Meningen

Typisch Kubrick... alle filmtechnische elementen die enorm vakkundig te noemen zijn en een verhaal dat op zijn minst interessant te noemen is of de kijker meevoert doorheen een boeiend avontuur. Wat ik het meest interessant vind aan Stanley Kubrick is dat hij dikwijls afwisselt van genre, getuige zijn 7 à 8 laatste films waarbij hij voor elk genre toch wel één film gemaakt heeft. Barry Lyndon is ook een opvallend minder bekende film van Kubrick dan A Clockwork Orange, The Shining en Full Metal Jacket, ondanks dat de film in dezelfde periode gemaakt is.

Om wat verder in te gaan op de filmtechnische elementen, alles klopt weer gewoon aan deze film. Er lijkt weer enorm lang nagedacht te zijn over de camerastandpunten die ook hier weer dikwijls een symmetrisch beeld geven. De muziek was ook meer dan in orde, de dramatische, klassieke soundtrack paste gewoon zeer goed bij de film. Alles oogde gewoon heel fraai in deze film..

Het verhaal vond ik heerlijk vermakelijk, al was de intro van de film (de eerste 10 minuten) nogal aan de saaie kant. Ik voorspelde toen weer een goedkoop, cliché liefdesverhaal wat er gelukkig niet gekomen is, al heb ik in het begin wel de neiging gehad om de film af te zetten en een andere film te zien (maar dat schijn ik wel bij meerdere historische films te hebben). Maar na het zwakke begin komt het verhaal pas echt op gang, het eerste anderhalf uur krijg je een biografisch verhaal voorgeschoteld over Barry dat vermakelijk was. Het tweede deel van de film is misschien minder biografisch, maar wel een stuk dramatischer. Het is vanaf het dramagedeelte dat je als kijker begint mee te leven met de personages en je het gevoel krijgt dat je naar een schitterend epos zit te kijken over de 18de eeuwse adel. Historisch is de film wel niet altijd even accuraat, zo zit er een verwijzing in naar België, terwijl België nog niet bestond toen maar wel tot de Zuidelijke Nederlanden behoorde. Acteerwerk was zoals je dat van een film van Kubrick kunt verwachten, gewoon uitstekend.

Verder is er nog weinig uitleg nodig, het is gewoon een dikke aanrader.

4.5 sterren

Typisch Hollywood-drama waar het grote publiek wel voor valt. Net als The Shawshank Redemption is A Beautiful Mind zo'n film waar bijna niets verkeerds over te zeggen valt, camerawerk e.d. waren gewoon in orde. Helaas was de uitvoering weer volledig volgens het boekje en was de soundtrack soms iets te nadrukkelijk aanwezig. Het acteerwerk van Crowe vond ik dan weer redelijk goed en ook over Jennifer Connelly kan ik geen verkeerd woord zeggen, maar echt oscar-waardig was het allemaal niet. Wat deze film toch nog een krappe voldoende bezorgt is de mysterieuze sfeer die in de eerste helft van de film hangt omdat je als kijker niet meer met zekerheid weet wat echt is en wat niet.

3.0 sterren

Ik verschoot wel toen er in de eindcredits "written by Darren Aranofsky" stond. Niet gedacht dat de regisseur van onder meer Requiem for a Dream en Pi zich bezig hield met horrorfilms als deze. Below is wel een vermakelijk horrofilmpje maar het verloop is weer bijzonder cliché wat wel een beetje jammer is. Audiovisueel is dit ook alweer volledig volgens het boekje. Effecten zijn dan ook redelijk, al zagen de scènes waarin de buitenkant van de duikboot zichtbaar was er nogal nep uit. Schrikmomenten werken ook al voor geen meter en echt eng werd het ook al nergens. Acteerwerk daarentegen was zeker niet slecht..

