Logboek

What happens in the forest, stays in the forest. Holland geeft een schrijnend relaas weer van enkele vluchtelingen die de veilige grenzen van de EU trachten te bereiken. Het verbaast me eigenlijk niet. Er gebeuren wel meer dingen die het daglicht niet mogen zien. Ook langs de Amerikaanse-Mexicaanse grens waar ik onlangs een (slechte) film over zag met Vicky Krieps (The Wall (Film, 2023)).

Vrij eenzijdig relaas, maar uitermate technisch sterk tot uiting gebracht door Holland. Het camerawerk is verbluffend en ook het acteerwerk is van een hoog niveau. Ik hou ook wel van zwartwit en de keuze hiervoor in deze film is versterkend voor het geheel.

Een film over bewustwording, over hoe vluchtelingen als wapen, drukkingsmiddel of pestmaatregel worden ingezet. De pushbacks langs beide zijden zijn hier dan het gevolg van. Moeilijk (politiek) thema waar er het bijzonder moeilijk is er vat op te krijgen en goed te doen voor iedere partij/belanghebbende. Elke wetgeving errond heeft zo wel zijn neveneffecten of negatieve gevolgen, ook het zogenaamde humanere Australische model.

Mijn eerste uit Ecuador. Ook meegepikt via het online platform van IFFR. Een film die inderdaad de beelden laat spreken boven de dialogen. Niet moeilijk als je een schuchter zwijgzaam meisje vertolkt. Een meisje dat gebukt gaat onder de zwakke gezondheid van haar moeder en haar eigen gezondheidsproblemen. Het maakt van haar een buitenbeentje op school die niet kan meespreken over de zorgeloosheid van het leven en de fantasie over jongens, iets wat meisjes van die leeftijd horen te doen.

Het betert er niet op wanneer ze bij haar vader dient te gaan wonen. Op zijn zachtst gezegd een vreemd figuur. Prima acteerwerk. Van genoten!

Mooie kleine ingetogen Japanse film waar inderdaad niet zo heel veel gebeurt, maar gewoon de kleine en gewoonlijke dingen des leven worden opgenomen. Ik hou er ook wel van die Japanse cultuur en omgeving in me op te nemen. Heerlijk die overvloedige aandacht aan dat treinnetwerk in de stad. De absolute slotscène is daar een tonend voorbeeld van waarbij drie treinen elkaar kruisen over drie etages heen.

De dochter komt naar huis en vertelt dat ze zwanger is van haar Taiwanese vriend. Het idee om zich te settelen of te verbinden zit er niet meteen in. Ze ziet er geen graten in. De filmmaker ook niet. Geen knetterende ruzies of langgerekte discussies. De moeder maakt zich ongerust en de vader ondergaat het zwijgzaam, maar het overheerst de film niet.

Subtiel en sereen. Zo kabbelt de film rustig verder. Mooie shots doen de rest. Veel sommigen wellicht te saai, maar ik vond het rustgevend. Fijn!

Matige film. Dit is dan wel geen Nederlandse productie, maar een film over de Nederlanden werd toch al beter in beeld gebracht in bijvoorbeeld Michiel de Ruyter (Film, 2015) of in Girl with a Pearl Earring (Film, 2003).

De tulpenmanie mag dan wel even aan bod komen, de aandacht gaat dan toch eerder naar de liefdesaffaires. Wel wat de nadruk hoe belangrijk en welk aanzien het creëert om erfgenamen te hebben, het liefst een zoon natuurlijk. Lukt het niet, is het zelfs een geldige reden om het huwelijk te ontbinden. Geen man die eraan denkt dat de onvruchtbaarheid ook wel eens aan de man kon liggen.

Vervolgens slechts een matige interesse bij mij ondanks de sterrencast met onder meer Judi Dench. Had er toch meer van verwacht.

Beter dan verwacht. We volgen twee jonge mensen die in een afkickprogramma zitten van heroïne. Dagelijks staan ze aan te schuiven voor hun methadon. Een effectief midden tegen heroïne, maar minstens even verslavend. Om te overleven sleuren ze een oude grasmaaier mee om lukraak bij mensen het gras af te rijden.

De beste scène van de film bevindt zich ergens in het begin wanneer ze informeren naar een sociale woning. De monoloog die Blaise afsteekt komt van diep en is er één van wanhoop en radeloosheid. Ik ben zelf hulpverlener en ken dat gegeven wel.

De camera zit er soms inderdaad kort op en de functie is niet altijd duidelijk. Verder best wel degelijk acteerwerk van die Blaise en Vanessa waarbij die laatste met vallen en opstaan toch nog iets probeert te maken van haar nog jonge leven.

Een fijn ingetogen road movie over een kleine jongen die zijn moeder wil opzoeken en opgezadeld wordt met een ex-crimineel. Een zonderling man, zwijgzaam en houterig. Niet voor het eerst dat we dergelijk scenario zien.

Kitano tracht er toch wat schwung in te krijgen met wat humor. Niet elke scène vond ik even overtuigend. Geen idee wat die motards hun specifieke rol was. Maar de insteek was wel fijn en het verdriet en eenzaamheid van de jonge Masao was oprecht.

