Meningen

Thank God for the rain to wash the trash off the sidewalk.

Na het zien van de vele rise-and-fall films die Scorsese voortgebracht heeft en in het voornemen om de top 250 stilaan af te werken heb ik me gewaagd aan wat vele ervaren als de beste Scorsese, Taxi Driver dus. Een film die me niet helemaal positief stemde, al was dit wel weer een kwalitatief filmpje die ik bijna even goed vond als men favoriete Scorsese; Raging Bull.

Om positief te beginnen, wat een mooie beelden (!), aardig en soms zelfs origineel camerawerk, dikwijls aangevuld met visueel, intense scènes die hun climax bereiken bij de shoot-out scène. Verder weet de film een soort van dromerige sfeer op te wekken door de trage, 'lounge'-achtige score van Bernard Herrman die voornamelijk bestaat uit drums en saxofoon. Mede door de muziek kun je jezelf als kijker veel beter inleven in het leven van Travis waarbij weinig slaap aan te pas komt, en nachtelijke activiteiten daarvan in de plaats komen. Het gebrek aan slaap zorgt bij Travis ook voor hoofdpijn en ergernissen omtrent het stadsleven, en dan meer specifiek 'het gespuis' dat op de straten rondhangt. Visueel bekeken was het dus een pracht van een film, alleen het einde is er weer één van 'hoe kun je een film het best verkl*ten?'. Had men het verhaal gewoon na de shoot-out laten eindigen en als ze Travis hadden laten doodbloeden had ik dat een schitterend einde gevonden. Nu zakte de film in de laatste 5 minuten helemaal in elkaar door er een typish Hollywoodiaans einde aan vast te breien. Jammer want het haalt het niveau van de film wel echt aanzienlijk onderuit. Verder heb ik me ook wat gestoord aan enkele onnodige zaken zoals dat kapsel, en het heroïsch gedoe wanneer Travis een meisje 'red', de gesprekken met die andere taxi chauffeurs, ... Maar verder vond ik ook die onserieuze scènes waarin Travis (op een nogal 'Mr. Bean'-achtige manier) oefent met zijn revolver wat compleet overbodig en zelfs storend is, paste totaal niet bij de sfeer van de film.

Over het algemeen wel een opmerkelijk, sfeervol filmpje die wat aan kracht inboet door een paar overbodige scènes.

3.5 sterren

Behoorlijk sfeervolle horrorklassieker met een nog jonge Jack Nicholson en natuurlijk hét icoon in de geschiedenis van het horrorgenre: Boris Karloff. Het meest positieve aan deze film vond ik raar genoeg de slechte beeldkwaliteit die enorm veel sfeer geeft aan deze film. De beginscène langs het strand met André Duvalier (Nicholson) heeft iets angstaanjagends, niet eng in de pure betekenis van het woord maar het geeft wel een sinistere sfeer.

De sfeer was dus zoals ik aanhaalde het meest positieve element aan deze film want afgezien daarvan was het allemaal maar aan de magere kant. Zo was het verhaal niet altijd even duidelijk of nam het rare wendingen en vond ik zowel Nicholson als Karloff geen buitengewone acteerprestatie neerzetten. Karloff had beter vervangen kunnen worden door iemand die er wat angstaanjagender uitziet, terwijl Nicholson dan weer niet genoeg sympathie uitstraalde voor zijn rol. De effecten vond ik ook hopeloos ouderwets, zo kwam de transformatie van het gezicht van Helene (in de laatste scène) nogal nep over door die overlappende beelden. In de originele versie van Jekyll & Hyde uit '31 werd dat trucje ook al toegepast, deze film is dertig jaar jonger.

Al bij al is het toch wel eens een aanrader om gezien te hebben, al is het maar omwille van de sfeer in deze film. Plus de combinatie van een stokoude Boris Karloff die al van voor de eerste geluidsfilms acteert en een nog heel jonge Jack Nicholson die nu nog altijd actief is als acteur is zeldzaam.

2.5 sterren

They Drive by Night is wederom een prachtige filmklassieker van Raoul Walsch die ik persoonlijk ongeveer even goed vind als High Sierra maar die het misschien net niet haalt bij The Roaring Twenties. De film kent een eigenaardige mix van tragedie, drama, komedie, misdaad en ook een beetje romantiek.

