteit om dit concept mee te laten werken.

Nergens voelt het aan alsof de drie heren maar een beetje in gevaar zijn want Calaway ziet er belachelijk uit als bedreiging. Deze Undertaker heeft een behoorlijke fanbase opgebouwd maar ik snap niet waarom. Bovendien heeft hij al zijn goede gaven te danken aan zijn magische krachten, want Simms krijgt de gevechten bizar brak in beeld waarmee het niet doorbreekt dat maar iemand ervaring heeft binnen WWE.

Nogal sullig uiteindelijk met een groot gebrek aan spanning en creativiteit. Soms leuke decoraties en de keuzes houden het kijkbaar, maar toen ik in de slotfase nog een keer door het verhaal heen moest banjeren begon de verveling in te slaan. Jammer dat ze niet meer de tijd hebben genomen want het had leuk kunnen zijn. Het gegeven van ontsnappen uit een spookhuis klinkt leuk op papier, maar in dit geval zonder enige visie of motivatie uitgevoerd. Doods.

Vermakelijke griezelfilm met een degelijk gevoel voor kwaliteit, ook al laat regisseur Chito S. Roño veelvuldig het volume opschroeven. Espantaho zit bij vlagen simpelweg te vol met allerlei poeha en weinig effectief gespook, maar entertainend is het allemaal wel. Het acteerwerk is aardig en de makers doen een hoop pogingen om originele ideeën tot leven te wekken, wat in combinatie met een korte duur meer dan degelijk werkt. Een aantal plotwendingen naar het einde toe zijn weliswaar onnodig, maar passen niettemin goed in het geheel dat Roño probeert neer te zetten. Uitstekend popcornvoer met weinig dode momenten dus.

Teleurstellend ja.

Niet dat ik de grootste Del Toro fan ben, maar The Devil's Backbone krijgt tot nu toe het laagste cijfer en tot op de dag van vandaag is dit de enige film van de beste man waar ik gewoon totaal niet in kon komen. De speelduur van 106 minuten was daarom best een opgave.

Redelijk apart dat ik er niet echt in kon komen want normaal gesproken zijn dit soort fantasierijke sfeertjes juist mijn ding. Deze film wist me gewoon niet te grijpen, en ik denk dat het voornamelijk komt door erg saaie personages en een toon die constant met elkaar blijft vloeken waardoor het als geheel een beetje rommelig aanvoelt.

Zo voelt de film aan als kinderfilm, oorlogsfilm en geestenfilm maar nooit goed als een geheel. De tonen kunnen elkaar gewoon totaal niet combineren of versterken. Del Toro probeert dit wat te verhullen door aan veel mooifilmerij te doen maar niet van het soort dat het een beetje boeiender weet te maken.

Verder is het verhaal aardig flauw en de horrorsfeer werkt niet. De spannende scenes vallen plat en de fantasierijke sfeer komt enkel en alleen van de decoratie en cinematografie. Verder heeft het niet al te veel meerwaarde behalve een streling voor het oog. Personages zijn verder tamelijk saai en de "villain" flauw.

De speelduur kabbelt maar wat voort voor zijn 106 minuten en kent enkel een handjevol aan memorabele momenten. Vaak worden die alleen niet heel goed in beeld gebracht of juist heel goedkoop. De explosie leek wel uit een B-film te komen bijvoorbeeld. Verder zijn de dialogen middeleeuws en de chemie tussen kinderen en personages afwezig. Als geheel is er dan niet veel om erg te prijzen.

Visueel blijft het mooi. De eerste scene is geweldig, maar buiten mooie kleurtjes en knappe decoraties heeft de film niet heel veel om te bieden. Het acteerwerk is best aardig, maar alles wordt zo lam en oninteressant vertaald naar het witte doek dat de film maar een vermoeiende zit is.

Herzien. Regisseur Michel Gondry heeft nog altijd goud in zijn handen met deze unieke film, die een geheel eigen sfeerzetting weet op te roepen. Waar het begin nog iets te komische momenten kent, kantelt het gebeuren uiteindelijk naar een meeslepende en intrigerende sciencefictionfilm. Er wordt volop geëxperimenteerd met het visuele aspect en dat levert een hoop surrealistische momenten op, die alleen maar worden versterkt door het uitmuntende acteerwerk van Jim Carrey. De bijrollen van Kate Winslet en Mark Ruffalo zijn evenzeer oerdegelijk neergezet, wat als effect heeft dat de verschillende verhaallijnen elkaar steeds effectief opvangen. Enkel de soundtrack laat steken liggen om de sfeer wat verder op te voeren, maar ik heb nog altijd ontzettend genoten van het verloop en kan niet anders dan zeggen dat deze ongetwijfeld nog een keer gekeken zal worden.

Onzinnig.

Eternals is een nogal dubieuze toevoeging aan het universum van de superhelden. Het is me dan ook een compleet raadsel waarom iemand als Zhao ervoor wordt aangewezen. Dat Marvel vaker regisseurs aanwijst die niet veel met 't genre te maken hebben is niet voor het eerst gedaan, maar Zhao past er ook echt totaal niet in.

Heb haar andere, prijswinnende film nog niet gezien, maar wel enkele sfeerzettingen uit die film en die zelfde sfeerzettingen lijken hier overgenomen te worden. Eternals moet er een beetje realistisch, somber en rauw uitzien. Een film die dus serieus genomen dient te worden. Dialogen waar dergelijke begrippen als "Celestials" en "Uni-Mind" in voorkomen zijn echter geen moment serieus te nemen, en om dan al die serieuze blikken te zien wekt eerder onbedoelde glimlachjes op.

