Meningen

Zeer goede Film Noir die niet hoeft onder te doen voor de gemiddelde Hitchcock klassieker. Het verhaal was eenvoudig maar briljant en situeerde zich voor het grootste stuk op één locatie, namelijk een trein. Een agent, Walter Brown, staat in voor de bescherming van een belangrijke getuige in de zaak tegen de maffia en moet haar per trein overbrengen van Chicago naar Illinois, daarbij moet hij ervoor zorgen dat de vrouw niet neergeschoten wordt door één van de maffiosi die zich op de trein bevinden. Het verhaal was behoorlijk vakkundig in beeld gebracht, gezien de moeilijkheden die zo'n krappe, beperkte locatie teweeg brengt. Hetzelfde kan gezegd worden over de acteerprestaties van onder meer David Clarke die ook al (kleine) rolletjes had in andere goede Noirs zoals The Set-up en The Asphalt Jungle, Charles McGraw (als Charles Brown) en Jacqueline White (als Ann Sinclair). En natuurlijk kende de film nog een verrassende plottwist naar het einde toe..

3.5 sterren

It's just murder. All God's creatures do it. You look in the forests and you see species killing other species, our species killing all species including the forests, and we just call it industry, not murder.

Ow-kay.. dit had ik dus niet verwacht, de reden waarom ik deze film zag was omdat het verhaal een 'story by Quentin Tarantino' was. De film begon dan ook helemaal zoals een QT-film zou beginnen, ik had zelfs eventjes verwacht dat Oliver Stone dezelfde stijl ging hanteren als Tarantino gebruikte voor Pulp Fiction. Verrassend genoeg veranderde de film in een surrealistische rit aan absurde gebeurtenissen dat ondersteund werd door flitsende beelden of fel kleurgebruik. Oliver Stone heeft me met Natural Born Killers op alle fronten in ieder geval aangenaam verrast. Als Tarantino deze film zelf geregisseerd had, zou het eindresultaat er heel anders uitgezien hebben, visueel stukken minder origineel. Maar daarom moet ik mijn stemmen nog niet gaan herbekijken bij Reservoir Dogs of Pulp Fiction aangezien beide films voor mij een hogere herkijk-waarde hebben dan NBK en nog altijd veel genietbaarder en hoogstaander zijn dan zowat alle andere misdaadfilms van de afgelopen 20 jaar.

Anyway, ondanks dat de film nergens realistisch overkwam (wat natuurlijk ook niet de bedoeling was) zat er toch een duidelijke boodschap in deze film, een aanklacht op de media en het bestaan van de mens in het algemeen. En dat verpakt in een erg surrealistisch (maar daarom niet ongeloofwaardig) verhaal over een seriemoordenaar en zijn jonge vriendin die van stad naar stad rijden in hun rode Dodge convertible om er een puinhoop achter te laten. De hoofdrollen werden gespeeld door Woody Harrelson en Juliette Lewis die hun rollen perfect speelden met de nodige over-acting. Ook Robert Downey Jr. en Tommy Lee Jones liepen doorheen de film als ADHD-lijdende personages wat hier natuurlijk goed paste, al kan ik me wel voorstellen dat mensen er zich na een tijd aan beginnen ergeren. Deze film is redelijk misselijkmakend en vooral gestoord wat waarschijnlijk ook de reden is waarom dit van een hoog 'love it, hate it' niveau is.

4.0 sterren

Cliché actiefilmpje met een originele insteek. Cliché omdat simpelweg weer alle clichés aan bod komen en dan met name de personages. Bij elke actiefilm waar 'made in USA' opplakt krijg je Franstalige badguys voorgeschoteld die afgebeeld worden als echte zware misdadigers, en als het dan is voor een keer geen Franse badguys zijn dan zijn het wel Duitsers. Maar anyway zijn het toch altijd wel Europeanen die een aanslag plegen op de US and A. Ook komt er hier weer zo'n typisch vrouwlijk FBI-agentje op de proppen die heel de film verbitterd rondkijkt, waarschijnlijk omdat ze geen sociaal leven (meer) heeft. Ook de rest van de cast bestond uit stereotyp gekozen personages.

