Meningen

This mass suicide adheres to the Mayan calendar, which predicts the end of times to occur on the 21st of December of this year.

Roland Emmerich heeft het weeral voor elkaar gekregen om de lat in rampenfilms te verleggen. Waar in Godzilla alleen New York City in gevaar was en in The Day After Tomorrow het noordelijke halfrond, daar is in 2012 de hele mensheid met uitsterven bedreigd. Dit is ook weer typisch zo'n film die je met een superkritische anti-Hollywood ingesteldheid kunt gaan kijken om de film achteraf in een recensie helemaal af te maken. Of je kunt naar deze film gaan met heel veel popcorn en een liter cola om vervolgens gewoon achteruit te zakken en te genieten van een achtbanenrit aan zowat alle bedenkbare rampen. Daar is deze film natuurlijk ook voor bedoelt want het mainstream publiek gaat zich echt niet druk maken over sommige clichés.

Ik lees hier en op IMDb dat mensen de cgi erg vooruitstrevend vonden terwijl ik de indruk had dat er sedert The Day After Tomorrow weinig vooruitgang geboekt is op vlak van special effects. Natuurlijk zag het er allemaal gruwelijk realistisch uit op het grote doek, zo krijg je vulkaanuitbarstingen te zien, tsunami's, aardbevingen, ... noem een ramp op en het zat wel in deze film. Tussen al die rampen door moet een gezinnetje zien te overleven. John Cusack kruipt (net als in 1408) terug in de huid van een schrijver met de naam Jackson Curtis, al is hij dit keer ook de vader in een standaard en cliché gezin dat met de dagdagelijkse problemen van een scheiding te kampen heeft. Verder speelt Amanda Peet de ex-vrouw van Jackson en Thomas McCarthy de stiefvader die natuurlijk later in het verhaal doodgaat ten voordele van Jackson.

Waar misschien het meest aan gestoord kan worden in deze film is dat de film hoe langer, hoe minder geloofwaardig werd, zo hebben de hoofdpersonages wel heel veel geluk in het omzeilen van neerstortende gebouwen enzovoort. Ik vond het ook jammer dat de scènes over het ontdekken van de ramp en de conferentie met de G8 in het begin van de film wat aan de korte duur was. In The Day After Tomorrow werd er immers nog redelijk veel technische (maar wel verstaanbare) uitleg op de kijker afgevuurd over het ontstaan van de rampen, hier moet je het stellen met een inleiding van 10 à 15 minuten waarbij je tijdsprongen te zien krijgt dus 2009 en 2012. Dus weinig Maya's en wetenschappers, maar veel rampen. Het idee van de arken was dan weer wel goed bedacht en nog redelijk realistisch uitgewerkt, het deed me ook wat denken aan When Worlds Collide uit 1951.

De overvloed aan clichés, toevalligheden, niet al te realistische handelingen en weeral die goedkope sentimenten zorgen ervoor dat dit geen topper is. De film mist wat meer verhaal -en karakteruitdieping, verder had er ook een meer memorabele soundtrack in gemogen.

3.0 sterren

How many lives do we live? How many times do we die? They say we all lose 21 grams... at the exact moment of our death. Everyone.

Het tweede deel uit Iñárritu's trilogie over het menselijke leed is me weer uitstekend bevallen, toch ben ik niet volledig positief te vinden over deze film. Amores Perros had ik jaren geleden al eens gezien en zopas nog eens herkeken om tot de conclusie te komen dat het een meesterwerkje is. Babel had ik ongeveer een dikke 2 jaar geleden in de bioscoop gezien en ondertussen ook weer op DVD gekocht gehad. En 21 Grams.. tja, dat was de enige die ik nog nooit gezien had afgezien van een kort stukje dat ik ooit op Canvas zag.

De film begint nogal behoorlijk chaotisch en dat is dan ook meteen de grootste manco van deze film. De film heeft in de eerste 15 minuten dan ook te lijden aan een veel te snel tempo en een erg verwarrende voorstelling van de personages. De camera springt werkelijk van de ene scène naar de andere zonder dat die beelden al te veel zeggen. Pas na dat pijnlijke kwartier komt de film goed op gang en begin je het verhaal beter en beter te begrijpen, het is dan ook vanaf dat moment dat je in het verhaal gesleurd wordt. Hoewel de drama's die de verschillende personages ondervinden weer aangrijpend zijn, was het verhaal minder origineel dan ik gehoopt had. Waar Amores Perros een overvloed had aan symbolische scènes en het mooi in beeld brengen van bepaalde levenswijsheden, daar faalde deze toch wel een beetje..

Maar zoals eerder gezegd was het verhaal dus weer heel aangrijpend, was de film weer gevuld met leed en is er weer sprake van ijzersterk acteerwerk, al heeft de film natuurlijk wel een heel goede cast, een cast die zeker niet beter is dan de Mexicaanse cast uit Amores Perros. Zo worden de belangrijkste rollen gespeeld door o.a. Sean Penn, Naomi Watts en Benicio Del Toro. Typisch voor de drie films van Iñárritu is dat er altijd een enkele gebeurtenis centraal staat die het leven van verschillende mensen op een fascinerende manier aantasten. Waar dat bij Amores Perros een auto-ongeluk was, en bij Babel een kogel, daar is dat hier een aanrijding.

Toch vond ik de film minder aangrijpend dan Amores Perros en Babel, al blijft het wel een sterke film van één van mijn favoriete regisseurs.

3.5 sterren

Onlangs heb ik zo'n DVD-box gekocht met 9 Hitchcock klassiekers op uit de jaren '30 en dit was de eerste film. Het blijkt uiteindelijk een bijzonder vermakelijke klassieker te zijn waarbij een kat-en-muis-spel tussen de politie en een onschuldig personage centraal staan. Robert Donat en Madeleine Caroll schitteren als respectievelijk het onschuldig hoofdpersonage dat betrokken is geraakt bij een moord op een spion en een jonge vrouw die vastgeketend is aan eerst genoemde en zijn onschuld niet gelooft. Alleen de 'bad guy' vond ik maar weinig memorabel en het idee dat hij een halve pink mist vond ik ook niet bepaald origineel. Verder waren er wel wat leuke dialogen en spannende scènes in terug te vinden. Niet zo hoogstaand maar wel uiterst vermakelijk..

3.0 sterren

Honderd-en-één clichés in één horrorfilm: de flashback naar een gebeurtenis 10 jaar geleden, het stereotype, achterlijke groepje tieners (het blondje, de neger, ...), het creepy tankstationnetje, feestende en sex-hebbende tieners die één voor één afgeslacht worden en zo is de lijst eindeloos. Feitelijk is Seventy Five niet meer dan een slap afkooksel van slasherfilms als Friday the 13th en Scream. Neem daarbij dat het acteerwerk nogal matig is en dat de schrikmomenten voor geen meter werken en Seventy Five is een teleurstelling. Grote vraag is dan ook waarom Rutger Hauer zich voor zoiets leent, een te goede acteur voor zulke crap.

Maar al bij al keek het nog wel vlot weg.

1.5 sterren