Verder ziet het er wel aardig uit. Soms knap versierd, tegen het einde aan zelfs spectaculair, maar helaas kon de film niet echt dienen als film die vooral op actie uithaalt. Eternals gaat veel dieper dan gemiddeld superheldenfilm, dat echter compleet verkeerd uitpakt. Wie zit er dan ook in hemelsnaam op een superheldenfilm te wachten die de eerste seksscène vertoond? Want dat is wel waar sommige mensen helemaal wild over worden, tot m'n grote verbazing. Alsof dat begrip iets onbekends is..

De finale mag er wel wezen, maar Eternals vormt eerder een nogal onzinnig gebeuren met de saaiste helden die het scherm ooit hebben bewandeld. Het zijn er ook veel te veel om allemaal karakter te geven. Allemaal komen ze met hun eigen problemen en innerlijke conflicten, maar qua persoonlijkheid zijn het stuk voor stuk complete droeftoeters. Moeten blijkbaar heel serieus genomen worden, maar dat lukte me geen moment.

Grootse en inclusieve onzin die klaarblijkelijk naar een kolossale speelduur gerekt moest worden van 157 minuten, en dat voor een film die zichzelf dan ook nog niet naar behoren kan uitwerken. Zodra de actie loopt, is het kijkbaar, maar eigenlijk is dit voor het eerst een Marvelfilm waar geen primaire focus naar de actie gaat. Ik hoop dat dit echt niet het pad is dat Marvel in de toekomst meer gaat bewandelen, want het levert vooral een ontzettend saaie vorm van cinema op. Om droevig van te worden, maar wel punten voor de mooie effecten en knappe vormgevingen aan locaties, die best gevarieerd zijn.

Mwa.

Eurotrip is eigenlijk de zoveelste Amerikaanse komedie waar ik toch weer voor blijf vallen. Het blijft me altijd wel aanspreken al zijn er zelden echt komedies in dit genre die ooit een hoge voldoende bij mij gaat scoren. Ook deze is helaas geen uitzondering.

In het algemeen vond ik het nergens echt grappig, nergens ook een glimlachje te bekennen bij mij. Ik kan voor de rest ook weinig lachen als de humor iets subtieler is terwijl het nog steeds vulgair is. Dit leek een combinatie te zijn van vulgariteit en subtiliteit. En dat werkt niet bij mij.

Acteerwerk ook redelijk matig. Mechlowicz, Wester en Pitts vond ik matig en duidelijk nog wat onervaren. Grappig waren ze in ieder geval nergens. Wester had dan nog wel de meeste ervaring van de 3, dat leek in ieder geval zo, maar bij hem is vooral het typetje wat minder leuk.

Trachtenberg doet het echter wel goed en is een enthousiaste en positieve verschijning. Best jong, maar speelt haar mannelijke en vrouwelijke tegenspelers en tegenspeelsters wel weg. Dan voor de rest nog enkele opvallende cameo's van Matt Damon en Vinnie Jones maar het maakt de film er niet specialer op.

Wel is het allemaal nog steeds vlot en vermakelijker. Een tripje door Europa met de Amerikanen. Maar hier voelt het vooral aan als het beeld wat de Amerikanen over Europese landen hebben. Dat pakt niet altijd even leuk uit al was het nergens offensive. Maar dat mag het best wel zijn, dan durft een film ook weer eens wat. Deze blijft echter best braaf en is daardoor nooit erg grappig.

Vlot en vermakelijk, maar gewoon niet grappig. Dan scoor je bij mij ook geen hoge punten.

Wel ok.

Eigenlijk had ik er minder van verwacht. Het was ook niet het plan om deze al zo vroeg op te zetten, maar het gezelschap had de film uitgekozen. Ferrell is doorgaans ook niet mijn favoriete komedieacteur, maar dit concept is wel iets wat leuke ideeën op kan leveren.

Ik schrok bij vlagen vooral van de regie zelf, die wat meerwaarde gaf. Sommige scenes zijn namelijk geweldig geschoten. Het is ook zo geregisseerd dat het daadwerkelijk lijkt alsof er een uitzending van het songfestival plaatsvindt. Maar de song-a-long scene was ook heerlijk geschoten moet ik zeggen.

Ferrell speelt hier het type wat ik het liefst van hem zie. Niet al te schreeuwerig, wat menselijker en wat minder flauw dan normaal. Zo kan ik hem veel beter waarderen. Soms wel wat te flauw en te makkelijk, maar het is beter dan wat ik normaal van hem zie. Ik zie hem liever deze types spelen ipv de hele overdreven types.

McAdams doet het ook niet slecht, was wel verbaasd dat ze hiervoor had getekend. Lijkt me als actrice namelijk te hoog gegrepen voor een komedie zoals deze. Maar bon, het was prima. Een aantal bijrollen slagen ook wel, ik heb niet echt een slechte acteerprestatie kunnen spotten in ieder geval.

Ook mooie omgevingen natuurlijk. Zo'n omgeving als bij de Volcano Man-song is ook prachtig om te zien natuurlijk. Jammer dat deze niet al te vaak in beeld komen, maar ik kan me voorstellen dat de kijker niet kijkt voor Scandinavische omgevingen maar voor het Eurovision zelf.

Aardige shows, maar wel wat voorspelbaar op dat gebied. De mankementjes, de foutjes en de ovatie die pas na de show volgt. Het zijn allemaal stukjes die je kan verwachten. Opzicht niet storend, pas tijdens de mierzoete slotfase wordt het echt storend. Jammer dat dat soort eindes nog in gebruik worden genomen.