Je krijgt gedurende de eerste helft van de film het verhaal te zien dat begint met twee truck-chauffeurs die het willen maken in hun branche door ontslag te nemen bij hun oude werkgever. Wat daarna komt is iets helemaal anders, zo schakelt de film over naar een intens liefdesverhaal waarin misdaad en drama centraal staan. Op zich is die omschakeling goed gelukt, al is het wel jammer dat men het personage Paul Fabrini (gespeeld door Humphrey Bogart) bijna weglaat uit het verhaal terwijl het er in het begin nog naar uitzag dat hij mee de hoofdrollen deelt. Maar George Raft zette zijn hoofdrol zeker zo schitterend neer als de sypathieke truck-chauffeur die zijn geluk weet te maken. Hetzelfde kan gezegd worden over Ida Lupino die haar rol ook indrukwekkend neerzette als jonge, getrouwde vrouw die steeds meer geobsedeerd geraakt door Joe Fabrini (George Raft).

De cast was dus schitterend en het verhaal was wat eigenaardig maar daarom nog niet slecht. Verder ook nog een (kleine) vermelding voor de effecten en het camerawerk / montage. Want alles werd mooi in beeld gebracht, zo hing de camera dikwijls ter hoogte van de banden van de vrachtwagen of werd een telefoongesprek leuk in beeldgebracht door het scherm te splitsen (zodat de twee zichtbaar waren) d.m.v. een elektriciteitspaal.

Een aardige drama uit de vroege jaren '40.

3.5 sterren

Ik kan de vergelijking met They Drive by Night ook wel begrijpen aangezien het verhaal uit deze film vergelijkbaar is met de eerste drie kwartier uit They Drive by Night, het tweede deel van die film is dan weer iets helemaal anders. Ik vond Thieve's Highway trouwens ook beter dan de filmklassieker met Bogart, mede doordat het verhaal niet zo'n vreemde wending kent in het midden van de film. Ik vind deze film zelfs wat ondergewaardeerd aangezien het verhaal toch spannend en best wel zeer goed uitgewerkt is door Dassin.

De grootste manco aan deze film zal hoogstwaarschijnlijk wel de cast zijn en dan met name Richard Conte die een weinig memorabele hoofdrolspeler neerzet. Niet per sé slecht geacteerd maar de man zet gewoon geen acteerprestatie neer die zich onderscheid van andere acteurs, Humphrey Bogart en James Cagney hebben dat bijvoorbeeld dan weer wel. Valentina Cortese deed het naar behoren, hetzelfde kan gezegd worden over de diverse bijrollen. Alleen Lee J. Cobb vond ik een schitterende rol neerzetten als de afzetter Figlia, geweldig hoe hij zich er telkens van onderuit probeert te praten. Net als in They Drive by Night zie je ook hier wat voor een gevaarlijk beroep vrachtwagenchauffeur is, het gevecht tegen de slaap, de risico's, oplichters.. oké, het wordt hier natuurlijk wel een beetje overdreven voorgesteld allemaal maar toch.. De scènes op de weg zijn niet altijd even geslaagd, zo zitten er wel enkele neppe shots bij (die versnelde beelden van de vrachtwagen die van een heuvel af kwam gereden werkte wel niet realistisch.)

Spannende, mooi uitgewerkte film-noir die natuurlijk wel wat verder gaat op successen als They Drive by Night en sommige Hitchcock-klassiekers, maar die dat wel bijzonder goed doet. Aanradertje..

4.0 sterren

Niet bepaald het meesterwerk waar ik op hoopte.

Nochtans had deze film alles in huis om dat wel te worden: Humphrey Bogart die voor het eerst de rollen deelde met Lauren Bacall, het feit dat dit geregisseerd werd door Howard Hawks en de sfeer en settings die door recensenten omschreven worden als gelijkwaardig aan Casablanca. Ik miste hier vooral de schitterende dialogen en one-liners (van vooral Bogart) die van films als Casablanca en The Big Sleep meesterwerkjes maakte. Verder vond ik het verhaal nogal weinig voorstellen. Zo was het soms vermakelijk, dan denk ik vooral aan de dialogen tussen Harry (Bogart) en de Gestapo, en soms had ik het gevoel dat scène's en dialogen overbodig waren of onnodig langdradig gemaakt werden. Spanning was overigens ook in geen velden te bekennen, buiten dan misschien de boottocht in opdracht van het Franse verzet. Verder vond ik de alcohol-verslaafde vriend van Harry, nl. Eddy, een nogal vervelend personage dat amper iets toevoegde aan het verhaal. Wat dan weer wel goed was was de chemie tussen Bogart en Bacall.

