Meningen

Altered van regisseur Eduardo Sanchez, die bekend werd door Blair Witch, is niet echt een baanbrekend werkje. Eigenlijk is Altered een vrij conventionele film die leunt op genrevoorbeelden als Xtro (1982), Communion (1989) en Signs (2002). Allemaal werken die zonder een enorm bombardement aan effecten de dreiging uit het heelal sluipenderwijs introduceren en waarvan het bestaan slechts bij een kleine groep ingewijden bekend is.

In Altered werkt het ook op die manier. Een stel hillbillies uit het diepe zuiden van de VS probeert op ondoordachte en onbeholpen wijze een alien onschadelijk te maken. Dat gaat gepaard met onfijnzinnige humor, grof geweld, stompzinnige handelingen en zwakhoofdig gezwets. Ik vond er niet veel aan.

De effecten zijn handmade en uitstekend. De aliens zien er prima uit. En dat is het dan ook wel. De personages zijn eigenlijk wel behoorlijk vervelend. Het verhaal is niet erg innovatief en is (op een paar uitzonderingen na) weinig spannend. Oh, vergeet ik bijna om nog een positief punt te vermelden. En dat is de korte speelduur. Bij dezen.

Een onevenwichtig schouwspel dat aan de ene kant erg intrigeert en aan de andere kant nogal wat milde irritatie oproept.

De film ziet er verzorgd uit. Choreografische hoogstandjes en prachtige shots. Stilistisch is de film heel mooi gekaderd. De setting helpt. Het verhaal speelt zich af in een sfeervol klooster met grote stenen muren en een spartaanse inrichting. Prima setting om een verhaal te vertellen over bezetenheid, satanisme en godsverering. Prima setting ook om een verhaal te vertellen dat bol staat van de religieuze symboliek.

Behalve verzorgd is de film visueel levendig en intrigerend. Veel scènes en beelden doen denken aan schilderijen die hel en verdoemenis als onderwerp hebben en maken indruk. Dat heb je zo met exorcisme en satanisme. Die thematiek is goed voor een paar mooie scènes waarvan een rituele groepsdans en een heftige kruisiging er wel uit springen. Genieten.

De twee hoofdpersonages zijn wisselend overtuigend. De boosaardige aanjaagster ziet er met een natuurlijke fronsende blik op voorhand al wat boosaardig uit. Dat komt dan ook wel goed als de bezetenheid en de gekte in het verloop toenemen. Geloofwaardig. De andere boosaardige is eigenlijk te naïef en te lief voor het overtuigend verrichten van duivelse kunsten. Niet geloofwaardig. Het vleesch vergoedt in dit geval een hoop.

Acteertechnisch bevinden beide dames zich trouwens niet op hoog niveau. De engelse dub verhult iets van de onkunde maar niet alles. Zichtbaar houterig en onwennig acteren zij zich door de film. Gebrekkig acteertalent gaat eveneens op voor voor de overige personages. Het is gewoon matig.

Het slechte acteerwerk drukt een negatief stempel op de film. Er zijn meer dingen die irriteren. De afschuwelijke synthesizerklanken die te onpas alle actie begeleiden. Het magere verhaaltje, dat het onderspit delft in het visuele geweld. De zwak uitgewerkte personages. De editing die niet geweldig is. Scènewisselingen gebeuren nogal robuust. Scènes glijden niet mooi in elkaar over. En de grootste irritatiebron is misschien wel het bovenmatige gegil en gekrijs van de vrouwelijke personages. Niet normaal. Dat volumedingetje is alomtegenwoordig en scoort blijvend hoog op de irritatieladder.

Het vleesch vergoedt veel maar in dit geval niet alles.

Zet twee kruidige vrouwelijke personages met een gedeeld verleden samen in een chalet en je hebt een intrigerend verhaal en een spannende film. Met die verwachting ging ik althans de film in. De verwachting werd niet geheel bewaarheid. De intrigerende belofte werd niet helemaal naar tevredenheid ingelost.
Het gaat als volgt:
Een leuk uurtje film met onderhuidse spanning die zinderend door de scènes heen meandert. De interacties tussen beide hoofdpersonages voelen erg ongemakkelijk aan. Onderhuids stekelig en subtiel krengerig socialiseren zij met elkaar. Niet helemaal duidelijk wat het ongemak veroorzaakt maar jaloezie heeft er een groot aandeel in. Dat ongemakkelijke sfeertje doet wat en wordt heel aardig uitgespeeld door beide personages, vormgegeven door twee fraai uitziende en goed acterende leads. Vooral Davis maakt grote indruk.
Na dit prettige psychologische steekspel stort de boel ineen. Er verschijnt een zwak uitgewerkt plotje waarin achtervolgingswaan de rode draad vormt. Op zich leuk bedacht met in aanzet zeker de potentie om wederom iets van de onderhuidse spanning uit het eerste uurtje te genereren. Maar dat gebeurt helaas niet. Het is allemaal te weinig subtiel en te ondoordacht in de uitvoering.
Nee, het vlakke en simplistische vervolgje maakt weinig indruk en staat intrigerenderwijs averechts op het eerste stuk van de film.
Toch wel teleurstellend.

Tegenvallende horror.

De film heeft weinig fysieke actie en moet het vooral hebben van suggestie. Een nobel streven, maar de suggestieve beelden worden zo tergend lang uitgesponnen, dat de opgeklopte spanning al snel vervalt in saaiheid. De verschijning is één keer goed voor kippenvel. Verder geen heuse schrikmomenten.

Veel gerommel met schokkerige camerabeelden. Vermoeiend. Het wordt echt tijd voor found footage opgenomen met behulp van een steadicam.

Acteerwerk is redelijk goed.

De film deed qua concept wel iets denken aan het veel betere It Follows. Voor wat het waard is.

Psychologisch drugsdrama ontmoet heftige splatter horror.

Gedurende een uur ziet de kijker de dagelijkse beslommeringen van hoofdpersonage Alyce voorbij komen. Ze gebruikt drugs, verdwijnt in haar saaie werk, heeft vreemde visioenen, begeeft zich in het uitgaanscircuit en zuipt zich klem. Als haar beste vriendin van het dak lazert, herhalen de dagelijkse bezigheden zich, maar dan nog heftiger. Er ontstaan uitwassen. De film verandert van kleur en wordt grimmiger. Leuker ook.

Het toontje dat al cynische trekjes had, wordt cynischer. De vrouwelijke hoofdrol weet er wel raad mee. Een pittig uiterlijk met een cynische inborst die meedeint op de omstandigheden. Best aantrekkelijk voor de duur van de film.

Een redelijk eerste uur is dan al gepasseerd, waarin niet alles even boeiend is. Het is ook een uur met genoeg saaie momenten. Met oppervlakkige interacties en nietszeggende dialogen. Niet steeds interessant.

Het laatste deel van de film staat bijna averechts op de rest en is bijna continu opwindend. De hoofdrol gaat meer en meer op in de uitwassen van haar bestaan en gaat uiteindelijk helemaal los. Drama wordt horror. Het is tijd voor geweld, seks en splatteractie. De leukste tijd van de film. Veel actie gecombineerd met zwarte humor. Met fijn en krachtig camerawerk dat de mix van geweld en seks agressief en confronterend registreert. Met gebruikmaking van prima effecten, veel bloed en een pietsje gore.

Erg leuk, dat laatste halve uurtje.

