Meningen

Droefgeestige en ook wat sprookjesachtige biopic die zich in het begin van de 20e eeuw afspeelt over een vroegere zwarte slaaf die een circusattractie wordt in het duo Footit & Chocolat. Chocolat was een slachtoffer van zijn tijd, en de film geeft dat mooi weer. Nieuwsgierige maar ook afkeurende blikken rondom hem, en een hoop racistische vooroordelen die zo'n beetje de kwaal van de tijd waren. Zijn partner Footit is daar het beste voorbeeld van: zonder zich van kwaad bewust te zijn, kwetst hij degene die hij nochtans als zijn vriend beschouwt. Chocolat wordt afgeschilderd als iemand met oprechte artistieke aspiraties en uiteraard, een gevoelsmens zoals de meesten van ons. Maar wil een maatschappij, die zwarten als dieren beschouwen, hem wel een kans geven?

Vond het mooi en pakkend gebracht. De aankleding is sterk. Er werd veel zorg besteed aan de circusnummertjes zoals het duo die destijds opvoerden. Een sterke rol ook van Omar Sy.

De Manchu's vallen Korea binnen en deporteren de boerenbevolking naar hun land om ze in slavernij te dwingen. Ook de zus van boogschutter Nam Yi wordt op de dag van haar huwelijk ontvoerd en de man gaat haar achterna, gewapend met pijl, boog en een uitzonderlijke vaardigheid. Dat levert weer maar eens een sterke en nette actiefilm op, met een adembenemende klopjacht op het einde en een zinderende finale. Met verhoogd hartritme, gestokte adem en klamme handen heb ik zitten kijken. Bovendien gaat het er echt genadeloos aan toe en de pijlen vliegen je rond de oren. Het is een dertien-in-een-dozijn verhaal maar met genoeg zinnenprikkelende actie en grandeur zodat je dit snel vergeet.

Wel een lange film. Is een klassieker van de Franse thriller maar voor een klassieker vond ik hem niet zo schitterend. Vooral het trage tempo en de moeilijk te vatten relatie tussen Montand en Depardieu lagen me niet echt.

Het verhaal draait rond drie personen, een voortvluchtige, een oude ex-gangster en een flik die naar de wapens grijpen bij gebrek aan dialoog en communicatie, en onder impuls van oncontroleerbare gevoelens. Gebreken die hen steeds verder in een spiraal van geweld brengt. De spanning tussen Yves Montand - Gérard Depardieu zweet letterlijk uit hun personages. Ik vind het jammer dat ik hier een 2,5* aan moet geven, want het heeft me niet aangegrepen.

Zelden zie je zoveel onzin in één film. Zowat alles aan deze grindhouse film is ondermaats, van vechtscènes, muziek, tot dialoog, editing en humor. Veel lijkt ook geïmproviseerd. Wanneer een vechter net voor hij het loodje legt roept : "Please take care of my car payments" weet je al genoeg. Eerlijk gezegd vond ik het meer een actiekomedie dan een martial arts film. De gevechten zijn cartoonesk en niet artistiek. Neem nu bijvoorbeeld die scène waar Chiba een rib uit iemand zijn borstkas rukt... staat hij daar met een bloedend stuk been in zijn hand! Er zal wel een publiek zijn voor dit soort films maar ik vind de Street Fighter films veel beter.

Een wat minder gekende Fernandel, die hier een luilak speelt die als enige in het dorp profiteert van zijn recht op een uitkering, tot groot ongenoegen van andere dorpelingen. De film zou in onze tijd nog wel een update kunnen krijgen ... In die tijd waarin hard labeur door de Kerk als de hoogste deugd werd beschouwd werd een werkloosheidsuitkering vaak gezien als een cadeau voor mensen die niet wilden werken. Heel wat anti-socialisme jaren '50 dus waarbij dorpshypocrisie niet helemaal terzijde gelaten wordt. Niet Fernandels beste en gekendste, maar net daarom is deze ook wel eens de moeite. De film vertoont veel gelijkenissen met Ni Vu Ni Connu met De Funès die ik vorige week nog zag. Ook daar wordt een nietsnut verheven tot held. Al is deze film wel één uit zijn tijd, dus inhoudelijk ook flink gedateerd.

