Meningen

Sinds dat Casablanca mijn top 10 binnengeschoten is, was ik benieuwd in welke film Humphrey Bogart nog meespeelde. Ik kwam uit op deze film die een jaar later is uitgebracht dan Casablanca en zich ook tijdens de tweede wereldoorlog afspeelt.

Sahara is een tijdloze, spannende oorlogsfilm die gemaakt is voor propagandadoeleinden. Maar dat is meteen ook het negatieve punt aan de film, men moest er weer voor zorgen dat de Amerikanen de echte helden zijn van de oorlog en wat dan ook niet toevallig is, is dat Sgt. Gunn de leiding heeft over een vreemd groepje van diverse nationaliteiten waardoor het Amerikaanse heroïsme weer vingerdik aanwezig is. Verder heeft de film wat last van een gebrek aan realisme: zo kwam het wat ongeloofwaardig over dat amper 9 soldaten bijna een heel bataljon van 500 nazi's afknalt. Maar stoort dat? Helemaal niet. De film is zeer spannend, heeft de tand des tijds goed doorstaan en kent prachtige actiescènes, overigens vind ik de muziek heerlijk ouderwets, past het zwart/wit gebruik goed bij de film en vind ik Humprey Bogart weer schitterend.

4.0 sterren

Een kleine verbetering tegenover het vorige deel, al vond ik het teveel aan flashbacks naar de vorige delen nogal onoverzichtelijk en vreselijk werken. Ook was deze film weer meer van hetzelfde met wat idiote toevoegingen aan het verhaal (nu blijkt Jigsaw nog meer hulp gekregen te hebben) en vond ik het tempo van het verhaal gewoon net iets te snel bij momenten. Ook merk ik op dat de film minder eng is dan de eerste twee delen, de film begint met andere woorden meer weg te hebben van een spannende thriller dan van een angstaanjagende horror. Visueel is het trouwens ook weer meer van hetzelfde met dezelfde grauwe settings en deprimerende sfeer. Wat deze film toch nog voor een stuk red zijn de (weeral) goed bedachte hindernissen die de slachtoffers moeten afleggen en de spannende slotscènes waarbij ik niet wist hoe het verhaal zou aflopen.

2.0 sterren

I'm Tony Montana! You fuck with me, you fuckin' with the best!

Deze film vandaag voor het eerst sinds enkele jaren nog eens herzien en er eindelijk een score aan gegeven. Laat ik maar meteen heel positief zijn: Scarface is de beste film volgens het Rise & Fall principe ooit gemaakt, beter dan alle films van Martin Scorsese. Dat heeft er natuurlijk ook wel mee te maken met het feit dat Brian de Palma het coolste personage ooit gekozen heeft en dat dat personage gewoon perfect wordt neergezet door Al Pacino die de sterren van de hemel speelt als 'politieke vluchteling' uit communistisch Cuba die in no time aan de top geraakt in de drugshandel.

Wat meestal het nadeel is aan films in dit genre is dat ze meestal wat langdradig overkomen of niet interessant zijn door de trage opbouw van het verhaal. Deze film daarentegen heeft het perfecte tempo om dit verhaal boeiend te houden vanwege de spanning, de drama, de knappe one-liners en natuurlijk de meest vermakelijke actiescènes. Wat ik verder ook zeer goed vind aan deze film is de evolutie die je ziet in het personage Tony Montana, hoe het personage door hebzucht ten onder gaat.

Voorlopig hou ik het op een 4.5 al kan dat cijfer na een tijd nog verhoogd worden naar een 5.

4.5 sterren

Only in a world this shitty could you even try to say these were innocent people and keep a straight face.

Zonet voor de tweede keer in mijn leven deze film bekeken, en ik kan me alleen maar aansluiten bij zowat alle mensen al gezegd hebben op dit topic die positief waren over het acteerwerk van Morgan Freeman en Brad Pitt, de sfeer, de settings en dergelijke. Alles was nagenoeg perfect.

Ik had alleen niet door dat John Doe gespeeld werd door Kevin Spacey tot dat ik de eindcredits zag, met zijn 'kale kop' is hij nauwelijks te herkennen. Verder was dit gewoon de beste acteerprestatie van Freeman dat ik ooit al gezien heb, en Brad Pitt was ook weer redelijk sterk, alleen in Fight Club zet hij een betere rol neer. Het einde is gewoon onvoorspelbaar, niemand had het einde kunnen zien aankomen. Enig klein minpuntje is de soundtrack die weinig memorabel was, dat kon misschien ook wel komen omdat ik er niet zo zeer op gelet heb maar het overheerste in elk geval niet.

