Meningen

Wat een aparte film, ik was er zelfs even stil van..

De eerste scène liet al meteen zien wat voor film dit was, je krijgt namelijk één enkele camerashot te zien die bijna een kwartier duurt. Tijdens dat shot krijg je de eerste dialoog te zien tussen twee van de hoofdpersonages uit het verhaal. Op zich is daar niets speciaals aan was het niet dat er al vanaf die eerste scène een sobere, deprimerende sfeer hangt die benadrukt wordt door het lome tempo en de filosofische dialogen. Dit moet dan ook de eerste film van Tarkovsky zijn waarbij ik nogal moeite ondervond om 'in' het verhaal te komen. Het duurde dan ook zeker een half uur voordat de film steeds meer en meer van mijn aandacht begon te winnen, ik geraakte steeds verder en verder meegesleurd in de filosofische en soms zelfs absurde conversaties tussen de verschillende personages. In dat eerste half uur had ik dan ook bijna zin om de film af te zetten aangezien de sfeer wel heel erg somber was, zeker omdat het hoofdpersonage, Alexander jarig is terwijl ik eerder het gevoel had dat er iemand gestorven was. Maar vanaf het moment dat de 'plottwist' kwam werd ik toch dieper en dieper geïnteresseerd in het verhaal, de sfeer was zelfs zo hallucinerend dat ik op het einde van de film verlangde naar meer, een intens gevoel dat ik zelden ervaren heb bij een film..

Wat mij keer op keer weer aantrekt aan de films van Andrei Tarkovsky is het camerawerk dat zelfs meer dan 20 jaar na datum nog altijd verfrissend en origineel te noemen is. Lange shots met mensen die je in de verte ziet en die stilletjes aan dichterbij komen, mooie symmetrische shots van de kamers uit het huis, ... Het camerawerk is dan ook een serieuze meerwaarde aan de adembenemende sfeer van deze film, zo ademen de landschappen en de settings van het huis één en al rust en kalmte uit. Zelden heb ik een sfeer zo sober en deprimerend ervaren als bij Offret. Elke keer opnieuw ben ik ook verrast door de speelduur van de Tarkovsky-films, zo ook bij deze want de 140 minuten leken werkelijk omgevlogen te zijn ondanks het trage tempo. Deze film krijgt dan over enkele jaren ook vast en zeker nog eens een herziening, wie weet verhoog ik mijn stem dan naar een 5.

Meesterwerk!

4.5 sterren

Indrukwekkende en sfeervolle Oliver Twist verfilming. Gisteren heb ik Polanski's versie van de gelijknamige film gezien en daar was ik erg van onder de indruk, ook al is het verhaal zo bekend als wat en enorm veel verfilmd. Misschien was het wel een vergissing om eerst de versie van Roman Polanski te zien en daarna David Lean's versie omdat ik de hele tijd het gevoel had de film al eens gezien te hebben. Ik vond beide versies overigens ook wel aan elkaar gewaagd: beide films maken gebruik van 'echte' settings die enorm sfeervol ogen, het acteerwerk is een ietsje beter in Polanski's film maar het tempo is dan weer beter in David Lean's versie, het verhaal wordt in beide films goed neergezet, al kennen ze allebei een paar overbodige scènes, enz. enz. Naar mijn mening zijn ze allebei ongeveer wel even goed, al was Polanski's Oliver Twist net iets genietbaarder doordat het minder gedateerd aanvoelt allemaal.

3.5 sterren

Vroeger heb ik als kind wel eens een animatieversie van Oliver Twist gezien maar ik heb nooit de moeite gedaan om het gelijknamige boek van Charles Dickens te lezen of een verfilming te zien. Hoe bekend het verhaal ook mag zijn, ik was best onder de indruk van deze film. Wat deze film indrukwekkend maakt is de naargeestige sfeer van een 19de eeuwse Londen en de bovengemiddelde acteerprestaties van onder meer Ben Kingsley als Fagin en Jamie Foreman als Bill Sykes, ze zette beiden een memorabel personage neer. Verder vond ik dat Barney Clark het hoofdpersonage Oliver Twist gewoon zeer goed wist neer te zetten. De settings, de figuranten, alles in deze film zorgde voor de gepaste sfeer en een knappe neerzetting van het alom bekende verhaal..

4.0 sterren

Los Olvidados deed me wat denken aan het Italiaanse neo-realisme met films als Ladri di Biciclette en Germanio Anno Zero. Het geeft ook de armoede weer van een plaatselijke bevolking, al draait het 'm bij de Italiaanse varianten van het genre meer om de na-oorlogse toestand. Verder lijkt Los Olvidados ook wel de inspiratiebron te zijn voor films als Cidade de Deus en Slumdog Millionaire, al was deze film natuurlijk wel wat realistischer en dramatischer gebracht.

