Meningen

“All you need is a laptop, some talent and one track. That track is your ticket to everything.”

We Are Your Friends is een aardige film die sterke momenten afwisselt met zwakke gedeeltes. Het plot heeft wat problemen en de worsteling van Cole (Zac Efron) om het te maken als DJ gaat hem wat te gemakkelijk af. In zijn persoonlijke leven moet hij wat problemen overwinnen maar zijn droom om een hitnummer te maken gaat iets te gemakkelijk in vervulling. Wat de motivatie van Cole is en wat hem zo talentvol maakt wordt nergens duidelijk in het soms warrige plot. Zijn laatste nummer moet zijn doorbraak betekenen maar ik vond het vooral inspiratieloos klinken en een beetje saai. De vrienden van Cole zijn ook wel heel erg eendimensionaal. Daar staan ook een aantal sterke punten tegenover. Het samenspel tussen Efron en Emily Ratajkowski is goed en leuk om naar te kijken. Ik kende Ratajkowski niet maar wat een prachtige actrice. Wes Bentley is ook sterk als mentor en weet ondanks een wat clichématige rol toch een kleurrijk personage neer te zetten. De muziek is (buiten het "doorbraaknummer" van Cole) ook goed gekozen. We Are Your Friends is vermakelijk kijkvoer. Soms heb je niet meer nodig voor een leuke filmavond.

“I like the animals. I love the people.”

Weer een fijne film van Cameron Crowe. De man kan soms een beetje doorslaan in zijn in melancholie gedrenkte verhalen, maar als alles perfect in balans is dan levert het pareltjes van films op. De grootste kracht van We Bought a Zoo zit hem sowieso al in de casting. Wie Scarlett Johansson en Elle Fanning samen in een film cast kan bij mij al weinig meer fout doen, en Matt Damon is natuurlijk ook een sympathieke gast die perfect in dit soort films past. Maar de MVP is de aandoenlijke Maggie Elizabeth Jones als dochtertje van Damon. Ze steelt iedere scene.

Het verhaal heeft genoeg drama in zich en het kopen van een dierentuin levert ook genoeg humor op, maar Crowe zwelgt niet in melancholie en melodrama. Het is op momenten ook oprecht en levensecht, en de nuchtere benadering doet de film goed. Op het einde gaat Crowe weer helemaal overboord, maar dat is deze keer verdient.

“You don't look happy.”
“Have I ever?”

Sterk. We Need to Talk About Kevin focust zich vooral op de band tussen moeder en zoon, en de moordpartij op school wordt, via flashbacks, impliciet getoond. Tilda Swinton is fenomenaal in de rol van de moeder, en ook Reilly en Miller (heerlijk creepy als Kevin) zijn erg goed op dreef.

De regie van Lynne Ramsay is ook opvallend, en ze zorgt voor een bijna dromerige sfeer. Het hele nature vs. nurture idee komt er wel wat bekaaid vanaf. Ik heb het boek niet gelezen, maar daar werd er klaarblijkelijk ook over de schuldvraag van de moeder gesproken. Maar in de film is Kevin als kind al onuitstaanbaar, en je krijgt niet het idee dat de moeder (of vader) hier iets aan had kunnen veranderen. Maar als film is We Need to Talk About Kevin meer dan geslaagd.

“Gentlemen, prepare to defend yourselves!”

Uitstekende oorlogsfilm. Op een gegeven moment is er wel heel veel oorlogsgeweld en wil je het liefst even op adem komen. Maar aan de andere kant is dat ook een compliment voor de makers. We Were Soldiers is een oorlogsfilm die weer de Amerikaanse kant belicht, maar gelukkig zit de film niet vol patriottisme. Gibson's personage is (uiteraard) religieus, maar in een oorlogsfilms vind ik dat altijd wel passen. Mel Gibson geeft echt alles, en Barry Pepper maakt iedere film beter door alleen zijn aanwezigheid. Het is ook een goede keuze om de kant van het Noord-Vietnamese leger te belichten, en die scenes zijn kort maar krachtig.

“I'm not perfect, but who are we kidding, neither are you.”

Wedding Crashers is vermakelijke onzin met veel grappige momenten en jammer genoeg ook het verplichte drama. Vooral Vaughn mag zich uitleven en zijn scènes met Fisher, Wilson en Ferrell behoren tot de leukere momenten. Het is een beetje hit and miss maar over het algemeen moest ik wel lachen om de onzinnige avonturen van Vaughn en Wilson.