4.5 sterren

Onverwacht een zeer goede film noir van Robert Wise. Het eerste half uur maak je als kijker kennis met het bokswereldje van de jaren '40 en krijg je te zien hoe het hoofdpersonage met de bijnaam Stoker zich klaarmaakt voor het boksen. Tijdens dat half uur merk je ook op hoe zijn vrouw zich ernstig zorgen maakt over de gezondheid van haar man aangezien Stoker niet meer zo jong is i.v.m. zijn tegenstanders. Maar het is pas na die eerste dertig minuten aan spanningsopbouw dat de film echt interessant begint te worden, want de boksscènes met her en der wat geroep en reacties van het publiek waren op z'n minst spannend te noemen. Uiteindelijk zal Stoker moeten boeten voor een weddenschap tussen een misdadiger en zijn manager, Stoker wordt trouwens uitstekend neergezet door Robert Ryan.

De sfeer in deze film zit zoals bij vele films binnen het genre weer zeer goed, mede dankzij het schitterende camerawerk en de soms originele camerashots (zoals de schaduw van het orkestje tegen de muur van het steegje). Het idee van een real-time verhaal binnen 72 minuten pakt verder ook opvallend goed uit bij deze film, vooral omdat het verhaal nogal simpel van opzet is.

4.0 sterren

Toch een redelijke tegenvaller..

De eerste keer dat ik merk dat ik het acteerwerk van Brad Pitt irritant vond, en ik heb nu toch al behoorlijk wat films met hem in één van de hoofdrollen gezien die ik enorm goed vond. In Seven, Fight Club en Inglourious Basterds vond ik hem zelfs zeer sterk acteren, hier kan ik toch wel veilig stellen dat de rol in deze film hem niet zo goed afging. Dat was vooral te wijten aan dat Duitse accent dat gewoon verschrikkelijk klonk, het werkte totaal niet en kwam ook al niet geloofwaardig over. Mede door dat accentje kwam zijn acteren nogal 'gemaakt' over. De rest van de cast zette ook al geen buitengewone rollen neer waardoor de film op vlak van acteerwerk toch behoorlijk faalt.

Het verhaal was best in orde afgezien van wat clichés hier en daar, het was alleszins nog redelijk boeiend te volgen. De landschappen en de cinematografie waren gewoon geslaagd, is niets op aan te merken. Soundtrack was opvallend weinig memorabel voor het feit dat John Williams de muziek verzorgde in deze film, zeker als je weet dat hij onder andere de muziek schreef voor Jurassic Park en Schindler's List. Maar het zou natuurlijk ook wel kunnen dat ik gewoon niet goed op de muziek gelet heb. Wat ik toch nog wel als positief ervaar is het respect voor de Boeddhistische cultuur dat in deze film opvallend mooi naar voren komt, maar dat was dan ook één van de weinige zaken waar ik positief over was.

2.0 sterren

Shane, misschien niet de beste western ooit gemaakt maar wel één van de meest memorabele. Dat heeft vooral te maken met de prachtige achtergronden en natuurbeelden die voor deze film geschoten zijn. Alleen al de beginscène was veelbelovend: beelden van een wijdse omgeving met een hert dat in een riviertje staat met bergen op de achtergrond. De film bleef dit niveau van prachtige achtergronden de hele tijdsduur handhaven. Deze film bewijst in elk geval dat widescreen en high definition geen vereiste zijn voor het maken van een visueel mooie film. Het verhaal was onderhoudend en van tijd tot tijd spannend, de soundtrack was dan weer weinig memorabel.

Een gezinnetje dat een boerderij heeft in een vallei wordt, net als de andere boeren, bedreigd door de landeigenaar. Gelukkig komt er een vreemdeling hulp bieden, namelijk Shane. Shane is het type held waarvan je weet dat hem niets zal overkomen. Zijn achtergrond is zoals zo vaak onbekend en zijn toekomst is volkomen onzeker. Als kijker vraag je je dan ook af wat zo'n man bezielt om nooit te settelen op één plek. Het zoontje van de boer kijkt enorm op naar deze cowboy en ook de vrouw lijkt meer te koesteren dan enkel vriendschappelijke gevoelens. Acteurs doen het in deze film meer dan behoorlijk. Jean Arthur speelt (zoals altijd) haar rol uitstekend, Alan Ladd zette een coole held neer en ook Van Heflin wist te overtuigen. Alleen Brandon De Wilde was af en toe vervelend als boerenzoon. Zijn overdreven adoratie voor Shane en meermaals 'Shane'-geroep werd soms wat vervelend.

Maar al bij al een western die je - of je nu van het genre houdt of niet - gezien moet hebben.

3.5 sterren

De film stond al een hele tijd op men verlanglijstje en ik ben blij dat ik de film uiteindelijk gevonden heb en de tijd vond om 'm te kunnen zien aangezien je toch zo'n vier uurtjes moet reserveren om de film te kunnen bekijken.