In het middelpunt staan Jane (Sonoya Mizuno) en Lucy (Dakota Johnson) die al jarenlang de beste vriendinnen zijn en in al die jaren lief en leed met elkaar hebben gedeeld. De film zoomt in op de vriendschap op het moment dat er wat veranderingen spelen. Jane kondigt aan haar carrière in Londen voort te zetten. Lucy ontdekt dat ze gevoelens heeft waarvan ze zich niet eerder bewust was. Twee concrete oorzaken die hun hechte vriendschap ietwat doet wankelen.
Het plot lijkt misschien aanleiding voor een heftig coming-out drama, waarbij vooral in het geval van Lucy grote hindernissen overwonnen moeten worden. Een heftig coming-out drama is Am I Ok? echter niet. Grote hindernissen hoeven niet te worden genomen. Daarvoor zijn de protagonisten die een leeftijd van begin 30 hebben ook al te oud. Bovendien reageert iedereen in hun omgeving erg begripvol. Het zijn vooral Jane en Lucy zelf die het moeilijk hebben en die nog wat issues hebben die ze moeten uitzoeken. Bij het uitzoeken daarvan hanteert de film geen sombere of erg serieuze toon. ’t Is meer luchtige feelgood dan intense tragedie.
Lucy en Jane worden niet neergezet als de uitzonderingen. In de film blijken andere volwassen personages hun leven ook niet helemaal in balans te hebben. Zoals dat in het echte leven buiten de film ook het geval is. Het is heel herkenbaar. Bij geen personage verloopt alles soepel. Aan het eind is er voor Lucy en Jane een wat krampachtig happy end dat niet een definitief happy end is maar een prettig tussenstop op de weg in hun verdere leven. Am I Ok? is een positief ingestelde tragikomedie. Leuk.

Rami Malek speelt de hyperintelligente Heller. Een gesloten man met autistische trekken en tevens een Cia-agent met een bureaubaan. Zonder enige ervaring in het veld gaat hij achter de moordenaars van zijn vrouw aan. Onwaarschijnlijk natuurlijk maar wel vermakelijk. Met The Amateur maakt regisseur James Hawes een film die zowel een moderne actiefilm is als een oldschool spionagefilm die aan films uit de jaren 60 en 70 doet denken.

Een intrigerende persoon, die Heller. Het ontbreekt hem aan een gedegen opleiding en aan een nietsontziende kilheid. Zijn methoden om tegenstanders uit te schakelen zijn echter creatief en afstandelijk teneinde directe confrontaties te vermijden. Het is een wat klinische manier van doen maar het past goed bij het personage. De klinische methodiek levert amper directe actie op in de vorm van gevechtssituaties of schietpartijen. Wel is er goede actie in de vorm van achtervolgingen en explosieve aanslagen. Best ok.

Zoals gebruikelijk in films als deze draait het om een kat- en muisspel tussen Heller en de daders. Een spel dat hem door vele landen voert. Prima kijkvoer zonder veel verrassingen en zonder veel diepgang. Heller wordt overtuigend door Rami Malek neergezet. Dat verbaast niet echt, want Malek speelt vaker een nerd met sociale tekortkomingen. Een solide performance. De overige personages doen hun ding in het kader van het verhaal en vallen niet erg op. De uitzondering heet Henderson die wordt gespeeld door Laurence Fishburne. Leuke rol. The Amateur is prima amusement.

Het verhaal dat door maar liefst vier schrijvers in een script werd gepropt is niet heel bijzonder. Het verhaal over een getraumatiseerde vrouw die de aanwezigheid van haar overleden man ervaart en aanklopt bij een spiritist is bij tijd en wijle zelfs enigszins lachwekkend. Een transparant verhaaltje met een weinig verrassende wending. Toch is The Amazing Mr. X een bezienswaardige film.

De reden daarvoor is het camerawerk van John Alton dat de film in cinematografisch opzicht het uiterlijk van een film noir verleent. Een stemmige zwart-wit film met opmerkelijke camerastandpunten, magnifiek spel met licht en donker en mooie contrasten. Heerlijk om te consumeren. Alton sprak ooit de volgende woorden: “It’s not what you light, it’s what you don’t light”. Zijn werkwijze in een notendop.

De personages zijn over het algemeen solide vormgegeven. Het script voorziet in een lichtzinnige bemoeienis met hun zielenroerselen en creëert aannemelijke personages met net genoeg diepgang om bij de kijker een geïntrigeerd gevoel op te roepen. Een leuke hoofdrol is er voor Lynn Bari als de getraumatiseerde weduwe. De spiritist wordt gespeeld door Turhan Bey, die zijn personage een prettig soort ambivalentie meegeeft. Tot slot is de rol van de antagonist nog het vermelden waard. Donald Curtis heet de acteur. Hij deed mij met zijn intonatie en in zijn présence op momenten sterk denken aan Vincent Price. De overige karakters worden prima ingevuld zonder bovenmatig op te vallen.

Tot slot nog even de sfeervolle locaties noemen en afsluiten met de conclusie dat The Amazing Mr X geen film is die je absoluut gezien moet hebben. Het is een aardige film met schitterend camerawerk. Meer niet.

Regisseur Michael Bay laat in Ambulance één van zijn personages verwijzen naar de film The Rock (1996). Behalve misschien wat zelfgenoegzaamheid ligt er waarschijnlijk ook zelfspot aan de referentie ten grondslag. De verwijzing naar The Rock levert bij de toehoorder slechts een reactie op die slaat op de bijnaam van Dwayne Johnson. De film met de naam The Rock is voor hem van te lang geleden. De korte dialoog zegt iets over de lange duur van Bay‘s carrière als regisseur. Vanaf het midden van de jaren 90 regisseert Bay al aangename actiefilms met spectaculaire stunts, gloedvolle actie en zinderende achtervolgingen.

Al deze elementen komen ook in Ambulance terug. Ambulance is een goede actiethriller van de oude school met echte stunts en handmade action. De film heeft weinig aanloop nodig en schiet al snel na het begin in de hoogste versnelling. En daar blijft de film vervolgens hangen. Met zaken als uitgebreide karakterschetsen en onbelangrijke zijplotjes heeft Bay zichtbaar weinig affiniteit. Alleen het hoogstnodige wordt verteld en verder telt alleen de actie. Schitterend stuntwerk, hevige explosies, spannende achtervolgingen en indringende opnamen vanuit de lucht zorgen voor fijn amusement.

De personages zijn als gezegd tamelijk vlak, maar wel net diep genoeg uitgewerkt om te zorgen voor inleving. De dynamiek tussen hoofdpersonages Jake Gyllenhaal, Abdul-Mateen II en de mooie Eiza González functioneert goed en voegt aan de tumultueuze film een prettige extra portie tumult toe.

Ambulance is gewoon heerlijke overspannen en ongeloofwaardige actie. Ik heb me goed vermaakt.

American Fiction is het regiedebuut van Cord Jefferson, die in de periode voor zijn filmdebuut schrijfwerk deed voor de tv. Voor deze film deed hij behalve de regie tevens de bewerking van de roman Erasure van Percival Everett. De roman waarop de film is gebaseerd. American Fiction is een intelligente film die handelt over twee kanten van een samenleving. De film plaatst politieke correctheid en hypocriet begrip van blanke mensen tegenover realistische zwarte kunstzinnigheid en stereotyperingen en gebruikt die tegenstelling als satirisch mikpunt. De film is een geraffineerde en grappige beschrijving van de stand van zaken aan beide zijden.

Thelonious 'Monk‘ Ellison is een zwarte auteur die op academisch niveau schrijft over zwarte thema’s maar geen zwarte lezersschare heeft. Ook geen blanke lezersschare trouwens. Monk is gefrustreerd. Omdat zijn boeken niet worden verkocht, maar ook omdat hij nu eenmaal een ontevreden misantropische intellectueel is. Ontevreden over zichzelf en over de wereld en alles en iedereen daarin. Jeffrey Wright speelt Thelonious 'Monk' Ellison. Hij doet dat geweldig. Hij verleent zijn personage een vleug melancholie, een stevige portie bedachtzaamheid en heel veel grimmigheid. Hij is geen vriendelijke man. Hij is evenmin een held en heeft ook geen neiging om dat te worden. Hij is een realistisch karakter, die je als kijker misschien niet sympathiek vindt maar voor wie je wel begrip kunt opbrengen.

In navolging van een zwarte schrijfster die bij blanke lezers veel succes heeft met een roman vol clichés over de onderlaag van de zwarte samenleving, schrijft Monk een cynische gettoroman vol stereotypen. Een succes. De film volgt vanaf dat moment twee verhaallijnen. De ene houdt zich bezig met de thematiek van maatschappelijke ongelijkheid die in Monk’s roman wordt behandeld en waarmee Monk na de publicatie onophoudelijk wordt geconfronteerd. De andere lijn houdt zich bezig met zijn familiale leven en de daarbij behorende problemen die zich niet onderscheiden van willekeurig welke blanke familie ook. Ontroerend, hard en grappig.