Ze hebben een goede chemie en hun beginscènes bij verschillende bruiloften is gelijk één van de hoogtepunten. Rachel McAdams kan bij mij weinig fout doen en ook hier is ze weer sterk op dreef. Ze heeft weinig te doen maar haar chemie met Wilson is verassend overtuigend. Dat had ik niet verwacht eerlijk gezegd. Walken is altijd wel een genot om in een film te zien maar hier krijgt hij veel te weinig te doen. Het niveau daalt wel een beetje naarmate de film vordert en het verplichte drama voelt wat geforceerd aan. Maar Wedding Crashers is een sympathieke en tegelijkertijd grove komedie, en dat dit werkt is al een compliment op zich.

“I'd rather fight with you than make love with anyone else.”

The Wedding Date is echt zo'n voorspelbare romcom waarvan er dertien in een dozijn gaan. Debra Messing weet er nog heel wat van te maken en de chemie met Mulroney houdt de film nog een beetje bij elkaar, maar voor de rest is dit zo'n film die geen centje pijn doet en je zo weer bent vergeten. Amy Adams speelde dus aan het begin van haar carrière in dit soort films, en dat is al een filmmisdaad op zich.

“Love cant always be perfect. Love is just love.”

Aardige romcom die het echt moet hebben van de chemie tussen McConaughey en Lopez, want voor de rest is het allemaal erg matig. De bijrollen zijn slecht uitgewerkt, de humor werkt niet en het is uiteraard allemaal erg voorspelbaar. Zelfs een totaal ongeloofwaardige ommezwaai op het laatst zie je van een kilometer ver aankomen. Gelukkig hebben McConaughey en Lopez al in duizend van dit soort films gespeeld, en ze laten ook wel zien waarom.

“I want my real life to be as fun as the one I made up.”

The Wedding Ringer is op momenten een vermakelijke film met een hoge grapdichtheid maar die jammer genoeg naar het einde toe flink inkakt. Het verhaal over een man die voor zijn bruiloft geen best men heeft zit vol met herkenbare en originele scènes en de acteurs zijn prima.

Jammer genoeg is het script wat minder origineel. Vanaf het allereerste moment dat Doug en Jimmy worden geïntroduceerd weet je waar het verhaal heen gaat en wordt elk romcom cliché afgevinkt. Gelukkig maken Kevin Hart, Josh Gad en de acteurs die de zeven groomsmen spelen veel goed. Vooral deze zeven groomsmen zijn hilarisch en zorgen voor de hoogtepunten in de film. De soms grove humor is een beetje hit and miss maar ik heb wel een paar keer in een deuk gelegen om de avonturen van de mannen. Hart en Gad zijn uitstekend en hebben een goede chemie. Kaley Cuoco heeft een magere rol en weet er ook weinig mee te doen. Olivia Thirlby is wel erg sterk en had een grotere rol mogen hebben. The Wedding Ringer is vermakelijke onzin met een aantal geslaagde grappen. Bonuspunt voor de leuke knipoog naar mijn favoriete televisieserie Lost.

Weg van Jou

Na een slecht begin vreesde ik even het ergste. Maar Weg van Jou is best vermakelijk, en zeker nadat het verhaal zich verplaatst naar Zeeland wordt het een stuk beter. Herbers en Heijmans zijn ook een leuk duo, en ondanks dat alle clichés over Zeeland langskomen zijn de beelden van de uitgestrekte landschappen en stranden schitterend. Wie wil er nou in Rotterdam wonen… Ik heb in ieder gelijk weer even zin om uit te waaien op het strand.

Welcome Home

Matig. Aaron Paul doet het aardig en Ratajkowski is een prachtige actrice, maar dit is zo inspiratieloos en slecht dat ik me afvraag of ze het script wel echt gelezen hebben. Of gewoon zin hadden in een lekkere vakantie op het schitterende Italiaanse platteland. Ratajkowski moet zoveel mogelijk uit kleren, en Paul moet vooral heel chagrijnig en creepy kijken. Scamarcio is een eendimensionale bad guy waar je alleen maar met plaatsvervangende schaamte naar kunt kijken. Net zoals de twist op het einde.

“You can't get a address without an address. You can't get a job without a job.”

