Meningen

I guess you think you're... you know, like an authority figure, with that stupid fuckin' uniform, huh buddy? King clip-on-tie there, big fuckin' man, huh? You know these are the limits of your life, man. The rule of your little fuckin' gate here. Here's your four dollars, you pathetic piece of shit

Fargo is een actiefilm zoals een actiefilm hoort te zijn. Het verhaal blinkt uit in zijn eenvoud en is heel makkelijk te volgen, typisch zo'n film waar je gewoon je verstand op nul kunt zetten en genieten. De personages in dat perfect actieverhaaltje zijn goed uitgewerkt en worden prima vertolkt door een zeer goede cast aan zorgvuldig uitgekozen acteurs. Daarbij steelt niet alleen Steve Buscemi de show als de praatzieke dief Carl, maar ook William Macy als de loser Jerry en Frances McDormand als de politievrouw Marge Gunderson.

De sfeer in deze film is adembenemend, de winterse sfeer met prachtige witte landschappen is haast voelbaar. Ook wel datgene waar de film het hardst mee uitblinkt, want zonder die sfeer zou de film behoorlijk wat slechter scoren. Het camerawerk is soms bijzonder origineel, het mooiste shot vind ik ongetwijfeld dat vanuit de lucht, loodrecht op een parking, waar je het personage naar zijn wagen ziet wandelen.

4.0 sterren

The Gladiator meets Oz

Het verhaal gaat over een man die de 'american dream' beleeft, hij heeft een vrouw, een kind, trouwplannen, een huis, een droomjob,... maar als hij op een dag hetgene doet wat hij denkt gerechtigd te zijn, slaat het Amerikaanse rechtssysteem hard in zijn gezicht. Hij zal moeten leren te overleven in één van de meest beveiligde maar ook meest corrupte gevangenissen van Amerika...

Felon geeft een verhaal weer dat waargebeurd zou kunnen zijn, de film laat althans uitschijnen dat het draait om een harde realiteit, corruptie en rivaliteit zijn dan ook twee begrippen waar het gevangenisleven omdraait. Dat verhaaltje is dan ook nog eens verpakt in een film met overtuigend acteerwerk en aardige camerabewegingen. De (voor mij) onbekende Stephen Dorff wist Wade Porter acceptabel neer te zetten, maar zette ook geen hoogstaande acteerprestatie neer, die credits gaan naar Val Kilmer, die duidelijk perfect gecast was voor zijn rol. Enig minpunt is de soundtrack die ik nogal weinig memorabel en dus wat aan de saaie kant vond, verder had ik het gevoel dat er toch nog meer in het einde zat.

Al bij al een verrassende film en (naar mijn mening) een betere gevangenisfilm dan The Shawshank Redemption. Het verhaal kwam althans realistischer en harder over.

3.5 sterren

Aardig oorlogsdrama met opnieuw Pat O'Brien in de rol van priester en met (weeral) James Cagney als mede-hoofdrolspeler. Cagney die trouwens een Ier speelt die schrik heeft om te vechten gedurende WOI, het is weer eens iets anders. Net als in de meeste William Keighley-films vond ik de uitvoering weinig hoogstaand en de personages niet boeiend genoeg. Er zijn heel wat betere WOI-films (Path to Glory, All Quiet on the Western Front (1930), ...). Houdt niet tegen dat, mede door het vlotte tempo van het verhaal, dit alsnog een vermakelijk filmpje was.

3.0 sterren

Weinig bijzonder en nogal standaard hostage-filmpje zoals ze al zoveel gemaakt zijn de laatste jaren. Het verhaal werd werkelijk nergens echt spannend, anderzijds bekeken heb ik me ook niet echt verveeld dus over het algemeen was dit best wel onderhoudend. Ik had verder ook wat problemen met de hoge voorspelbaarheid van het verhaal, zo wist je halverwege de film al waar het naartoe zou gaan en zoals altijd zit er ook hier weer een einde in van niveau 'Hollywood'. Harrison Ford acteerde zeker niet slecht maar had wel moeite om dit standaard actiefilmpje nog te redden. Over de andere acteurs kan ik ook niet meteen negatief zijn, al was de gezinssituatie van de Stanfields weer erg cliché: zo blijkt het net als in Hostage en soortgelijken weer te gaan om een gelukkig gezin met een oudere dochter in haar puberteit en een nog jonger zoontje. Verder was het verhaal gewoon niet bijzonder genoeg en had ik het gevoel dat dit soort films al veel meer en veel beter gemaakt zijn de laatste jaren.