Thelonious ‘Monk’ Ellison wil met zijn roman de blanke uitgeverswereld en zijn door schuld geplaagde blanke lezersschare provoceren. Hij schrijft een roman vol geweld, criminaliteit, sociale misstanden, drugs en vulgaire straattaal. Monk verbeeldt zich een wereld die niet de zijne is, maar waarvan hij denkt dat de blanke lezer denkt dat die wereld er zo uitziet. Hij doet alsof en bedient met zijn verzonnen rauwe en woedende verhaal zijn blanke publiek.

Regisseur Jefferson laat Monk zien tijdens het schrijven. De nijdige en cynische taferelen die zich in zijn hoofd afspelen en die hij driftig op zijn toetsenbord intikt, worden voor de kijker tot leven gewekt. In een leuke scène zie je twee romanpersonages voor het bureau van Monk verschijnen. Ruziënd. Zoekend naar de juiste ‘slang’. Stoppend. Kijkend naar Monk. Wachtend op nieuwe instructies voor hun clichématige opvoering. De gedachten van de schrijver worden zichtbaar. Het wordingsproces grijpbaar. De worsteling met zijn verzonnen zwarte achtergrond voelbaar. Het kijkt confronterend, maakt ongemakkelijk, maar is ook grappig.

American Fiction is een prachtige film. Grappig, satirisch, met geraffineerde humor en met bijtende spot. Met goed acteerwerk ook. Met name van Jeffrey Wright. En natuurlijk met een intelligent verhaal dat naar het einde toe met het creatief insinueren van diverse alternatieve aflopen wel wat neigt naar feelgood. Maar goed. Feelgoodfilms zijn bij uitstek opgebouwd uit clichés. Dus dat past wel weer bij een film waarin blanke en zwarte banaliteiten gloriëren.. Thelonious Monk waarnaar de naam van het hoofdpersonage verwijst was overigens een jazzpianist en componist. Had erg gehoopt hem in de score te horen. Helaas. De soundtrack sprak me minder aan dan de film. Te glad.

De originele Guinea Pig serie is van Japanse origine en bestaat uit een zestal films waarvan de eerste uit 1985 en de laatste uit 1990 stamt. Een roemruchte serie films die zich richt op grafiisch geweld. Mutilatie, moord en geweld zijn op extreem bloederige wijze aan de orde. Niks voor mij, die in een film graag een psychologische laag, wat aardig dialogisch materiaal en een verhaal wil kunnen onderscheiden. Ik waardeer gore en bloed maar ervaar beide liever als amuse dan als hoofdmoot.
Maar toch. De serie is dermate roemruchtig dat mijn nieuwsgierigheid als horrorfan wel gewekt werd. Maar ja. Het is Japans. Mijn ervaringen met Japan in combinatie met grafisch geweld bevallen over het algemeen maar matig. De gulden middenweg dan maar. Er bestaat ook een Amerikaanse versie van de Japanse Guinea Pig serie. Amerikaans klinkt in grafisch opzicht veiliger (minder overheersend) dan Japans. Bovendien spotte ik een film uit die reeks die zich bezig houdt met exorcisme. Dergelijke films zijn aan mij wel besteed.
In eerste instantie valt de film mee. De film ziet er op zich best goed uit. Belichting, setting en geluid zijn in orde en voldeden niet aan mijn (op voorhand) gekleurde mening dat alles in de film wel een trashy touch zou hebben.
De rest viel echter niet mee. Het acteerwerk is bagger en het verhaal stelt niets voor. Met de zin 'de kerk stuurt de ene na de andere exorcist naar een bezeten meisje‘ heb je de film inhoudelijk goed gekraakt. De film biedt inhoudelijk verder niets.
Maar goed, daar gaat het in de film ook niet om. Het gaat erom dat elke interventie in een bloedbad eindigt.
De film is dan ook een aaneenschakeling van bruut en bloederig geweld. Daar moet je van houden. Zoals ik al aangaf kan ik bruutheid goed waarderen, maar dan graag als onderdeel van de handeling. De splatter- en andere effecten spelen hier de hoofdrol en daar komt nog bij dat elk effect ook nog eens tergend lang wordt gerekt.
Ik ben redelijk doorgewinterd als het op gore aankomt. Toch moet ik iets opbiechten. Bij één scène smaakten de chips en de cola niet meer zo fijn. Dat is de scène waarin de bezetene haar ingewanden uitkotst. Behoorlijk weerzinwekkend.
Later las ik trouwens dat de Japanse films slechts 45 minuten speelduur hebben. Damn! Nou ja, in ieder geval heb ik nu een goed idee waar de Guinea Pig reeks voor staat en weet ik zeker dat mijn nieuwsgierigheid naar deze reeks nu ten volle is bevredigd.

“This Little Light of Mine (I'm Gonna Let it Shine)”

Portret van een mislukte superheld, een man met telekinetische krachten. Gefilmd als docudrama.

De hoofdpersoon die er als een absolute looser uitziet, heeft magische krachten en zou eigenlijk een superheld moeten zijn. Hij is het niet. De druk om zijn talenten ten goede te gebruiken is voelbaar aanwezig. Het lukt hem echter niet. Hij is geen superheld-materiaal. Teleurstellingen uit het verleden verhinderen dat.

We zien het portret van een anti-held.

In oppervlakkige zin is het allemaal wat saai. Er gebeurt zo op het oog niet heel erg veel meer dan het registeren van het dagelijkse bestaan van een soort schooier. Toch valt het met de saaiheid wel mee. Op een bepaalde manier is het kijken en meebeleven best boeiend.

We zien de dagelijkse sleur. De dagelijkse beslommeringen van het nietsdoen. De dagelijkse onderdompeling in uitwassen om verveling en pijn te verdrijven. De anti-held begraaft zich erin. In drugs, alcohol en feesten.

Het toontje is lichtvoetig. Er is wat humor. Ja, het kijkt wel prettig weg. In een ondertoon voelen we desondanks de tragiek en de depressie leven.

In een paar scenes worden zijn krachten duidelijk. Hij gaat er speels mee om. Als een deelnemer in een freakshow. Het zijn grappige maar doelloze goochelkunstjes.

Onder de veelal woedende manier waarop de trucs worden uitgevoerd is een onderhuidse strijd voelbaar. Een harde roep om naar zijn ware aard te gaan leven. Om niet voor zijn verantwoordelijkheden weg te lopen.

De film verandert langzaam van toon. Ludiek en luchtig blijven aanwezig, maar er is tegelijkertijd meer openlijke ruimte voor gevoelens van onmacht en hopeloosheid.

De film geeft weinig info over het verleden van de anti-held. De reden van zijn interne strijd blijft verhuld. Het verleden, waarin de sleutel voor het gedrag moet liggen, blijft schimmig. De film beperkt zich tot het registreren van het heden. Inzicht in het verleden is geen vooropgezet doel.

Ik vond die terloopsheid van het filmen jammer. Ik miste die ondergrond en die verdieping wel.

De muziek is lekker. De effecten zijn alleraardigst.

Niet pakkend.

Een verhaaltje over een rockband in opkomst. Tja. Dat zal waarschijnlijk wel weer sex en drugs van de clichématige aard worden. Hevig aangezet en alomtegenwoordig dus. En ja hoor dat klopt. Niet erg, maar de manier waarop is gewoon erg simplistisch en gemakzuchtig en voorspelbaar. En zo alledaags.

Het tempo waarin alle bekende duivelse zaken hun intrede doen is ongekend. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee de bandleden door het duister worden geïnfecteerd is eveneens ongekend. Sex and drugs and Rock 'n roll op een voor de hand liggende en erg uitgesleten manier verfilmd. De film zit inhoudelijk in de maximum overdrive van de alledaagsheid. Rock 'n roll en alledaags is geen goeie combinatie. Toch gebeurt het hier. Alle clichés zijn er in geperst. Alle clichés komen op een overdreven en ongeinspireerde manier voorbij.