Degelijke film over een jonge vrouw die samen met haar hond vanuit haar auto leeft en een beetje doelloos rondreist. Wendy heeft weinig geld, en als ze na een arrestatie voor winkeldiefstal terugkeert bij de supermarkt is haar hond verdwenen. Wendy heeft wel eens beter dagen gekend zullen we maar zeggen. Michelle Williams is altijd wel sterk in dit soort rollen en Wendy is ook een persoon waar je medelijden mee hebt, maar die je soms ook een schop onder haar kont wil geven. De laatste scene tussen Wendy en haar hond is sterk, en dat de hond beter af is dan haar baasje is veelzeggend.

“Don't look away. Never look away, Kurt. All that is true is beautiful.”

Fantastische film. Het enige minpunt dat ik kan noemen is dat het eerste half uur van Werk ohne Autor verreweg het sterkte gedeelte is, maar dat zegt meer over het weergaloze begin dan over de rest van de film. Kunst leidt uiteindelijk tot de waarheid, en je zonden uit je verleden blijven je altijd achtervolgen. Zo zou je de film wel in twee zinnen kunnen omschrijven. De manier waarop Elisabeth (Saskia Rosendahl maakt in korte tijd een onuitwisbare indruk) en de rest van de “mislukte mensen” worden vergast is huiveringwekkend, en het laat nogmaals zien tot welke gruwelijkheden de nazi’s in staat waren.

De rest van de film speelt zich af in de jaren 50 en 60, en het laat zien op wat voor manier Duitsland (het communistische Oosten en het vrije Westen) probeerde op te krabbelen. Kurt heeft als kleine jongen de oorlog meegemaakt en probeert door middel van kunst zijn leven richting te geven. Schilling, Koch en Paula Beer zijn fantastisch, en het laatste gedeelte laat zien dat Kurt door zijn schilderijen de waarheid achterhaald (of hij dat zelf beseft blijft in het midden). Dat zijn schoonvader verantwoordelijk is voor de moord op zijn tante. Regisseur Von Donnersmarck brengt dit niet als een explosieve climax, maar hij zorgt er wel voor dat elk personage krijgt wat hij verdient. Voor Kurt is dat geluk met zijn vrouw, kind en zijn kunst. Voor professor Seeband geldt dat hij de rest van zijn leven (letterlijk en figuurlijk) achtervolgd wordt door zijn acties tijdens de Tweede Wereldoorlog.

“Te adoro, Antone.”

West Side Story doet een paar dingen heel erg goed, en daardoor begrijp ik de klassiekerstatus van de film wel. Want het acteerspel is niet al te bijzonder, de film duurt te lang, en de dramatische climax is weinig overtuigend gedaan. Zelfs de meeste nummers zijn niet al te bijzonder.

Maar daar staat tegenover dat Natalie Wood bijna in haar eentje je de negatieve aspecten doet vergeten, de chemie tussen haar en Beymer van het scherm spat, en twee/drie nummers echt indruk maken. Vooral de eerste woordloze kennismaking tussen Maria en Tony is schitterend gedaan, en sowieso is dat hele gedeelte op het feest het hoogtepunt van de film. Mooi ook hoe alles op de achtergrond vervaagd als Maria en Tony elkaar voor het eerst zien. Ontzettend jammer dat West Side Story dit hoge niveau de rest van de film niet meer evenaart.

“You taste like a burger. I don't like you anymore.”

Matige coming of age film. Zo'n zomerfilm met verschillende personages en de nodige tienerproblemen kan goed werken (Dazed and Confused, American Graffiti, Adventureland), maar Wet Hot American Summer is vooral heel erg saai. Knap als je dat voor elkaar kan krijgen, maar het lukt regisseur David Wain dus wel. De acteurs zijn niet al te best, maar zij moeten het dan ook doen met een slecht script en matig uitgewerkte personages. Het lome zomerse sfeertje is dan nog een klein pluspuntje.

“No hugging, dear. I'm British. We only show affection to dogs and horses.”

Bynes en Firth zijn leuk samen, maar dat is dan ook één van de weinige positieve dingen aan What a Girl Wants. Gelukkig nemen ze de meeste schermtijd in beslag, waardoor de film vermakelijk blijft om naar te kijken. De verschillen tussen de Amerikanen en die stijve Britten wordt het belachelijke in getrokken, maar hier was het soms pijnlijk ongrappig. De film is ook te lang, en zelfs Bynes en Firth kunnen dat niet verbloemen.

“My name is Jane Hudson. Maybe you remember me? I'm Baby Jane Hudson.”