Grapjes zijn niet al te briljant. Heb niet echt stuk gelegen. Paar keer moeten glimlachen, en dat was het wel. De sterk aangezette accentjes werken niet echt, en de romance is wel erg weinig creatief neergezet. Ook de speelduur is voor zo'n nonsense-gebeuren wel erg lang. Maar het vermaakt allemaal wel gelukkig.

Second Almighty.

Bruce Almighty was destijds een typische Carrey film die zowat gemaakt was zodat Jim Carrey kon schitteren in zijn typerende rollen. Echter wilde hij niet aan een vervolg beginnen. En zo te zien heeft hij ook niet te veel gemist, op de status van duurste komediefilm na dan.

Wel een beetje zonde van die 175 miljoen dollars die in deze film is gegaan. Je ziet wel waar het budget echter in is gegaan, waarschijnlijk omdat die boot daadwerkelijk gebouwd is. Bovendien kent de film een opvallend spectaculaire finale die er lelijk uitziet, maar duidelijk wel een hoop budget kent.

Carell is wat mij betreft 1 van de allerbeste acteurs die Amerika heeft. Meer dan logische keuze ook om dit tweede deel te gaan dragen. Hij kan veel genres spelen, waaronder komedie. Daarom weet hij regelmatig best grappig te zijn in het eerste deel van de film. Maar hoe verder de film vordert, hoe meer ik me afvraag wat er allemaal in het script misging.

Zo begint de film van flauwe, maar lollige komedie langzaam te veranderen in een film die geforceerde boodschapjes bij de kijker naarbinnen wil drukken. Kan me niet herinneren dat Bruce Almighty die boodschapjes zo door de strot van de kijker duwde in 2003.

Bovendien is het uiteindelijk gewoon een compleet verschillende film in de tweede helft. Vermakelijk wel, maar Shadyac was duidelijk niet de juiste regisseur om zo'n rampenfinale te beheersen. Past voor de rest totaal niet in deze film. Gooi daar een lelijk geanimeerde finale bij en het feest voor een letterlijke ramp is geboren.

Leuk dat de film relatief origineel is, maar wat er in de tweede helft van de film fout ging stoort het eindresultaat. Wel jammer, want het begon leuk met een goede Carell. Carell heeft echter eigenlijk maar een halfuurtje echt kunnen schitteren als komedieacteur. Overigens de rol van Sykes en die constante one-liners die ze uitpoept hadden er van mij uitgelaten mogen worden.

Mwa.

Even Lambs have Teeth is een film die vooral op vermaak gericht is, maar de zaken toch net wat zwaarder aanpakt. Het blijft wel een Amerikaanse Tv-film, dus als je met deze film een ruig resultaat verwacht zal je bedrogen uitkomen. Het vormt wel een zwak punt, want de film speelt de kaarten doorgaans te veilig.

Deze film is een film waarbij vrouwen de stoere factoren van de film moeten vormen, en dat kan soms erg goed werken. In deze film valt het echter tegen, vooral omdat beide hoofdrolspeelsters nog niet helemaal lijken te weten wat ze precies aanmoeten met de film. Het is wat te nerveus en voorzichtig, en nergens echt stoer of badass helaas.

Visueel best duister en rauw, maar het echt harde geweld wordt buiten beeld gelaten of soms zelfs overgeslagen. Hierdoor is deze film absoluut niet de ruigste die je zal tegenkomen en mist iets om zich echt te onderscheiden. Wel kijkt het lekker weg en duurt ook niet te lang, zeker omdat het tempo toch ook aardig hoog ligt. Ook wel belangrijk bij dit soort films.

Het is ook de juiste keuze geweest om dit maar enkel 78 minuten te laten duren. Zo kan deze film worden gezien als een snel, maar ietwat zwaar tussendoortje. Toch te duister om echt snel vermaak te zijn, maar te tam om een ruige film te zijn. In principe is het niet perse slecht dat de film er tussenin zit, maar het maakt het doel wel wat onduidelijker.

Ik kwam er vlot doorheen, visueel aardig ingericht en niet te lang, maar ook niet onderscheidend. Jammer dat dit soort films dan wel het beeld vormen van Tv-films, maar niks aan te doen. Typisch een geval waarvan je denkt "aardig om eens gezien te hebben". Verder niets meer en niets minder.

Sterke herziening.

Heerlijk als een film je opeens zo bevalt. Deze film herinnerde ik me als een film die niet heel bijzonder was, maar wel oké was. Nu vind ik het veruit de beste film afkomstig van W.S. Anderson. Ik besloot deze film te herzien na de overdonderend positieve geluiden vanuit het internet.

Het beviel ook erg goed na een herziening. Normaal ben ik niet zo'n fan van horrorfilms die zich in dit soort settings afspelen omdat ze me nooit kunnen interesseren, maar deze was anders. Killer, kouder en harder qua toon en het werkt ook naar een erg interessant uitgangspunt toe. Niet iets wat je meteen van deze film zou verwachten.

Het komt langzaam op gang, maar de opbouw is goed. De spanning is voelbaar en de sfeer vanuit dat schip is goed gedaan. Het zorgt voor een kille opbouw die ook weet te intrigeren. Eenmaal de horror om de hoek komt kijken schakelt de film een paar standjes naar boven en verandert in een redelijk uniek geheel.

Hier en daar beklemmend en uiteindelijk best hard. Ik was positief verrast door deze herziening. Intense gore gemengd met degelijke spanning. Het tempo ligt hoog en de film verveelt nergens, duurt ook niet te lang wat mij betreft. Ik was minder fan van de bombastische slotfase, met Neill die uit het raam vliegt, maar daarna herpakt de film zich snel weer.

