Meningen

Vorige week had ik nog Toto le Héros gezien, een andere Franse film binnen het drama/komedie-genre die indruk op me wist te maken. Aangezien deze film zich een beetje binnen het zelfde genre bevond wou ik deze dan ook maar eens zien en ik ben weeral aangenaam verrast.

Ik had eigenlijk niet bijzonder veel verwachtingen bij deze film aangezien velen het hier hebben over 'een weinig memorabel verhaal'. Het eerste half uur keek ik dan ook met argwaan naar de film met de gedachte dat het inderdaad niet zo heel veel voorstelt. Maar de film heeft me verrast, ik werd steeds verder in het verhaal gesleurd en overdonderd door de ijzersterke acteerprestaties van vooral Michel Coté die het niet makkelijk heeft met zijn 5 zonen, maar ook Danielle Proulx zette een zeldzame prestatie neer als moeder die onder de drama's te lijden heeft. Ook de andere personages wisten te overtuigen en waren perfect gecast voor hun rollen. Over het acteerwerk dus geen kwaad woord want ik heb in geen lange tijd beter acteerwerk gezien. Verder zitten er ook vele thema's en diverse gebeurtenissen in het verhaal, zoals ruzie, dood, liefde, slechte vader-zoon relatie, drugsproblemen, zoektocht naar identiteit, enzovoort..

Voor mensen die de seventies en de eighties bewust meegemaakt hebben zal de soundtrack wel een nostalgische waarde hebben. Ik ben iemand die daar niet over kan meespreken maar ik moet toegeven dat de muziekkeuze ook zeer goed was, ik vond het zelfs een sterk punt van deze film. Verder was het camerawerk soms wel origineel, werkte de voice-overs ook hier schitterend, was het tempo goed en wekte het verhaal wel indruk. Maar een ruzie met een broer is voor veel mensen (inclusief mezelf) dan ook heel herkenbaar. Ik heb eigenlijk niet meteen iets negatiefs ervaren aan deze film, dus een 4.5 is wel op zijn plaats..

4.5 sterren

Do you know anything about a guy going around playing the harmonica? He's someone you'd remember. Instead of talking, he plays. And when he better play, he talks

Westerns... een genre dat ik altijd links heb laten liggen omdat het hele idee rond cowboys en indianen me totaal niet kon boeien. En toch heb ik vandaag voor het eerst een western uitgezeten en ik was eigenlijk aangenaam verrast.

Na het zien van de eerste scène die nogal overdreven langdradig was, had ik schrik voor de rest van de film. Het blijkt uiteindelijk toch een meevaller van formaat te zijn (wat ook bijna niet anders kan gezien zijn hoge top-250 notering), het verhaal bevat misschien wel een paar clichés links en rechts maar het laat zich toch minder makkelijk voorspellen dan ik dacht. Ik vond het verhaal zelfs behoorlijk origineel en spannend. De personages waren heerlijk memorabel, Henry Fonda speelde goed als altijd en Charles Bronson was gewoon schitterend als de man met de bijnaam Harmonica. Elke keer wanneer hij dat deuntje speelde op zijn harmonica (weet je meteen ook waar zijn nicknaam vandaan komt) voelde je de spanning rustig aan opbouwen. De soundtrack vond ik trouwens één van de beste die ik tot nu toe in een film gehoord heb, enorm sfeervol en gewoon adembenemend, paste perfect bij deze film.

Anyway, om toch ook iets negatiefs te melden: zoals ik al eerder aanhaalde vond ik de beginscène aan dat station nogal langdradig, er was ook totaal geen spanningsopbouw in die scène. Zo waren er nog wel wat scènes die serieus ingekort mochten worden, al waren die gelukkig minder aanwezig dan ik vooraf gedacht had na het zien van de eerste scène. En dat was eigenlijk al alles wat negatief te noemen was..

Ik heb totaal niets met het genre, maar na het zien van deze klassieker ben ik toch al nieuwsgieriger geworden naar The Good, The Bad & The Ugly.