1.5 sterren

Ik heb de film deze avond pas voor het eerst gezien en ik moet ook toegeven dat het zonde is dat ik de film nog niet eerder zag. Normaal heb ik niets met het genre maar Tim Burton is een geniaal regisseur wat fantasy betreft en dat bewijst hij met deze film nog maar eens. Alle filmtechnische elementen zijn in orde: de special effects zijn knap, de settings komen erg mooi tot leven, de cast, soundtrack, ... alles is zeer goed.

De film deed me nogal denken aan Forrest Gump, de gelijkenissen: een man vertelt zijn levensverhaal, het is een verhaal vol met waanzinnige gebeurtenissen die je in twijfel zou trekken (al is dat bij Big Fish een stukje fantasierijker), in het verhaal leert hij mensen kennen die later in het verhaal in een soort van reünie terugkomen, hij leert een meisje kennen maar het kost hem moeite om het meisje voor zich te krijgen, flachbacks naar het verleden, ... Het feit dat er zoveel gelijkenissen zijn met Forrest Gump stoort me totaal niet want Big Fish was een compleet ander verhaal, er kwamen alleen veel verhaalelementen naar voren die ook al in Forrest Gump gebruikt zijn, maar tot daar de vergelijking. Verder was het einde prachtig door de manier waarop de zoon en de vader hun fantasie de vrije loop laten gaan en ook door de begrafenisscène die laat zien dat de vader al die tijd al gelijk had. Toch kon Will Bloom (de zoon) zien dat hij sommige verhalen nog altijd met een korrel zout mocht nemen, een voorbeeld is de siamese tweeling die eigenlijk toch maar een gewone tweeling was.

Nog eens een top 250-filmpje van een hoog niveau, van mij mag hij zelfs gerust nog een stukje hoger staan.

4.5 sterren

Vince Stone: Hey, that's nice perfume.
Debby Marsh: Something new. It attracts mosquitoes and repels men.

Toch weer een sterke Film Noir van Fritz Lang, eentje die samen met Clash by Night en Scarlet Street tot de beste films behoort uit zijn Amerikaanse periode. De kracht van The Big Heat zit 'm vooral in het vlotte tempo doorheen de film en het sterke acteerwerk van de voltallige cast. Het plot verveelt dan ook werkelijk geen seconde, het wraakverhaal raast voorbij. Het wraakplot heb ik overigens al veel vaker zien terugkomen in latere films, ook in die films werden familieleden (echtgenote, kinderen, ...) van het hoofdpersonage in kwestie vermoord. Het plot zorgde er ook voor dat er opvallend veel geweld te bespeuren was met de 'hete koffie'-scène als hoogtepunt. Zoals al eerder aangehaald was het acteerwerk zeer sterk, niet alleen Glenn Ford zette een uitstekende prestatie neer als 'homicide dedective' die uit dienst treed om wraak te kunnen nemen, ook Gloria Grahame (die ik o.a. ken van In a Lonely Place en Crossfire) zette weeral een memorabele rol neer. Visueel stelde de film misschien een beetje teleur (naar de normen van een Fritz Lang-film), hoewel het schaduwspel ook hier weer (weliswaar minder nadrukkelijk) aanwezig was.

4.0 sterren

Wederom een zeer sterke film met Bogart en Bacall in de hoofdrollen. De sterkste punten zijn ongetwijfeld het schitterende sfeertje dat doorheen de hele film loopt, de jaren '40 is nu eenmaal een schitterende periode voor zulke dedectiveverhalen. Een tweede sterk punt zijn de dialogen die aardig klinken doordat er wat humor in zit of doordat er redelijk goede one-liners in terug te vinden zijn. Verder vond ik ook het acteerwerk van zowel Bogart als Bacall weer zeer genietbaar. Bogart zet opnieuw de rol neer van een cynische dedective en hij doet dat schitterend, ook Bacall is altijd leuk om te zien. Het verhaal zit redelijk goed in elkaar, in elk geval beter in elkaar dan sommige andere film-noirs met Bogart, door het tempo van de film is het verhaal bijvoorbeeld beter te volgen dan in The Maltese Falcon. Maar het verhaal is nu ook weer niet overdreven schitterend want het hele liefdesverhaaltje was weer wat te voorspelbaar. Maar dat houdt in elk geval niet tegen dat deze film weer een aangename, spannende zit was..