Ik stond eigenlijk nogal wantrouwig tegenover de film, gezien het jaartal en de lengte van de film had ik dan ook eerder een film verwacht die de tand des tijds niet goed doorstaan zou hebben, dat blijkt na het zien reuze mee te vallen. Ik kan me dan ook alleen maar aansluiten bij mensen die positief waren over deze film. Binnen enkele minuten zat ik al in het verhaal en ontdekte ik een prachtig opgebouwd epos die me van de eerste tot de laatste minuut wist vast te grijpen. De personages werden op een heel goed tempo voorgesteld, iets waar veel films slecht op scoren, de spanning was netjes opgebouwd en ik leefde steeds meer mee met de personages. Daar waar vele mensen het acteerwerk storend vonden heb ik juist genoten van de acteerprestaties, ik hield wel van het overacteren, met name bij Toshirô Mifune die Kikuchiyo speelde, het paste in elk geval goed bij het verhaal. Hij domineerde de film ook wel wat met zijn rol, maar ik vond alle zeven samourai memorabel, ze zetten allemaal een interessant personage neer. Alleen de gevechtsscènes hadden naar mijn mening wat beter gekunnen, maar dat is dan ook het enige minpuntje en het deed geen afbreuk aan dit prachtig Samourai-avontuur.

5.0 sterren en een hoge notering in mijn top 10.

Wat krijg je als je één van de beste schrijvers aller tijden met één van de beste regisseurs aller tijden verbind? En daar dan ook nog eens één van de beste acteurs aller tijden in betrekt? The Shining is het antwoord.

Ik had deze film enkele jaren geleden al eens gezien maar ik kon me niet alles meer herrineren, ik wist wel dat de film toen een behoorlijke impact had op mij. Toen ik me hier op de site inschreef vorig jaar, had ik dan ook besloten om nog geen stem te plaatsen en te wachten op een herziening. Eindelijk was dat moment (deze avond) aangebroken en heb ik de film terug herzien, en wederom maakte de film indruk op mij. Het is en blijft de meest spannende thriller aller tijden..

Wat ik zo interessant vind aan films van Stanley Kubrick is dat de filmtechnische elementen zoals het kleurgebruik en de symmetrische shots best opvallend zijn, dat was al zeer duidelijk in A Clockwork Orange maar dat wordt hier nog maar eens opnieuw gedaan. Een voorbeeld zijn de hotelsettings van het Overlook Hotel, alles oogt heel ruimtelijk en symmetrisch, alsof je naar het 'Laatste Avondmaal' van Da Vinci kijkt. Het personage zie je altijd centraal in een ruimte staan terwijl dat de muren en de omgeving aan beide kanten van het personage hetzelfde lijken te zijn. Ook het kleurgebruik is weer opvallend, op sommige momenten maakt Kubrick gebruik van de meest felle kleuren zoals de vloer in die slaapkamer en de toiletten in de Gold Room. Verder zijn er ook weer prachtige en originele shots zoals die camera die de hele tijd achter Danny hangt wanneer hij op zijn driewieler door het hotel rijdt, de camera volgt hem op dezelfde hoogte als Danny en slechts een meter of twee van hem af. De locaties zijn ook zeer geslaagd: grote, open ruimtes waar je niet in je eentje zou willen rondlopen, en zeker ook noemenswaardig is die reusachtige doolhof. Een ander element dat kenmerkend voor Kubrick is, is de soundtrack die zoals bij vele Kubrick-films redelijk hoogstaand is. Ook hier is de soundtrack heerlijk onheilspellend en soms valt die muziek op de juiste momenten abrupt stil.

Jack Nicholson begin ik steeds beter en beter te vinden, ik vond hem al schitterend in 'One Flew over the Cuckoo's Nest' en 'A Few Good Men', ook hier zet hij zijn rol schitterend neer. Ik vind dit zelfs tot nu toe zijn beste rol, hij komt zo al een beetje gestoord over, iets wat voor deze film uitermate goed past. Verder zijn ook Shelley Duvall en Danny Lloyd zeer goed gecast.

The Shining krijgt van mij het maximum aantal sterren en uiteraard een plaatsje in mijn top 10, Die Hard ligt eruit.

5.0 sterren

Ik heb deze film opgezet met de verwachtingen dat het weer een clichématige, Amerikaanse en voorspelbare Hollywoodthriller ging worden en wat was ik blij dat ik ernaast zat. De film begon eigenlijk redelijk matig met het typische groepje tieners: het domme blondje, de stoere, zwijgzame kerel, het verstandig meisje dat ook het hoofdpersonage is en nog zo'n sociaal gastje dat wilt scoren bij de meisjes. Wat volgt zijn een aantal plotwendingen die ik helemaal niet zag aankomen, toegegeven de film leunt wel op een aantal toevalligheden en ongeloofwaardige handelingen/ gebeurtenissen, wat niet tegenhield dat het toch wel best spannend en onvoorspelbaar was. Uiteindelijk mondt de film uit in een redelijk gruwelijke ontknoping. Afgezien van het toch wel spannende verhaal was al de rest nogal redelijk standaard: acteerprestaties, saaie soundtrack, standaard camerawerk,...