4.5 sterren

Een absoluut meesterwerkje van Robert Wiene dat vooral gekenmerkt wordt door sinistere, expressionistische decors. De decors zien er trouwens zeer toneelachtig uit, normaal verdient dat een afstraffing in mijn score was het niet dat dat juist bijdroeg aan de schitterende lugubere sfeer, zo staat alles in de decors nogal scheef (ramen, huizen, trappen, ...) en vervormd. Ik had ook niet zoveel van deze film verwacht aangezien Nosferatu me slecht bevallen was, mede daardoor was ik verrast van het verhaal dat zeer boeiend was, ik durf zelfs stellen dat deze film qua verhaal niet hoeft onder te doen voor de huidige generatie horrors. Het verhaal werd ondersteund door rustige jazz-muziek dat opvallend goed paste bij het verhaal, maar ik was al blij dat dit niet weer de zoveelste 'silent' film was met een klassieke soundtrack. Het gaf me in elk geval het gevoel naar een origineel geheel te kijken, maar Jazz leek dan ook goed te passen bij de expressionistische, artistieke decors. Aanrader..

4.5 sterren

Heerlijk ouderwetse en spannende film over de Amerikaanse mijnenveger 'Caine' die onder het bevel van commandant Queeg staat, een persoon die steeds verder terecht komt in een stadium van paranoïa.

Humphrey Bogart bewijst zijn veelzijdigheid als acteur nog maar eens en zet zijn rol uitstekend neer als de commandant Queeg. Dit is overigens ook één van zijn laatste films aangezien hij een paar jaar later stierf. Andere rollen werden trouwens uitstekend vertolkt door onder andere Robert Francis, Fred MacMurray, Van Johnson enzovoort, acteurs die ik nog niet echt kende. Het verhaal was goed opgebouwd, heerlijk luchtig en vermakelijk, zelfs de rechtbankscènes waren bijzonder makkelijk te volgen terwijl dat meestal juist zwaardere scènes zijn. Duidelijk niet het niveau van een film als A Few Good Men maar het stak wel redelijk in elkaar. Vanuit technisch standpunt boodt deze film niets nieuws, al zag het er visueel allemaal realistisch uit: die storm met het schip dat wankelde op de golven was zeer goed in beeld gebracht, hoe dat delen van het schip afbraken tijden die storm, ...

Aangename film met een verhaal dat niet te complex was.

3.5 sterren

Best wel een shoquerende en gore film die niet alleen laat zien hoe primitief de volkeren in het Amazongebied zijn maar ook de primitieve kant van onze maatschappij. Onder meer onze beestachtige houding wanneer we van de 'beschaafde' wereld afgesloten zijn, wat op zich wel bijzonder knap is aangezien de Amerikanen zich maar al te graag laten afbeelden als brave, eerlijke zieltjes. Dat wordt dan ook nog eens aangevuld met een wat naargeestige, sinistere soundtrack en felle geluiden.

In het begin was het idee van enkele primitievelingen die een arm aan het opvreten waren nogal redelijk misselijk makend, al wennen dat soort scènes na een tijd gelukkig wel. Wat verder ook opvalt is dat alles er 'echt' uitziet, alsof de acteurs werkelijk opengereten werden en de ingewanden ook echt uit het lichaam gehaald werden, en dat in een tijd dat er nog geen sprake was van cgi, dus wat effecten betreft scoort de film opvallend goed. En om nog maar eens op de beruchte dierenscène in te gaan: ik vond alleen het doden van die reuzeschildpad en van dat varkentje iet of wat erg, dat hadden ze ook even goed in scène kunnen zetten (maar ja, het is een film uit 1980, ondertussen zijn dierenrechtorganisaties wel wat strenger). Dat die vogelspin of slang gedood werd kon ik nog mee leven..

4.0 sterren

Ik heb 'm in de bibliotheek gevonden en ik had er toch nog net iets meer van verwacht. Op zich is het een prima dramafilm met mooie beelden maar ik heb me soms toch een beetje gestoord aan de verwarrende afwisseling van beelden uit het verleden en beelden uit het heden. Maar het verhaal was wel interessant en je wordt als kijker gewoon keihard op de feiten gedrukt zonder ergens een morele boodschap opgedrongen te krijgen. Verder kan ik geen kwaad woord uitbrengen over het acteerwerk e.d.