Het verhaal was weer redelijk standaard, al had de film toch ook nog iets origineels, zo heb ik nog nooit eerder een film gezien die het toekomst-voorspellen op deze manier brengt. Het mag gezegd worden dat het soms wel mooie beelden oplevert, al begon het over-en-weer gaan van beelden me na een tijdje wel redelijk te storen en was het leuke er wel af. Het acteerwerk was op zich niet slecht al heb ik Nicolas Cage al wel beter zien acteren in zijn vroegere films. De rest van de cast acteerde acceptabel en Jessica Biel mag er voor mij ook wel wezen..

2.0 sterren

Leaning... leaning... safe and secure from all alarms. Leaning... leaning... leaning on the everlasting arms.

Betoverende Film Noir en zowat de enige film die Charles Laughton ooit gemaakt heeft, de reden daarvoor is dat de film slecht ontvangen werd door het publiek destijds, zowel kritisch als commercieel. Wat het plot betreft is dit een typische Film Noir, maar qua uitvoering is The Night of the Hunter een originele film die neigt naar een sprookje of een avonturenfilm met een soms nogal Bijbelse inhoud. Jammer dat dit Laughton's enige film is want wat zwart-wit fotografie betreft is dit een meesterwerk, de scène waarin de kinderen op de vlucht zijn en wakker worden in een schuur en waarin je Harry Powell op de achtergrond over een dijk ziet rijden op een paard is enorm knap gedaan.

Maar in de film hangt ook dezelfde dreigende sfeer die zo typisch is voor het horror/thriller genre van vandaag. Niet alleen het gestoorde personage dat Robert Mitchum speelt draagt daaraan bij maar ook de soundtrack voegt soms extra suspense toe aan bepaalde scènes. Het acteerwerk was niet altijd even goed, alleen Robert Mitchum en Lilian Gish zetten een echt goede prestatie neer (de twee kinderen, Billy Capin (John) en Sally Jane Bruce (Pearl), deden het overigens ook niet slecht), de rest van de cast was maar matig. Een meesterwerk die hopelijk zijn verdiende plek in de toplijst krijgt.

4.5 sterren

Een felle verbetering ten aanzien van deeltje twee. Het acteerwerk was iets beter, mede doordat Heather Langenkamp hier terug in meedeed als Nancy Thompson. Vooral de openingsscène met de droom waarin je het dichtgespijkerde huis uit Elm Street ziet met daar rond spelende kinderen was van een hoog niveau. Helaas stort de film na een tijd wel wat in en krijg je ook hier weer het gevoel naar een goedkope B-film te kijken. Robert Englund weet ook hier weer één van de meest memorabele horror-iconen schitterend neer te zetten.

2.5 sterren

Zwak vervolg op het meesterlijke Nightmare on Elm Street, de film was minder eng en wordt gekenmerkt door het slechtste acteerwerk dat ik in lange tijd zag, vooral hoofdrolspeler Jesse Walsh acteerde nogal emotieloos en gemaakt. Verder vond ik de film nogal goedkoop en gedateerd overkomen en werd het nergens echt spannend of eng. Alleen Robert Englund leek weer goed op dreef te zijn als Freddy Krueger en zorgde ervoor dat de film toch nog uit te zitten was.