2.5 sterren

Wederom een sterke documentaire van Moore, juist doordat hij sommige situaties uitvergroot en er een schepje bovenop doet komt de realiteit extra hard over, iets wat voor een eye-opener van dit formaat wel nodig is. De voorbeelden zijn dus soms wel wat overdreven, zo pikt hij er mensen uit in Frankrijk die nooit pech hebben of die alles in de schoot geworpen krijgen. Verder wordt een gemiddeld Frans gezin er voorgesteld als een gezin met een gezamenlijk inkomen van bijna 8000 euro per maand, dat terwijl Frankrijk ook kampt met werkloosheid en heel veel mensen er ook maar net het bestaansminimum hebben. Maar het stoort allemaal niet zo hard aangezien Moore alleen maar zijn standpunt probeert duidelijk te maken. Verder is de documentaire gewoon vermakelijk en goed opgebouwd, het is trouwens niet alleen interessant voor Amerikanen maar ook voor ons als Europeanen kan dit wel eens interessant zijn. Zijn voorbeelden worden ook altijd mooi geïlustreerd door vergelijkbare beelden te nemen van oude films/series of door indrukwekkende getuigenissen met mensen die in een pijnlijke situatie terecht zijn geraakt en dat geeft Moore dan ook nog eens een sentimentele laag door er de juiste muziek bij 'op te plakken'.

Een documentaire van dit kaliber hoort te choqueren om geslaagd te zijn en dat doet hij ook.

3.5

Weeral een aardige Noir met Farley Granger en Cathy O'Donnell. Beide acteurs deelden al eens eerder de hoofdrollen in They Live by Night, het regiedebuut van Nicholas Ray en opnieuw weten ze me te overtuigen als jong, onschuldig koppeltje dat betrokken geraakt in een zaak rond leven en dood. Verder ook zeer goede bijrollen van onder andere Jean Hagen en James Craig. Maar waar deze film echt in uitblinkt zijn de mooie straatscène's in New York, zeker de achtervolgingsscène in Manhattan was behoorlijk goed in beeld gebracht, verder zijn ook de begincredits waarbij je New York vanuit de lucht ziet ook wel het vermelden waard. Alleen de voice-overs in het begin vond ik wat nutteloos, verder weer de moeite om eens gezien te hebben.

3.5 sterren

Matig horrorfilmpje zoals ze de laatste jaren aan de lopende band geproduceerd zijn. Eigenlijk is dit niets meer of niets minder dan een zoveelste variant op het haunted house-concept waarin een familie geplaagd wordt door de voorgeschiedenis die een huis met zich meedraagt. Films als The Amityville Horror, House on Haunted Hill, Ju-On, Insidious, ... deden dit al eerder. Wat mij vooral stoorde aan deze film waren de onlogische gebeurtenissen (en handelingen van het hoofdpersonage Ellison). Zo blijkt Ellison elke nacht de enigste persoon uit het gezin te zijn dat wakker schrikt van de geluiden. Niemand in het huis schrikt ook wakker wanneer Ellison met zijn volle gewicht van de trap valt. Blijkbaar neemt dus iedereen in het gezin (afgezien van Ellison) zware slaappillen. Daarnaast lijken de lichten in het huis ook nooit te werken 's nachts (Ok, één keer wordt dat verklaard doordat de elektriciteit uitviel) en verder zijn de beslissingen van Ellison ook niet altijd even logisch.

Maar stoort het feit dat dit allemaal al eens eerder gedaan is en dat sommige gebeurtenissen onlogisch zijn? Neen. De spanning is constant te snijden waardoor je dikwijls tot op het puntje van je stoel gebracht wordt. Ethan Hawke is gewoon een zeer goede acteur die overtuigd in zijn rol als auteur die nog een laatste bestseller nodig heeft en zich blind staart op zijn successen uit het verleden. De sounddesign is uitstekend en de scares zijn meestal geslaagd, al komen ze niet allemaal even eng over.

2.5 sterren

Na het zien van het zeer sfeervolle Ivanovo Detstvo was ik benieuwd naar meer films van deze regisseur en dus heb ik me aan deze gewaagd.