Hier en daar wordt de film iets te lawaaierig en bombastisch, maar het houdt goed stand. Spannend en bij vlagen hard en intens. Ik werd deze keer echt vastgehouden terwijl ik de film de eerste keer niet zo heel spannend vond. Ik las ergens dat ze de grovere en explicietere scenes opnieuw aan het opnemen zijn, maar ik denk eerlijk gezegd dat dat niet zo goed gaat werken en dat de film goed is zoals het nu is.

Leuke herziening dus. Spannend en beklemmend, veruit het beste waar W.S. Anderson mee is gekomen. Niet dat zijn andere films veel concurrentie bieden, maar het is toch wat. Opvallend spannende film voor zijn omgeving en vermakelijk tot het einde. Helemaal niks mis mee.

Niet helemaal.

Nog een variant op het bekende animatiesprookje, die als legende en verhaal uiteraard voor Disney het aanpakte al in de wereld rondzwierf. Sommige varianten zijn duister en gedurfd te noemen, maar de meeste versies lijken toch in de richting te streven die deze EverAfter ook nastreeft; sentimenteel, veilig en voorspelbaar.

Daarmee verkies je een veilige stilering, maar daardoor ook stabiele basis. Regisseur Tennant valt op in het zo weinig mogelijk nemen van onnodige risico's, waardoor deze productie altijd wel een steunpilaar kan vinden om op te leunen bij foutjes. Zo is het verhaal evenals het verloop veilig en bereikt de chemie tussen Barrymore en Scott nooit echt een explosie. Daartegenover staat een wereldconcept dat erg goed weet te werken.

Mooie aandacht voor detaillering evenals presentatie. Ik ben geen fan van dit tijdperk, maar ik moet zeggen dat de visie van Tennant best geslaagd te noemen is. Fris, genuanceerd kleurgebruik en een goede atmosfeer. Ik heb weinig te klagen op het gebied van visuele kracht, buiten de opinie dat het cameragebruik misschien net wat te energieloos is. Ik zie ook op dat vlak liever de kanten van de kamer in plaats van enkel en alleen het middelpunt.

Veilige productie dus, die nergens echt terrein betreedt dat onderscheidend of vernieuwend is. Vanwege een gebrek aan echt sterke chemie ga ik er geen voldoende aan toekennen, maar ik moet zeggen dat in vergelijking met soortgelijke films uit dit tijdperk deze veel beter te slikken was. De speelduur wordt in ieder geval nooit echt gevoeld, maar op z'n beurt weet het ook nergens te verrassen.

Half.

Het is niet vreemd dat men aan dit concept begint. Ik denk dat elke Amerikaan wel staat te popelen om aan een rampenfilm op de hoogste berg ter wereld te beginnen. Daarnaast is het best interessant om een inkijkje te krijgen op de voorbereidingen die vooraf zo'n reis gaan, alleen vond ik de uiteindelijke film niet zo best.

Het helpt ook niet als je een enorme cast erbij betrekt en ze allemaal bedekt met mutsen en brillen. Volkomen logisch natuurlijk als je aan een film over de Mount Everest, maar uiteindelijk voegen ze qua acteertalent daarom niet zoveel toe. Als personages te plat en eentonig, maar daarnaast hadden ze prima andere acteurs kunnen inhuren die evenveel hadden toegevoegd qua uitwerking.

Enkele sequenties op de berg plaatsvinden zijn uitermate intrigerend. Helaas als het op de daadwerkelijke storm aankomt kan regisseur Kormákur er niet echt de spanning of dreiging inkrijgen die aan zo'n reis verbonden zit. Het voelt nergens aan alsof de personages daadwerkelijk in gevaar zijn, ondanks de duidelijk gevaarlijke praktijken die in de film zitten. Wanneer het dan wel even gevaarlijk wordt, komt het vooral door de domheid van de personages.

Visueel had ik ook iets meer verwacht. De film neemt nooit de tijd om zijn omgeving te leren kennen en eenmaal de storm aanbreekt zie je alleen nog maar een witte achtergrond met wat rotsen. Als beeldvorming van de situatie natuurlijk volkomen logisch, maar ik vond het jammer dat eigenlijk de personages zelf altijd voor de achtergrond staan, zeker in de eerste helft. Persoonlijk kreeg ik daarom maar weinig voeling met de situatie en locatie waarin de personages zich bevinden.

Het zal wel een eerlijke film zijn geweest die niet te veel onnodig spectaculaire scenes probeert in te voegen. Het is in de eerste helft ook zeker een best boeiende film omdat ik goed kon kijken naar de praktijken van zo'n reis. Dat zijn de interessante stukken, maar wanneer het dan op de spanning zelf aankomt kon ik mezelf nooit in de situatie van de film plaatsen. Hierdoor ging de meeste dreiging en spanning aan me verloren, en dan blijft er niet zoveel meer over.

Regisseur Vaughn Stein mikt met Every Breath You Take veel nadrukkelijker op het dramatische aspect van zijn verhalen, met 105 minuten lang castleden die getroebleerd en serieus voor zich uit staren. Gelukkig zijn er weinig acteurs die dat zo capabel kunnen uitvoeren als Casey Affleck, die ook binnen deze film een flinke stempel op zijn verschijning weet te drukken. Het verhaal kabbelt verder rustig voorwaarts naar een best aardige plotinsteek en Stein weet zijn film ondanks een gebrek aan spanning best boeiend te houden. Het mysterie wordt er namelijk degelijk in gehouden en het acteerwerk is bovengemiddeld, maar het gebeuren tussen India Eisley en Sam Claflin is echter wat slap en Stein had zich er beter aan gedaan wat meer spanning en onheilspellende sfeerzettingen in zijn geheel te betrekken. Een voldoende zit er zonder twijfel in, maar het is redelijk nipt.

Leuk concept.