4.0 sterren

In tegenstelling tot de meeste reacties hier, vond ik dit een ondergewaardeerd meesterwerkje van Hitchcock. Ik vond deze film zelfs beter, spannender, enger en mysterieuzer dan Saw, The Grudge en The Mist samen. En als dat nog niet overtuigend genoeg is mag The Ring er ook nog bij..

Wat deze film beter doet dan de juist opgenoemde horrorfilms is de schitterende, rustige verhaalopbouw en de uitdieping van de personages. De film neemt namelijk de tijd om de kijker kennis te laten maken met de verschillende personages die in het verhaal voorkomen. Die kennismaking gebeurt door prachtige dialogen en mooie beelden van het pittoreske dorpje waarin het verhaal zich afspeelt. Terwijl we tegenwoordig in de meeste huidige horrorfilms al vanaf minuut één al wegvliegende ledematen, liters bloed of lelijke cgi-monsters te zien krijgen. Een beetje jammer want op die manier krijg je nooit echt een band met de hoofdrolspelers uit het verhaal, iets wat Hitchcock met The Birds dan weer wel heel goed en slim aanpakt, hij laat de kijker kennismaken door middel van een interessant, romantisch verhaal. Pas vanaf het moment dat enkele vogels zich vreemd beginnen gedragen voel je de spanningsopbouw opkomen en laat het verhaal je niet meer los. De film mondt uiteindelijk uit in een schitterende apocalyptisch en absurde climax. De sfeer was ook buitengewoon schitterend, het geluid van de naderende vogels gaf een geslaagde sinistere ondertoon aan het verhaal, iets waar Hitchcock schijnbaar goed op gelet heeft. De enige punten van kritiek was de soms wat nep overkomende effecten (vooral het fluo-rode bloed was wel niet erg geslaagd), hoewel het allemaal nog redelijk fraai oogt gezien het feit dat deze film uit de vroege jaren '60 komt. Persoonlijk denk ik ook dat de film in zwart/wit veel beter tot zijn recht zou zijn gekomen..

4.0 sterren

Ik heb deze film enkele weken terug gekregen van iemand die naar New York geweest is en ik vond het wel eens tijd worden om deze R1 dvd (die wonderbaarlijk genoeg ook op mijn gewone dvd-speler speelde) te bekijken. En ik ben eigenlijk aangenaam verrast, Blood blijkt namelijk een donkere, low-budget thriller te zijn met enkele misselijk makende momenten dat daarnaast ook nog eens meerdere thema's aandoet. Op bepaalde momenten had ik het gevoel eerder naar een drama te kijken over drugsverslaving, was het niet dat 'bloed' datgene is wat het hoofdpersonage verslaafd maakt, bloed van één personage dat een verslavendere werking heeft dan de 'normalere' drugs. Vooral in de laatste 20 minuten was ik verrast door het misselijk-makende van het hoofdpersonage dat tijdens het vrijen bloed drinkt van de jonge vrouw waarmee hij sex heeft. Visueel niet altijd even denderend (hoewel het donkere kleurencontrast wel voor extra sfeer zorgde), maar het acteerwerk maakt nog wel wat goed. Opvallend was wel van het Brits accentje, ik dacht namelijk naar een Amerikaanse film te kijken.