..en realistisch is deze film zeker. Je krijgt de armoedige toestanden te zien zoals ze zijn, zo zie je hoe gehandicapte mensen in elkaar geslagen worden of hoe een blinde man bestolen wordt. Mensen stelen of worden bestolen, het grootste deel van de film door. Het meest centrale personage is waarschijnlijk Pedro, een jongen die uit het armoedige milieu probeert te ontsnappen. Al is er weer een ander personage binnen het verhaal die dat verhinderd, namelijk Jaibo. Opvallend is wel dat geen enkel personage een zuiver hart heeft want ook o.a. Pedro en de blinde man laten zich niet gemakkelijk doen.

Verder zaten er enorm veel memorabele scènes in Los Olvidados, de surrealistische droomsequentie met het stuk vlees is vast en zeker een van de sterkste die ik ooit zag. Verder: het ei dat tegen de camera gegooid wordt, Ojitos die een groot stuk steen vast heeft en nadenkt of hij dat tegen de blinde man zou gooien, het meisje Melche die op aanraden van Ojitos melk over haar benen giet enzovoort.. Meesterwerkje.

4.5 sterren

Toch wel een verrassend goede horrorfilm die wat mij betreft in het straatje thuis hoort van films als The Exorcist aangezien het allebei religieus getinte, 70's horror flicks zijn waarbij satanisme het hoofdthema is. Gregory Peck had ik vorige week toevallig nog in Spellbound en The Paradine Case gezien en weet me opnieuw te overtuigen als ambassadeur die de afschuwelijke waarheid te weten komt over 'zijn' zoontje. Maar wat deze film echt verrassend goed maakt is de spanning en de mysterieuze sfeer die je niet meer loslaat. Sommige scènes waren dan ook redelijk huiveringwekkend, vooral dat stukje op het kerkhof waarbij Robert de grafzerken openschoof bracht me 'tot op het puntje van mijn stoel'. De bijbelse teksten, de sinistere settings, de sfeervolle soundtrack (die gelukkig ook niet té nadrukkelijk aanwezig was), een einde-der-tijden gedachte, ... allemaal zaken die bijdragen aan één van de beste horrorfilms die ik tot zo ver zag. Mijn enigste punt van kritiek is dat de film wat langer had mogen duren, nu leek het onderzoek met die journalistwat afgeraffeld te zijn en hadden er wel meer scènes met Damien in gemogen.

4.0 sterren

Once upon a Time in America

It's true I have killed people, Mr. Bailey. Sometimes to defend myself, sometimes for money. And many people used to come to us. Business partners, rivals, lovers. Some of the jobs we took, and some we didn't. Yours is one we would never touch, Mr Bailey.

Ik heb echt een zwak voor dit soort films, zelden dat ik meemaak dat een moderne film de sfeer van de oude jaren '30 misdaadfilms zo goed naar boven brengt. Once Upon a Time... deed me zelfs denken aan oude gangsterfilms als The Public Enemy (1931) en The Roaring Twenties (1939), films met James Cagney en Humphrey Bogart in de hoofdrollen. Ook in die films staat de drooglegging van de jaren '20 centraal en kun je zien hoe gangsterbendes illegaal drank in de VS binnensmokkelen of 'bootleg'-drank verkopen. In die oude Warner Bros. films zie je dan ook hoe een groepje arme jongeren zich opwerken in het criminele circuit om zich uiteindelijk bij de 'big shots' te kunnen toevoegen. Qua sfeer en verhaal dus vrij vergelijkbaar, al verraad het feit dat deze film in kleur is en de flashforwards naar het heden dat dit een film uit de jaren '80 is van Sergio Leone.

Leone slaagt erin om een meeslepend, episch verhaal te vertellen over het gangsterwereldje, uitgerokken over een halve eeuw, van het begin van de drooglegging tot aan de late jaren '60. Een epos over een jeugdige straatbende die uitgroeit tot een bende gangsters die een hele stad in handen hebben. De film omvat dan ook vele thema's: liefde, verdriet, coming-of-age, dood, bedrog, ... Je ziet hoe Noodles met zijn vrienden de zakken rolt van dronken mensen en hoe hij 10 jaar later met dezelfde vrienden diamanten steelt. Ook de onderlinge vriendschap tussen hem en Max en de liefde voor Deborah Gelly was goed uitgewerkt. In tegenstelling tot sommige anderen vond ik de muziek van Morricone juist weer geniaal, niet meer het niveau van C'era una Volta il West maar wel weer een ideale score voor een epos met een wat langere speelduur aangezien de muziek me geen moment verveelde (al liep ik niet warm van dat 'yesterday'-aftreksel). Ook visueel was dit een boeiende film, heel mooie plaatjes van de straten uit de jaren '20 en de chique feestjes uit de prille jaren '30. Ook allemaal historisch correct, Leone heeft in elk geval met heel veel rekening gehouden. Zo zie je in de tijdsperiode waarin de hoofdpersonages kinderen zijn bijna geen auto's rondrijden om dan 10 jaar later, in de jaren '30 opeens al heel wat auto's te zien op straat. Ook merk je de intrede van de tommy-gun op, een zeer populair wapen bij gangsterbendes destijds. Casting en kostumering waren ook van een zeer hoog niveau, de kapsels, de kledij, alles oogde jaren '20. Let ook op de schitterende massataferelen soms waarbij de camera in vogelperspectief boven een straat ging hangen (en dan doel ik vooral op de scène met die Joodse straat). Het acteerwerk was misschien niet altijd evengoed (vooral de jeugdige acteurs acteerde nogal aan de matige kant) maar Robert DeNiro en James Wood wisten het niveau wel hoog te houden, Joe Pesci had dan weer een opvallend kleine rol terwijl ik hem juist in films als deze goed vind passen.