Leuk om gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat. Wel enkele fijne scènes zoals aan de bushalte of de kattenkwaad die wordt uitgehaald met auto´s die hen weigerden een lift te geven.

Bijzonder. Een film met een hoekje af, dat is duidelijk. Maar wel best geestig en ik kon er wel wat mee. We volgen een aantal afzonderlijke personages en om de zoveel tijd word je naar een ander tafereel geprojecteerd. Allen zeer kleurrijk met erg felle kleuren in het decor.

Niet elk plot is even boeiend, maar ik genoot wel van de hypnotiseur en de familie die hij te grazen nam. Arme man... maar komisch is het wel.

Ook het plot met de vrouw die telkens terugkeert uit de doden is verfrissend. Visueel sterk en mooi vormgegeven. Geen reuzenfan, maar ik apprecieer dit soort humor wel. En dan heb ik het nog niet over Vinnie Jones gehad als huurmoordenaar. Leuk!

Leuk uitgangspunt inderdaad waarbij een man willekeurig wordt aangevallen door zijn omgeving. De reden is onbekend, maar hij ontdekt al snel dat hij niet de enige is. De film geeft louter weer en zoekt dus niet naar verklaringen.

Prima casting overigens met die Karim Leklou. Met die verstomde wanhopige blik van hem werd de verwarrende absurde context perfect weergegeven. Degelijke film met een aantal sterke momenten al had ik het gevoel dat´men niet altijd even consequent was.

De romance was inderdaad totaal overbodig en klopt weinig met de rest van de film. Voor mij mocht het opgejaagde wild en het pariagevoel nog meer naar voren komen.

Sterke film van de Noorderburen waarbij het verlies van een kind centraal staat. Een extra factor hierbij is dat het kind vermist is, wat het volgens mij nog ondragelijker maakt. Ook het schuldgevoel - gelukkig bleven de verwijten achterwege - moet enorm zijn. Het moeten verlaten van de locatie op een bepaald moment, moet haast ondraaglijk zijn.

Beiden gaan op elk hun manier om met het verdriet. Lucas tracht zo goed en kwaad als het kan de draad terug op te pikken. Hij verliest hierbij de zorg voor Johanna niet uit het oog. Johanna blijft langer "hangen" en heeft zelfs psychische problemen. Opvallend hierbij is dat er sterk op het koppel wordt gefocust. Geen extra poespas van media of onderzoek.

De twee grote geheimen van Johanna (wie is de echte vader en haar verleden), hoefden voor mij niet per se. Het doet de sereniteit van de film geen goed en schildert haar negatiever af. De wens om een nieuw kind vond ik vervolgens een betere piste om verder uit te werken. Nu nam ze wel erg snel de drastische beslissing om weg te lopen. Weglopen dus, niet zomaar scheiden, ruzie maken of wat dan ook.

De voorstelling vond ik wel een mooie ode aan het geheel. Sterk acteerwerk ook, zowel van het jonge als het oudere ouderpaar. Hartverscheurend bij momenten. Ondanks wat mindere puntjes toch het voordeel van de twijfel.

Kosuke weet niet wat hem overkomt wanneer de bijzonder knappe Shiori zijn pad kruist. Een candid camera dacht hij wellicht toen Shiori zich voor hem uitkleedde nadat ze net voorheen even de plas inreed. Hij keek onrustig om zich een om het dan op een lopen te zetten. De trend is meteen gezet, want ze blijft aan hem kleven als een bij op honing. Maar aan de lokroep kan hij niet blijven weerstaan, dat blijkt.

Ik volg BBarbie in deze. De erotische scènes op het einde kunnen dan wel leuk zijn, het plot van de film zit in het begin. Luchtig en amusant (de scène in de gracht), intrigerend en mysterieus. Alleen ebde dat allemaal vrij snel weg toen de film de helft voorbij was.

Van die Roman porno serie had ik nog nooit gehoord. Bij deze dus, hopelijk vind ik ooit de andere ook.

Leuke gezins- familiefilm met de nodige clichés rond altruïsme welk nog wat extra wordt opgeklopt door het hele kerstgebeuren. Los van het sentimentele einde - alsof alle problemen daarmee zijn opgelost - wel een leuke wegkijker. Leuk omdat het verhaal niet verveelt en het kijkpubliek - waaronder de jeugd - op een luchtige manier wordt geconfronteerd dat niet iedereen het goed heeft.

Het gezin draagt dan ook alle sympathie weg. De alleenstaande moeder is aan de slag als verpleegster, draait onmogelijke en dubbele shiften en kan niet veel meer doen dan dat nu ze al doet. Het is pedagogisch niet verantwoord om je kinderen constant alleen thuis te laten, maar wat moet ze anders.

Ik heb de film gelukkig in de oorspronkelijke taal gezien. Het draagt ook bij aan de totaalbeleving van het leven op Ijsland. Een fijne moraal tot slot over doorzettingsvermogen, altruïsme en creativiteit.