3.5 sterren

En weeral een tegenvallende low-budget horrorfilm. Ik ben er nog niet uit wat ik het vervelendste vond aan deze film, het zwakke acteerwerk van die vervelende kinderen of de nogal lachwekkende handelingen van de personages. Het zijn in elk geval twee zaken waar ik me enorm aan gestoord heb. Vooral ook omdat het compleet ongeloofwaardig is dat vijf volwassenen zich laten vermoorden door vier kleuters. Verder werd mijn honger naar gore beelden en liters bloed ook al niet echt gestild, ik hoopte afgehakte ledematen en uitgeripte organen te bewonderen maar dat was helaas niet het geval en dat terwijl de film er toch de hele tijd naartoe leek te streven. Nu was het meer de hele tijd afwachten naar een moment dat maar niet kwam. Verder miste ik informatie naar het hoe en waarom van de vreemde handelingen van die kinderen.

Anyway, toch nog anderhalve ster omdat er af en toe wel een spannend moment te voorschijn kwam (doch voorspelbaar) en omdat het einde toch nog vrij origineel was. Ik hoop alleen dat er niet nog eens acht sequels volgen op een horrorfilm als deze.

1.5 sterren

Oprechte film die de drug scene van de late jaren '70 aanklaagt. Ik verschoot wel een beetje van de leeftijd van Christiane, ze bleek amper 13 te zijn toen ze echt aan drugs verslaafd begon te geraken. Je merkt ook op dat Christiane bij haar eerste stappen in het uitgaanswereldje zich nogal afzijdig houdt van drugs, pas vanaf dat Detlev en Christiane verliefd op elkaar geraken belanden ze beide in een neerwaartse spiraal waar heroïne en prostitutie in centraal staan. Ik vond de soundtrack van Bowie op sommige momenten wel passend bij de film, op andere momenten was het ronduit storend en hadden ze beter voor een rustigere, dramatische soundtrack gekozen. Het acteerwerk was gewoon zeer goed, de acteurs speelden hun rol heel natuurlijk, alsof ze echt verslaafd waren..

Als kijker wordt je ook hard op de feiten gedrukt: je krijgt beelden te zien van de afkickperiode van Christiane en Detlev, van de dood van sommige andere verslaafden en van tippelscènes e.d.

4.5 sterren

"It has been hailed as the best American film ever made", dat is wat er op de achterkant van de DVD te lezen was, zulke grootspraak schept natuurlijk verwachtingen dus ik was hier wel benieuwd naar. Andere motivaties om deze film te zien was de top 250-positie hier op de site, de zeer hoge positie op IMDb (#34), en het feit dat dit het regiedebuut is van Orson Welles, de man die verantwoordelijk was voor het hoorspel 'The War of the Worlds' dat voor zoveel commotie gezorgd heeft.

Citizen Kane is een interessant verhaal over de opkomst en ondergang van een invloedrijke krantenmagnaat met de naam Charles Foster Kane. Dat verhaal wordt in beeld gebracht door knap camerawerk en een uitstekende montage, zeker voor de tijd waaruit de film dateert, Orson Welles laat in elk geval zien dat hij iets anders doet dan andere regisseurs, iets vernieuwends. Het is trouwens ook de oudste film volgens het rise-and-fall principe die ik ken, de opbouw van het verhaal is heel herkenbaar in de meeste hedendaagse films binnen het genre.

Het acteerwerk is weinig bijzonder maar ook niet slecht. Orson Welles vertolkt de gelijknamige titelrol en doet dat uitstekend, typisch zo'n personage waarvoor je in het begin sympathie hebt en later niet meer, of toch niet meer zo veel. Ook de andere rollen werden prima gespeeld door Joseph Cotten, Everett Sloane, Ray Collins, Agnes Moorehead, ... Ik las trouwens dat dit ook voor hen de eerste langspeelfilm was waarin ze acteerden.

Is dit nu de beste Amerikaanse film ooit gemaakt? Wanneer iemand mij die vraag stelde in de jaren '40 zou ik waarschijnlijk 'ja' geantwoord hebben, nu moet ik zeggen dat de film wel wat voorbij gestreeft is door een hele horde nieuwe films die verder bouwen op het rise-and-fall principe, en dan kijk ik vooral naar regisseurs als Martin Scorsese en Brian De Palma.

