Meningen

I swear by Almighty God that the evidence I shall give shall be the truth, the whole truth and nothing but the truth.

Eén van Hitchcock's zwaarst onderschatte films, The Paradine Case bleek een spannend rechtbankdrama te zijn met een twist op het einde die je niet ziet aankomen. Waar ik me bij Spellbound aan stoorde was het acteerwerk van Gregory Peck dat niet veel voorstelde, hier bewijst Peck dat hij toch in staat is om een memorabele rol neer te zetten. Hij kwam nogal overtuigend en zelfvertrouwd over in die rechtbankscènes, puike acteerprestatie dus. Alida Valli, een voor mij totaal onbekende Italiaanse actrice, wist haar rol als femme fatale Mrs. Paradine ook al indrukwekkend neer te zetten. En ook op de verdere rollen zoals die van Charles Laughton en Ann Todd is werkelijk niets aan te merken. Het eerste uur waarin Anthony Keane (Peck) en Mrs. Paradine elkaar ontmoeten en Keane op onderzoek uitgaat om de zaak uit te spitten vond ik verre van langdradig. In tegendeel zelfs, de film wist me in de eerste vijf minuten al vast te grijpen om me vervolgens niet meer los te laten. The Paradine Case bevat dan ook weer alle typische Hitchcock-kenmerken: romantische thema's, wazige driehoeksverhoudingen, close-ups, haat, verlangen, ... Weer een meesterwerk van de Master of Suspense.

4.0 sterren

Tot nu toe heb ik altijd een hekel gehad aan de films van Gus van Sant omdat ze meestal overdreven saai zijn: Elephant kon ik amper uitzitten, bij Gerry moest ik moeite doen om de film niet voort te spoelen en My Own Private Idaho had ik na 15 minuten afgezet. Toch besloot ik vandaag om zijn films nog eens een kans te geven door me te wagen aan Paranoid Park die me buitengewoon goed bevallen is, sterker nog, op een film als deze had ik niet gehoopt.

Ik heb een aantal jaartjes terug zelf ook nog geskateboard, in een tijd dat iedereen het nog deed, misschien daarom ook dat het verhaal me wel aansprak of dat ik meteen door de film meegesleurd werd bij die eerste sfeershots van skaters. De sfeer in die scènes met op de achtergrond heel zachte ambient muziek had wel iets, een intens gevoel dat Van Sant over wou dragen naar de kijker en daar ook bijzonder goed in slaagde. Mij deed het alleszins wel iets. Verder was dit gewoon het meesterwerkje waarop ik niet durfde hopen, perfecte combinatie van muziek en beelden, mooie slow-mo, gruizige beelden, zeer goede timing, mooie non-lineaire verhaalopbouw, alles was gewoon zeer goed in beeld gebracht. Het verhaal was dus ook interessant, al leken de acteurs wel niet veel emotie te tonen, maar afgezien daarvan is dit toch wel een serieuze aanrader..

4.0 sterren

The Blairwitch Project, Cloverfield, Paranormal Activity... na een paar films ken je het trucje wel. Desondanks toch nog een spannende horrorfilm waarin een familie het opneemt tegen een onzichtbaar wezen, een demon. Wat deze film beter doet dan zijn voorganger is dat de acteurs hun rol wat natuurlijker neerzetten, in de vorige film kwam het af en toe wat te 'geacteerd' over. Minder vond ik dan weer dat er iets teveel van nacht naar nacht wordt overgeschakeld terwijl dat er nogal weinig gebeurd. Ook de beweegredenen vind ik niet altijd even logisch, i.p.v. weg te gaan uit het huis (ondanks alles wat er gebeurd) blijven ze er telkens opnieuw de nacht doorbrengen. Af en toe nog wel eens een aardig schrikmoment maar daar is dan wel alles mee gezegd. Hopelijk maken ze niet nog 27 delen want dit is weer typisch zo'n 'uitmelk'-gevalletje waar veel geld mee te verdienen valt.

2.0 sterren

The Passion of the Christ is typisch zo'n film die de laatste jaren nogal veel besproken is geweest in de media. Zo zou de film bol staan van het anti-semitisme en zou er heel wat liters bloed vergoten worden. Wat dat eerste betreft valt deze film gelukkig nog redelijk mee, het zijn ten slotte maar een handjevol invloedrijke 'slechte' Joden die de rest van het volk opjutte. Ik vond alleen de kostumering van die Joden misschien wat overdreven, zo was er zelfs een Jood bij die een ooglapje droeg... Maar ik vond de Romeinen nu niet veel beter, hoewel die Romeinse gouverneur als een beschaafde mens afgebeeld word, waren zijn soldaten ook niets meer dan wat dronken primitievelingen die op bloed kicken. Met andere woorden, Mel Gibson zorgt weer voor de nodige clichématige personages.