2.5 sterren

Bescheiden drama dat (gelukkig) nergens echt te sentimenteel wordt. Wat me vooral opviel was het goede acteerwerk van de jeugdige acteurs, wat toch wel belangrijk is in een drama dat realistisch gebracht wordt. Ik lees hier dat velen het onrealistisch vinden dat iemand een ander zou helpen wanneer die zich in een hulpeloze situatie zou bevinden als 'El Bola', maar ik ben ervan overtuigd dat in een geval van mishandeling er toch al snel iemand van buitenaf dit opmerkt en ook helpt. Al zal dit natuurlijk ook wel niet altijd het geval zijn, Pablo heeft dus ook wel geluk gehad dat er mensen zijn die om hem geven. Maar naast het aardige verhaal, weet de film soms ook te verrassen met mooie beelden, de trein-scènes en de wat duistere scène(s) in het ziekenhuis of in het appartement van Pablo makan dat duidelijk. Weer een aangrijpend drama uit Spanje.

3.5 sterren

Lastig om deze film te beoordelen, enerzijds was ik verbaasd dat ik de volledige director's cut in één keer uitgekeken had zonder pauzes te nemen om de simpele reden dat ik me goed vermaakt heb. Anderzijds was de film toch ook weer niet helemaal perfect.

Na het zien van de eerste scènes (auto over landweggetje) viel het me op dat de acteurs Engels spraken wat ik nogal vreemd vond voor een film uit West-Duitsland. Pas na 5 minuten viel het me op dat de stemmen gedubt waren. Uiteindelijk toch maar veranderd naar Duits want ik heb het niet zo met Engels-sprekende Nazi's, wel vreemd dat de standaard audio ingesteld stond op Engels.

Wat ik het meest jammer vind is het gebrek aan diepgang bij de personages, zo kom je bitter weinig te weten over de achtergrond van de meeste personages. Wel jammer want met zijn 3,5 uur zou je toch verwachten dat Wolfgang Petersen de focus niet de hele tijd op actie zou leggen maar toch ook op gesprekken tussen personages. Toch wist de film mijn aandacht erbij te houden doordat er gewoon een schitterende spanningsopbouw was bij sommige scènes, dan denk ik bijvoorbeeld aan de momenten dat de onderzeeër aan het dalen was onder het wateroppervlak, de dieptemeter die steeds verder en verder in het rood te staan kwam.

Zo waren er nog wel enkele momenten waarop de spanning te snijden was. Verder was de waanzin die de bemanning onderging ook knap in beeld gebracht, zo zie je hoe iemand zijn verstand verloor en hoe slordig de duikboot er vanbinnen uit begon te zien. Ook begon het overleven steeds belangrijker te worden voor de bemanning, belangrijker zelfs dan sterven voor het vaderland. Het einde maakt het dan ook helemaal af...

De settings van de duikboot zagen er realistisch uit, zo speelt bijna de hele film zich af in de kleine, benauwde ruimtes van de onderzeeër en de soundtrack was ook wel aangenaam zoals wel vaker bij films van Wolfgang Petersen..

4.0 sterren

Als fan van dergelijke anti-oorlogsfilms kon deze film me wel zeer goed bekoren. De boodschap van de film deed me dan ook denken aan een kruising tussen All Quiet on the Western Front (1930) en Apocalypse Now, twee films die ook in mijn top 10 staan. Maar deze film zou misschien nog het beste kunnen vergeleken worden met The Deer Hunter, al vond ik de Vietnamscènes in deze film toch stukken indringender en naargeestiger. Het verhaal was over het algemeen ook minder langdradig. Tom Cruise zet hier een zeldzaam goede acteerprestatie neer en overtreft zichzelf, ook op de rest van de cast is simpelweg niets aan te merken. Neem daarbij het vakkundige camerawerk van Oliver Stone, een cynische, patriottistische soundtrack en ik kan veilig stellen dat dit een uitstekende film is. Maar zoals (bijna) altijd is er wel iets negatiefs aan een film aan te merken en hier zijn dat de clichés en voorspelbaarheid die ervoor zorgen dat deze film verre van perfect is. Maar voor één keer ervaarde ik het patriottisme uit deze film als een pluspunt aangezien het in deze film toch voor een cynische weerklank zorgt.