3.0 sterren

Drie absurde verhaaltjes verpakt in één film. Het enige wat deze drie verhalen met elkaar gemeen hebben is dat het zich afspeelt in Tokyo, een verdere samenhang heb ik niet opgemerkt. Interior Design van Michel Gondry was wat verhaal betreft nogal aan de saaie kant terwijl het visueel wel redelijk in orde was. Het verhaal begon als een mix van drama en komedie maar kreeg uiteindelijk een surrealistische plottwist. Het was in elk geval het verhaal met de prachtigste sfeerbeelden van Tokyo. Merde van Leos Carax begon indrukwekkend met een 'rioolbewoner' die de buurt terroriseert maar het verhaal was me wat té absurd. De dialogen verliepen tergend traag doordat alles drie keer vertaald moest worden tijdens o.a. de ondervragingsscène en de rechtbankscène. Visueel wisselde het nogal in kwaliteit. Het derde verhaal, Shaking Tokyo, was verreweg het meest geslaagde. Het tempo lag wat lager, het verhaal bevatte mooie symboliek en visueel was het allemaal rustig in beeld gebracht. Ook de soundtrack verdient trouwens aandacht, het gitaargetokkel werkte rustgevend. De buitenscène's hadden dan weer iets dreigends met het felle zonlicht en het geluid van insecten.

2.5 sterren

De zoveelste film waarin James Cagney en Pat O'Brien de hoofdrollen delen, al ben ik wel blij om O'Brien eens in een andere rol te zien dan dat van een priester. Het verhaal werd van tijd tot tijd nogal saai met af en toe een irritant personage zoals bijvoorbeeld Wally Davis. George Tobias maakte een ook al niet al te realistische indruk als bendeleider Rosario, maar desondanks vond ik hem wel vermakelijk. Ook Ann Sheridan zet haar personage op een leuke manier neer, zij speelt een nachtclubdanseres die vanuit Amerika gevlucht is naar het warme zuiden om er een nieuwe start te kunnen nemen, ook blijkt ze handig te zijn in het valsspelen met kaarten. Maar met het acteerwerk is dan ook weer al het positieve gezegd, de uitvoering is net als in de andere Keighley-films nogal saai en standaard, de film duurt zelfs met zijn 88 minuten nog te lang.

2.0 sterren

Ingenieus, in beeld gebracht drama met een knappe montage van beelden en voice-overs gecombineerd met een schitterende, surrealistische soundtrack en dito beelden. Dat is wat deze film in één zin is. Het verhaal had een vlot tempo doordat er nogal snel van gebeurtenis naar gebeurtenis gesprongen werd, zo krijg je de verschillende fases in het leven van Thomas te zien en de drama's die zich daarin afspelen. Zeer goede casting ook van de acteurs, zo leken de acteurs die de jonge, volwassene en oude fase speelden van een personage ook effectief op elkaar. Ook knap van Jaco van Dormael is het gebruik van fantasiën en surrealistische verhaalelementen wat trouwens ook de kracht van deze film vormt, zo krijg je als kijker zaken te zien die in meerdere fases van het leven van Thomas voorkomen zoals die witte roos. Hetzelfde kan trouwens over de muziek gezegd worden en dan bedoel ik dat vrolijk Frans liedje dat meerdere keren terugkomt. Wat me ook nog opviel aan het einde was de scène met die plastic zak, weet je meteen waar American Beauty de inspiratie vandaan haalde.

Aanrader!

4.5 sterren

Susie, one of the longest borders on earth is right here between your country and mine. An open border. Fourteen hundred miles without a single machine gun in place. Yeah, I suppose that all sounds very corny to you.