Eigenlijk bijna een ideaal concept, alleen wel jammer dat er dan een romantische film uit moet komen. Van alle dingen die je ermee kan doen.. Dan is romantiek toch echt wel een wat minder dingetje, alhoewel het resultaat zo slecht is daarmee.

Rice is in ieder geval erg geschikt voor haar rol. In de moderne Tom Holland Spider-Man films is ze onzichtbaar, maar hier weet ze haar stempel wel neer te zetten. Prima, onschuldige, wellicht wat karikaturale maar toch een humaan karakter. Rice doet dat allemaal naar behoren.

Ook een paar bekende koppen in bijrollen. Smith zien we tegenwoordig ook vaker, Douglas komt voorbij (heerlijk in Level 16), Ryan , Teague en Batalon komen ook even hallo zeggen, waardoor er nog wel een redelijk degelijke en opkomende jonge cast erbij is gehaald. Dat is nog wel leuk om zo even te zien.

Film kiest echter voor een subtiele manier van romantiek en die werkt met dit concept niet zo goed. Sowieso gaat het verhaal wel heel snel in het begin waardoor het wat random aan begint te voelen soms. Eenmaal verder kan je ook maar moeilijk meeleven maar qua vermaak boeit het wel wat beter.

Alleen raakt het geen snaar en blijft nog braaf, en doet ook net wat te weinig met dit concept om goed op te kunnen vallen helaas. Wel een leuke poging. Moet haast wel een boekverfilming zijn echter. Maar als film schiet het wat te kort, en ben ik toch van mening dat romantiek niet centraal had hoeven staan met dit concept.

Herkenbaar ingekleurde dramakomedie met een sublieme hoofdrol van Robert De Niro, die hiermee één van zijn beste rollen in recente jaren neerzet. De aparte benadering van regisseur Kirk Jones kiest (gelukkig) voor subtiele dramatiek over lompe komedie, waarmee hij overigens wel een aantal grapjes buitenspel zet. De bijrollen van Sam Rockwell en Drew Barrymore zijn daarnaast leuk neergezet, enkel Kate Beckinsale slaagt er niet in om mee te gaan met de emotie van de inhoud. Everybody's Fine moet daarnaast in het eerste kwartier even op gang komen, maar de innemende aanwezigheid van De Niro weet de kijker relatief snel voor zich te winnen. Het laatste halfuur staat op voorspelbare wijze vooral in het teken van drama en die komt wisselvallig voor de dag, maar niettemin zorgt het sterke middenstuk gemakkelijk voor een ruim voldoende.

Goed!

Het blijft altijd een beetje afwachten met films die de hemel in worden geprezen, zeker als deze afkomstig is vanuit namen als Kwan en Scheinert. Niet dat ze een film maken die niet te vertrouwen is, maar wel mag het duidelijk zijn dat deze twee vooral de weirdness opzoeken en niet zozeer een verhaal dat zich erg direct wil communiceren.

Vandaar dat waarschijnlijk ook even ruim de tijd wordt genomen om het allemaal op te bouwen, maar eenmaal de film van de rem wordt gehaald laat het ook niet echt meer los. Ik zag online erg veel lof over het acteerwerk van Yeoh, maar wat mij betreft zijn het vooral Kwan en Scheinert die er als absolute winnaars uitkomen. Samen maken ze er een geheel van dat weirde dingen perfect weet af te wisselen met een dieper, belangrijk laagje.

Toch moet ik zeggen dat ik even moeite had met de eerste helft van het gebeuren. Met name omdat het hier vooral nog een komedie is en ik die wat minder vind werken. Visueel wel aangekleed met leuke ideeën en uiteenspattende regie, maar compact wordt het geheel nooit. Het is pas wanneer de ware kern wordt onthuld dat de film z'n eigen niveau compleet weet te ontstijgen.

Moet zeggen dat ik niet soms niet wist wat ik precies aanmoest met al die vreemde beelden, maar uiteindelijk vallen de puzzelstukjes op z'n plek. Wanneer dit ook gebeurt heeft de film goud in handen, want daar krijgt het je echt mee. Goed geacteerd, leuk versierd maar vooral erg pakkend eenmaal het sentimenteel wordt. Ik moet zeggen dat ik er bijna een traantje bij weg moest pikken. Films als deze worden niet vaak met zulke overgave gemaakt, waardoor deze film toch echt behoort tot één van de leukeren binnen zijn soort.

Incompleet.

Evidence is zonder twijfel een film die wat anders wil doen en dan ook van alles uit de kast trekt om die doelstelling te bereiken. Uiteindelijk vond ik het echter voor een groot deel bestaan uit opbouw die zich naar een interessant, maar toch wat afgeraffeld uitgangspunt toewerkt, waardoor de film je niet met een positief gevoel achterlaat.

Voor een film die graag een poging waagt om origineel over te komen vond ik het lang een nogal uitgekauwde film die op weinig momenten echt sterk in beeld wordt gebracht. Het acteerwerk is niet best en de redeneringen om te blijven filmen vond ik zwakjes. Dat hoort misschien wel bij het verhaal, maar niettemin zie je het toch te vaak dat films denken klaar te zijn met de redenering om de filmer gewoon een lul te maken.

De horror wordt nooit echt uitdagend in beeld gebracht en regisseur Askins slaagt er niet in om de dreigingen eng te presenteren. Het tempo is er wel, maar de spanning wordt matig opgebouwd en kan niet stand houden. Wat wegrennen van iets dat maar half in beeld komt is een trucje dat vaker en vaker wordt gebruikt, maar per jaartal lijkt de koek steeds verder op te raken.