In de film komt helaas weinig bespiegeling of intense interne strijd voor. Ok, een beetje voor de vorm dan, maar in feite is er weinig verwondering. Alles gebeurt maar gewoon en dat kijkt nogal armoedig en is bovendien niet heel spannend.

Slecht acteerwerk ook. Enkel McDowell weet iets meer diepte in zijn duistere rol te brengen. Hoewel ook hij soms ongeinspireerde momenten heeft en ongelooflijk gemakzuchtig loopt te schmieren. De anderen kunnen er niets aan doen. Die zijn van nature te licht om geloofwaardig als getalenteerde en ontspoorde leden van een rockband te figureren.

De muziek was wel aardig.

Een avonturenfilm over een zoektocht naar geheime documenten, gegoten in het format van een ouderwetse detective waarin lekker nostalgisch en redelijk gedetailleerd de misdaad wordt opgelost. Van clue naar clue. Van persoon naar persoon. Van situatie naar situatie. Het levert een plezierig kijkspel op met veel actie en achtervolgingen.

Paczynski is het hoofdpersonage. De naam leest ingewikkeld maar bekt lekker. Hij is een rasechte detective. Jim Rockford/Mike Hammer, die stijl. Roken, drinken. En uiteraard met humoristische one-liners. Greg Stuhr zet 'm goed neer.

Bij zo'n personage past ook een sfeer van somberheid en iets van persoonlijk hopeloosheid die neigt naar zelfdestructie. En die neigingen zijn er, maar zijn jammer genoeg niet erg indringend. Grimmigheid en naargeestigheid worden helaas niet overtuigend genoeg uitgebeeld in het karakter van deze detective.

Zaken als zwaarmoedigheid en troosteloosheid maken trouwens überhaupt te weinig deel uit van de sfeer van het verhaal. Het is allemaal net iets te vlakjes. Iets te gepolijst. De aanzet tot die sfeer is er, maar de inktzwarte randjes ontbreken.

Ook iets teveel subplotjes en overbodige personages. Die wekken eigenlijk enkel verwarring op die ten koste gaat van de best aangenaame en vlotlopende verhaallijn.

Ondanks die smetjes, heb ik gekeken naar een vermakelijke avonturen-detective met voldoende vaart, voldoende mysterie en voldoende spanning. Dat gezegd hebbende, blijft het spijtig dat de potentionele sferische diepte in verhaal en karakter naar mijn mening niet voldoende worden geëxploreerd.

Over content moderator Daisy (Lili Reinhart) die op het net een nasty video tegenkomt die haar niet meer loslaat. Woede en vertwijfeling nemen bezit van haar en drijven haar ertoe de maker van de video op te sporen. De woede en vertwijfeling zijn goed voorstelbaar. Ook kon ik me nog wel verplaatsen in haar gedachtegang om de maker op te sporen en te confronteren. Alleen zo teleurstellend dat het verhaal waarin dat allemaal moet gebeuren, erg zwalkt en Daisy’s inspanningen steeds minder plausibel worden. Het werd steeds moeilijker om op de film het etiketje 'geloofwaardig' te plakken.

De setting is een sterk punt. Daisy werkt in een grote steriele ruimte gevuld met rijen tafels en stoelen (de werkplekken) met op iedere werkplek een computer waarmee content voor diverse websites wordt gefilterd. In die kille omgeving klikt Daisy zich lusteloos langs legio videoclips en aanschouwt de meest verschrikkelijke dingen. Het is duidelijk dat Daisy haar werk niet met veel enthousiasme uitvoert. Ik vroeg me af waarom ze haar tijd aan het verdoen was terwijl ze zichtbaar meer in haar mars heeft. De film verzuimt helaas om de psychologische lagen van zijn protagoniste te verkennen en van de kijker wordt zo’n verkenning eveneens niet verwacht. Ok, dan niet.

In plaats daarvan kijken we mee met Daisy die de video’s snel en pragmatisch beoordeeld. Wordt een dier gedood? Dan is er sprake van dierenmishandeling en wordt de video verwijderd. Wordt een dier gedood maar gebeurt dat in het kader van het bereiden van voedsel? Dan blijft de video. Een foetus in een mixer? Oh, gelukkig. Die wordt verwijderd. Een zelfdoding? Lastig. Hangt er van af of de springer nog een laatste rede uitspreekt. Zou vrijheid van meningsuiting kunnen zijn en in die zin is de video toegestaan. Als kijker leer je op die manier de smalle grens kennen waarmee de moderatoren elke dag weer moeten spelen. Op die manier ervaar je het mentale afglijden. De psychische druk. Het murw raken. Het doorslaan.

Regisseur Uta Briesewitz liet zich door de documentaire The Cleaners (2018) inspireren. In die documentaire worden vijf jonge Filipijnse content moderatoren tijdens hun werk gevolgd. Filipijnse content moderators met een niet-westerse kijk op de dingen die bepalen wat wel en niet via de sociale media in de westerse wereld kan worden bekeken. Ook het contrast tussen de laag betaalde moderatoren en het enorme profijt dat hun werk de (Amerikaanse) techbedrijven oplevert wordt in de documentaire blootgelegd.

In American Sweatshop zijn de content moderatoren niet Filipijns. De film refereert hier en daar aan het lage salaris maar slaat de andere kritiek over. Briesewitz kiest voor het persoonlijke drama. En dat is haar goed recht natuurlijk. Door niet de psychologische diepte van het personage Daisy te zoeken, blijft de impact die het continue bekijken van afschuwelijke videos’ op haar emotionele wezen heeft, een vrij klinische beleving voor de kijker. Schokkender zijn de video’s hoewel de content niet expliciet wordt getoond. De camera laat de inhoud van aanstootgevende video’s slechts in flitsen zien. Vaak ook lees je simpelweg alleen maar de titels van de video’s of hoor je verontrustende geluiden. Het is aan de kijker om zijn verbeelding te gebruiken. In beginsel nog wel een uitdaging maar na de zoveelste video is ook die impact gering.

De film zwabbert besluiteloos tussen een ongeloofwaardige thriller en een emotioneel onderontwikkeld psychologisch drama. Als kijker kom je niet veel verder dan in verontrusting je hoofd schudden bij de gedachte aan de hoeveelheid vuilnis die over de internetgebruiker en de gebruiker van sociale media wordt uitgestort. Maar ja, dat wist de kijker eigenlijk al.

Het begint allemaal best aardig. Het intrigerende gegeven van een ontwakende geheim agent wordt lekker nonchalant gebracht. Subtiel, voorzichtig, met kleine stapjes. De transformatie van stoner naar killer is tot een bepaald moment best het aanzien waard.

Zodra de geweldsexplosies losbarsten en de actie en het bloedvergieten de rust verstoren, begint echter de ellende. Weg is de aardige sfeer die werd ingezet door de opbouw. Hiervoor in de plaats een reeks uitvergrote explosies van bloederig geweld. Welkom overkill!

Waarschijnlijk is het niet de bedoeling de film serieus te nemen, maar gooi er dan wat meer in dan overdreven geweld. Een paar leuke oneliners. Wat snedigheden. Beetje karakter. Nu is het enkel snelle actie en veel bloed. Misschien zit de humor in de overdrijving van de gewelddadigheden. Zou kunnen. Ik vond het teveel, te zouteloos en niet leuk. Humorloos dus.

Eisenberg komt beter tot zijn recht in films van een ander type. De man is geen actiefiguur. Stewart is leuk om naar te kijken, maar levert hier geen geweldig acteerwerk af. Er zou chemie zijn tussen beiden? Ik heb het gemist.

Na het grote succes van An American Werewolf in London (1981) was het vreemd genoeg pas 15 jaar later tijd voor een versie die zich in Parijs afspeelt. De film is een rasechte horrorkomedie die je maar beter niet kan vergelijken met het Londense origineel.

Met een luchtige maar acceptabele insteek, leuke personages en bijzonder aardige locaties is de film het bekijken zeker waard. De film lijkt me voor een relatief jong publiek gemaakt te zijn. Erg eng is de film niet. De humor die best leuk is, is wat infantiel en flauw. Aan de andere kant heeft de film wel een aantal brute scènes die in tegenspraak is met de luchtige teneur.