Het verhaal stelde op zich ook al niet veel voor, het is niets meer dan 2 uurs aan een stuk kijken hoe zwaar Jezus gemarteld word en hoe hij de pijn nog abnormaal goed weet te verdragen. Op zich waren die scène's wel vrij sterk maar gezien de speelduur mocht er echt wat meer met het verhaal gedaan worden. En de flash-backs die erin zaten waren te kort om echt een toevoeging voor het verhaal te zijn. En iemand zou het Mel Gibson moeten verbieden om ooit nog gebruik te maken van slow-motion effecten, vooral in het eerste kwartier van de film heb ik me hier enom aan liggen ergeren. Zo zie je enkele apostelen heldhaftig vechten tegen een aantal zwaar bewapende mannen (hoe verzinnen ze 't) met de meest nutteloze slow-motion effecten erin, zoiets hoort thuis in een film als The Matrix, niet in een pro-Christelijke film over de lijdensweg van Jezus. De settings daarentegen waren wel redelijk in orde, al was het niet zo 'groots' als ik gehoopt had, zeker als je nog films als The Gladiator en Kingdom of Heaven in je achterhoofd hebt zitten. Effecten vielen bij tijd en wijlen ook wat tegen, zeker de scène waarin die tempel van de Joodse hoogpriesters in twee scheurden, dat hele gebeuren was wel redelijk nep.

Weeral een tegenvallende film van Gibson.

1.5 sterren

Duidelijk een film gebaseerd op een Broadway-toneelstuk: een beperkt aantal settings, veel dialogen en weinig actie. Verder is dit ook de oudste film met Humphrey Bogart die ik tot nog toe zag. Wat me meteen opviel was het acteerwerk van Bogart die met net iets te veel overtuiging de rol van Duke Mantee neerzette, zijn acteren kwam wat 'gemaakter' over als anders. Natuurlijk is dat niet echt vreemd aangezien zowel Bogart als Leslie Howard voordat deze film in productie ging, ook al samen op de planken stonden in Broadway voor de theatervoorloper van deze film. De film is met zijn beperktheid in settings ook minder indrukwekkend als vele andere films binnen het misdaadgenre maar wist me toch te boeien door de interessante dialogen en de chemie tussen een Leslie Howard en Bette Davis die beiden een zeer boeiend personage weten neer te zetten. Interessant ook om te weten dat dit Bogart's doorbraakfilm is, al duurde het nog tot High Sierra, gevolgd door het wel bekende The Maltese Falcon voordat hij zijn eerste grote hoofdrol kreeg.

3.5 sterren

Verfrissende Film Noir met een prachtige rolbezetting van Richard Widmark, hij zette naar mijn mening nog altijd één van de betere badguys neer in The Street with no Name, een Fox Film Noir klassieker. Ook hier zet hij zijn rol weer schitterend en met veel zelfvertrouwen neer als de pickpocket Skip. Thelma Ritter is voor mij onbekender, ik heb haar alleen weten spelen in Hichcock's Rear Window en ook zei zat goed in haar rol. Ook knap om te zien hoe de personages evolueren doorheen het verhaal, vooral Skip krijgt een menselijker kantje naar het einde toe, maar ook de chemie die tussen Ritter en Widmarck ontstond en de dialogen waren zeer geslaagd. Deze Noir heeft ook alle ingrediënten die nodig zijn voor de perfecte film, prachtige fotografie, mooie schaduweffecten, te veel sigaretten, zeer goed acteerwerk, mooie locaties, ...

4.0 sterren

Behoorlijk goede maar wel voorspelbare Noir die me wat deed denken aan Double Indemnity. Vooral de rechtbankscène en het einde was spannend om te volgen maar zoals gezegd wel niet bijster origineel allemaal, daarvoor had ik teveel het gevoel dat het allemaal al wel eens eerder gedaan is geweest. Het acteerwerk vond ik vooral van Angela Lansbury nogal behoorlijk matig bij momenten, het leek wel alsof ze haar tekst letterlijk uit het hoofd afdreunde. Het was dan ook pas op het emotionele einde dat ik wel wat onder de indruk geraakte van haar kunnen als actrice. Ook Raymond Burr en de rest van de cast was voor mij onbekend, al brachten zij het er wel overtuigend genoeg vanaf. Niet zo bijzonder dus, maar wel zeer vermakelijk en het einde stak wel goed in elkaar.

3.0 sterren

Ik had hoge verwachtingen voor deze film aangezien het vergeleken wordt met de Canadese film C.R.A.Z.Y., en deze film mag dan misschien niet zo sterk zijn als zijn Canadese tegenhanger, toch heb ik ervan genoten. Wat beide films in elk geval gemeen hebben met elkaar is dat het in beide gevallen gaat om een luchtig, Franstalig drama dat door middel van tijdsprongen verschillende gezinsproblemen aanhaalt. Ook hier ben je als kijker getuige van belangrijke momenten binnen een normaal gezin en de gevolgen ervan. Je krijgt afwisselend gelukkige en ongelukkige momenten te zien die als kijker dikwijls herkenbaar zijn, maar de film bevat dan ook vele thema's: coming-of-age, dood, romantiek, slechte vader-zoon relatie,... De manier waarop het allemaal gebracht word is heel luchtig. Geen zware dramatiek maar dramatische momenten aangevuld met komische, relativerende situaties. De uitvoering van het hele verhaal was ook in orde: prachtige shots die elkaar afwisselden aangevuld met een degelijke soundtrack.