3.5 sterren

Take any six of 'em - my wife included. Throw 'em up in the air. The one who sticks to the ceiling, I like

Zwaar ondergewaardeerde Film Noir van Fritz Lang. Wat me dikwijls opvalt bij Film Noirs en misdaadfilms uit het zwart/wit tijdperk is dat de sfeer meestal doorslaggevend is om de film een hogere score te geven, meer nog dan het verhaal. Dan kijk ik vooral naar films als Casablanca, Double Indemnity en Sunset Boulevard, films die ik zo kan waarderen vanwege hun schitterende sfeer die je als kijker meetrekt doorheen het verhaal. Twee andere belangrijke factoren die dikwijls bijdragen aan die schitterende sfeer is het acteerwerk en dan met name de chemie tussen hoofdrolspeler en hoofdrolspeelster en de inventieve, spitsvindige dialogen. Clash by Night voldoet aan al die factoren om één van de beste Noirs te zijn die ik tot nu toe zag, hoewel er maar weinig 'misdaad' te bespeuren was want de film heeft misschien wel net iets meer weg van een liefdesdrama.

De film wist me in de eerste vijf minuten al mee te voeren wanneer je vissersboten en vishandelaren te zien krijgt langs een klein, rustig havendorpje, een sfeer die de film niet meer losliet. Verder valt er over het acteerwerk ook al geen verkeerd woord te zeggen, zelden zo genoten van een goede cast aan bekende acteurs. Barbara Stanwyck, Paul Douglas en Robert Ryan speelden de sterren van de hemel als respectievelijk Mae Doyle, Jerry en Earl. Ook de kleine bijrollen werden goed vertolkt, Marilyn Monroe is ook hier weer een leuke verschijning, en ook Paul Douglas deed het niet slecht als Peggy's (Marilyn Monroe) vriendje. Overigens vond ik het camerawerk net als in andere films van Fritz Lang weer buitengewoon goed.

4.0 sterren

Bijzonder vermakelijke film dat hier en daar wat last heeft van een zwakker moment. Typisch zo'n film dat weinig hoogstaand is maar dat geen moment weet te vervelen vanwege een boeiend verhaal, goed acteerwerk en een paar behoorlijk spannende momenten. Jammer dat het verhaal nogal ongeloofwaardig overkomt bij momenten en dat het einde weer wat aan de sentimentele kant was. Maar afgezien daarvan is dit wel een aangenaam wegkijkfilmpje..

3.0 sterren

One thing I could never stand was to see a filthy, dirty old drunkie, howling away at the filthy songs of his fathers and going blurp blurp in between as it might be a filthy old orchestra in his stinking, rotten guts. I could never stand to see anyone like that, whatever his age might be, but more especially when he was real old like this one was.

Het moet zo'n vijf jaar geleden zijn dat ik A Clockwork Orange voor het eerst te zien kreeg. In die tijd had ik nog niet zoveel met films, afgezien van de commerciële Hollywood-films die iedereen toen wel kende. Zeker met een film die al meer dan 30 jaar oud was had ik niets, alleen de leeftijd was al een motivatie om deze niet te zien. Toch kreeg ik op een dag deze film op school voor het eerst te zien tijdens les esthetica en sindsdien ben ik alleen maar meer en meer films beginnen kijken. Ondertussen ben ik al enkele herzieningen verder en heb ik ook al het gelijknamige boek van Anthony Burgess gelezen. Gisterenavond heb ik de film dan nog eens na ruim een jaar herzien op Blu-Ray om tot de conclusie te komen dat het verhaal nooit aan kracht inboet, het blijft een bizar meesterwerk.

De begincredits met de felle kleuren en de klassieke muziek van Henry Purcell's Funeral Music for Queen Mary geven al meteen de hele sfeer van de film weer. In de hele film is er namelijk sprake van een bizarre art direction van felle kleuren en klassieke muziek. Wanneer je in de eerste scène Alex ziet zitten met zijn drie 'droogs' in de Korova Milkbar weet je ook al meteen dat je met een speciale film te maken hebt, niet alleen de kostumering maakt dat duidelijk maar ook de felle kleuren en de gebeeldhouwde naakte vrouwen die als meubilair dienen zijn al veelzeggend. Als Alex zijn openingstekst opzegt valt ook het taalgebruik meteen op, in plaats van algemeen Engels te praten, krijg je meer een soort van Engelse 'slang' te horen met in elke zin weer het vertrouwde sarcasme van Alex z'n stem. Zo zegt hij voor zich te verontschuldigen: Appy-polly-loggies of tegen een oude vrouw: Naughty, naughty, naughty! You filthy old soomka! en zo zijn er nog talloze voorbeelden van speciaal taalgebruik te horen.