Veel beter dan Scorsese's gangsterfilms, Leone slaagt er tenminste in om spanning te creëren. Het valt me overigens keer op keer op dat Leone gebruik maakt van langere, rustige scène's wat naar mijn mening veel beter werkt dan het nogal hoge tempo waarop een film (Goodfellas bijvoorbeeld) van Scorsese draait. Neem daarbij dat Scorsese zijn films voor driekwart van de tijd opvult met irritante voice-overs en ik ben blij dat er nog gangsterfilms als deze zijn.

4.5 sterren

Omdat de film op numero 10 staat in de top 250-lijst en omdat Jack Nicholson hier de hoofdrol inspeelt vond ik dat het wel eens tijd was om de film te zien. Het enige wat me niet meteen aansprak om de film te zien was het plot, ik heb het niet zo met films die zich voor het grootste deel in een ziekenhuis of een instelling afspelen.

Het verhaal is me gelukkig goed bevallen en kende vele spannende en ontroerende scènes. Jack Nicholson zette een hoogstaande prestatie neer die hij alleen in The Shining evenaart en de andere acteurs uit de inrichting verdienen ook veel lof, ze wisten me zeer goed te overtuigen als gestoorden (je moet het ook maar willen om zo'n rol te spelen).

Maar de film was nu ook weer niet perfect want buiten het schitterende verhaal en het prachtige acteerwerk had de film weinig om het lijf, geen hoogstaande cameravoering, geen indrukwekkende scènes en een irritante soundtrack. De film gaf een beetje hetzelfde gevoel dat ik ook overhield na het zien van The Shawshank Redemption en The Green Mile: een mooi verhaal en goed acteerwerk maar geen impossante, vernieuwende of controversiele scènes, gewoon een goed uitgewerkte doorsneefilm (al vond ik deze film toch nog altijd een stuk indrukwekkender dan SSR en TGM).

4.0 sterren

Een bijzonder spannende, angstaanjagende en traumatiserende film, onverwacht goed eigenlijk. Natuurlijk lijken de handelingen van de personages dom enz. maar ik denk dat het nog wel realistisch is, je moet maar juist zoveel pech hebben als de personages uit de film maar het is dan ook waargebeurd. Wat mensen tegen het acteerwerk hebben begrijp ik ook niet helemaal, het was allemaal wat standaard maar zeker niet slecht. Ook de manier waarop alles in beeld is gebracht is op zijn minst noemenswaardig te noemen, zo zie je de camera dikwijls op dezelfde ooghoogte als de personages in het water of krijg je soms goed getimede flashbacks, wazige beelden enz. en allemaal voegt het iets toe aan waarde aan deze film. Overigens vind ik dit deel een pak beter dan deel 1, waar je in deel 1 de hele tijd twee saaie personages in het water ziet dobberen over de meest stomme zaken te praten, daar weet deze film voortdurend spanningselementen toe te voegen door dat ze zichzelf de hele tijd proberen te redden. Het eerste deel gaf ik dan ook een halve ster.

Cinematografisch is deze film duidelijk van een veel hoger niveau dan zijn low budget voorganger. Zeker een aanrader..

3.5 sterren

Ik ben aangenaam verrast door deze comedy-klassieker van Buster Keaton om allerlei redenen. De belangrijkste is misschien wel het feit dat dit de eerste jaren '20 komedie is waarbij ik af en toe weldegelijk gelachen heb. De situaties die uit het verhaal voort vloeiden waren erg leuk, zo ging de hele treinreis die Keaton maakt niet zonder problemen. Ook de scènes op de rivier met de spectaculaire watervalscènes zorgden voor een bijzondere kijkervaring, zeker omdat de mogelijkheden op vlak van effecten zeer beperkt waren. Neem daarbij de leuke personages en een plezant verhaal en je hebt al meteen de basis voor een heel goede film.

Een andere reden waarom dit een must is om te zien is het schitterende acteerwerk van Buster Keaton zelf, die klungelig overkwam op een lachwekkende manier. En al vond ik hem ook niet beter dan Chaplin, toch is het een noemenswaardige komiek. Ook de meeste andere rollen waren leuk om te volgen. Technisch gezien stak deze film ook wel goed in elkaar: soms prachtige shots (de bergklimming, het shot enkele meters boven de trein, enz.) en uitstekende muziek.

4.0 sterren