Wederom is dit een meesterlijke film van Andrei Tarkovsky, die misschien wel dé beste regisseur van het voormalige Sovjet-Unie genoemd mag worden. Ik ken slechts één andere regisseur die een film zo vakkundig neerzet als Tarkovsky en dat is Stanley Kubrick. Het camerawerk bestaat soms uit prachtige, symmetrische shots of shots die gewoon bedoelt zijn om een bepaalde sfeer weer te geven. Een opvallend voorbeeld daarvan bij Solyaris is toch wel de beelden van een camera die een autobaan volgt met tunnels en hoge gebouwen langs de weg. Die scènes zijn niet meteen een toegevoegde waarde voor het verhaal maar wel voor de sfeer die de film overbrengt naar de kijker. Hetzelfde kan gezegd worden over de zorgvuldig uitgekozen soundtrack..

Het verhaal was niet altijd even simpel te volgen, zo krijg je (zeker in het begin) nogal veel informatie voorgeschoteld en worden de personages niet zo goed voorgesteld. Maar de filosofische gedeeltes en de sfeer van de mens die het onbegrijpelijke probeert te verklaren is interessant te noemen, het verhaal vond ik zelfs zo boeiend dat de 165 minuten (in twee stukken) die deze film duurde bijna omvlogen. In deze film komen ook vele belangrijke zinvragen aan bod ondersteund met prachtige settings en visueel hoogstaande beelden voor een tijd waarin het nog moeilijk was om bepaalde effecten na te bootsen.

Ik vond Ivanovo Detstvo toch nog net ietsje boeiender en makkelijker te volgen dan Solyaris, maar dit is zonder twijfel ook een meesterwerk.

4.0 sterren

Dan weet ik meteen ook weer waar de Wayans broers en Chris Columbus hun inspiratie vandaan haalde om resp. White Chicks en Mrs. Doubtfire te crëeren. Het enige verschil is dat deze film er wel in slaagt grappig te zijn en dat terwijl de twee eerder genoemde films allebei zo'n 30 à 40 jaar jonger zijn. Ik heb enorm genoten van de situaties waarin de twee hoofdrolspelers verzeild geraken maar misschien nog meer van het acteerwerk van beide heren (of moet ik zeggen dames?). Tony Curtis en Jack Lemmon zijn namelijk schitterend als twee muzikanten die verkleed als vrouwen naar Californië afreizen om een gangsterbende te ontduiken en wat geld te verdienen. Billy Wilder heeft ervoor gekozen om dat komische verhaaltje te laten afspelen in de late jaren '20 tijdens de drooglegging in de VS. Vooral de gezichtsuitdrukkingen van Curtis en Lemmon wanneer ze als vrouwen verkleed zijn is geld waard, ook Marilyn Monroe is altijd leuk om te zien. Ontspannend, origineel filmpje, helaas al te vaak nagedaan.

4.0 sterren

Na het kijken van The Hitchhicker's Guide to the Galaxy, waarvan ik ook het gelijknamige boek van gelezen had, was ik benieuwd wat Garth Jennings nog meer te bieden had in het filmlandschap.

Allereerst kan ik wel begrijpen waarom de grote meerderheid van de internetrecensies die ik las ronduit positief zijn aangezien Son of Rambow een goed uitgewerkt verhaal is over twee culturen, kinderen, die met elkaar in aanraking komen. En (wat natuurlijk geen verrassing is,) hier vloeit natuurlijk een vriendschap uit voort. Aan de ene kant lijkt de film over de gehele lijn humoristisch, maar toch wordt je regelmatig geconfronteerd met de trauma's die de twee kinderen in hun prille leventjes al hebben meegemaakt.

De film weet een leuk jaren '80 sfeertje te creëren, zo zitten er verwijzingen in naar de eerste Rambo-film, First Blood en heeft men de kledingsstijl en de muziek van de vroege eighties gebuikt.

3,0 sterren

Bijzonder aangrijpende film dat een zeer goed beeld geeft van een Engelse tuchtschool uit de eind jaren '30. Vooral de geselpraktijken en tuchtstraffen van die broeders waren dikwijls nogal heftig, mede doordat Iain Glenn zijn rol met veel overtuiging wist te spelen. Nadeel aan dit indrukwekkend stukje drama is dat het doorspekt is met een hele grote berg clichés wat van de eerste tot de laatste minuut voor een hoge voorspelbaarheid zorgt wat wel een beetje jammer is. Houdt natuurlijk wel niet tegen dat de film bij momenten toch een indruk achterliet op mij, vooral vanwege de gruwelen die men onderging die niet zoveel verschilden van een Duits concentratiekamp. Het enige verschil is dat men in zo'n Duits concentratiekamp de korte pijn kreeg (een kogel dus) en in een Ierse tuchtschool gewoon in elkaar geslagen of verkracht werd.

Beetje jammer dat de film samenhangt met een sentimenteel, clichérijk verhaaltje want de cast was zeer goed en het beeld dat geportreteerd werd was aangrijpend, vooral omdat het ook nog eens waargebeurd is..