In het eerste half uur van de film krijg je een blik uit het leven van Alex te zien waarbij hij met zijn drie droogs, Pete, Georgie, and Dim, vrouwen verkrachten, geweld gebruiken en mensen van de weg rijden. Om uiteindelijk terug te keren naar de Korova Milkbar waar je als kijker getuige bent van Alex's voorliefde voor de muziek van Beethoven, de 9de symphonie om precies te zijn. Ondertussen krijg je ook al een beeld geschept van de andere personages, Georgie blijkt namelijk zelf ook een leidersfiguur te zijn en pikt Alex's opmerkingen niet altijd, Dim is verreweg de domste van het gezelschap, zijn domme lach en houding maken dat meer dan duidelijk. Over Pete krijg je dan weer opvallend weinig te weten. Verder weet Alex, door middel van voice-overs, de kijker op de hoogte te houden met wat er gaande is. De film laat overigens ook nog wat politieke belangen zien en de technologische vooruitgang waneer men denkt criminelen te kunnen genezen.

De meest artistieke en vreemde settings bevinden zich waarschijnlijk wel in het huis waar Alex met zijn moeder en vader leeft. Van de opvallende kleuren tegen de muur tot het paarse haar van de moeder, de film weet zich wat art direction betreft te onderscheiden van de gemiddelde 'seventies'-film. Ook daar krijg je de 9de symphonie van Beethoven nog een keer te horen. Maar de klassieke soundtrack blijft heel de film aanwezig, al dan niet lichtjes gemoderniseerd, The Thieving Magpie van Walter Carlos in de platenzaak-scène maakt dat nog maar eens duidelijk. Het is ook dat wat soms het misselijkmakende effect in de film veroorzaakt, de combinatie klassieke muziekscore - geweld-scène's. Ook wanneer Alex Singin' in the Rain zingt tijdens een verkrachtingsscène weet je al dat je die scène niet zo vlug zult vergeten, juist omdat je geen feel-goodmuziek verwacht in een dergelijke scène. De film moet in de begin jaren '70 ook bijzonder controversieel geweest zijn, anno. 2010 ben ik als kijker natuurlijk wel al meer gewoon, toch blijft het een artistiek spektakel dat zich onderscheid van de doorsnee film, van het idiomatische taalgebruik tot de misplaatste muziek.

5.0 sterren

Hoe van een eenvoudig verhaaltje zo'n indrukwekkend staaltje cinema gemaakt kan worden. De begincredits werden nog ingeluid met een sfeervolle, opvallende muziekscore maar van de eerste tot de laatste scène valt het op hoe weinig er nog van die score gebruik gemaakt werd. Persoonlijk vind ik het ontbreken van goede muziek op de achtergrond wel een probleem, was het niet dat de stilte gewoon bijdroeg aan de intense spanning. Sterker nog, sommige scènes hadden zelfs volledig hun kracht gemist mét muziek. Wat de soberheid van deze film betreft, het viel me op dat niet alleen het verhaal nogal sober was maar ook het zwart/wit gebruik was eerder sober dan dreigend, schaduwspel leek dan ook wat te ontbreken. Houdt niet tegen dat dit visueel gewoon ijzersterk was, want het camerawerk was zeker in het laatste halfuur gewoon prachtig, nog een factor die overigens meedroeg aan de spanning. Ik had tijdens de ontsnappingscènes het gevoel dat ik door de ogen van een derde persoon keek, zo zag je hoe de camera de bewegingen volgde van een soldaat die heen en weer wandelde. Wat ik ook schitterend vond waren de treinen die geregeld de stilte onderbraken.

4.5 sterren

You see marriage is a very tricky business. People have impulses, compulsions, drives that to say towards escape, escape from loneliness. They seek their escape in the companionship of someone else and just when they think they've achieved it, they find they put on their own handcuffs

Beklemmende, spannende thriller met kenmerken uit het Film-Noir genre. Vóór het zien van deze film lagen mijn verwachtingen niet zo bijster hoog, vooral ook vanwege het feit dat het hier om toch een relatief onbekende film gaat (gezien het stemaantal). Ik heb de film dan ook alleen op VHS kunnen vinden, wordt dus wachten op een dvd. Best vreemd aangezien het een Warner Bros 'picture' is met Humphrey Bogart in de hoofdrol.