3.5 sterren

Human time-lapse photography.

De afgelopen weken veel gehoord en gelezen over dit project van Richard Linklater dat jarenlang onder de naam The Untitled 12 Years Project door het leven ging. De meest kritische recensenten gaven deze film een volle waardering, van een 99%-score op Rotten Tomatoes tot een 100/100 op Metacritic. Ook op IMDB scoort de film momenteel een 9.0/10 en op de beste filmsite van het wereldwijde web, namelijk MovieMeter scoort de film momenteel beter dan Forrest Gump, The Dark Knight en Saving Private Ryan. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt.

De film gaat dus over het opgroeien van een jongen genaamd Mason, van zijn 6de levensjaar tot de start van zijn universiteitsjaren en alle levensveranderende gebeurtenissen die zich ertussen afspeelde. Van een moeder die verschillende keren hertrouwd, het eerste vriendinnetje, alcoholverslaafde stiefvaders,... het zit er allemaal in. Thema's die op zich niet nieuw zijn. Waar de film echter in uitblinkt is de manier waarop ze dit allemaal behandeld. De gebeurtenissen worden bijna alledaags en natuurgetrouw weergegeven, conversaties voelen natuurlijk aan en het acteerwerk is eveneens vrij naturel. Maar wat deze film echt uniek maakt is de 'human time-lapse photography', zoals Ethan Hawke het zelf mooi verwoordde op het Sundance Film Festival. Doordat de fases in het leven van Mason elkaar vlot opvolgen zie je als kijker acteur Ellar Coltrane langzaam volwassen worden, iets wat nog nooit eerder gedaan is en wat opvallend goed werkt. Had men deze film willen maken door simpelweg meerdere acteurs te nemen voor de rol van Mason, dan had Linklater toch al minstens 3 of 4 acteurs moeten casten om het iets of wat geloofwaardig te houden. Dat heeft men gelukkig niet gedaan. Door één acteur/actrice te gebruiken voor de verschillende personages lijk je overigens ook meer mee te voelen met de personages, en dat is nu net de kracht van deze prent.

Verder heeft Linklater er ook goed aan gedaan geen jaartallen of dergelijke over het scherm te laten rollen. Af en toe zie je wel een verwijzing naar een periode in de tijd, zoal de première van een nieuw Harry Potter boek of de presidentscampagnes (Bush vs. Kerry en Obama vs. McCain), maar dit komt nergens geforceerd of wat dan ook over. Daarnaast ook nog een compliment voor de muziekkeuze die nauw aansluit met de periode waarop het verhaal zich afspeelt. Van Coldplay, Blink-182 en Arcade Fire tot Family of the Year, stuk voor stuk goede muziekkeuzes. Audiovisueel biedt de film niets nieuws, normaal zou ik dat als een teleurstelling ervaren maar hier is dat gewoonweg niet nodig. Filosofisch geneuzel met mooie natuurbeelden tussendoor hadden het tempo naar omlaag gehaald wat de film (gezien de vlotte tijdsprongen) geen goed gedaan zou hebben.

Mijn recentste 4.5 dateert van filmjaar 2011 (We Need To Talk About Kevin en Drive). Met Boyhood kan ik eindelijk nog eens een dikke 4.5 sterren uitdelen. Maar Boyhood is dan ook niets meer of niets minder dan een unieke film, een meesterwerkje.

4.5 sterren

Matige, overgedramatiseerde zeikfilm dat van begin tot eind voorspelbaar is. Ik heb deze nu al enkele keren opgezet gehad en ik was er nog nooit in geslaagd om de hele film uit te zitten, meestal zette ik de film na zo'n 20 minuten al af, nu heb ik een poging gedaan om de hele film uit te zitten en het is me nog gelukt ook.