3.0 sterren

I used to think the most terrifying thing in life is death. Now I know the most terrifying thing in life is life.

Woorden schieten tekort om de visuele pracht van deze film te omschrijven, Soy Cuba blijkt niet minder te zijn dan een visuele krachttoer met een paar indrukwekkende verhalen. Dat het te propagandistisch is vind ik een flauwe reden om een film af te kraken, het gaat 'm ten slotte in de eerste plaats toch om het verhaal en de uitvoering daarvan, de visuele stijl dus die de regisseur hanteert. Beide aspecten waren gewoon dik in orde, zeker wat het visuele betreft.

Ik heb zelden meegemaakt dat een regisseur zo creatief en doeltreffend gebruik maakt van het camerawerk, mooie dynamische bewegingen volgden elkaar op en zo nu en dan wist Kalatozov echt te verrassen met een origineel shot. Vooral in het begin wordt je overdonderd door mooie beelden: het bootje dat over het riviertje voer, of de camera die van het gebouw afdaalde naar het zwembad toe, de betere massataferelen die ik in een film ben tegengekomen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

De film was onderverdeeld in vier subverhalen die niet meteen een onderlinge band met elkaar hadden maar die wel dezelfde boodschap droegen: hoe slecht het kapitalisme wel niet is. En eerlijk is eerlijk, die boodschap is hier wel heel erg nadrukkelijk aanwezig, maar hoe vaak gebeurd het ook niet dat Rusland of het communisme in het algemeen slecht gemaakt word door onze westerse films? Maar misschien dat deze film er ook niet naar streeft om de propagandistische slogan tot bij het publiek te brengen, misschien dat de zoektocht naar vrijheid, rechtvaardigheid en onafhankelijkheid wel belangrijker is. Ik vond verder de eerste twee verhalen vooral op visueel vlak het interessantste, terwijl ik de laatste twee dan weer qua verhaal interessanter vond: De studenten die vochten voor vrije meningsuiting en voor hun idealen en de man die voor een wapen vocht om mee te kunnen vechten met de rebellen nadat zijn huis vernietigd werd en zijn gezin bijna omkwam. Maar feitelijk was ik ook onder de indruk van het verhaal over de arme boer en de prostitué.

Meesterwerk met de hoofdletter 'M', ik ben in elk geval benieuwd geworden naar The Cranes Are Flying. Het valt me verder ook wel op dat de Russische Sovjet-films visueel soms toch wel superieur zijn aan de Amerikaanse films. Bij Tarkovsky en Zvyagintsev viel me het opvallende (beweeglijke) camerawerk ook al op.

5.0 sterren

Mijn 1000ste stem.

En weeral een meesterwerk van Stanley Kubrick. Het blijft toch wel een regisseur die met elk genre goed overweg kan, of het nu een heldenepos, oorlog, drama, science-fiction of horror is, alles wat hij maakt verandert in prachtige filmklassiekers.

Aan de technicolor-kleuren en het acteerwerk merk je wel op dat Spartacus al enige decennia oud is, maar echt gedateerd is deze film verre van. Kirk Douglas bijvoorbeeld zet een sterke rol neer als Spartacus en de dialogen waren nog bijzonder vermakelijk om te volgen. Ook de andere rollen waren goed, Jean Simmons was zelfs best sterk te noemen als Varinnia, ze kwam in elk geval zelfzeker over (al is het weer typisch Hollywood om er nog een liefdesverhaal aan toe te voegen). Laurence Olivier zette op zijn beurt een overtuigende rol neer als de medogeloze Crassus.

Opvallend is ook hoe in een tijd waarin cgi nog ontbreekt, men toch al in staat is om gigantische massataferelen te verfilmen. Alsof er op de set van de film voortdurend honderden extra's aanwezig waren. Je krijgt enorme veldslagen te zien tussen Romeinse legioenen en een leger van slaven die voor hun vrijheid vechten. Maar het meest onder de indruk was ik van de scène na het gevecht, wanneer de slaven verloren hebben. Indrukwekkend om die enorme hoeveelheid lichamen te zien liggen.

Wel een lange zit, Spartacus, maar net als in andere klassieke epossen zoals Lawrence of Arabia, zit er hier een intermission in (een pauze). Tijdens die pauze gaat de passende soundtrack van Alex North gewoon verder.

Weer een prachtige filmklassieker die een betere waardering verdient.