Wat is Bette Davis toch een geweldige actrice. Ik vraag me af of What Ever Happened to Baby Jane? wel had gewerkt zonder Davis’s inbreng, want het is haar acteerwerk dat de film boven de middelmaat doet uitstijgen. Een bepaalde twist tegen het einde op het strand mag er ook wezen, en het zorgt ervoor dat je alles wat er aan vooraf ging toch opeens met andere ogen gaat bekijken.

Joan Crawford acteert wat vlak en wordt overschaduwd door Davis, maar dat kan natuurlijk ook aan de rol liggen. Het verhaal is niet heel bijzonder en kent wat plotgaten (de lange speelduur is ook problematisch), maar toch bleef ik geïntrigeerd kijken naar Jane en haar psychopathische en manische acties en gedachten.

“If I could kill someone with my mind right now, it would be you.”

Matig. Ashton Kutcher is sowieso niet mijn favoriete acteur, en Cameron Diaz kiest niet altijd de beste scripts. Beide zijn erg matig, en ze worden in What Happens in Vegas ook niet geholpen door het inspiratieloze en bloedeloze script. Zoals zo vaak in dit soort films zijn de acteurs in bijrollen beter op dreef, en acteurs als Corddry, Sudeikis, Bell en Galifianakis zorgen tenminste voor nog wat humoristische momenten.

“I'm her... sorta... like... Maisie's stepfather.”

Het is interessant om Like Father, Like Son en What Maisie Knew na elkaar te kijken (wat ik heb gedaan). Beide films laten zien hoe belangrijk een stabiele gezinssituatie en een goede opvoeding voor een kind zijn, en dat de biologische ouders daar niet altijd voor kunnen zorgen. Susanna en Beale zijn verschrikkelijke ouders en kunnen/willen duidelijk niet voor hun kind zorgen, maar het blijven natuurlijk wel Maisie’s ouders. Biologisch en juridisch.

Gevoelsmatig en misschien ook psychologisch ligt het anders, en Lincoln en Margo kunnen duidelijk veel beter voor Maisie zorgen. Wat de toekomst voor Maisie brengt blijft ongewis (juridische strijd, verhuizing naar Londen, verlatingsangst), maar voor nu hoop je maar dat ze de momenten op het strand en op de boot zal koesteren. What Maisie Knew is een schrijnende maar ook hoopvolle film met geweldig acteerwerk van Moore, Skarsgard, Vanderham en de ontwapende Onata Aprile.

“You talk to me like a woman, you think like a woman. Nick, come on, admit it. You're totally and completely gay!”

Prima film over een man die kan horen wat vrouwen denken. Handig, maar soms ook aardig vermoeiend zo laat What Women Want zien. Het verhaal is voorspelbaar en sentimenteel, maar dat wordt goed gemaakt door het sterke samenspel tussen Gibson en Hunt, en veel humoristische situaties. Vooral Marisa Tomei heeft een aardige bijrol. Geen hoogvlieger, maar vermakelijk is het zeker.

“What do you want for you? Just for you?”

“I want to be a good person.”

Prachtige film. Hallstrom kan zich nog wel eens verliezen in te veel sentiment en zoetsappigheid, maar What’s Eating Gilbert Grape is perfect in balans. Het uitzichtloze bestaan van Gilbert in een klein stadje in Amerika wordt goed weergegeven en Depp is uitstekend op dreef. Leonardo DiCaprio levert natuurlijk ook een waanzinnige prestatie als verstandelijk gehandicapt broertje van Gilbert.

Ook de andere familieleden en inwoners van het kleine stadje Endora worden goed neergezet. Hoe Gilbert langzaam uit zijn schulp kruipt door zijn ontmoeting met Becky (Lewis) is prachtig en wordt met een combinatie van humor, sentiment en het nodige drama weergegeven. Het is ook allemaal goed in balans waardoor het des te realistischer overkomt. Op het einde gaan alle emotionele en sentimentele remmen los, maar op dat moment ben je zo om de personages gaan geven dat je helemaal meegaat in de achtbaan van emoties. Een schitterende film.

“I love you Brian Ryan!”

Matig. Vooral het script is barslecht, en de film wordt eigenlijk nergens leuk. Dit soort tienerfilms hoeven niet origineel te zijn of zelfs goed, maar Whatever It Takes maakt het wel erg bont. Dit is gewoon lopende band werk. En dan heb je ook nog acteurs zonder enige vorm van chemie. Alleen O´Keefe doet het nog wel aardig, maar dit soort rollen heeft ze al vaker gespeeld. Wat James Franco aan het doen is weet ik nog steeds niet. En hij waarschijnlijk ook niet. Eén van zijn eerste rollen, dus het is hem vergeven.