Het interessantste van de film is waarschijnlijk de finale, die misschien wel lekker gestoord mag zijn, maar zonder duidelijke uitleg wat er precies gebeurt voelt het meer aan als een brainstormsessie die geen ideeën kon schrappen. The Cabin in the Woods loste dat toch echt wat beter op, door ook echt duidelijk te maken waar het heen ging. Dat mist bij Evidence, terwijl ik onduidelijkheid normaal best kan slikken.

Soms intrigerend door het hoge tempo en actieve manier van regisseren, maar verder helaas een film die je met te veel vragen achterlaat. Het had ergens heen kunnen gaan en de personages hebben genoeg karaktereigenschappen om niet vervelend te worden, maar daar houdt de pret wel op bij Evidence. Ietwat teleurstellende maar vermakelijke film.

Meh.

Osunsanmi. Een regisseur in de horrorbusiness die ik eigenlijk maar een sukkel vind. Je kan als regisseur altijd streven naar films die onderscheidend en uniek zijn, maar zodra je zoveel je best doet totdat het geforceerd aan begint te voelen doe je echt iets verkeerd. Nog schadelijker dus als je een film maakt die realistisch wil overkomen.

We volgen eigenlijk twee verschillende scenario's gedurende de film, waarvan er eentje observaties maakt van het andere. Het is best interessant om te zien hoe mensen de "horrorfilm" zelf analyseren, maar voor hen is het natuurlijk onderzoek. Het probleem is dat de personages in het horrorscenario wat interessanter zijn dan de personages die juist interessanter moeten zijn. Dan doe je al gelijk wat verkeerd.

Verder is de film best aardig. De opening is meteen best groots en gedurende de film zijn we aanwezig voor een aantal gemene moorden. En dan bedoel ik ook opvallend gemeen, want Osunsanmi weet wel heel goed hoe hij venijnige horror moet tonen. Het verbranden van je slachtoffers door middel van een lange gasbrander is pijnlijk, en zo wordt het ook gecommuniceerd.

De film gaat finaal de fout in bij de slotscene, die ik te flauw voor woorden vond. Vooral omdat ik het idee kreeg dat de film zich erg lang naar een iets rauwere en realistischere film aan het toewerken was. Osunsanmi vind ik het blijkbaar moeilijk om de film echt geloofwaardig te houden, maar ik krijg het idee dat hij het zelf wel heel realistisch vind. Ik vond het maar matig eindigen, maar tussendoor is het onderhoudender.

Herziening brengt geen verandering in het cijfer. Naar mijn optiek is deze film nog altijd een zowat perfecte horror met een ideale balans tussen sfeer, gore en spanning. De hoofdrol van Jane Levy is een ware showstealer en de bijrollen doen het daarnaast niet onaardig, ondanks de wat karikaturale vormgevingen vanuit het scenario. Regisseur Fede Alvarez toont talent door met genoeg lef en visie te werken om dit project leven in te blazen, er zitten echt adembenemende shots tussen die heerlijk wegkijken. De finale is natuurlijk een absolute traktatie voor iedere horrorliefhebber, waarin alle registers opengaan en alle griezelingrediënten perfect samenkomen. Wat mij betreft is Evil Dead geen film die Alvarez ooit nog overtroffen heeft, maar dat is dan ook een grote uitdaging om voor elkaar te boksen.

Wat een gedoe.

Tweede deel van een reeks die me totaal niet gaat bijblijven ondanks de hoge dosis bekende quotes en scenes. Deel 1 kreeg een voldoende maar veel weet ik er niet meer van, en het derde deel ben ik al helemaal vergeten. Toch werd het eens tijd om het tweede deel te bekijken.

Campbell lijkt volledig in zijn element te zitten hier als Ash. De bekendste rol die hij zou gaan spelen, en hij heeft zich uiteindelijk heel erg beperkt tot bepaalde genres of is gewoon nooit voor grotere producties gevraagd, dus veel concurrentie heeft hij niet om nog boven Ash uit te komen. Ik denk dat Campbell dat zelf wel prima vind.

Verder is dit een compleet idiote, dwaze en gestoorde film. Maar soms wel een leuke idiote, dwaze en gestoorde film. Er zitten best geestige momenten in die me best laten lachen, maar het constante kabaal doet me op den duur irriteren. Het is vooral de dwaasheid en de trucjes die voor zijn tijd revolutionair leken te zijn, maar nu kan ik er maar weinig plezier uit halen.

Het lijkt me vooral een lolletje van de cast en crew zelf die veel lopen te geinen met elkaar en dit volop op het witte doek spatten. Er gebeurd dan ook ontzettend veel in deze film maar weinig wil echt indruk maken of gaaf zijn. De stop- en fastmotionscenes blijven leuk maar het vele geschreeuw en lompe geweld willen bij mij niet al te veel indruk maken.

Het is me toch wat te veel kabaal en bombarie, compleet onoverzichtelijk en daar was ik achteraf toch niet zo heel dol op. Soms hou ik er ontzettend van, maar soms slaat het totaal niet aan. Evil Dead II is zo'n geval waarbij het totaal niet aanslaat. Het eerste gedeelte is vooral getier dat niet echt wil boeien en als er eindelijk een groepje in het verhaal komt staan is het weer snel voorbij, tenminste zo voelt het.

Cheesy is het zeker, maar soms iets te extreem. Ash die bijvoorbeeld door het bos zweeft, het ziet er gewoon totaal niet uit. De montage is razendsnel en de camera schiet naar alle uithoeken, maar toch vond ik het geweld of alle poeha niet geweldig of leuk om naar te kijken. Ondanks enkele grappige scenes.