De film begint al redelijk slecht, zo moet je als kijker het eerste kwartier met die kinderen al een hele hoop melodramatische onzin zien te slikken. Daarna maakt de film een tijdsprong en krijg je een oninteressant, cliché liefdesverhaaltje waarbij ik me niet kan voorstellen dat daar iemand op stond te wachten. Daarna krijg je een heel oorlogsverhaal waarbij een stel Schotten afgebeeld worden als ware helden en de Engelsen als 'het kwaad', vooral heel het morele gedoe 'dat je moet vechten voor vrijheid' en 'dat de die slechte Engelesen niet te vertrouwen zijn' was iets om jezelf aan dood te ergeren. Na een tijd heeft de gemiddelde kijker immers wel door wat de boodschap is van de film, dat hoeven ze voor mij nu echt geen twintig keer te herhalen. Ook heel dat clichématig gedoe dat de helden uit het verhaal, de Schotten echte dappere helden zijn en de Engelsen een stel lafaards vond ik nogal irritant na een tijd en het deed serieus afbreuk aan het realisme van de film. En natuurlijk speelt Mel Gibson hier de grote held in die tijdens elk slagveld tientallen soldaten neersteekt, zelfs al loopt hij de hele tijd doorboort met een pijl rond. Het acteerwerk vond ik maar standaard en het rustige, gedramatiseerd deuntje dat drie uurs aan een stuk gebruikt werd vond ik ook niet alles. De gevechten waren wel redelijk vermakelijk, al zijn we anno 2009 natuurlijk al wat meer gewend. Al bij al was de film nog beter uit te zitten dan ik dacht..

2.0 sterren

One of you's gonna get married and the other one's going to jail, so you really got a lot in common.

De beste film van Keighley die ik tot zover zag. Vermakelijke komedie met James Cagney die hier een piloot speelt die het huwelijk tussen een miljonairs-dochter Joan (Bette Davis) en een bekende zanger moet weten te vermijden om geld te krijgen van Joan's vader. De humor werkt dikwijls niet meer zo goed, maar de one-liners waren wel weer leuk om te horen. Het plot schijnt wat weg te hebben van It Happened One Night, maar dat neemt niet weg dat ik hier van genoten heb.

3.0 sterren

Een film met een boodschap. De film kent drie personages die voor een reeks gebeurtenissen zullen zorgen die uiteindelijk uitmonden met het woord 'waanzin'. Het eerste personage is de Japanse kolonel Saito die instaat voor de bouw van een brug over de Kwai-rivier en daarvoor een kamp gevangenen leidt. Het tweede personage is de Engelse kolonel Nicholson die met een bataljon soldaten in het werkkamp van Saito verzeild zijn geraakt en die van de situatie het beste probeert te maken. Het derde personage is een Amerikaan die de missie krijgt om de brug die Nicholson zal bouwen met zijn mannen, op te blazen..

Alle drie de personages zullen uiteindelijk door het volgen van orders, codes en principes, voor een situatie zorgen waarbij tegenstrijdige handelingen gebeuren die uiteindelijk heel wat mensenlevens kosten.

Wat me vooral opviel is dat de film nog redelijk 'nieuw' aanvoelt voor een film van 1957, oké, nieuw is misschien wel een groot woord maar omdat de film in kleur was en de soundtrack niet te ouderwets klonk leek de film recenter. De personages wisten me allemaal te overtuigen alsof ze uit het leger weggelopen waren om in de film te spelen. Het enige negatieve vond ik de achtergrond van de personages die wat te weinig uitgediept was, je komt eigenlijk te weinig te weten over de kolonels en de Amerikaan. Verder was de film nergens te langdradig en bleef het de hele tijd interessant, wat voor een film als deze ook wel nodig is. En voor één keer worden is niet de Amerikanen als helden geportreteerd maar de Engelsen..

Gezien zijn hoge positie op IMDb is het alleen wat vreemd dat hij niet in de top 250 staat op deze site.