Bevreemdend en intens. Het heeft wel wat zo'n claustrofobische prent. Het gevoel wordt ook alleen maar versterkt omdat de film ineens zo begint en er geen verklaringen zijn van het hoe, wat of waarom. Inderdaad nogal donker gefilmd, maar ook dat versterkt het benepen gevoel alleen maar.

Misschien niet het allersterkste acteerwerk, maar ik me wel inleven in de machteloosheid en wanhoop van het personage. Voeg er nog wat body horror aan toe en je zit helemaal met een erg wrang gevoel te kijken naar deze film.

Ook de sound doet zijn duit in het zakje voor de prima sfeersetting. Langer hoefde deze zeker niet te duren. Niet allemaal duidelijk voor me, maar dat hoeft ook niet.

Sterk aangrijpend portret van een alleenstaande moeder die mentaal volledig in de knoop ligt met zichzelf. Schizofrenie en waanideeën zijn zowat de eerste dingen die in me opkomen. Constant ervaart ze gevaar voor haar kind en hallucineert ze erop los. Het maakt haar stapelgek.

Bij momenten zit de camera erg dicht op de huid welk alleen maar versterkend werkt. Geweldige acteerprestatie van Cocco die veel verder gaat dan alleen maar haar hysterisch geroep. Het sneed bij momenten door merg en been. Hier en daar ook een aantal erg mooie beelden zoals die in de regen, maar ook de hele scène tijdens het koken of wanneer ze letterlijk snottend op de grond vol wanhoop was.

Hier en daar wat bevreemdend al overheerste het dramagedeelte toch bij mij. Sterk!

Geen geweldige film, maar al bij al best amusant. Een film die zichzelf niet serieus neemt, dat zo ook overbrengt en dan kom je al een eind. Sowieso fan van Ryan Gosling, niet noodzakelijk van al zijn films, maar wel als acteur waarbij ik het gevoel heb dat hij steeds iets extra toevoegt aan zijn rollen en de film in zijn geheel. Ook hier weer. Het blijft een genot om hem in beeld te zien met zijn flair en charisma.

Op zich wel een leuk plot over een verwaande kwast van een acteur die zijn stuntman liever kwijt dan rijk is, om nog maar te zwijgen van die producer. De film komt met veel weg, met de nodige humor hier en een kwinkslag daar. De actiescènes zien er nep uit las ik hier ergens, maar dat leek me nét de bedoeling om het stuntwerk extra in de verf te zetten.

Druk en chaotisch bij momenten, maar het is all part of the deal. Niet onverdeeld geslaagd, maar zeker leuk om eens mee te pikken als je eens wil uitzakken.

Niet bepaald een fan van het eerste uur van Mad Max of Fury road. Maar ik zat meteen in de film en dat hielp wel, want ik heb me geen minuut verveeld. Het is maar zeer de vraag of je in dergelijke apocalyptische wereld wel wil leven of overleven, want van enig rechtssysteem is nauwelijks sprake. Eten of gegeten worden, oog om oog, tand om tand.

The Wasteland is één desolaat landschap van moreel en fysisch verval. De rust wordt verstoord door ronkende motoren en drie 'koninkrijkjes' met elk hun waarde zouden een perfect handelssysteem op poten kunnen zetten, maar vooral één ervan verkiest een minder intelligente oplossing.

Ik vond de actie en achtervolgingen knap, zoals ik had verwacht ook. Mooie sound en voldoende actie om diverse scènes aan elkaar te breien. Taylor Joy komt relatief laat op de proppen, maar maakt meteen indruk. Met die doordringende ogen van haar en die zwarte schmink op haar voorhoofd moet ze niet onderdoen voor de rest van het decor dat meer bestond uit landlopers dan krijgers. Inderdaad, een eenvoudige wraakfilm, maar wel eentje van hoogst vermakelijke soort.

Voor zover ik mee ben is dit een animatie kortfilm over de Spaanse economische crisis zo'n 10-15 jaar terug waarbij verontwaardigden met hun 15-mei betoging op straat kwam in onder meer Madrid. De gevolgen elders - in de toeristensector - was voelbaar, hier aan den lijve ondervonden door Erika die zich in een verlaten toeristenresort bevindt. Beetje karikaturaal voorgesteld misschien, het leek wel een Apocalyps waar de wereld ineens niet meer draaide.

Ik ben niet gek van de tekenstijl en al bij al vond ik de uitwerking qua plot ook nogal vaag. De boodschap komt daar niet goed genoeg over, zeker niet als buitenstaander.

Erg vage productie waarbij het letterlijk wachten op Godot wordt. Ondanks de beperkte speelduur ronduit oninteressant en te weinig schwung om me mee te krijgen. Een beetje doelloze nietszeggende beelden van statisch cameragebruik. Misschien symbolisch voor de leegheid van het bestaan, de banaliteit van het leven ... Verder kom ik niet.

Zowel film als regisseur zijn me welbekend. Alleen is Flatlife in de vergetelheid geraakt waardoor ik hem dus nog niet had gezien. De short heeft toch destijds een impact gehad, zeker op de carrière van Geirnaert die sindsdien veelvuldig op tv werd opgevoerd, niet in het minst in komische satirische programma's.