Het budget bestond uit een respectabel bedrag van 22 miljoen dollar. Blijkbaar een te schamel bedrag om de wolven met fatsoenlijke effecten tot leven brengen. De beestjes zien er wel heel goedkoop uit.

Julie Delpy is een leuke verschijning en een pluspunt. Haar verschijning lijkt trouwens in eerste instantie nog een aanzet van regisseur Anthony Waller om (zoals in bijvoorbeeld het serieuze Cat People (1982)) een zijplot met betekenis te starten over de dierlijke impulsen die in ons schuilen. Een scène waarin een opwindende Delpy met ontbloot bovenlijf seksuele getinte handelingen verricht, leidt echter tot niets meer dan een komische situatie. Ach, het zij zo. Bovendien was de situatie eigenlijk wel grappig.

Verwacht gewoon niet teveel. Met een niet al te kritische blik bekeken is dit best een vermakelijke film.

In Americana komen verschillende groepen mensen met verschillende intenties samen. Zo zijn daar criminelen, is er een onwaarschijnlijk duo, is er de vriendin op de vlucht, is er een merkwaardig gezin en zijn daar de oorspronkelijke Amerikaanse bewoners, aangevoerd door ene Ghost Eye. En tenslotte is er ook nog de zoon van de vriendin die denkt een reïncarnatie van Sitting Bull te zijn. Allen raken betrokken bij de strijd om een hemd. Niet zomaar een hemd. Een hemd dat in Indiaanse rituelen werd gebruikt, grote symbolische waarde heeft en uiteraard veel geld waard is.

Dat klinkt chaotisch en is het ook. Dat klinkt grappig. En dat is het ook. Nou ja, een beetje grappig is het zeker. De film is in een aantal hoofdstukken ingedeeld. In ieder hoofdstuk staat steeds een ander personage of groep personages centraal. Ieder hoofdstuk heeft zo zijn eigen perspectief op de gebeurtenissen. Van een chronologische volgorde in de gebeurtenissen is niet echt sprake. Het verhaal springt veelvuldig heen en weer in de tijd voordat alles en iedereen in een grote showdown tezamen komt. De structuur van de film garandeert dynamiek en kijkt prettig weg. Een nadeel vond ik dat de personages als gevolg hiervan aan de oppervlakkige kant bleven. Van sommige personages had ik best meer willen weten. Net als ik dacht “hm, interessant”, wipte de film over naar een ander hoofdstuk en naar een ander blikveld.

De film is mooi geschoten. Visueel aantrekkelijk. Mooie plaatjes. Het acteerwerk is goed. De personages zijn wat overtrokken geschetst en uiten zich veelal in coole oneliners. Ik hou daar wel van. Het is alleen moeilijk om in het verhaal ondergedompeld te raken. Daarvoor is het te springerig. Te fragmentarisch. Leuke ideeën. Leuke verhaallijnen. De onderlinge samenhang laat echter te wensen over. Op een of andere manier sluiten de dingen niet prettig op elkaar aan. De film is geen mooi rond geheel. Ik heb me er uiteindelijk maar bij neergelegd en vond Americana geen onaardige film.

Een film over de paleomthologe Mary Anning die enkele bijzondere fossiele vondsten deed in de 19e eeuw in het kustplaatsje Lyme Regis in het Engelse graafschap Dorset. Een film met prachtige fotografie en sterk acteerwerk. Ook een film met een aantal opzienbare en esthetisch gefilmde interacties tussen beide hoofdrolspeelsters Kate Winslet en Saoirse Ronan.
Altijd als ik een film bekijk die gebaseerd is op het leven van een bepaald persoon, lees ik na afloop wat tekstjes over die persoon. Meestal ontdek je dan dat een film zich nogal wat vrijheden veroorlooft met betrekking tot de invulling van de levensloop van die persoon. Dat doet deze film ook.
Het pleit voor regisseur Francis Lee dat hij niet voorgeeft een puur biografisch werk te hebben willen maken. Op die manier kunnen de interacties tussen beide hoofdrolspeelsters al iets beter geplaatst worden. Zijn redenering over een vermeende liefdesrelatie is desondanks nogal vergezocht. Volgens hem is er geen bewijs dat Anning een heteroseksule relatie had, dus voelde hij zich geheel vrij om zelf een fictieve relationele draai aan het verhaal te geven. Het zal de belangstelling voor de film waarschijnlijk goed doen, maar historisch onderbouwd is het niet. Laat ik voorop stellen dat alles mogelijk is, maar mijn vermoeden is dat beide dames slechts goede vriendinnen waren. Bij het zien van de beelden, heb ik overigens snel vrede kunnen sluiten met Lee's kromme interpretatie.
De film is vooral een romantisch drama geworden, waarin sporadisch aandacht is voor het paleotologische werk van Anning. Ook met sporadische aandacht voor het feit dat zij als vrouw geen deel kon uitmaken van het door mannen beheerste wetenschappelijke leven dat zich in universiteiten en in musea afspeelt. Veel aandacht is er voor de vriendschap tussen beide vrouwen.
De film is met ijzersterk acteerwerk ingevuld. Winslet en Ronan gebruiken daarvoor weinig tekst, maar veel mimiek. Achter elke blik en elk gebaar zit een emmer vol emoties. Aan de kijker openbaart zich een wereld van onderdrukte gevoelens, die aarzelend doorsijpelen en iets wegnemen van het ingetogen en defensieve schild dat beide vrouwen vanaf het begin uitstralen en koesteren.
Een sfeervolle film. Visueel prachtig. De film houdt van stilte en maakt vaak enkel gebruik van omgevingsgeluid. De kleurstelling is grauw, grijs en somber en toont Lyme Regis en omstreken als een mistroostig oord waar de uitdrukking "joie de vivre“ of het Engelse equivalent ervan nooit en te nimmer een levendig begrip zal kunnen worden. Tijdens het kijken waande ik mij soms in een museum en laafde ik mij aan schitterende schilderijen van Dorset en aan magnifieke portretten van de personages. Heel opvallend hoe consequent de gefilmde weergave van de personages de vergelijking met een geschilderd portret steeds kan doorstaan.
In dat laatste kader is een bepaalde scène heel opmerkelijk. Winslet staat voor een geschilderd portret van een belangrijke man maar staat zodanig geposteerd dat zij exact de contouren van de geportretteerde man invult. De camera filmt haar zodanig dat het lijkt alsof zij het is die op het schilderij staat afgebeeld. Erg mooi gedaan en tevens een veeg naar de patriarchale wereld van de wetenschap waar vrouwen en hun prestaties niet werden erkend.
Rest het verhaal. De handeling. Tja. Er gebeurt niet veel. De film blijft steken in schoonheid. In uitgekiende shots. In fijn acteerwerk. Veel verhalende beweging is er niet. De film is een museum. Schitterend om doorheen te lopen en je te laven aan prachtige kunst. Na een bepaalde tijd zit je er echter zo vol mee, dat je niet meer schoonheid kunt verdragen. Dan wil je alleen nog maar weg. De zinnen verzetten. Even wat frisse lucht inademen. Even wat vrolijker kleuren zien. Even al die kunstzinnigheid ontvluchten. Even wat minder esthetisch geamuseerd worden. Die mogelijkheid biedt de film je niet. Zelfs niet even.

Het vakantie-eiland Ibiza in de jaren 90. Martha, een vrouw van middelbare leeftijd, woont in afzondering op een afgelegen deel van het eiland. Als de jonge Berlijner Jo, die op Ibiza als dj carrière wil maken, het naastgelegen huis betrekt, lijkt de muur rondom Martha langzaam af te brokkelen.

Amnesia is een film die zich bezighoudt met de verwerking van een trauma uit het verleden. Martha is een Duitse die met de misdaden van het nationaalsocialisme aan het worstelen is. Ondanks haar emigratie uit Duitsland na de machtsovername van de NSDAP voelt ze zich medeverantwoordelijk. Ze is immers Duitse en maakt derhalve deel uit van deze misdadige natie. Een merkwaardige reden. Een andere reden wordt echter niet gegeven of gesuggereerd. .Martha gaat ver. Ze spreekt alleen nog Engels en Spaans, rijdt niet in Duitse auto’s en drinkt geen Duitse wijn. Door de toenadering van de vrolijke en open Jo slaagt Martha erin om opnieuw enig sympathie te kweken voor haar vaderland.