4.0 sterren

Als ik goed tel is dit mijn 32ste Hitchcock alweer, opvallend is wel dat ik uit Hitchcock's 'stomme' periode en zijn jaren '40 films nog redelijk veel moet zien. Spellbound mag alvast bij Hitchcock's betere films gerekend worden aangezien er weer aardig wat suspense in deze film zit en het ook op technisch gebied bovengemiddeld is. Mooie surrealistische droomsequenties waar ik wel van hou en die de film zeker en vast ook nog eens een meerwaarde geven. Verder houdt Hitchcock de neppe buitenscènes (gelukkig) wat achterwege en was het camerawerk ook niet slecht (al had ik wel het gevoel dat er hier weinig schaduwspel terug te vinden was). De cast was zeker niet slecht, zeker met een Ingrid Bergman en een Gregory Peck op de affiche. Al was het vooral Bergman die ik ook al van films als Casablanca en Notorious ken, die de sterren van de hemel speelde als Constance. Verder sluit ik me aan bij iedereen die James Stewart en Cary Grant beter of memorabeler vinden dan Gregory Peck, maar het zijn dan ook twee acteurs die een stuk meer voorkomen in Hitchcock's films. Verder was dit weer de zoveelste spannende klassieker van de Master of Suspense die geen moment verveelt.

4.0 sterren

Voor mij is het alweer de achtste film van Billy Wilder, helaas ook de minste. Houdt niet tegen dat het over het algemeen nog steeds een leuk, luchtig oorlogsfilmpje is, ik vond het zelfs beter dan The Great Escape. Altijd aangenaam om nog eens een film met een onvoorspelbaar, origineel plot en vlotte dialogen te zien. Maar wat me vooral opviel was de flauwe, Amerikaanse humor doorheen het verhaal, had ik niet verwacht toen ik het plot las. Ook de overacting van sommige personages (Animal, Sgt. Schulz, ...) dat grappig bedoeld was viel op. Animal lokt dan ook blijkbaar bij redelijk wat mensen ergernis op, bij mij niet zo zeer maar ik vond het toch ook evenmin een grappig personage. De rest vond ik dan weer beter met William Holden en Peter Graves voorop. Van Otto Preminger wist ik dan weer niet dat hij überhaupt acteerde, ik ken hem alleen als regisseur van onder meer Laura en Anatomy of a Murder. Visueel stelde het ook allemaal niet veel voor. Dan blijf ik de film noirs (Sunset Blvd. en Double Indemnity) toch wel Wilder's beste films vinden.

3.0 sterren

My theory is that everyone is a potential murderer.

Ondertussen heb ik al bijna 25 films van Alfred Hitchcock gezien en deze mag zich toch wel bij de betere plaatsen. Strangers on a Train is hét voorbeeld waarom er zoveel suspense in een Film Noir zit, in dit genre weet je nooit hoe het voor de hoofdrolspelers (in dit geval Guy Haines) gaat aflopen. Maar ook visueel mag deze film zich bij de betere films voegen, het dreigende schaduwspel in de 'Tunnel of Love' en de weerkaatsing van een moord in het glas van een bril laten zien waarom deze film een meesterwerk is die zijn plek in de toplijsten verdiend heeft. Camerawerk is dus geniaal en misschien zelfs de beste die ik in een Hitchcock-film al ben tegengekomen. Robert Walker steelt wel de show als psycho-stalker Bruno die enorm veel moeite doet om van zijn vader af te komen. Farley Granger kende ik al eerder van films als They Live by Night, Side Street en Rope en zet hier opnieuw een zeer goede acteerprestatie neer, hetzelfde geldt voor Ruth Roman die ik minder goed ken. Verder is dit een sfeervolle, typische Noir waarbij ik alleen het einde wat te 'soft' vond.

4.5 sterren

En weeral ben ik aangenaam verrast door een film uit de Fox Film Noir reeks. Het verhaal was bijzonder aangenaam te volgen, mede doordat de film nergens langdradig werd en omdat de hoofdrollen uitstekend vertolkt werden door Mark Stevens, die een schitterende bad guy neerzet en Richard Widmark die niet onderdoet voor zijn rol als undercover FBI-agent. Alleen wat jammer dat het verhaal zich makkelijk laat voorspellen en daarom nooit echt spannend word want de dialogen in combinatie met goed acteerwerk zorgden er al voor dat de film een aangename zit was. En het verhaaltje was dus op zich wel leuk en blijkbaar dus ook nog eens gebaseerd op waargebeurde feiten. De film geeft in elk geval wel een goed beeld van wat de FBI in de jaren '40 deed, historisch bekeken is dat interessant want je merkt toch wel serieuze verschillen op met het hedendaagse FBI. En toch opereerden ze in die tijd bijna even efficiënt als vandaag de dag.