4.0 sterren

Matige actiefilm met Norton en Farrell die stiekem spannender was dan dat ik dacht. Ik moet eerlijk toegeven dat mijn verwachtingen niet zo hoog lagen, ook al spelen er enkele grote acteurs in mee. De oorzaak ligt vooral aan het plot dat al deed vermoeden dat dit weer zo'n actiefilm ging worden met een vleugje drama en zo'n morele boodschap (zelfs de titel deed dat al vermoeden). Het is dus niet echt een actiefilm pur sang waar de ene explosie de andere opvolgt maar eerder een actie-drama

Op zich vond ik het verhaal redelijk spannend ondanks de hele stapel clichés die erin zaten. Ook heb ik me werkelijk geen moment verveeld doordat er wel een goed tempo in het verhaal zat. Maar het verhaal zelf.. dat is helaas niet veel meer dan een simpel politieverhaaltje waarbij een aantal familiewaarden op de proef gesteld worden. Ook de uitwerking is redelijk standaard: standaard camerawerk, standaard soundtrack, standaard cinematografie, ... op technisch gebied geen hoogvlieger dus. Het sterkste aan deze film was waarschijnlijk wel het acteerwerk van zowel Norton als Farell, Edward Norton vind ik altijd zeer sterk acteren en ook Colin Farell bracht het er goed van af. Verder kan ik het niet echt een aanrader noemen..

2.5 sterren

Een film die duidelijk wat meer aandacht verdient, zelden ook dat een film zo effectief met lichtinval speelt als in The Trial, gebaseerd op het boek van Franz Kafka. Eigenlijk is de hele film een surrealistische, bureaucratische doolhof waarin de ene absurde gebeurtenis na de andere plaats vind. Soms zorgt dat ervoor dat het nogal moeilijk is om je doorheen bepaalde scènes te worstelen, mede door de mysterieuze sfeer die doorheen de volledige film hangt. De kolossale settings zijn ronduit geniaal en heb ik nooit eerder gezien, ze roepen het idee op, hoe nietig de mens wel niet is in deze maatschappij. Alles oogt dan ook heel ongezellig, als een reusachtige doolhof met gigantische ruimtes. Een enkele keer wist de film ook een benauwend effect op te roepen, op het moment dat Joseph K. in het houten 'hok' van de schilder terecht kwam. De film bevat dan ook heel wat memorabele settings zoals de hal met de reusachtige, meterslange computer, of de zaal waarin honderden mensen achter een bureau zaten te werken aan een typemachine. Tegenwoordig gebruikt men een 'blue-screen' (lees: cgi) voor zulke ruimtes te crëeren, Orson Welles moest het doen met 'echte' settings en massataferelen.

Visueel dus overdonderend dikwijls een prachtig schaduwspel. Surrealistisch meesterwerk waar je wel niet bepaald vrolijk van word.

4.5 sterren

Een niet al te beste Sci-Fi film uit de vroege jaren '50. Het acteerwerk was om te huilen, de dialogen waren niet zo boeiend, de decors waren net iets té fake en spanning was ook al in geen velden te bekennen. Ik heb wel weer genoten van de visie die de mensen toen hadden op de toekomst (meer specifiek de jaren '70), zo zagen de raketten en de outfits van de astronauten er nogal grappig uit. Verder zat er weinig verhaal in deze film en leek de romance er ook alleen maar in te zitten omdat het publiek dat graag ziet.

1.0 sterren

Ik had vandaag toevallig ook al The Roaring Twenties gezien die opvallende gelijkenissen vertoont met deze film. Beide films gaan over de drooglegging in de VS gedurende de jaren '20 en in allebei de films speelt James Cagney de hoofdrol. Het enige verschil is dat The Roaring Twenties op alle vlakken een betere film is terwijl deze nogal vrij matig is. Het verhaal is weinig memorabel en de film moet visueel zwaar onder doen voor andere jaren '30 klassiekers zoals 'M' van Fritz Lang. De drooglegging wordt in The Roaring Twenties vele malen spannender en origineler weergegeven, het acteerwerk is er een stuk beter dan in deze klassieker, James Cagney daarentegen acteert in beide films wel heel sterk. De film wist me niet te overtuigen, toch 3 sterren vanwege de heerlijke sfeer van een Amerikaans stadsleven uit de jaren '20, de spannende momenten soms en het genietbare verhaal..

3.0 sterren