Een film van Barbet Schroeder, maar niet zijn beste. Hoewel de psychologische insteek interessant is, komt de filmische realisatie van het veranderingsproces dat Martha doormaakt alsmede van de platonische liefdesrelatie die zich tussen beide personages ontvouwt, nogal gekunsteld over. De toenadering van de twee verloopt te soepel. Datzelfde geldt voor het identiteitsconflict waar Martha mee worstelt. Dat lost nog net niet als sneeuw voor de zon op. Behalve de gemakkelijke omgang met de thematiek die ter sprake komt, is het verloop van het verhaal een ander zwak punt in de film. Dat verloop is weinig verrassend. De kijker is vanaf het begin op de hoogte van Martha’s Duitse verleden en elke insinuatie of openbaring daarover richting andere personages is volgens verwachting en heeft daardoor weinig impact.

Wat mij betreft de zwakste scène is de scène waarin de moeder en opa van Jo (geen sterke rol van Bruno Ganz) op bezoek komen en opa blijk geeft van een oneerbaar oorlogsverleden en op emotionele wijze zijn schuldgevoelens ventileert, is overdreven aangezet waardoor de schokkende explosiviteit die de scène beoogt niet overtuigend is. De plotselinge getuigenis van opa sluit natuurlijk prachtig aan bij de crisis die Martha doormaakt, maar een overtuigende reden voor de openbaring van opa die jarenlang heeft gezwegen, ontbreekt. Ook hier verlopen de dingen te gemakkelijk.

Gelukkig heeft de film ook sterke scènes die sfeervol zijn en waarlijk ontroeren. Een prachtige scène is bijvoorbeeld de scène waarin Martha voor het eerst in jaren haar cello oppakt en begint te spelen. Of neem de scène waarin ze een gedicht voorleest over vermoeide reizigers in een avondlandschap terwijl de kijker naar beelden kijkt van een reusachtige lariksboom. Tijdens dergelijke scènes proef je de echte emotie die de film veel meer had moeten uitstralen.

Een ernstige aanrijding met een auto en een man die in een kale kamer uit een coma ontwaakt.

Zo begint het. Vervolgens ontvouwt zich op trage wijze het bizarre verhaal achter deze mysterieuze gebeurtenissen.

Het acteerwerk is ingehouden en zakelijk. De dialogen zijn kort en bevatten soms wel en soms niet ter zake doende informatie. Langzaam en subtiel verkrijgt de kijker enig inzicht in de personages. De achtergronden en beweegredenen worden langzaam ingekleurd.

Het huis waar de personages zich bevinden, is opvallend schaars en ouderwets ingericht. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan. Het is alsof het huis en zijn bewoners zich in een tijd bevinden die afgescheiden is van de moderne wereld. Bizar.

Door de samenvoeging van al deze elementen ontstaat in de film een sfeer die steeds onnatuurlijker en onaangenamer aanvoelt. De sfeer en het mysterie worden fantastisch uitgespeeld.

Echte binding met het verhaal is er helaas nooit. De kijker houdt altijd afstand tot de personages. Ze zijn nooit innemend of menselijk. Het zijn vreemdsoortige wezens waar de kijker geen band mee kan ontwikkelen. Er is geen warme emotie of inleving mogelijk.

Toch een groot minpunt aan een verder prachtig vormgegeven film.

Just Short of Perfect is een Braziliaanse komedie die niet grappig is. In de film draait het om de relatie van een vrouw met een kleine man. De grappige toespelingen liggen voor de hand. De grappige situaties zijn voorspelbaar. De morele boodschap is simpel en luidt: het maakt niet uit hoe je er uit ziet, het is het nnerlijke dat telt. Een zoetsappige en voor de hand liggende boodschap en zeer geschikt voor de goedkope feelgood die in deze film wordt opgediend.

De film is trouwens en remake van een Franse film, die weer een remake is van een Columbiaanse film die weer een remake is van het Argentijnse origineel met de titel Corazon de Léon. Er bestaan dus veel versies in diverse taalgebieden. In alle landen waar de film werd uitgebracht werd hij een groot succes. Nou, dat triggerde mijn belangstelling natuurlijk. Goede komedies zijn immers dun gezaaid.

De beschouwing is teleurstellend. Just Short of Perfect is gewoon een hele matige film. De humor is niet heel fijnzinnig. Het kleine formaar van de hoofdpersoon is aanleiding voor goedkope grappen. Van mij mag humor best grof of ruw zijn, maar dan wel graag voorzien van enige originaliteit. En daarin blinkt deze film niet uit.

De film is vooraal erg saai. De kijker kan de route die gevolgd gaat worden op voorhand al uitstippelen. Tijdens die route word je heel sporadisch opgevrolijkt door een onverwacht aardig moment. Dat is maar even. Het zijn vooral flauwe grappen, flauwe situaties en zoetsappige feelgood, die voorbij komen.

Slechte film.

Als fan van (actie)films uit Hollywood regisseerde Dick Maas in de jaren 80 films die niet onder de noemer ‘verantwoorde Europese arthouse’ vielen. Veel Nederlandse films waren in die tijd boekverfilmingen met diepere lagen en gecompliceerde personages. Actiefilms van Nederlandse bodem waren er niet of amper. Dick Maas was een vreemde eend in de bijt maar wel een hele succesvolle. Hij maakte thrillers met een simpel verhaal, met herkenbare personages en met veel actie. Hij had er groot succes mee.

Amsterdamned is zo’n film. Een film die de mosterd duidelijk uit Hollywood heeft gehaald. Neem alleen al de personages. Hoofdrol Huub Stapel zou zo uit een Amerikaanse politiethriller kunnen zijn weggelopen. Zijn sidekick Serge-Henri Valcke is ook al zo herkenbaar. Een typische Hollywood sidekick, die met klunzig gedrag voor de comic-relief zorgt. Heel herkenbaar, maar ook heel leuk.

Amsterdamend voedt zich overduidelijk met andere films. Dick Maas doet overigens meer dan het kopiëren van bestanddelen uit bekende Amerikaanse actie- en buddy films. Bij het kijken naar Amsterdamned wordt duidelijk dat hij ook de nodige horrorfilms heeft verorberd. Met name op de momenten dat de killer toeslaat, komen herinneringen aan de enscenering van een aanval van de witte haai of van een piranha boven.

De verhalende originaliteit is ook ver te zoeken. De film is gebaseerd op een verhaal dat bestaat uit een verzameling scènes die heel clever zijn afgekeken van Amerikaans werk. Is dat erg? Wat mij betreft niet. Ik vind het samenraapsel van stijlen en genres heel goed verteerbaar. Misschien is het dan wel allemaal niet bijster origineel, maar het kijkt verdomd lekker weg. Ik denk dat mijn waardering voor de film lager zou zijn uitgevallen als de seting Amerikaans was geweest. Door de situering van het verhaal in Nederland doen al die verzamelde scènes zelfs enigszins fris aan.

Amsterdamned hanteert een typisch toontje. Een spottende ondertoon die soms zelfs naar cynisme neigt, klinkt in al zijn voegen door. De personages (Huub Stapel voorop) hebben bijna allemaal een bittere en spottende manier van communiceren. Iedereen spuit teksten die bol staan van de gevatheid. De humoristische oneliners vliegen je om de oren. Erg on-Nederlands, maar ik kon het goed hebben.

De aanloop naar de finale is spannend. Een dynamische achtervolging door de grachten vormt de opmaat voor de showdown. En die valt op en tegen door zijn lethargische uitstraling. Heel plotseling en weinig opwindend wordt er een einde aan de film gebreid. Zonder veel slag of stoot worden gaatjes gedicht en is het opeens voorbij. Afknappertje!

Amsterdamned is een film die je niet met een al te kritische bril op moet bekijken. Een ietwat gedateerd samenraapsel van bijeengesprokkeld materiaal dat zijn oorsprong vindt in Amerikaanse films uit de jaren 70 en 80. Een fijn samenraapsel. Dat zeker. Amsterdamned kijkt verrekte prettig weg.