2.0 sterren

Ik heb in het verleden al heel vaak de kans gehad om de Rambo-films te zien maar om één of andere reden wisten de films mij niet zo aan te trekken. Wat jaren '80 klassiekers betreft heeft de Indiana Jones-trilogie en de Die Hard-trilogie (al komt daar alleen deeltje 1 uit de jaren '80) me altijd meer aangetrokken. Toch heb ik onlangs de moeite gedaan om de DVD-box aan te schaffen met First Blood, First Blood: Part II en Rambo III.

De film was naar mijn mening een beetje teleurstellend, aangezien Rambo één van dé bekendste films uit de jaren '80 is waren mijn verwachtingen voor de film duidelijk iets te hooggespannen. Ik had een film verwacht die me hetzelfde gevoel zou geven als toen ik Indiana Jones and the Temple of Doom voor het eerst zag, helaas kreeg ik meer het gevoel dat ik naar een voorspelbare, niet-spannende, overdreven Amerikaanse film zat te zien. Het verhaal op zich is wel leuk, een oud-vietnamveteraan die in een kleinschalige oorlog zit met een politiekorps uit een klein stadje, alleen de reden van die kleinschalige oorlog is te lachwekkend, omwille van wat eten maar dat stoort gelukkig niet al te veel, leuk vind ik daarbij het conflict tussen John Rambo en de stadsheriff. Wat dan weer een paar serieuze minpunten zijn is het acteerwerk van vooral Stallone die niet kan acteren en de ietwat saaie actiescènes. Waar ik bij Indiana Jones me zeer vermaakt heb met bepaalde scènes, slaagde First Blood er niet in om me met spanning te laten kijken.

2.5 sterren

Eindelijk heb ik ook eens de kans gehad om Four Rooms te bekijken, de eerste helft van de film is van een verschrikkelijk laag niveau terwijl de tweede helft zeer lekker weg kijkt. Tim Roth speelt het personage dat de vier situaties waar de film omdraait verbind. Helaas is het stuntelige overacteren van Roth zo overdreven aanwezig dat het irritant wordt, zeker bij de eerste twee kamers. Bij de laatste twee lijkt het overacteren minder hard te storen.

Kamer 1 was The Missing Ingredient van de (voor mij althans) onbekende regisseur Allison Anders. Het verhaal gaat over een groepje heksen dat sperma nodig heeft voor de uitwerking van een ritueel, hiervoor wenden ze zich tot bellboy Ted. Meteen het meest dramatisch slechte deel van de film. Het acteerwerk van de heksen was maar net acceptabel, Tim Roth was zoals ik al eerder aanhaalde in één woord; irritant, de effecten waren bijzonder nep, het verhaal was oninteressant en niet goed uitgediept en het camerawerk was gewoon zwak.

Kamer 2 was The Wrong Man van Alexandre Rockwell, wederom een onbekende regisseur voor mij. Net iets beter dan The Missing Ingredient, al had het verhaal ook hier weinig om het lijf, toch kon je zien dat het ging om een regisseur die al meer ervaring heeft. Tim Roth is terug irritant, acteerwerk van het koppel is in orde, het verhaal was ook hier niet heel interessant, al zat er hier wel een leuke scène in waarbij Ted over het badkamerraampje gaat hangen, leuk dat je dan zowel het deel lichaam ziet dat overhelt over het raampje als het deel lichaam dat nog in de badkamer zit.

Kamer 3 was The Misbehavers van één van men favoriete regisseurs, Robert Rodriguez die ook al verantwoordelijk is voor het schitterende From Dusk Till Dawn en Sin City. Het verhaal gaat, zoals de titel al doet vermoeden, over twee kinderen die het leven van Ted zuur maakt door hem constant op te bellen. Het acteerwerk is zeer goed met name Antonio Banderas waar Rodriguez ook al mee samenwerkte bij Desperado. Tim Roth word op een of andere manier minder vervelend en filmtechnisch springt dat gedeelte ver boven de eerste twee kamers uit. Anderzijds bekeken is het leuk en vermakelijk maar is het toch ook zeker niet hoogstaand.

Kamer 4 is van de alom bekende Quentin Tarantino (de samenwerking Tarantino - Rodriguez werkt altijd wel goed), titel van het verhaal is 'The Man From Hollywood), typisch voor hem is dat er heel veel dialoog inzit, maar dan wel weer op een plezante manier, je moet er bijvoorbeeld is op letten hoeveel keer er 'fuck' word gezegd. Het acteerwerk was ook hier weer zeer goed, vooral Bruce Willis had een hilarische bijrol en Tarantino, ik hou van zijn films maar de man kan niet acteren (buiten zijn rol in From Dusk Till Dawn), al moet ik toegeven dat het wel echt vermakelijk was. Het camerawerk was ook erg mooi, de camera zweefde soms over het tafereel en er werd gebruik gemaakt van wat langere shots. Overigens zit er ook een leuke verwijzing in naar The Bellboy uit de jaren '60, weet je meteen waar de film zijn inspiratie vandaan nam.