De film zelf ontgoochelde me echter een beetje. Beetje eentonig ondanks de beperkte speelduur. Niet ongelooflijk grappig, maar ik haalde er wel het alledaagse leven in een appartementsblok uit waarbij je steeds rekening moet houden met de ander. Ergernissen duiken dan al snel de kop op.

Misschien niet altijd een coherent verhaal, want ik moest er toch even de aandacht bijhouden om mee te zijn. Niet dat het nodeloos complex wordt, maar vaag is het wel. Visueel dan weer een pak sterker met die fijne zwart wit structuren en een tempo dat zowel rustig als in een stroomversnelling komt bij de geweldplegingen.

Niet ondersteboven van deze film, maar de appreciatie is wel aanwezig. Acteerwerk soms nogal hysterisch en overroepen (letterlijk dan), niet altijd ongewoon bij Aziatische films, maar hier viel het toch op.

Toch wel even wennen zo'n thriller met geen enkele dialoog. In vele scènes valt dat allemaal nog redelijk uit, maar op andere momenten haalt het de hele film onderuit en kom je er echt niet mee weg. Superslecht vond ik hem zeker niet. Bij momenten echt wel spannend los van het feit dat de traditionele clichés worden bovengehaald van domme moves en onrealistische krachten van de antagonisten.

Niet echt een horror natuurlijk. Echte jump scares zitten er ook niet in en indien wel, zie je ze heus wel aankomen. Geen dialogen wil niet meteen zeggen geen geluid. Het gekreun en gejammer van de kinderen wordt zo extra in de verf gezet. Jammer voor het leed en angst van de kinderen, het irriteerde ook wel wat. Het kat-en-muisspel wordt ook onnodig uitgerokken, ondanks het feit dat de film amper 85 minuten duurt.

Ik zou het niet bepaald een hoogvlieger noemen, maar de bal valt toch net wel aan de juiste kant van het net. Challengers is een goed onderhouden pleaser geworden met de nodige drive en schwung. Vervelen heb ik me allerminst gedaan. Het is vooral de aanpak die zijn vruchten afwerpt. Het was even wennen met die constante tijdsprongen, maar dat betert wel. De montage is erg prima gedaan en zorgt ervoor dat je een coherent verhaal krijgt.

Inhoudelijk misschien nogal simpel gaande over een driehoeksverhouding waarbij je vooraf weet dat er altijd eentje het onderspit zal delven. Sport en rivaliteit staan centraal, op de court en ernaast. De soundtrack is lekker opzwepend en de actie op het terrein komt erg goed in beeld. Niet altijd, maar meestal wel. Er is tenminste de durf om ook hierin te variëren.

Bizar vond ik het wel dat ik af en toe het gevoel had dat de drie tennisspelers nauwelijks of niet bekend waren, ook amper niet naar elkaar toe. Het maakte zelfs nauwelijks indruk dat die Art al 6 GS had behaald. Challengers is meer dan een sportfilm, maar er komt wel wat tennis aan bod. De slotscène was nogal cliché, maar ja, ik vergeef het hen.

Ik hou wel van dergelijke intrigerende plots. Best wel eentje om bij stil te staan waarbij een bus passagiers een collectieve zelfmoord inplant. Ook de insteek is bijzonder met die humoristische kant die er aan wordt gekoppeld. Sowieso een interessante film die wat aandoet als een roadmovie. Enkele personages worden uitgelicht en ondanks het rustige tempo blijft de film onderhoudend.

Fijn met dat gecreëerde dilemma van het aantal passagiers die berustten in hun lot, maar tegelijk met een probleem zitten wanneer een nietsvermoedende levenslustige jonge vrouw de bus opstapt.

De tracht wellicht in te spelen op het maatschappelijke probleem van zelfmoord binnen de Japanse samenleving. Na de economische (Aziatische) crisis van 1997 stegen de zelfmoorden in Japan aanzienlijk. Boeiend alvast om dat mee te nemen als ik de film bekeek.

De originele Japanse versie ligt me toch iets beter dan die met Richard Gere. Deze blijft ook nogal sentimenteel, maar valt al bij al wel mee. Ik kan me best voorstellen dat je als hondenliefhebber wegsmelt. Het is gewoon een fijne film in een prima setting van een koppel dat voor een hond zorgt.

Onderhoudend en inderdaad niet vervelend. Rustig verder kabbelend, perfect ook om samen met het gezin te bekijken. Goed acteerwerk en een aantal leuke scènes doen de rest.

Weinig begrijpelijk. Voor mij althans. Ik zag niet wat ik in de synopsis lees. De dochter die de liefde bedrijft met een buitenstaander. Mooi geschoten in die rode tinten. De rest van de short is geschoten in sepia wit/blauw, vrij afstandelijk allemaal. Mysterieus ook met die bevreemdende sound. Ik heb hem niet helemaal. Moeilijk om er iets aan vast te knopen.