3.5 sterren

Aangrijpend drama waarin twee broers de trauma's uit hun jeugd nooit volledig hebben verwerkt. De film valt in 4 hoofdstukken onder te verdelen. Allereerst is er een (soort van) proloog waarin je ziet hoe de twee broers op jonge leeftijd voor hun veel jonger, pas geboren, broertje proberen te zorgen aangezien de vader er niet meer is en de moeder een serieus alcoholprobleem heeft. Daarna maakt de film een tijdsprong waarbij de twee broers op een volwassen leeftijd zijn. Eerst krijg je het leven van de oudere broer Nick te zien en daarna die van zijn jongere broer. Om uiteindelijk te zien hoe de levens van de broers elkaar kruisen. De trauma's uit hun jeugd hebben ervoor gezorgd dat zowel Nick als zijn jongere broer zichzelf niet meer in de hand hebben, wat alcohol -en drugsproblemen tot gevolg heeft. Een neerwaartse spiraal waar beide personages niet meer uit lijken te komen. Het thema doet daarom ook wel een beetje denken aan Requiem for a Dream, alleen wist die film me wel harder te shoqueren maar dat had ook wel met de visuele stijl van Aranofsky te maken. In tegenstelling tot Vinterberg's eerdere films waaronder Festen, moet deze film het dan ook minder hebben van zijn visuele stijl (al hangt er hier wel een grimmig, 'weinig hoopgevend' sfeertje) maar meer van het uitstekende plot en de harde realiteit die hier geportreteerd wordt. Een ander positief aspect van deze film is het ijzersterke acteerwerk van zowel de oudere acteurs (Jakob Cederberg, Peter Plaugborg, ...) als van de jonge acteurs, wat in een drama als Submarino wel nodig is. Toegegeven de film bied weinig nieuws aan, zowel technisch als thematisch, maar daar staat dan weer wel een aangrijpend, realistisch verhaal en uitstekende acteerprestaties tegenover.

4.0 sterren

- You're Norma Desmond. You used to be in silent pictures. You used to be big.

- I *am* big. It's the *pictures* that got small.

Bijzonder sfeervolle film-noir die een blik geeft achter de schermen van de Paramount-studio uit de eind jaren '40. De film kent in de eerste plaats een enorm goede cast, zo speelt Gloria Swanson buitengewoon schitterend als een gepensioneerde actrice die heel wat succes had in de jaren '20, ten tijde van de 'stomme' films en nu hoopt op de come-back die ze niet zal krijgen. Ook op de rest van de cast is helemaal niets aan te merken, William Holden heb ik altijd al een zeer goed acteur gevonden en Nancy Olson is gewoon een leuke verschijning. Wat het verhaal ook opvallend interessant houdt zijn de zeer goede dialogen die van films als deze onvergetelijke klassiekers maakt. Het verhaal heeft een nogal psychologische ondertoon en is als film-noir zeer geslaagd.

Prachtig ook om als kijker het Hollywood wereldje van zestig jaar geleden te kunnen bewonderen, zo zitten er heel wat knip-oogjes in naar andere films, acteurs en regisseurs uit de jaren '20, '30 en '40. Op een gegeven moment zie je zelfs Hollywoodlegendes als Buster Keaton, H.B. Warner en Anna Q. Nilsson een spelletje bridge spelen met het hoofdpersonage Norma Desmond (gespeeld door Gloria Swanson). Verder heb ik ook nog een hoop verwijzingen gehoord naar andere films..

4.5 sterren

Heerlijke avonturenfilm die - zoals het al honderd keer aangehaald is - doet denken aan de vroege science-fictionfilms van Steven Spielberg uit de late seventies, vroege eighties. Niet zo vreemd dan ook dat de film zich ook in die tijd afspeelt en dat Spielberg voorkomt in het lijstje van 'producers'. De referenties naar films uit die tijd zijn dan ook erg genietbaar, zo zie je posters van o.a. Star Wars, Halloween en Evil Dead hangen. De trailer van de film waarin te zien is hoe een groepje kinderen een horrorfilm maken en getuige zijn van een bizar treinongeval zag er spannend en mysterieus uit. Helaas valt het, na het zien van de film, niet te ontkennen dat (vooral naar het einde toe) het verhaal iets té cliché en voorspelbaar werd, al zullen de jongste kijkers er zich wel niet aan storen. Maar verder was het allemaal heel vermakelijk: het stereotype groepje kinderen, het typische Amerikaanse dorpje, de verwijzingen naar de eighties,... Daarnaast kwam de alien gelukkig niet teveel in beeld (afgezien van het einde) waardoor het mysterieuze sfeertje toch wat behouden bleef.

3.5 sterren

Ondanks de lage score hier op MovieMeter vond ik dit wel een leuk horrorfilmpje dat zeker niet moet onderdoen voor bijv. Anacondas. Sterker nog, ik vond hem zelfs beter dan vele van zijn genre-genoten aangezien er hier wel aardig wat bloederige scène's inzaten. Met de 'gore' zat het dus goed. Ik vond het overigens ook wel een spannende zit met een niet onaardige twist op het einde. Verder was de film wat aan de matige kant: redelijk goed acteerwerk, standaard camerawerk, goedkope soundtrack, ...

2.5 sterren