Humphrey Bogart heeft altijd al tot één van mijn favoriete acteurs uit het klassieke Hollywood behoort, maar hier zet hij toch weer een prachtprestatie neer die te vergelijken valt met o.a.Casablanca en In a Lonely Place. Het verhaal had ook zo geregisseerd kunnen zijn door Alfred Hitchcock aangezien het plot voor heel wat suspense zorgt. Bogart speelt hier Richard Mason in, een man die verliefd wordt op de jongere zus van zijn vrouw. Hij besluit daarom zijn vrouw te vermoorden zodat hij een kans kan maken bij de jongere zus. Na het plegen van de perfecte moord, begint hij last te krijgen van zijn geweten waardoor hij aan zichzelf begint te twijfelen. En dat mondt uit in een prachtige finale die je niet ziet aankomen. Alleen jammer dat niet alle gebeurtenissen even geloofwaardig overkomen. De cameravoering is verder bovengemiddeld, zo komen er typische Noir-kenmerken naar boven zoals het schaduwspel. Vooral bij het plegen van de moord, wanneer je de schaduw van Bogart dichterbij ziet komen is prachtig. Maar het schaduwspel blijft aanwezig (wanneer Bogart dat juwelierswinkeltje binnenwandelt, zijn gezicht dat half overschaduwt wordt, ...). Ook het feit dat Bogart zijn vertrouwde hoed weer opheeft en dikwijls in maatpak of lange regenjas verschijnt draagt bij aan de sfeer. Daarnaast rookt hij weer de ene sigaret na de andere. Verder zijn er nog vele Noir-kenmerken aanwezig: het gevoel van angst en onzekerheid, het feit dat Bogart verstrikt raakt in zijn obsessie voor een vrouw, het ontbreken van een happy end, ...

Ik hoop dat de film ooit nog een degelijke DVD of Blu-Ray release gaat hebben want dit is toch wel echt een aanrader. (Opvallend laag stemgemiddelde op imdb trouwens.)

4.0 sterren

Weeral een absurde, geschifte en vooral chaotische komedie van Emir Kusturica die me opnieuw goed bevallen is. Het verhaal slaagt bijna nergens op maar het is dan ook eerder de manier waarop Kusturica een verhaal brengt dat gewoon geniaal te noemen is. Zo zit de film net als bij Underground weer vol geschifte personages en typische Joegoslavische feestmuziek. Het verhaal gaat over een verliefd koppeltje dat niet verliefd op elkaar hoort te zijn omdat de jongen, Zare, gedwongen wordt de trouwen met iemand anders, namelijk de zus van een gangster genaamd Dadan. Klinkt als een dramatisch verhaal maar de humor weegt toch het hardste door, humor die je kan liggen of niet. Bij mij wekte het dikwijls wel een glimlach op: zeker het personage Dadan was bij momenten zeer hilarisch, zeker wanneer ik hem 'Pitbull, Terriër' hoorde zingen met twee jonge vrouwen, ook zijn dansen was heerlijk absurd, en dan heb ik het nog niet gehad over Abba's Money Money Money.. Verder gewoon een schitterende verwijzing naar Casablanca (Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship). Aan originaliteit is er ook weer geen gebrek, Kusturica blijkt wel iets met dieren te hebben; zo krijg je hier een varken te zien dat een auto sloopt, dient een zwarte en witte kat als getuige bij een trouwfeest, gebruikt Dadan ganzen als handdoek enz enz... Een absurd meesterwerkje.

4.0 sterren

Een film die een redelijke poging onderneemt om het communistisch schrikbewind in Roemenië onder Ceausecu te potreteren. Het verhaal was een beetje te vaag naar mijn zin, de film roept namelijk een aantal vraagtekens op. Zo waren de beslissingen van het hoofdpersonage, Eva, niet altijd even duidelijk. Ook in verband met de moord op Ceausecu, op het einde van de film vroeg ik me een aantal zaken af.

Verder was de opbouw van het verhaal niet altijd even logisch en weet je op het einde niet hoe het afloopt voor sommige personages. Wat ik ook jammer vond is dat je weinig te weten komt over de situatie in het land, zo kom je alleen te weten dat het onder een streng communistisch bewind staat en dat het niet zo welvarend is. Het sterkste aan deze film vond ik het randverhaal van dat broertje van Eva, waardoor je het Roemenië van de late jaren '80 door kinderogen zag. Ook het acteerwerk van Doroteea Petre was opvallend sterk en overtuigend. Spanning was er helaas dan weer niet altijd te bespeuren aangezien het verhaal gewoon niet heel duidelijk was.

3.0 sterren