Moeilijk voor mij. Ik was al geen fan van de eerste film en liet dit tweede deel bewust achterwege in de bioscoop. Mijn mening is nog steeds onveranderd. Ik blijf het ontzettend langdradig vinden. Los van het feit dat dit tussenstuk wellicht moet lijden naar een apotheose in de slotfilm.

Geen idee waar de film heen wilt. Weinig of geen momenten gekend, ook niet in het eerste deel, waar ik in de flow zat. Ik werd dus zelden geïntrigeerd door de film. Maar dat is een gevoel dat ik niet kan aanpassen.

Maar ik was wél onder de indruk van de visuele ervaringen. Zeer knap hoe Villeneuve je meeneemt naar die woestijnwereld. Ook qua sound haalt hij hoge scores. Technisch dus zeker erg sterk, inhoudelijk bleef ik dan weer iets te veel op mijn honger zitten.

Ik hou wel van die ethische thema's en vervolgens dystopische scenario's rond technologie, hier in dit concreet geval van AI, cyborgen of (tweederangs)robots. Altijd interessant om te zien hoe diverse wezens zich tegenover elkaar gedragen. Het racisme van de toekomst lijkt het wel.

The creator bracht me in die sfeer en dompelde me onder in een knap visueel weergeven wereld. Boeiend en beangstigend tegelijkertijd. De film zakt halfweg inderdaad wat in, maar hield me toch meer dan vast in het begin en op het eind.

Prima actie wel met een boeiend personage in hoofde van die kleine Alphie waar het allemaal om draait die door de één wordt gezien als de toekomst en door de ander als wapen. Niet altijd even hoogstaand, maar best vermakelijk.

Gemist in de bioscoop, maar nu gelukkig opgehaald. Ik weet niet hoeveel Gozillafilms er intussen bestaan, Japans of Amerikaans. Ik zag ze verre van allemaal, maar naar deze was ik wel benieuwd omwille toch van de positieve recensies.

Prima setting van zo net na WOII waarbij Japan met een heus trauma zit opgezadeld. De atoombommen waren materieel en psychisch verwoestend. Fijn ook om even het algemene gevoel rond kamikazepiloten te ervaren. Dat waren helden van en voor het vaderland.

Die Godzilla blijft maar een houterig creatuur met dat stijf rechtop lopen, maar die actiescènes zagen er erg goed uit. Zowel aan land als in de oceaan nota bene. Voor mij ook interessant waren de meer rustige stukken waarbij het personage van Shikishima verder werd uitgelicht. Beetje dramatisch, maar heus onderhoudend. Prima sfeersetting alvast. De moeite om te zien.

Ik vind Lafosse geen makkelijke regisseur. Continuer (Film, 2018) vond ik zwak, maar gelukkig vond ik meer mijn gading bij Les Intranquilles (Film, 2021) en het soortgelijke L'Économie du Couple (Film, 2016) over huwelijksproblemen.

Dat is bij deze "Un silence" niet anders. Gebaseerd op ware feiten destijds tijdens de Dutroux-periode. Ik wist hier echter weinig van af. Het is een film die wordt gedraaid vanuit het perspectief van de vrouw. Ik vond het een vrij ongemakkelijke film, met dat grote mankement dat het me niet raakte. Iets te weinig overtuigend wellicht. Een film die een aantal vragen niet beantwoordt. Hoe zoiets kon plaatsvinden en dat met medeweten van. Een gemiste kans, zeker om eens een andere toer op te gaan als zijn voorgaande films over imploderende gezinnen.

Zeer lang geleden dat ik deze nog gezien heb, toen nog in de tijd van de VHS. Maar hem om één of andere reden nooit uit het oog verloren. Toen in de geest van andere films als Stigmata (Film, 1999), The Bone Collector (Film, 1999) of End of Days (Film, 1999) die toen uitkwamen of die ik ontdekte zoals Se7en dat wel al een paar jaar eerder uitkwamen.

Het geheel is best OK, nogal snelle jump to conclusions movie, het lijkt soms allemaal wel heel makkelijk en vlot te verlopen, maar ik vond het voorst best onderhoudend. Interessant gegeven en misschien is het acteerwerk wat houterig, het personage van Lambert past wel in het totaalplaatje.

Een film die inderdaad niet kan wedijveren met Se7en, maar wel met The bone collector bvb.

Erg matige Netflixproductie alweer. Potentieel zat, maar zwak uitgewerkt. Vrij zoutloze film. De Samen-gemeenschap is sowieso een erg interessante cultuur. Net zoals zovele inheemse volkeren vaak onbegrepen en onderdrukt geweest. En erg lokaal hier en daar nog steeds.

Steeds fascinerend om via film telkens dat kleine culturele stukje te kunnen meepikken. Heerlijke beelden ook daar in het noorden van Zweden. Op dat vlak zeker de moeite om mee te pikken. Inhoudelijk pover. Ik begreep ook niet goed waarom men perse een sprong moest maken van 10 jaar. Het thema van de illegale jacht is wel boeiend, alleen komt het hier amper uit de verf.