Score:

kamer 1: 0.5

kamer 2: 1.0

kamer 3: 3.0

kamer 4: 3.0

Het geheel (Tim Roth, hotelsettings,...): 2.0

Totaal:

2.0 sterren

Frankenstein is een typische horrorfilm uit de prille jaren '30 zoals Dr. Jekyll & Mr. Hyde '31. De film gaat ook over een welgestelde wetenschapper die op het punt staat te trouwen, maar door de gevolgen van zijn experimenten uiteindelijk toch niet kan.

De opbouw van de film is nogal redelijk standaard, de film duurt met zijn 70 minuten ook niet echt lang en maar goed ook. Dankzij de korte speelduur is de film nergens te langdradig en precies lang genoeg om het verhaal, al dan niet met wat plotholes, weer te geven. Het enige probleem is dat de personages veel te weinig uitgediept zijn, alleen van het hoofdpersonage, Henry Frankenstein, kom je wat meer achtergrondinformatie te weten, de rest van de personages stellen niet veel voor. Wat er ook ontbrak in deze film is een soundtrack, er was werkelijk geen muziek te bespeuren (tenzij in de scènes met de muzikanten op straat), waardoor de film bij tijd en wijlen nogal sfeerloos aanvoelde. Alleen de settings (op het kerkhof, het labo, etc.) waren nog behoorlijk sfeerscheppend en goed gekozen. De film slaagde er wel in om spannend te zijn en om mijn aandacht er bij te houden. Zeker naar het einde neemt de spanning aardig toe.

Het acteerwerk vond ik redelijk slecht, de personages zegden gewoon hun tekst zonder al te veel emotie en dat op een manier waaraan je kunt zien dat ze nog niet veel acteerervaring hebben. Oké, het is een film uit de jaren '30 en dus één van de eerste geluidsfilms, maar toch. Verder was dit best genietbaar.

3.0 sterren

Grotesk opgezette spektakelfilm van Fritz Lang die wel een beetje de verre voorloper lijkt van hedendaagse Science-Fiction films als Armageddon. Interessant om te zien hoe ze een ruimtevaart naar de maan wetenschappelijk proberen te verklaren in de jaren '20. Men had blijkbaar nog geen flauw benul van hoe de toestand (atmosfeer, zwaartekracht,...) op de maan was. Het verhaal was dan misschien niet altijd even origineel, toch verveelde het werkelijk geen moment, al waren sommige scène's weldegelijk te lang of overbodig (ik heb de versie van 160 minuten gezien). Filmtechnisch is dit dan weer een typische vakkundige film van Fritz Lang met soms prachtig geschoten scène's, vooral de lanceringsscène van de raket was visueel toch wel bijzonder genietbaar. Acteerwerk was alleen van die oude wetenschapper nogal slecht te noemen, de rest van de cast viel redelijk mee.

3.5 sterren

Zojuist deze lichtjes ondergewaardeerde filmklassieker herkeken, de laatste keer dat ik deze film zag was ik niet ouder dan een jaar of 10. Ik heb de film toen gezien gehad op video met halfgeslaagde Nederlands gedubte stemmen, ik ben dan ook blij dat ik deze film na zo'n lange tijd nog eens herzien heb met de originele stemmen. De film was voor mij een en al jeugdsentiment, helaas nam dat niet weg dat de film over de gehele lijn wat flauw en voorspelbaar was, pas op het einde komt er een prachtig filmmoment, wanneer de orka Willy naar de vrijheid 'springt'.

Maar Free Willy blijft een 'familie'-film en aangezien ik me vroeger helemaal liet meevoeren met de magie van de film verdient de film toch een behoorlijke waardering, verder vond ik de filmmuziek van Poledouris ook zeer mooi en als laatste wil ik er nog aan toevoegen dat ik het niet gewoon ben van Michael Madsen om de rol van huisvader te spelen, maar hij doet dat uitstekend. Free Willy is in elk geval één van de betere familiefilms al zullen vele volwassenen hier niets aan vinden.

3.5 sterren

Vast en zeker het meest spannende interview dat ik ooit zag, dat heeft de film wel te danken aan twee zeer goed gecaste acteurs: Frank Langella als Nixon (redelijk geslaagde vergelijking trouwens) en Michael Sheen als de talkshowpresentator David Frost. Verder was de film overgoten met een geslaagd jaren '70 sfeertje, de kapsels, kostuums, auto's, huizen, ... alles ademde de seventies uit. Ook ging het ondanks de nauwgezette reconstructie van een historisch feit toch behoorlijk spannen op sommige momenten waardoor je het verbazingwekkend vind dat dit ook daadwerkelijk gebeurd is. Verder vind ik het ook nog eens heerlijk om een film te zien die draait om dialoog en acteerwerk en niet om CGI zoals we dat vandaag de dag al genoeg voorgeschoteld krijgen.