Het einde vond ik verder vreselijk. Het middenstuk wil dan wel weer goed vermaken maar toch was dit niet een hele leuke zit. Gewoon volop kabaal dat 84 minuten duurt en tot in den treurigheid wordt opgevuld met bombarie maar gewoon niet leuk wil zijn. Leuk voor de liefhebber, ik kan er niet zo veel mee.

Heel leuk.

Meer dan waardige opvolger van de geslaagde remake uit 2013, al is het allemaal heel losjes verbonden. Met het originele bronmateriaal heb ik niet zo veel. Vermakelijke niemendalletjes, dat wel, maar ik kan de serieuze laag een stuk meer waarderen dan bij elkaar geraapte meligheid. Misschien dat het daardoor steeds meer wegdraait van de source, maar voor mij is dat geen enkel probleem.

In ieder geval een meer dan verstandige keuze van regisseur Cronin om de film opnieuw te draaien sinds 2013. We bevinden ons zowat voor het eerst ever in een stadsomgeving. Ja ja, ik ken de serie, maar ik doel dan ook enkel op de films. Zeker deze nieuwere films lijken me toch niet erg sterk verbonden met de oorspronkelijke Evil Dead-wereld. Daarbuiten duurt het voor Evil Dead Rise absoluut niet lang om op te bouwen en daarnaast krijgt Cronin het zelfs voor elkaar om memorabele figuurtjes neer te zetten.

Zo ongeremd als de vorige film is het niet, wel kent het nog altijd genoeg smerigheden en creativiteit om te blijven werken. Knappe cinematografie, een frisse invulling en een lekker tempo. Ik vind Sullivan een meer dan waardige protagonist en Sutherland een strakke villain. De film krijgt daarnaast door de situatie (het draait tenslotte om een familie) ook genoeg diepgang mee. Je zou het uiteraard niet denken van een film als deze, maar ik voelde me toch genoeg verbonden met de personages om ze meer dan sympathiek te vinden.

Erg eng is het allemaal niet, buitensporig al helemaal niet. Cronin is misschien net wat braver dan Alvarez waardoor deze film niet boven zijn adaptie kan uitsteken. Wel is het zeer vermakelijk en brutaal genoeg om te blijven boeien. De zogenaamde Marauder is overigens een geweldige toevoeging. Dat maakt zeker een film als deze net wat leuker en vooral wat specialer.

Wel geinig.

Nog nooit gezien deze film, wel de remake die als ik het zo zie eigenlijk de lijntjes niet bepaald volgt. Braindead van Jackson vond ik destijds een heerlijke splatter, maar helaas waren mijn verwachtingen daarvan hier niet echt bepaald waargemaakt.

De lol mag er dan wel zijn, Campbell zet hier natuurlijk zijn meest bekende prestatie af en het bloed spat vaak wel lekker in het rond. Helaas vond ik het niet helemaal top, het acteerwerk was brak (natuurlijk) en soms ziet het er gewoon kneuzerig uit. Vooral de vele te opvallende filmfouten (Bloedspatten verdwijnen van de muur en kleren, je ziet inderdaad bloedbuisjes zitten) en blijft het overduidelijk dat het budget maar beperkt is.

Wel leuk voor een keertje lekker veel ongein en andere lol, maar meer dan 3,0* sterren ga ik hier nietvoor geven. Het was wel leuk om eens gezien te hebben.

Teleurstellend Blumhouse-project met een veilige uitwerking en een uitgekauwd concept. Regisseursduo Elan Dassani en Rajeev Dassani levert vooral een oninteressant eindgeheel op dat de meeste pluspunten verkrijgt door het goede acteerwerk van Sarita Choudhury en een interessante culturele wisselwerking, maar enige spanning of sfeer wordt amper opgeroepen. Het is eigenlijk onvoorstelbaar frustrerend hoe de familieleden in Evil Eye gebrekkig met elkaar communiceren, wat uiteindelijk uiteraard de essentie blijkt van de problemen. Naar het einde toe gebeurt er eindelijk wat, maar tegen die tijd hebben de meeste liefhebbers waarschijnlijk al een negatief oordeel klaarliggen.

Een leuk concept en een bijzonder stijlvolle opening zetten vroeg de toonzetting binnen The Evil in Us, die ook voor het opstarten van de film hoge ogen gooit met de fraaie poster. Regisseur Jason William Lee vangt er helaas daarna niet zo veel meer mee aan. Het duurt te lang voordat de boel op gang komt en de castleden zijn weinig overtuigend, daarnaast oogt deze film specifiek op visueel vlak wat onafgemaakt en kaal. De tweede helft doet meer terug qua grafisch geweld en snelheid, maar ook die elementen komen te braaf voor de dag om de opzet bij te staan. Een potentieel toekomstige remake van dit geheel is misschien geen heel slechte zet.

Slap uitgewerkte horrorthriller presenteert zichzelf als een gedocumenteerde politietape, maar vervolgens zien we als kijker diverse perspectieven vanuit de bedreiging. Zaak opgelost dus. Evil Things gebruikt daarnaast zeker in de tweede helft een overdaad een griezelige muziek, waardoor de film een gemonteerde indruk maakt en daar een hoop charme mee verliest. Gelukkig is het acteerwerk best aardig, vermaakt het gekibbel tussen de vrienden meer dan degelijk en wordt het mysterie goed in leven gehouden. Hoogstaande of doordachte cinema is dit dus niet, maar qua entertainment doet het wat het moet doen. Minpunten vanwege de totale afwezigheid van logica, zelfs met een uitgeschakeld denkvermogen valt daar niet omheen te kijken.