Wheelman

Lekkere actiefilm. Als je Locke en Drive bij elkaar brengt krijg je Wheelman. Zonder de visuele flair, Hardy en Gosling. Niet erg, want Grillo doet het uitstekend, en films die zich geheel afspelen in een auto zorgen altijd wel voor een spannende sfeer. Zeker als het zich in zijn geheel 's nachts afspeelt. Het probleem van Wheelman is dat het verhaal niet al te veel voorstelt, en te veel personages worden geïntroduceerd zonder dat ze echt iets bijdragen aan het plot. Gewoon Grillo die vanuit zijn auto zijn zaakjes regelt en de maffia te slim af probeert te zijn. Maar hé, BMW zal vast zeer tevreden zijn met al hun product placement. Ook wat waard.

“You really scared me, if that's what you wanted. Is that what you wanted?”

“No.”

“What do you want?”

“Your blood all over me.”

Prima horrorklassieker. When a Stranger Calls begint geweldig en ook het laatst gedeelte (ondanks een wat gemakkelijk einde met een grote plot hole) is spannend met een aantal ingenieuze schrikmomenten. Het middengedeelte mist die ijzingwekkende spanning, en het kabbelt allemaal iets te rustig voort. De acteurs, met Durning, Beckley en Kane voorop, doen het wel goed, en regisseur Fred Walton verdient de complimenten voor de manier waarop hij de spanning soms tot het uiterste weet op te bouwen.

“Jill, we've just traced the call... its coming from inside the house!”

Sfeervolle thriller met een wat voorspelbaar verloop. En met weer een jonge vrouw die soms de domste dingen doet. De spanning wordt mooi opgebouwd en de setting is goed gekozen. Maar de film heeft veel kunstgrepen nodig om het interessant te houden.

Veel rondlopen door een donker huis, telefoon die gaat, vriendin die langskomt en het niet overleefd, alarminstallatie die ontgrendeld wordt, naar buiten lopen (het domste wat je kan doen) etc. Het voelt soms als een herhaling van zetten. Dat het allemaal nog best spannend is komt ook door het sterke spel van Camilla Belle. En dat de dader pas laat in beeld komt. Dat helpt altijd.

“You know, you may be the first attractive woman I've not wanted to sleep with in my entire life.”

“That's wonderful, Harry.”

De ultieme romantische komedie. When Harry Met Sally is het schoolvoorbeeld van hoe je een sterke romcom maakt en als je de film bekijkt zie je pas hoeveel dingen latere romantische komedies hebben overgenomen van deze film. Dit soort films staat of valt bij de casting van de twee hoofdrolspelers en When Harry Met Sally heeft een home run geslagen met Billy Crystal en Meg Ryan.

Crystal is lekker droog komisch en zijn filosofie over mannen en vrouwen die nooit vriendschappelijk met elkaar kunnen omgaan, blijft ook in 2016 nog voer voor interessante discussies. Ryan is ook leuk als de naïeve en wat neurotische Sally. Die ogen, dat gezicht, dat haar… Prachtige actrice. De film onderscheidt zich van andere romantische komedies door de gevatte en grappige dialogen en de spetterende chemie van Crystal en Ryan. Er zit een bepaald venijn in de dialogen waardoor het niet te zoetsappig wordt en ik zou nog uren naar deze twee tortelduifjes kunnen luisteren want hun gesprekken vervelen geen moment. De fake orgasme scene is natuurlijk geweldig (maar zeker niet de enige onvergetelijke scene) en een voorbeeld van de originele manier waarop regisseur Rob Reiner te werk is gegaan. When Harry Met Sally is een film waar ik met een grote glimlach naar heb gekeken en waar ik ook in de toekomst met plezier naar zal blijven kijken. Die aandoenlijke oudjes tussendoor zijn de kers op de taart.

When They See Us

Geweldige miniserie van Ava DuVernay. When They See Us laat zien dat als DuVernay echt een project uitkiest dat nauw aan haar hart ligt, er hele mooie dingen kunnen ontstaan. When They See Us is een kwaadmakende, trieste, spannende en schrijnende serie over vijf jongens die terecht komen in de gerechtelijke molen. Onschuldig, minderjarig, bang en onwetend, maar dat weerhoudt het Amerikaanse justitiële apparaat er niet van om ze toch te berechten.