1.5 sterren

In juni vorig jaar heb ik mijn eerste Kurosawa gezien, Shichinin no Samurai, sindsdien had ik me voorgenomen om meer van die Japanse klassiekers te zien. Dat is er uiteindelijk niet van gekomen en ook mijn tweede Kurosawa bleef uit. In plaats daarvan kreeg ik een andere interesse, het film-noir genre. Uiteindelijk ben ik daardoor dan toch nog aan mijn tweede Kurosawa gekomen, Nora Inu kreeg die eer. Mijn grootste kritiekpunt aan deze film is wel dat er enkele belangrijke film noir elementen ontbraken, zo werd er iets te weinig met schaduwen gespeeld of was het zwart-wit contrast hier minder overtuigend als in de meeste andere noirs. Verder miste ik hier de hebzuchtige femme fatale ook wel een beetje. Afgezien daarvan was het even sfeervol als de Amerikaanse films binnen het genre met aardig acteerwerk van Toshirô Mifune en Takashi Shimura als de twee dedectives. Kurosawa stopt er voldoende spannende wendingen in om de film onderhoudend te maken. Het trage tempo van het verhaal viel me ook wel op, de film leek dan ook langer te duren in tegenstelling tot zijn genregenoten. Verder was het een film dat gekenmerkt word door prachtig camerawerk en soms mooie dialogen (de eind-scène).

4.0 sterren

Toch wel een serieuze tegenvaller, ik had hier veel van verwacht maar de film heeft weinig kunnen waarmaken. Het is wel zeker en vast één van de mooist gerestaureerde films uit de jaren '20 die ik tot nu toe zag, de beeldkwaliteit was mooi zuiver en het gebruik van beelden die in één kleur ingekleurd waren zorgde voor extra sfeer. Maar daar is dan ook alles mee gezegd want de rest van de film was hopeloos gedateerd of nog weinig genietbaar te noemen. De settings zijn een stuk minder eng en veel toneelachtiger dan in de jaren '30 tegenhanger Dracula. De film was over het algemeen saai te noemen en verre van eng, dat terwijl nog geen 10 jaar later wel enkele geslaagde horrorfilms gemaakt zijn, dan denk ik vooral aan Dr. Jekyll & Mr. Hyde uit '31 of The Invisible Man uit '33, al hebben die films natuurlijk wel het voordeel dat ze voorzien waren van geluid. Over het acteerwerk valt niet veel te zeggen want dat is zoals in alle andere 'silent' films die ik gezien heb met veel mimiek. De soundtrack was dan weer wel behoorlijk goed en sfeerscheppend.

2.5 sterren

Mijn eerste aanraking met een film van de alom geprezen Visconti was meteen een meevaller. Opvallend mooi aan deze film vond ik de prachtige sfeer die vooral gedragen wordt door een decor-achtig, na-oorlogse Italië. Normaal gezien zijn settings die decor-achtig aanvoelen een reden om de film toch een mindere score te geven was het niet dat het in deze film juist erg passend is. Ook de uitstekende regie en belichting dragen hier aan bij.

Het verhaal vond ik helaas niet altijd even interessant, al zijn de rollen die Marcello Mastroianni en Maria Schell spelen wel uitstekend, de acteurs weten hun rol ook met veel emotie neer te zetten. De driehoeksverhouding waarin Mario (Marcello Mastroianni) terecht komt was op zich wel boeiend om te volgen maar de gesprekken waren niet altijd even interessant en soms zelfs een beetje langdradig. Eén van de leukste scènes is ongetwijfeld de scène in het cafétje waar tieners naartoe komen om een cola te drinken en te dansen. Negatiever ben ik dan weer over de dramatische soundtrack die nogal ouderwets en saai klonk.

3.5 sterren

Behoorlijk saaie en amateuristische Hitchcock-klassieker. Dat kan natuurlijk wel te maken hebben doordat de dvd-versie die ik zag van bijzonder slechte kwaliteit was, het beeld was nogal wazig en de stemmen waren nauwelijks verstaanbaar. Maar het was niet alleen de kwaliteit die zo verschrikkelijk was, ook het camerawerk was behoorlijk zwak, zeker in die vechtscènes in het huis waarbij de camera de hele tijd overschakelde was hoofdpijnverwekkend. Verder was het acteerwerk behoorlijk matig, zelfs John Stuart wist me niet te overtuigen. Maar het personage Ben steelt toch wel de show als één van de vervelendste personages die ik tot nu toe zag. Het verhaal viel nog wel mee, alhoewel ik soms de indruk had dat ze het wat onnodig ingewikkeld maakten hier en daar..

1.5 sterren