Meningen

Mijn favoriete Scorsese, al ben ik niet meteen de grootste aanhanger van zijn films aangezien ik twee van zijn bekendste films (Goodfellas en Casino) 'slechts' een 3.5 gaf. Op zich dus nog altijd geen slechte films maar ik kan er gewoon geen meesterwerkjes in zien. Raging Bull is net ietsje beter vanwege de heerlijke jaren '40, '50 sfeer en het wat minder geforceerde tempo. De cast bestond uit weer dezelfde twee hoofdrolspelers, Robert De Niro en Joe Pesci zoals we dat van Scorsese gewoon zijn, al vond ik dat niet erg aangezien ze me nog maar eens overtuigden van hun kunnen. Het rise & fall principe werd deze keer ook eens op een goede manier uigewerkt doordat de irritante voice-overs van Casino hier niet aanwezig zijn en belangrijker, doordat het tempo weer niet veel te vermoeiend was. Soundtrack was wel mooi, bijrollen waren goed vertolkt, hier valt nog weinig aan toe te voegen..

4.0 sterren

Het grote probleem bij Pixarfilms is dat ze voor elke film weer hetzelfde verhaal lijken te gebruiken. Of het nu met speelgoed is, of met auto's, of met robotten, elke keer opnieuw zit er weer een zoetsappig verhaaltje in over een vriendschap die ontstaat en die naar het einde toe wat misloopt. Verder komt er ook weer een voorspelbaar, inspiratieloos liefdesplot in voor om uiteindelijk uit te monden in een happy end. Ondanks het gebrek aan spanning moet ik wel toegeven dat ik me weer prima vermaakt heb met dit filmpje, mede doordat Pixar de lat steeds verder verlegt wat animatie betreft. Humor had dan weer wat meer aanwezig mogen zijn..

3.0 sterren

Ongelooflijk confronterende film met prachtig camerawerk en montage. Na het zien van The Fountain was ik benieuwd naar de eerdere films van Darren Aronofsky en ik kwam dus bij deze uit. De film geeft een redelijk extreem beeld van hoe een mens in onze consumptiemaatschappij door een ongezonde verslaving kan zakken tot de bodem van die maatschappij. Eigenlijk bevat de film een gewoon simpel dramaverhaaltje, een soort realiteit van hoe het verkeerd zou kunnen lopen, maar doordat er in de film gebruik word gemaakt van trage/snelle/wazige beelden en dat met een schitterend gedramatiseerde soundtrack slaagt Aranofsky erin om de film confronterend te laten overkomen.

Overigens vond ik het acteerwerk ook dik in orde, van Marlon Wayans ben ik het niet gewoon dat hij in een serieuze film speelt, het komt al helemaal vreemd over als je nog pas Scary Movie hebt gezien (waarin hij Shorty speelt, een weed-verslaafde). Grappig dat hij hier een soortgelijke rol heeft, maar hij deed het zeker niet slecht. Jared Leto was ook zeer goed gecast, hij zag er echt uit als een junkie dus die rol was hem op het lijf geschreven. Verder deed Ellen Burstyn het niet slecht als gestoorde vrouw en overtuigde Jennifer Conelly ook als iemand die stilaan meer en meer verslaafd geraakte..

De impact van de film is zo groot dat het volgens mij al confronterend is voor iedereen die er ooit nog maar aan gedacht heeft om een joint op te steken of voor mensen die bijna een hele dag voor tv zitten, voor al die mensen kan de film behoorlijk deprimerend en confronterend zijn maar tegelijk ook een boodschap.

4.5 sterren

Onlangs heb ik Reservoir Dogs nog eens herbekeken op Blu-Ray en ik vind het nog steeds een van de beste films allertijden. Quiten Tarentino is het type regisseur dat niet weer het zoveelste doorsneeproduct afleverd maar er iets extra aan toevoegt, hij geeft de film een zekere waarde.

Typisch voor Tarantino zijn de lange, geniale dialogen waardoor je meteen een beeld krijgt van hoe elk personage denkt, zo heb je Mr. Pink die een probleem heeft met fooien uit te delen en Mr. Brown die een heel verhaal verteld waarover het liedje Like A Virgin gaat. Iets wat de waarde van de film ook aanzienlijk verhoogd is de typische jaren '70 muziek van de K-Billys supersound of the seventies, het geeft de film een hoog jaren '70 sfeertje, iets wat je ook terugvind in Pulp Fiction, de volgende Tarantinofilm. Een memorabele scène vind ik nog altijd de intro wanneer het groepje mannen door een straat wandelen met het liedje Little Green Bag van George Baker op de achtergrond.