Misschien niet altijd even hoogstaand, maar een leuke is dit wel. Komisch zonder te vervallen in absurditeit. Die openingsscène alleen al met die semi mislukte overval die per toeval in de schoot geworpen wordt van de protagonist. Heerlijk.

Maar ook daarna blijft het geestig met de Yakuza, lomp ja, zo zou je de situatie best kunnen omschrijven. Echt coherent vond ik echter het verhaal niet zo. Nogal rommelig, maar zeker vermakelijk.

Degelijk, maar uiterst voorspelbare dramafilm over een kind dat je plots wordt "opgezadeld". Hier in dit geval een uiterst succesvol singer songwriter die wegens de problemen met zijn snuivende dochter er amper nog contact mee had. Nouja, zo simplistisch is het niet, want het niet dat hij al die tijd een geweldige vader is geweest. Er worden geen details vrijgegeven, maar laat ons stellen dat onze zanger op dat moment wel andere prioriteiten had en de moeder in kwestie nu niet iemand was waarmee hij een liefdesnestje mee wou opbouwen.

Desalniettemin best wel prima gebracht. De relatie tussen Thomas en de kleine Noa is erg onderkoeld. Treurig om te zien soms. Ik had de indruk dat Thomas wel wou, maar gewoon niet wist hoe. Erg beperkte sociale empathie had die man. Dat zag je ook met zijn manager. En toch had ik de idee dat het er ergens wel diep van binnen in zat.

Behoorlijke acteerprestaties, zeker toch van Persbrandt. Helemaal niet slecht, maar ook niet de topper die het had kunnen zijn.

Mijn eerste Angelopoulos denk ik als ik me niet vergis. Mja, het lijkt wel de Griekse Fellini of Antonioni. Abstract en zwaar, weinig toegankelijk. Angelopoulos neemt je mee op een soort van lokale roadtrip tussen de levenden en de doden. Erg spiritueel en poëtisch allemaal.

Het kleurgebruik is typisch Grieks. De kleuren wit en blauw zijn oververtegenwoordigd en omvatten de nationale trots van Griekenland. Ook het cameragebruik is sterk, sierlijk, gracieus zelfs.

Prima rol van Ganz die als Alexandros zijn laatste dag slijt in het bijzijn van een Albanese straatjongen. Een aantal mooie scènes hier en daar, de rouwstoet, de zwerm straatkinderen die ijverig auto's kuisen, de busscène. Metaforisch bij momenten en ik was er niet altijd even goed bij. Ik zie wel potentieel in deze film en Angelopoulos, maar ben toch minder wild dat de meeste anderen hier.

Een vrij controversiële film. Verwarrend ook, want van een echt plot is weinig sprake. Geen mooi aaneensluitend verhaal alvast. Wat op zichzelf staande fragmenten van softporno - erotische beelden zo je wil - en voyeurisme van bedwelmde vrouwen. Redelijk vaag allemaal, maar wel prima in beeld gebracht. Hier en daar met close-upbeelden van tepels of de mond.

Controversieel ook in die zin dat inderdaad één van de hoofdrolspelers een niet veroordeelde moordenaar is, al komt die toch relatief weinig in beeld gelukkig. Zijn faam is met deze film alleen maar toegenomen. Bizar toch allemaal.

De speelduur is beperkt met zijn 67 minuten, maar de film voelde toch eentonig aan, repetitief in ieder geval. Het wil een bepaalde poëtische sfeer oproepen, ook met die rode en blauwen schaduwtinten. Technisch wel in orde denk ik, maar het blijft gissen naar de verdere beweegredenen van Satô.

Deze heb ik destijds in de bioscoop gezien. Als 12-jarige bijzonder geestig. Nu vond ik het vooral bijzonder zwak en flauw. Erg voorspelbaar ook van wat er staat te gebeuren. En je moet echt door de ballon doorprikken dat niemand de baby opmerkt wanneer die de stad intrekt, laat staan dat hij zich zo snel kan verplaatsen van a naar b.

De bouwwerf is eigenlijk nog het leukst. Heb me zeker niet verveeld. Samen met de dochter bekeken. Was ik nog maar langer kind(s) gebleven ... Oerdomme boeven, je moet er toch voor zijn.

Enige interessante aan de film vond ik de relatie van de ouders en de au-pair. Het doet me pijn soms te moeten vaststellen dat kindermeisjes als surrogaatmoeder veel meer op de hoogte zijn van het reilen en zeilen van een kind dat hun eigen ouders. Komt hier toch een paar keer aan bod, zowel bij de vader als moeder.

Degelijke prent over jeugddelinquentie en homoseksualiteit, toch geen evidente combinatie binnen deze setting. Degelijk, maar weinig overtuigend. Niet per se ongeloofwaardig, maar het greep me allemaal net iets weinig aan. Erg matig gebracht, wat zielloos. Een film die me dra nog weinig zal herinnerd worden.

De titelkeuze daarentegen is wel goed bedacht. Het is maar wat je als het paradijs beschouwt, buiten de vrijheid hernemen, maar zonder je geliefde of het tegenovergestelde. Prima ontnuchterend einde ook wel. Daarom toch nog een nipte 3,0*.