Toch is deze film niet perfect, allereerst is er de voorspelbaarheid. Je weet eigenlijk al van het begin van de film hoe het verhaal gaat lopen en hoe het gaat eindigen. Toegegeven, de film is op dat vlak al benadeeld door het feit dat het een historische weergave is van iets wat vele (?) mensen wel weten. Maar het houd niet tegen dat je op het einde een 'zie-je-wel' gevoel krijgt. Overigens hoefde de redelijk sentimentele ontmoeting tussen Frost en Nixon helemaal op het einde ook niet voor mij. Maar het laatste argument deed me nu ook weer niet zoveel..

3.5 sterren

Are you quitting on me? Well, are you? Then quit, you slimy fucking walrus-looking piece of shit! Get the fuck off of my obstacle! Get the fuck down off of my obstacle! NOW! MOVE IT! Or I'm going to rip your balls off, so you cannot contaminate the rest of the world! I will motivate you, Private Pyle, IF IT SHORT-DICKS EVERY CANNIBAL ON THE CONGO!

Deze Kubrick zonet nog maar eens herzien en het blijft toch wel een ijzersterke Vietnamfilm. Deze film is niet alleen een typische film van Stanley Kubrick, het bevat ook nog eens de meest leuke dialogen en soundtrack die er in een oorlogsfilm te vinden is.

Net als het boek van Gustav Hasford (aanrader!) is de film opgedeeld in twee stukken. De eerste drie kwartier geeft de film de bikkelharde opleiding weer van soldaten die na hun opleiding naar Vietnam gezonden worden. De dialogen zijn gewoon geniaal, Kubrick moet dan ook met plezier aan het script gewerkt hebben. Je ziet in dat eerste stuk hoe een drill-sergeant, gespeeld door Lee Ermy, van gewone mensen keiharde 'killers' maakt door hen te vernederen of aan zware drill-oefeningen te onderwerpen. Hij maakt het leven van de soldaten zuur door hen te wijzen op hun gebreken en dan vooral op private Pyle (Were you born a fat, slimy, scumbag puke piece o' shit, Private Pyle, or did you have to work on it? ). Daarna maakt de film een kleine tijdsprong en kom je in een heel ander verhaal terecht, de film switched namelijk over naar Vietnam en laat een groepje Marines zien met memorabele personages en hun grappige nicknames, Private Joker, Cowboy, 8-ball, Animal Mother, Crazy Earl, ... aan originaliteit geen gebrek. Vooral Animal Mother met zijn veel te groot geweer sprong er bovenuit.

Verder was dit gewoon een typische film van Kubrick zoals al zijn andere films. Vakkundig camerawerk (soms weer erg mooie symetrische shots, vooral in de eerste helft), goed acteerwerk en de film leek echt in Vietnam opgenomen te zijn terwijl de hele film in het Verenigd Koninkrijk gemaakt is. En de soundtrack maakt het natuurlijk af met een schitterende Paint it Black van The Rolling Stones. Dik 4 sterren..

4.0 sterren

Ik las op de achterkant van de DVD dat de film dezelfde stijl heeft als A Clockwork Orange, het enige wat de twee films gemeen met elkaar hebben is misschien dat de twee psychopaten uit deze film teveel naar A Clockwork Orange gekeken hebben. Met andere woorden: dat de film zich kan meten met ACO is grootspraak, Funny Games US is niets meer dan een ordinaire thriller die een poging doet om af te wijken van andere thrillers maar daar niet helemaal in slaagt. Dat het verhaal voor niemand uit het gezin goed afloopt ervaar ik eerder als een pluspunt, zeker omdat de twee psychopaten zelf zo luchtig doen over de moorden.

Maar het verhaal op zich slaagt werkelijk nergens op: de personages binnen het gezin verweerden zich maar zelden, de situaties zijn onrealistisch aangezien George en Ann enkele uren de tijd hadden om hulp te halen en daar niet in slaagden, hetzelfde voor hun zoontje. En vanaf de terugspoelscène krijg je pas echt zoiets van 'waarom in godsnaam doen ze nu zoiets?' Een soundtrack was er ook al niet, buiten die paar scènes waarin er nogal harde rockmuziek gedraait wordt, scènes waren dikwijls te langdradig en vroegen om doorgespoeld te worden, alleen de acteerprestaties waren ook wel eerder een pluspunt: het is fijn om Tim Roth nog eens in een film te zien, Naomi Watts zie ik gewoon graag spelen en zowel Michael Pitt als Brady Corbet speelden de pannen van het dak als psychopaten.

1.5 sterren