Reservoir Dogs is een actiefilm die afwijkt van het standaardprincipe door de geniale dialogen en goed getimede flashbacks en flashforwards. Daarnaast is het acteerwerk van Steve Buscemi (Mr. Pink), Michael Madsen (Mr. Blonde), Tim Roth (Mr. Orange) en Harvey Keitel (Mr. White) om van te genieten.

5.0 sterren

Why should you be able to spend less on yourself than some women do on their rotten poodles?

Mijn 44ste Hitchcock alweer en hoewel dit niet bij zijn betere werk gerekend word heb ik toch weer genoten van het uitstekende verhaal en de sterke momenten die de film kende (en dan vooral in de eerste 20 minuten). Het camerawerk en de plaatjes die de film afleverd wanneer Fred en Emily in Parijs aankomen is leuk gedaan. Als komedie vond ik het boven verwachting ook nog geslaagd, de film wekte althans dikwijls wel eens een glimlach op. Zelfs het romantische gedeelte vond ik nog wel aangenaam te volgen, mede doordat Emily en Fred leuke personages zijn (vooral Fred's gezichtsuitdruk- kingen zijn geweldig). Wel duidelijk zichtbaar dat dit nog een vroege 'talkie' is, de hoofdrolspelers acteren nog een beetje overdreven, houdt natuurlijk niet tegen dat dat bij een film als deze juist past. Niet slecht, al ben ik van Hitchcock natuurlijk wel al beter gewoon.

Ik kan dit soort films wel zeer goed waarderen, een heerlijke jaren '20, '30 misdaad met twee van de betere acteurs uit de eerste helft van de vorige eeuw, namelijk James Cagney en Humphrey Bogart. Het verhaal volgt het leven van Eddie Bartlett van de loopgraven gedurende de Great War tot zijn dood. Bartlett maakt de drooglegging van de jaren '20 mee en werkt zich op in het criminele circuit van corruptie en drankzwendels waardoor hij een 'big shot' bekomt in het gangsterwereldje.

De film mag dan opvallend veel trekjes van het 'rise and fall' principe vertonen, toch vond ik de film minder clichérijk dan de meeste huidige generatie films binnen het genre. Dat heeft er vooral mee te maken doordat het hele liefdesverhaal deze keer van meer originaliteit getuigde. Iets waarbij ik me de laatste tijd ook wat meer aan gestoord heb bij rise and fall films als deze is dat het tempo gewoonlijk wat te snel gaat doordat de film nooit eens een langere, iets meer diepgaande scène laat zien. Dat had ik laatst nog bij films zoals Goodfellas en Casino, nu noem ik alleen films van Scorsese op maar er zijn wel meer regisseurs die weinig originaliteit aan dit soort films toevoegen. The Roaring Twenties is anders, bij deze film wordt je niet overdonderd met honderd-en-een gebeurtenissen maar is de verhaalopbouw veel rustiger en minder geforceerd.

Ik vond dit overigens de beste film met James Cagney, beter zelfs dan White Heat. Ik heb hier alleszins meer van genoten doordat het onderwerp me veel meer aansprak.

4.5 sterren

Amateuristische science-fictionfilm met een verhaal dat barst van de clichés. Wat me aan deze film aansprak was het concept van een buitenaardse dictatorschap, jammer dat het best-wel-originele concept het enige 'goede' aan deze film is.

Om te beginnen waren de stereotype aliens bijna lachwekkend ongeloofwaardig, zo moesten de aliens er weer hetzelfde uitzien als een mens, ze zijn namelijk ook voorzien van alle ledematen, ze spreken vloeiend Engels, ze zijn even groot, etc. etc. Dat deed dan ook al meteen afbreuk aan de geloofwaardigheid. Acteerwerk ging er nog mee door aangezien het een B-film is, al begon dat kereltje na een tijd wel irritant te worden met zijn overdreven enthousiasme. Verder zat er ook weer zo'n goedkoop, cliché liefdesverhaaltje in waarbij ik me niet kan voorstellen dat daar iemand op stond te wachten. De film kent verder ook nog lelijke special effects, een slecht in beeld gebracht toekomstbeeld enzovoort..

De gevechten daarentegen waren dan weer wel leuk om te volgen maar daar is dan ook alles mee gezegd.

1.0 sterren