Sterk drama toch wel waarbij ik erg meeleefde met Blanche. Prima rol van Efira, maar ook Poupaud deed het verre van onaardig. Heftig thema dat aanleunt tegen huishoudelijk geweld, maar zich dan vooral richt op psychisch en emotioneel geweld. Ik geloof best dat Greg zijn vrouw graag ziet. Alleen is hij ontzettend narcistisch en manipulatief. Alles draait rond hem en de hele film zit doordrongen van zijn controlerende bezitterige houding.

Het zit hem ook vaak in die kleine dingen. Hoe hij (een ogenschijnlijk onschuldige) situatie steeds weet om te buigen en zijn vrouw een schuldgevoel tracht aan te praten, hoe hij zich als slachtoffer voordoet tegenover haar, ... en dan heb ik het niet over het vreemdgaan, maar over het verhuizen, het hebben van een job, het moeten afhalen van de kinderen wanneer dat niet kon voor Blanche enz ...

Het lijkt me voor de slachtoffers moeilijk om de ballon te doorprikken. Eens de ogen geopend zijn, lijkt me elke dag te veel een bijzonder moeilijke stap om te nemen. Kan me best voorstellen dat vele vrouwen zelfs aan zichzelf twijfelen en een bijzonder laag zelfbeeld opgelegd hebben.

Een megafan van dit soort manga anime zal ik nooit worden, maar ik apprecieer het wel. Ligt wat jn dezelfde lijn als de eerst Ghost in the shell. Misschien visueel nog jnapper met die futuristische wolkenkrabbers in die bruine mist. Prima soundtrack ook alweer.

Ook hier vond ik het plot minder belangrijk en liet ik me onderdompelen in de sfeer en setting van de film. De film is een stuk jonger dan de eerste film en dat zie je wel. Echt prachtig bij momenten.

Het thema blijft ook aanspreken over mens en machine of dat er tussenin, de cyborg. Iets rustiger dan de eerste dacht ik, ook donkerder. Leuk om gezien te hebben.

Op zich wel graag naar gekeken. Strak tempo en een prima evenwicht tussen misdaad en drama. De modus operandi rond het thema om vrouwen die abortus plegen af te straffen, intrigeert wel.

Alleen bevat de film erg veel schoonheidsfoutjes, dingen die niet kloppen of gewoonweg erg slordig zijn uitgewerkt. Vreemd dat er bijvoorbeeld over het eerste slachtoffer zo weinig research is gedaan. En het vele dat buiten het boekje werd onderzocht om uiteindelijk in de container te belanden, werd ook met de mantel der liefde bedekt.

Het einde gaat inderdaad nog een stapje verder. Dat die moeder nog iets ging uitspoken, stond vast, maar dit zag ik niet aankomen. Best heftig, prima plot dat overloopt naar het privéleven van Laura al is dat ook niet origineel meer. Maar plezant was het dus wel.

Erg leuke manga-animatie die me vooral visueel wist aan te grijpen. Bijzonder sterke beelden die me voortdurend in de geest van de film brachten. Deed me inderdaad denken aan Avalon, idem zo met die groene "Matrix-cijfertjes". Geweldige sound ook, zeker in de scène waarbij Motoko haar plugs uitrekt en er fraaie beelden te voorschijn kwamen van de under city die bezaaid is met winkeltjes en kleine steegjes.

Met de inhoud was ik iets minder bezig, maar ik kon me wel bezighouden met de algehele sfeer van cyborgs en scifi-technologie. Sommige dialogen waren stroef met die technische details, maar het tempo is gelukkig voldoende hoog om me niet te vervelen.

Eigenlijk een simpele documentaire-empirisch onderzoek over seksuele voorlichting aan twaalfjarigen. Belangrijk dat het er is, maar sommigen zijn er alles behalve rijp voor. Dat is duidelijk.

Filmisch en technisch gezien stelt het allemaal botter weinig voor. Moeilijk om te beoordelen, al is het thema op zich wel interessant. Tekort ook om echt conclusies aan vast te knopen.

Niet zo mijn ding, maar als ik het oeuvre van Jeunet er eens bij neem, dan is het ook niet zo verwonderlijk. Ik trek die regisseur niet zo. Ook Amélie Poulain niet. Vreemde gekke film in een fantasywereld vol rare creaturen. De ontnuchtering was groot toen ik hier blind instapte.

Het enige positieve vond ik de creatieve decors en werelden die werden geschapen, maar dat redt de film onvoldoende voor mij. Visueel dus zeker meer dan bovengemiddeld, ook technisch.

Inhoudelijk daarentegen wat flauw. Een kinderfilm, OK, maar dan nog, de humor irriteerde me zelfs bij vlagen. Jammer.

Sterke film over een eenzame vrouw die haar houvast en levenscyclus in duigen ziet vallen wanneer haar relatie spaak loopt. Ik heb me dat al dikwijls afgevraagd: het moet voor vrouwen van in de dertig niet evident zijn om een lange relatie te stoppen wanneer je nog een kinderwens hebt. Evident is het dan niet meer om gezin te stichten met een man waarmee je je goed voelt. Of je moet een bom worden natuurlijk.