Amsterdamned was een goede en spannende film. Het vervolg dat bijna 40 jaar op zich liet wachten is een solide film die prima vermaak biedt, maar die mijn verwachtingen niet geheel kon inlossen. Je ziet het vaker bij een vervolg op een succesvolle film. In het streven om zoveel mogelijk kijkers van het eerste uur nostalgisch te prikkelen en tegelijkertijd een nieuw publiek aan te spreken, gaat meestal iets verloren. Bij Amsterdamned II is dat niet anders. Het vervolg oogt minder fris, is narratief minder rechtlijnig en presenteert minder adembenemende actiescènes. Ook de toon van de film is anders. Laconieker. Luchtiger.

Nostalgische momenten zijn er voldoende. Alleen al het begin van de film doet denken aan het begin van de eerste film. En in de loop van de film herken je meer parallellen. De kijker die de eerste film niet heeft gezien zal vaker worden verrast dan de ervaren kijker. Toch weet regisseur en schrijver Dick Maas ondanks de vele parallellen tussen beide films voor voldoende spanning te zorgen om ook de ervaren kijker prima vertier te bieden. De film blijft dicht genoeg bij het origineel om de nostalgische kijker te bedienen en verwijdert zich er steeds net genoeg van om succesvol spanning en nieuwsgierigheid op te wekken.

De actiescènes stellen ietwat teleur. Grootschalige actie zien we pas later in de film en die actie zag er bij Maas wel eens beter uit. Holly Mae Brood is ok en het weerzien met oude bekende Eric Visser (Huub Stapel) is een leuk weerzien. Stapel vult de rol met een knipoog en veel zelfspot in. Dat past want het is vooral de luchtigheid die in deze film prominent aanwezig is. Prominenter dan in de eerste film in elk geval.

Neemt niet weg dat Amsterdamned II gewoon een solide thriller is waaraan Dick Maas bijna 40 jaar later een vleugje mysterie en een vleugje humor toevoegt. Amsterdamned II is niet zo goed als Amsterdamned, maar is zeker een film die prima vermaakt.

Het dromerige begin laat onscherpe beelden en krachtige koraalzang langzaam via heldere beelden van weidse bossen overgaan naar een man met een geweer gelegen op een veldbed in een rustieke houten hut. Daarna bekijkt de camera een mistroostig bos vol nevel. Een mysterieus houtsnijwerkje wordt in de grond gevonden. De muziek is intussen overgegaan van zang in verontrustende krassende klanken. Mooie start.

Het begin is een droomscène die gedroomd wordt door hoofdpersonage Tomaz, die misschien ooit eens op een veldbed in een hut lag, maar nu als dakloze en werkzoekende in een Westerse stad in vervallen gebouwen op een matras de nacht doorbrengt. Hij grijpt de kans aan om in een vochtig herenhuis waar het andere hoofdpersonage Carla met haar zieke moeder woont en waar schimmel welig tiert, als inwonende klusjesman te gaan werken. Een schitterende locatie voor een horrorfilm.

Als de film na de sfeervolle opbouw eenmaal in het herenhuis met hangsloten, bebloed bedlinnen en gedecoreerde muren en plafonds is aanbeland, blijkt de film zich als een absolute slowburner te ontwikkelen, die veel geduld vraagt van de kijker en zich op het horrorvlak heel rustig houdt. Het eerste ruime halve uur wordt besteed aan opwarming. Aan sfeerschepping. Hoewel het mysterie van het houtsnijwerk in flarden onheilspellend terugkomt en kaarslicht zorgt voor een spookachtige atmosfeer, verblijft de kijker in deze fase van de film vooral in een karakterdrama. Niet in een horrorfilm.

Het langzaam verglijdende verhaal bouwt weliswaar spanning op en genereert mysterie, maar de uitwerking daarvan is tamelijk onbevredigend. Opzettelijk wazig. Opzettelijk ondoorgrondelijk. Aanmatigend, vond ik het. Ik kon er weinig sympathie voor opbrengen.

Heb je als kijker echter doorzettingsvermogen getoond en heb je je door het drama geworsteld, dan kun je wel nog genieten van Bodyhorror, beklemmende sfeer en een aangename bedreiging. Die bedreiging is verrassend, breekt de duffe boel een beetje open en wekt verwachtingen. Die blijken te hoog gespannen. Wat volgt is een tomeloze reeks aan verhalende twisten. Onlogisch en vermoeiend. Bovendien duwt regisseur en scenarist Romola Garai je en passant haar wereldvisie nog even door de strot. Laat maar.

Amulet is een film die pretendeert interessant te zijn maar het wat mij betreft niet is. Technisch prachtig. Magnifieke sfeer. Af en toe spannend. Verhaaltechnisch echter weinig boeiend.

Amy is geen saaie documentaire. Aan de hand van privéfoto’s, privévideo’s en archiefmateriaal. schetst Asif Kapadias het leven van Amy Winehouse. Een documentaire zonder talking heads. De filmmaker knoopt al het foto- en filmmateriaal aan elkaar tot een overweldigende beeldenvloed die hier en daar wordt begeleid door commentaar van mensen uit Amy's omgeving. Die werkwijze levert een enerverende en emotioneel pakkende documentaire op.

De film laat schrijnende dingen zien. Ook heeft de film kritiek op de manier waarop de media haar belagen. Die manier is allesbehalve fatsoenlijk, maar tegelijkertijd reproduceert de docu wel heel hartstochtelijk en ongeremd zeer indringend beeldmateriaal van de private Winehouse. Af en toe kwam het woord sensatiezucht in me op. Amy is dan ook een oppervlakkige film. De dingen die de kijker te weten komt, geven geen diepzinnige achtergronden bloot. Geen nieuwe inzichten. Geen verrassingen. De film stijgt amper boven het niveau van de bekritiseerde boulevardpers uit.

De kampen worden nogal simplistisch verdeeld. De slechte vriend. De slechte vader. De goede bodyguard. De goede manager. Ze komen nogal eendimensionaal over. Daartussenin de emotioneel breekbare Amy Winehouse die dan weer onder invloed staat van de ene figuur en dan weer van de andere figuur. Afglijdend, weer opkrabbelend en toch weer afglijdend. Zo simpel en zwart-wit zal het toch allemaal niet zijn geweest. Desondanks heb ik geboeid gekeken. Verschrikkelijk treurig om te zien hoe een fantastisch talent naar de ondergang drijft.

De plotbeschrijving klinkt naar iets dat weliswaar niet heel intrigerend maar wel komisch kan zijn. Vier jeugdvrienden gaan op gevorderde leeftijd naar de Amazonejungle om hum jeugddroom waar te maken. Het maken van een Blockbuster. Omdat de film Anaconda (1997) voor de groep toentertijd een openbaring was, moet de Blockbuster een nieuwe versie van die film worden.

Anaconda is een avontuurlijke actiekomedie en geen goede film. De film is een aaneenrijging van standaardsituaties. Het verhaal is voorspelbaar en boeit amper. De vier begeven zich naar de Amaone, huren daar een slangenbezweerder met een slang, huren een boot en zakken de rivier af. Vervolgens geburt hetgeen dat je verwacht dat er gebeurt. Ok, niet helemaal, want er loopt nog een tweede verhaallijn naast de hoofdlijn. Een lijntje dat handelt over illegale goudzoekers en behoorlijk vervelend en volkomen overbodig is. Het enige aangename dat het tweede lijntje oplevert is de aanwezigheid van Daniela Melchior die er leuk uitziet, sporadisch in beeld is en helemaal niets aan de handeling bijdraagt.

De film is niet spannend. Niet avontuurlijk. En misschien nog wel het meest teleurstellende: de film is niet grappig. Het scenario is schaamtevol slecht. Geen enkele acteur wordt uitgedaagd om iets bijzonders van zijn rol te maken. Thandive Newton fungeert slechts als aangever voor de "grappen" van de andere personages. Steve Zahn vertelt onleuke grappen over drugs. Paul Rudd speelt mechanisch en lijkt zijn gevoel voor komische timing kwijt te zijn. Jack Black voert zijn gebruikelijke onemanshow op maar (eerlijk is eerlijk) wist mij als enige af en toe een lach te ontlokken.