Bizarre flater van de iconische regisseur Alan Parker, die hiermee wellicht zijn dieptepunt heeft gedirigeerd. Niettemin is het amper de regie zelf die hier verantwoordelijk voor te houden is, eerder de oersaaie vormgeving van de personages. Specifiek Madonna acteert als een roestige schroothoop. Haar emotieopwekkende scenes slaan dood, haar muzieknummertjes ogen relatief saai en haar theatrale gezichtsuitdrukkingen zorgen voor plaatsvervangende schaamte. Veel minuten van de (behoorlijk uitgesponnen) speelduur gaan op in musical die eindeloos lang doorgaat, terwijl het verhaal erdoorheen juist voor de interessantere elementen zorgt. Parker gaat gedetailleerd te werk en de massascenes zijn indrukwekkend, maar door de vrijwel constante concentratie op de weinig boeiende personages en hun geklaag over alles en nog wat is er weinig ruimte om het allemaal gaaf te vinden. Ik heb zelden zoveel moeite hoeven doen om door een muziekfilm heen te komen, een genre dat normaal gesproken stukken energieker te werk gaat. Ik zie dan ook absoluut geen rechtvaardiging in een hoger cijfer.

Goed.

Waarom kunnen de Belgen het wel en de Nederlanders niet? Ik zie vaak genoeg goede Belgische titels, maar goede Nederlandse titels zijn zeer zeldzaam. Ook deze Ex Drummer, van Belgisch regisseur Mortier, is weer een goede toevoeging aan Belgische cinema.

Alhoewel ik mijn verwachtingen wellicht met wat te hoog heb opgeschroefd, want ik verwachtte ten volle tijden strakke montage en geen dromerige beelden. Dat was niet zo, alhoewel de film soms wel een razend tempo en snelle editing kent. Maar er wordt ook regelmatig plaats gemaakt voor een dromerige scene.

Acteerwerk is goed. Niet bijzonder uiteindelijk, maar het voldoet. In principe hoeven ze niet veel meer te doen dan schelden en schreeuwen, en dat kunnen de acteurs erg goed. In de wat rustigere scenes begin je toch wel wat houterigheid te spotten hier en daar.

Het eerste kwartier is waarschijnlijk het beste stuk van de film, omdat de montage daar zo snel is. Leuke trucjes, dat ondersteboven gebeuren was natuurlijk fantastisch, maar ook de backwards-scenes wat natuurlijk betrekking heeft tot de karakters zelf zijn leuke toevoegingen.

Maar eenmaal de introductie voorbij is is de film toch wat langzamer en onopvallender. De beelden zijn wel altijd ruw en grauw, maar het kon me niet altijd even goed intrigeren. Het is dat de humor hier en daar zo over-the-top en scherp is dat het nog wel weet te boeien.

Maar de toon met de trucjes in het begin wordt zo gezet dat je denkt dat de film ten alle tijden trucjes gaat uithalen. Dat doet de film niet, na de introductie is de film wat "normaler". Pas bij het rockconcert nemen de echt intrigerende beelden langzaam de touwtjes weer in handen. Agressieve scene was dat trouwens, heerlijk.

Soms lijkt de regisseur net iets te geforceerd te willen bewijzen dat hij geen mietje is. De expliciete seksscènes hier en daar hebben weinig meerwaarde, maar ook de ruwe beelden hier en daar werken niet altijd, alhoewel dat maar minuscule kritiekpuntjes zijn.

Het werkt toe naar een lekkere finale, maar in het middenstuk valt de film een beetje plat. De karakters zijn allemaal sukkels en vooral erg boos, maar geen types die de film intrigerender maken om naar te kijken. Het is de regie zelf die vooral de meerwaarde van de film weet te zijn.

Redelijk.

Garland had mij eerder lichtelijk overtuigd met Annihilation . Maar nog niet helemaal, dus werd het tijd voor zijn andere film. Ik had hem al maanden eerder gezien, maar nog nooit beoordeeld, dus bij deze.

Op visueel niveau is de film erg mooi. Vikander ziet er goed uit en doet het goed als robot. Ook Gleeson en Isaac vallen best op. De effecten zien er erg overtuigend uit en is de film een redelijk geslaagd werkje. Wat ik wel jammer vond is dat op een gegeven moment het verhaal me niet meer kon pakken.

Ik begon me wat te vervelen. Voordat jullie zeggen, " Shadowed kijk dan gewoon weer superhelden films ", wil ik nog even toevoegen dat ik ook prima dit soort films kan kijken, en dat het niet aan mij ligt die meer spektakel wil zien.

De film krijgt gewoon een voldoende, misschien bij herziening dat de beoordeling nog hoger zal worden.

Slecht ja.

TV-gebeuren dat nooit aan weet te slaan. Ik vraag me af of de schrijvers van dit soort films oprecht denken dat ze goud in handen hebben of de film enkel en alleen zien als een snel zakcentje. Ik ga ervanuit dat het de tweede optie is, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat dit soort eindresultaten echt aanzetten tot trots.

Dit is een typische film die zichzelf wel als thriller verkoopt, maar vervolgens geen poot uit durft te steken. Ik heb eigenlijk niet vaak een film als deze gezien die zo weinig inspeelt op het gevaar. Het voelt eerder aan als een uit de hand gelopen catfight tussen twee figuurtjes die moeilijk voor zichzelf na kunnen denken. Bijna elke beslissing die wordt gemaakt voelt niet volwassen aan.

Wel erg mooie locaties en een verhaal dat redelijk boeit (op een of ander wonderbaarlijke wijze). Dat zijn de elementen waar mijn punten naar uit zullen gaan, verder is dit een typisch voorbeeld van een film die voor niemand echt gemaakt lijkt te zijn. Het is eerder een film die je weleens toevallig aanklikt, zoals in mijn geval. Afstandelijk, leeg en terughoudend. Films als deze ben je gegarandeerd binnen een dag vergeten.