Aan liefde van haar kant alvast geen gebrek, al kan je het nauwelijks goedkeuren wat ze dees natuurlijk. Ik zag voor een gebroken vrouw met psychische problemen die wel degelijk wist dat wat ze deed fout was.

Mooie opbouw van de film met het rag aan leugens en de hunkering naar het kind. Vroeg of laat ging de bubbel ontploffe . Sterk acteerwerk en een meer dan gedegen drama.

Chabrol heeft een kwantitatief groot oeuvre, maar het verbaast me toch een beetje dat zijn werk nauwelijks wordt bekeken. L'Enfer (Film, 1994) vond ik zijn sterkste prent en heeft met deze film gemeen dat er op zijn hoofdpersonages moeilijk een label te kleven valt. Je kan voor of tegen zijn, medelijden tonen of het verwerpelijk vinden.

Ook hier dus met Marie die zich verrijkt met illegale abortussen en het verhuren van een bovenkamer aan een vriendin-prostituée. De setting van de Tweede Wereldoorlog is louter decoratief. Het kon evengoed een andere tijdsperiode zijn.

Dan heb je Paul - die was het tegenovergestelde van de Paul in L´Enfer - die erg mak alles ondergaat. Hij laat zich vernederen en heeft niet de kracht om in te gaan tegen zijn vrouw. Tot die ene (en dus ook laatste keer).

Pakkend was toch wel die scène met die tante en de overgebleven kinderen van de overleden moeder toen die verhaal kwamen halen. Erg sterke prestatie van Huppert, maar ook van Cluzet die ik graag bezig zie.

Hier en daar kon de uitwerking inderdaad beter. Je kan echt vele kanten uit met deze film. Huishoudelijk geweld bijvoorbeeld om welke reden dan ook. Maar ik vond het concept wel wat, erg intrigerend en misschien cliché om te denken, maar only in America met al die vuurwapens die daar circuleren. Hoe één dag total loss gaan je frustraties van een jaar te niet doen of je zuivert, vond ik nogal krom. Leuk vond ik het wel.

Beetje typisch voor dergelijke films dat er onlogische beslissingen worden genomen. Ik had trouwens mijn huis nog een stuk beter beveiligd, wetende dat het er elk jaar terugkomt. Blijkbaar zijn er wel enkele vervolgen op dit? Misschien ook eens meepikken al vrees ik dat het waarschijnlijk alleen maar bergaf zal gaan.

Hoewel de vrouw soms heel vreemd uit de hoek kwam, zou ik dit toch geen komedie noemen. Ik vond het tragisch en meelijwekkend. Een vrouw die in alle chaos en ondoordachtheid wat huishoudelijke taken opneemt. Je voelt dat er van alles niet klopt, dat ze (mentale) problemen heeft. Zeer ongestructureerd allemaal. Ofwel lag het aan content alleen, maar het geluid viel af en toe weg. Ik vermoed dat dat wellicht toch de bedoeling was. Ik moest denken aan Akerman's bekendste werk over de huisvrouw, maar deze gaat dieper. Alleen duurt hij een heel pak minder lang.

Wel een degelijke familiefilm met dat snuifje griezelen. Een Ghostbusters light op maat voor kinderen. Eng wordt het bijgevolg nooit. Al vond ik het wel bij momenten flauw, zelfs voor kinderen. De geesten (eerder beestjes) vond ik niet zo geweldig. Dan vond ik de spookfiguren intrigerender.

Het ghostbusters duo deed het wel goed. Beetje simpel en niet al te intelligent, maar wel perfect op maat voor kinderen. Die ene woordspeling/grap over Mark vond ik wel hilarisch.
- Hoe heet je?
- Mark, met een K
- Ok dan, Kark ...?

Voor de allerkleinsten misschien eng, maar voor de jongste tieners eigenlijk wel een prima film. Bij vlagen leuk, soms ook wat minder, maar hier en daar wel spitsvondige (flauwe) humor. Het scenario wel weinig verrassend en nogal clichématig met een onbegrepen tiener die zich in de steek gelaten voelt.

Louis Wain, toch wel een bijzonder kleurrijk en fascinerend figuur met een grote voorliefde voor katten. Prima match met Cumberbatch en een gedegen Britse prent in die typische stijl. Stijfjes, maar toch met die Britse flair en humor. Ik begrijp bovenstaande reacties wel dat het wel wat excentrieker en gedurfder mocht zijn. Dan zou Wain misschien nog iets meer uit de verf komen.

Deed me wat denken aan het ook bravere Big Eyes (Film, 2014) van Tim Burton. Intrigerend personage dat vreemd en (sociaal) onhandig overkomt, maar binnen zijn eigen domein een genie is.

Een biopic waarvan ik vooraf niets wist over Louis Wain, was voor mij totaal onbekend. Fijn zo om af en toe via een film op het juiste pad gezet te worden.