Wederom een briljante Film Noir van Orson Welles. Onlangs heb ik Rififi gezien, een Noir van Dassin die ik een meesterwerk noemde vanwege het visuele en sfeervolle aspect van de film, enigste (kleine) manco aan de film was dat het verhaal misschien net iets te simpel was. Orson Welles slaagt erin om niet alleen visueel te imponeren maar ook nog eens een zeer spannend verhaal weer te geven met interessante personages en verhaalwendingen. Ik heb me slechts aan één personage bijzonder hard gestoord en dat was de nachtportier van dat motel (gespeeld door Dennis Weaver) die iets te hard overacteerde en na een tijd irritant werd. Charlton Heston bracht het er nog redelijk goed vanaf als Mexicaan, ook al was het oorspronkelijk niet de bedoeling om van zijn personage een Mexicaan te maken. Orson Welles slaagde erin om net als bij Citizen Kane weer twee zaken schitterend te doen: acteren en regisseren. Wat het visuele betreft weet Welles te verrassen met vakkundig camerawerk en gespeel met schaduwen. Vooral die lange openingsshot van een koppeltje (Vargas en Susan) die de grens overwandelen was zeer mooi gedaan, ook wel knap dat Welles het niveau van die openingsscène weet hoog te houden want ook de rest van de film kende prachtig camerawerk. Sterk staaltje cinema..

4.5 sterren

It's SHITE being Scottish! We're the lowest of the low. The scum of the fucking Earth! The most wretched, miserable, servile, pathetic trash that was ever shat into civilization. Some hate the English. I don't. They're just wankers. We, on the other hand, are COLONIZED by wankers. Can't even find a decent culture to be colonized BY.

Wederom een film van Danny Boyle die me goed beviel. Ik heb deze film enkele jaren geleden al eens eerder gezien gehad maar ik kon me niet alles meer herinneren dus wou ik de film eerst herzien alvorens er een score aan te geven.

Wat ik zeer goed vind aan deze film is dat het verhaal op een interessante manier gebracht wordt, zo gebruikt Danny Boyle voice-overs en jaren '80, '90 popliedjes om het verhaal interessant te maken en het mag gezegd worden dat het ook effectief werkt. Zo begint de film met een voorstelling van de personages d.m.v. een voice-over met op de achtergrond Lust for Life van Iggy Pop. Maar zelfs zonder al die hulpmiddelen is het verhaal dat handelt over drugs redelijk sterk te noemen, een beetje absurd en ongeloofwaardig maar wel vermakelijk. Wat de soundtrack betreft passeren trouwens nog wel veel bands door de film, zo krijg je ook nog Blondie, Lou Reed, Blur en nog vele andere artiesten te horen. Maar Boyle bewijst ook op andere manieren waarom hij een zeer goed regisseur is, dan denk ik bijvoorbeeld aan de afkickscènes van Renton (Ewan McGregor) bij zijn ouders thuis waarbij je te zien krijgt hoe Renton helemaal doorflipt. Boyle stopt in die scènes heel wat absurde zaken die de kijker ook een deel van Renton's angst laat ervaren. Op de acteerprestaties is ook zo goed als niets aan te merken..

Er zit trouwens ook een verwijzing naar A Clockwork Orange: zo zie je Spud en Renton in een bar zitten met op de muren dezelfde witte letters als in ACO met het woord 'Voloko'.

4.0 sterren

Heerlijke, sfeervolle avonturenfilm van John Huston. Ondertussen is het alweer de 4de film met Humphrey Bogat in de hoofdrol die ik zie en wat me opvalt is dat dit zijn eerste rol als 'badguy' is, terwijl hij in andere films dikwijls een meer voorname Amerikaan speelt. Maar hij speelt die rol schitterend en met overtuiging, hetzelfde kan gezegd worden over Walter Huston die de pannen van het dak speelt als stereotype goudzoeker. Het over the top acteren van sommige personages (zoals de Mexicaanse bandieten) vond ik erg goed passen bij een avonturenfilm als deze.

Het verhaal is gewoon sfeervol, alle settings komen mooi tot leven en de speelduur van de film was ook bijna perfect, met zijn 2 uur duurde de film precies lang genoeg waardoor het verhaal zelden langdradig werd of een te snel tempo aannam. Negatief aan deze film vond ik de soundtrack die gewoon verschrikkelijk klonk bij momenten, vooral bij de overheersende klanken bij de begincredits. Verder had de film ook weinig bijzonders te bieden en was het niet meer dan een leuk avonturenverhaaltje met bandieten en indianen enz. opgevrolijkt door passend acteerwerk en levendige settings, dus verder dan een 3.5 kom ik niet.

3.5 sterren