Het meest vervelende aan de film vond ik de voorspelbaarheid. Elke scène in de film ziet er kunstmatig geconstrueerd uit. De opbouw van een scène werkt bijna zonder uitzondering naar een pointe toe die gemakkelijk voorspelbaar is. En behalve voorspelbaar vooral ook erg ongrappig. Anaconda is een film waaraan je niet kunt afzien dat er bij de totstandkoming inspiratie aan te pas is gekomen. Anaconda is een nietszeggende film. Ben trouwens wel nieuwsgierig geworden naar de film uit 1997. Dat heeft dit vehikel dan wel voor elkaar gekregen.

Als je je hebt voorbereid op een heuse horrorfilm met shockeffecten van fysieke en psychologische aard dan is deze Duitse productie erg tegenvallend. Als je je hebt voorbereid op een spannende film dan is deze Duitse productie nog steeds tegenvallend. Als je je hebt voorbereid op een hele matige en dodelijk saaie Duitse productie dan zit je echter goed.

De film brengt teleurstellend weinig opwinding teweeg. Zelfs een kleine jumpscare is teveel gevraagd. Er is geen flintertje spanning te bekennen. Het is matig, matig. De kwalificatie horror is volkomen onterecht. Thriller/Krimi dekt de lading beter. Maar dan wel eentje van de saaie en belegen soort.

Toch gek, want het verhaal is niet onaardig en de setting is uitermate geschikt voor het betere griezelwerk. Een heerlijke kille anatomische ruimte waar de lichtval de fantasie prikkelt en waar de lijken voor het oprapen liggen. De spannende en ongemakkelijke mogelijkheden van zo'n fantastische setting blijven echter onbenut. De setting genereert geen spanning en suspense. De ruimte roept amper een duistere en onheilspellende sfeer op. Het gebruik ervan is gewoon te klinisch en brengt daardoor geen sfeervolle meerwaarde in de film.

Het verhaaltje dan. Dat leent zich voor nagelbijtende spanning, maar is simpel uitgewerkt. Er zijn geen konijnen die uit hoge hoeden komen. Het is rechttoe rechtaan. Het is saai en onbeholpen. Het is voorspelbaar met veel herhaling van zetten. Het is veel gedans om een thema zonder expliciet iets te tonen. Dat laatste geldt trouwens ook voor de anatomie van de personages die zich op het romantische vlak laten gelden. De film blijkt ook op die momenten uit te blinken in prikkelvrije suggestie.

Het is gewoon een vervelende film. Er is geen enkele spetterende en huiveringwekkende scène te bekennen. Nou, ok dan, de finale spettert een beetje, maar die steekt dan weer dermate knullig in elkaar dat de film toch nog met een teleurstellende sisser afloopt. Geheel in stijl met de rest van de film dus. Gründlich is het wel.

Verschrikkelijke film.

Op zoek naar de waarheid in dit uitvoerige verhaal over een rechtszaak waarin wordt geprobeerd de waarheid over een val boven tafel te brengen. Ligt een ongeluk of een opzettelijke daad ten grondslag aan de val die het leven kostte aan de man die de echtgenoot was van protagoniste Sandra en de vader van de jongen Daniel? Moord, zelfmoord, een glijpartij? Anatomie d’une Chute is een zoektocht naar de waarheid in het bijzonder en naar waarheid in het algemeen. Een frustrerende en wijdlopige bezigheid omdat de waarheid er voor elke betrokkene anders uitziet en die diverse waarheden tamelijk langdradig worden geanalyseerd..

Sandra Hüller speelt Sandra. Zij is een gerenommeerde auteur die wordt vervolgd omdat zij mogelijk verantwoordelijk is voor de dood van haar man. Een formidabele rol van Hüller wier personage van regisseur en coauteur Justine Triet de volledige aandacht krijgt. Sandra is een koel persoon met een beklemmende aanwezigheid. Ze hult zich in gecultiveerde onverschilligheid. Ze toont amper emotie en verspreidt een verstikkend gevoel dat zelfs onaangenaam aanwezig is als ze in een scène eens niet op de voorgrond staat. Een diepgaand beeld van haar karakter ontstaat echter niet. Ik vond haar tamelijk onsympathiek en gunde haar de schuld aan de dood van haar man. Eerder een gevoelsmatige dan een feitelijke mening, want Hüller acteert werkelijk fantastisch.

De film schommelt genregewijs tussen een relatiedrama en een rechtbankdrama en is eigenlijk maar matig interessant. Breedvoerige reconstructies van het dodelijke gebeuren worden afgewisseld met relationele flashbacks en ellenlange dialogen. Uitputtend is het. De spanning die de aanvangssituatie oproept is al snel verdwenen. Ondanks de fantastische hoofdrolspeelster en de alleraardigste fotografie is er niet veel dat appelleert aan de opwekking van nieuwsgierigheid. De zoektocht legt geen juridische of psychologische scherpzinnigheden bloot. In plaats van fascinatie voor het onderzoek, de rechtszaak, de personages ontstaat vooral ongedurigheid en frustratie over het dialogische geweeklaag en het wazige gedraai dat zo opzichtig door de visuele handicap van zoon Daniel wordt gesymboliseerd. Men draait tot vervelens toe steeds maar om de hete brij heen. Het is enigszins vermoeiend om te aanschouwen.

Sandra heeft het door. Getuige haar wijze woorden: “All this blahblahblah here and more time is gone“. Het is tevergeefs. Haar uitbarsting verandert niets. Het geëmmer neemt geen einde en de zoektocht is nog lang niet volbracht. Ik zet door, haal het einde, ben blij en vind Sandra Hüller een groots actrice.

Met de verfilming van de roman Anatomy of a Murder begeeft regisseur Otto Preminger zich op bekend terrein. Met een rechtenstudie achter de kiezen en een vader die advocaat was, kon Preminger op eigen ervaringen teruggrijpen en die in zijn film verwerken. Zijn verbeelding van een rechtszaak is een realistische en zit vol kwesties die zich in de conflictueuze schemering van rechtspraak en moreel besef bewegen.

In de film worden die kwesties spannend uitgespeeld in de confrontaties tussen beide advocaten gespeeld door James Stewart en George C. Scott.. Dat gebeurt in de retoriek en in het gebaar. Beide advocaten gebruiken elke denkbare tactiek en strategie. Ze verzwijgen bepaalde details die ongunstig zijn voor hun zaak, benadrukken gunstige factoren en wenden boosheid en verbijstering voor om de ander te intimideren. De waarheid doet er eigenlijk niet erg toe. De rechtszaal is een ruimte waar de acrobatiek van het woord en de kunst van het improviseren het waarheidsgehalte bepalen. Veel in de rechtszaal bestaat uit overdonderend kabaal, uit het zaaien van verwarring, uit show en is niet altijd feitelijk onderbouwd.

James Stewart speelt Paul Biegler. Een advocaat die al een tijd lang geen heuse rechtszaak heeft gehad. Hij verdedigt een man die wegens moord is aangeklaagd. Stewart speelt het type dat hij wel vaker speelt. Vrijgezel. Beetje ouderwets. Laconiek. Maar ook scherpzinnig. Stewart speelt Biegler gewoon goed. Zijn opponent wordt gespeeld door George C. Scott. Een doorgewinterde advocaat. Prima rol. Verder nog een opgefokte en onaangename Ben Gazzara (geen favoriet, maar hier ok). En een aangename Lee Remick. Leuke rol ook van Arthur O' Connell als drankzuchtige hulp van Stewart.'

Anatomy of a Murder is een vermakelijke en spannende film die enig licht werpt op de vraag of het algemene morele gevoel dat loskomt bij de term gerechtigheid overeenkomt met de praktijk van de rechtspraak. Een oude maar intrigerende vraag die in deze film duidelijk wordt beantwoord.

De onderliggende muziek is trouwens fantastisch en van Duke Elllington. De man is ook nog even kort te zien in een scène met Stewart. Leuk.