Bekentenissen zijn onder druk afgelegd, er is geen bewijs, het slachtoffer kan zich niets meer herinneren en de jongens leggen tegenstrijdige verklaringen af, maar toch worden ze schuldig bevonden. De derde en vierde aflevering laat zien wat de jongens (nu mannen) allemaal hebben verloren, en dat hun levens voorgoed veranderd zijn. Gelukkig zijn hun levens niet compleet verwoest, zo laat het einde zien, en dat zelfs deze mannen hun leven weer een goede richting op hebben weten te sturen is een hoopvol en een krachtig signaal. En een dikke middelvinger naar het corrupte, racistische en falende Amerikaanse rechtssysteem. Een rechtssysteem waar helaas nog steeds geen spoortje van verbetering in te bespeuren valt.

“I'm stuck here, and the girl that I love is dating someone else. Is that what you're saying?”

“Yeah. Story of my life.”

Aardig. Weer een Groundhog Day variant, en weer een film die niet in de schaduw kan staan van deze klassieker. Maar als op zichzelf staande film is When We First Met best vermakelijk, en de acteurs zijn degelijk. Devine kan soms strontvervelend zijn, maar vaker kan ik ook gewoon om hem lachen. Geen hoogstaande humor, maar soms heb ik gewoon zin in een flauwe komedie met wat romantiek en een sentimenteel einde.

En ik dacht dat ik het nooit zou zeggen, maar Alexandra Daddario wordt qua 'cuteness' nog overtroffen door Shelley Hennig. Dat kan ook komen omdat Hennig duidelijk een betere actrice is dan Daddario, en ik een zwak heb voor bier- en shotjes drinkende vrouwen in basketbalshirts. Dat laatste zal het wel zijn.

“You've got the rest of your life to be an asshole. Why don't you take tonight off?”

Redelijke film over een stel jongeren die op straat leven in Los Angeles. De realistische en wat groezelige manier waarop dit straatleven in de 'City of Angels' wordt getoond is het sterkste punt van Where the Day Takes You, en het is sowieso leuk om al die jonge koppen van bekende acteurs in één film te zien. Will Smith, MacLachlan, Milano, Knepper, Mulroney, Slater, Astin, Baldwin, Flynn Boyle etc. Het spotten van nu bekende acteurs is soms nog leuker dan de film zelf.

“For the first time in my life I’ve stopped thinking of myself as a child imitating an adult.”

While We're Young is een film met twee gezichten. Het begint allemaal erg sterk en leuk met de twee veertigers Josh en Cornelia die in contact komen met de twintigers Jamie en Darby en een (op het eerste gezicht) vriendschappelijke band opbouwen. Josh en Cornelia hebben geen kinderen en voelen zich niet echt op hun gemak bij vrienden en kennissen die constant over baby's en gerelateerde zaken praten. Jamie en Darby zijn het prototype hipsters die lekker spontaan zijn en een afwijkende blik op de wereld hebben. Geen Facebook? VHS videobanden? Vinyl platen (oké, dat is weer helemaal in)? Geen normale twintigers. Naomi Watts, Ben Stiller, Amanda Seyfried en Adam Driver (vanaf nu aangeduid als Kylo Ren ) zijn erg goed en de vele herkenbare, oprechte en komische situaties volgen elkaar op. Wat een aangename film! Maar dan komt het tweede gedeelte met het verplichte drama, inkeermomenten van personages en niet echt interessante plot rond een documentaire van Jamie en zakt alles als een plumpudding in elkaar.

Wat veelbelovend begon weet regisseur Noah Baumbach geen passend gevolg te geven en het einde is gelukkig niet een "alles is weer goed einde" maar echt beklijven wil het ook niet. Jammer want het begin is erg sterk.

“I'm in love with your son.”

“I know.”

“Not that one.”

Luchtige film met een frisse Sandra Bullock. Bullock stond hier nog aan het begin van haar romcom periode, en je begrijpt gelijk waarom ze zoveel gevraagd zou worden voor dit soort rollen. Een aangename 'screen presence' en genoeg charme om zowel de kijker als de personages in te pakken.

Het verhaal is voorspelbaar, maar het wordt allemaal leuk gebracht. Met genoeg humor (vooral de rol van Jack Warden is sterk), romantiek en sentiment. Het einde is zelfs voor een jaren 90’ romcom wat te cliché, maar het levert wel kluchtig vermaak op.