4.0 sterren

Ik heb de film gisteren in première gezien en ik moet zeggen dat ik soms niet meer bijkwam van het lachen, al gingen sommige scènes er wel wat 'over' voor mij, zoals die scènes waarin hij zijn aziatische vriend voorstelt en ze een aantal vulgaire standjes met elkaar uithalen. Ook de scène waarin hij zijn reportage voorstelt aan een aantal Amerikanen waarbij hij in de reportage een 'interview' doet met Harrison Ford, dat hij daarbij zijn eigen lul laat zien ging een beetje te ver.

Persoonlijk vond ik Borat nog net iets beter, houdt niet tegen dat deze film ook weer zeer grappig en wat controversieel is aangezien er weer heel veel negatieve reacties gaan komen uit de holebiwereld, wat ook wel best begrijpelijk is. Ik heb me ook een breuk gelachen met het interview waarbij hij zijn baby O.J. voorstelde. Wanneer die afro-Amerikaanse vrouw aan hem vraagt hoe hij aan die baby komt en Brüno daarop antwoordde met: 'I swapped him for an IPod' heb ik toch goed gelachen. Zeker wanneer die afro-Amerikaanse vrouw dan nog eens reageert met 'what!?' en Brüno zijn antwoord corrigeert door te zeggen: 'Yes, but it was a limited edition U2 IPod' kwam ik niet meer bij. Er zijn nog een hele hoop grappige momenten, teveel om op te noemen eigenlijk, zo zitten er ook nog verwijzingen in naar Schwarzenegger en Adolf Hitler. De film eindigt met een liedje 'Dove of Peace' waarbij je dan te zien krijgt dat Bono, Elton John, Chris Martin en Snoop Dogg erin meezingen. Weeral een zeer hilarische en geslaagde film van Sacha Baron Cohen.

3.5 sterren

Uiteindelijk deze ook maar eens gezien aangezien ik aangenaam verrast was door C'era una Volta il West en het nog zo'n top 250-film is die ik nog moest zien. Mijn vooroordelen over westerns is nu compleet weg want ik heb weer behoorlijk genoten van dit wilde westen epos, al heeft deze film niet dezelfde indruk op mij gemaakt als C'era una Volta il West deed. Ik vond sommige scènes nogal overdreven langdradig, met name de shoot-out op het einde had enorm ingekort kunnen worden ook al is het bedoelt om spanning op te bouwen, bij mij werkte het eerder irritant. En zo zijn er nog tal van scènes waarbij ik het gevoel had dat men de film nodeloos aan het rekken was, jammer eigenlijk want dat kwam het verhaal niet altijd ten goede.

Op de cast is er dan weer helemaal niets aan te merken, want zowel Clint Eastwood als Lee Van Cleef als Eli Wallach speelden de sterren van de hemel als respectievelijk The Good, The Bad and The Ugly. Vooral Tuco (The Ugly) was een leuk personage dat voor een komische noot zorgde, ik heb echt genoten van hoe hij elke keer opnieuw alles op het spel zette om aan het goud te geraken. Verder denk ik dat geen enkele acteur de rol van Blondie (The Good) beter had kunnen neerzetten dan Clint Eastwood deed. Alleen het personage Angel Eyes (The Bad) vond ik maar matig uitgewerkt en weinig memorabel wat wel jammer is. Deze drie personages zorgden in elk geval voor een leuk vermakelijk western-verhaaltje. Maar zoals gezegd vond ik dit niet dezelfde impact hebben als C'era una Volta il West deed, dat komt omdat ik dat verhaal beter vond en omdat de soundtrack echt nog een stuk sterker is dan in Il Buono, il Brutto, il Cattivo, al kan ik over de soundtrack in deze film ook niets slecht zeggen.

Best aardig maar verder dan een 3.5 kom ik niet door de langdradigheid van het verhaal, en nog enkele minpuntjes.

3.5 sterren