Chopper is een 100% karakterschets. Alles in de film draait rond de acteerprestatie van Bana als de egocentrische psychopaat Mark Read. De film probeert dit curieuze personage te doorgronden en na te gaan hoe hij denkt en reageert. Hij denkt van die Neville Bartos voortdurend dat 'm hem zit op te jutten terwijl de man in kwestie totaal niks verkeerds met Chopper voor heeft, terwijl hij in zijn beste "vriend" Jimmy, die hem heeft proberen te vermoorden, niks kwaads kan zien. Vond ik heel tekenend voor hem in de hele film. Hij heeft het steeds bij het verkeerde eind met mensen en dat maakt hem tot een gevaarlijke sociopaat. Het is dan ook irreëel hoe hij bijna een held is op het einde. Laat de waarheid nooit 'n mooi verhaal verpesten zegt Chopper op het einde. Hij is heel zeker een zware jongen maar zijn reputatie is ongetwijfeld buiten proporties getreden... in de eerste plaats door hemzelf.

De sobere regie maakt de film visueel niet zo interessant, maar Bana speelt hier de beste rol die ik van hem heb gezien. Vergeet Troy, the Hulk en Munich... het is in Chopper dat hij zijn talent toont.

Ondanks de talrijke clichés is het toch een vrij vermakelijke film met dank aan de korte speelduur en de vele actie, want van groots acteerwerk en dialogen moet deze horror "light" het niet hebben. Was precies een volwassener versie van de film Short Circuit uit hetzelfde jaar, want die agressieve security robots lijken toch wel veel op Johnny 5. Dat de film zich helemaal niet ernstig neemt blijkt wel voldoende uit de humor en de belachelijke synthesizer deuntjes die rechtuit de oude jaren '80 games lijken te komen.

Zeer goed rechtbankdrama over een jonge vrouw, Mila, die Alexandre beschuldigt van verkrachting. De #MeToo beweging en de cancel cultuur spelen aan de rand een rol, maar het is vooral de eigenheid van ieders persoonlijke seksuele beleving die hier opgevist wordt. De beschrijvingen van seksuele handelingen zijn vaak erg rauw en het feit dat de beschuldigde en het slachtoffer uit hetzelfde nieuw samengestelde gezin komen geven het verhaal sociale relevantie en maken het pijnlijk. De geweldige eindspeech van Alexandres advocaat is tevens een beschouwing waar men allemaal eens bij stil zouden moeten staan, zeker in een maatschappij waar mensen steeds meer vooraf hun vonnis klaarhebben zonder kennis van zaken. De interpretatie is dus dat beiden op seksueel vlak totaal niet matchten. Alexandre's dominante seksualiteit werd door Mila als een verkrachting ervaren en gaat dus niet zo zeer over schuld en onschuld. Heel boeiend om te volgen...

Prima spektakelfilm die ik ook van ARTE heb opgenomen, de beste historische films waardig. Chouans! voert geen belerende geschiedenisfilm op maar vliegt er in met avontuur, drama en oorlog. Een Bretoense graaf, Kerfadec, ziet zijn familie uiteengescheurd worden door het revolutionaire geweld; zijn zoon en adoptieve zoon, beiden verliefd op dezelfde vrouw, komen daarbij tegenover elkaar te staan. De film ziet er bij momenten adembenemend uit mede door de prachtige settings. Het slotstuk, de bevrijding van Céline , werd opgenomen in Fort La Latte, dat ik ooit nog heb bezocht tijdens mijn vakantie in Bretagne in 2005. Ook over de acteurs valt er niks te klagen, dit is gewoon een uitstekend stuk Franse cinema.

Eén van de beste King-verfilmingen samen met Misery. Mijn mening kan hierover nog veranderen want Carrie heb ik nog nooit gezien en ben heel nieuwsgierig naar deze film. De moordkar van Arnie blijft indruk maken ook 30 jaar later. De geleidelijke transformatie van de schuchtere schooljongen tot haatdragende bestuurder van Christine klopt wel. Het is bovenal knap gefilmd door Carpenter en de special effects doen ook goed hun werk. Hoeveel auto's hebben ze hiervoor moeten slopen? Het gaat verder toch ook op King-achtige wijze over coming-of-age.. een eigen auto = zelfzekerder worden = zich emanciperen van het ouderlijk gezag... wie weet? En Christine? De metalen versie van de jaloerse egoistische vrouw?

God Bless us... Everyone...

Dickens' Victoriaanse sprookje blijft hartverwarmend, ook met Zemeckis. Het verhaal kwam tot stand in een periode waar eenzaamheid en armoede de mensen vaker trof, en de rijken beweerden dat ze het "zelf hadden gezocht". De sociaal bewogen schrijver heeft bijgedragen om van Kerstmis een feest te maken van voornemens en familiale warmte en is het kerstverhaal bij uitstek. Op het einde denk je : zoals Scrooge wil ik niet worden, en je lijkt opnieuw kleinere dingen te waarderen. Blijft zeker wel in het hart hangen. De film berust volledig op hoogtechnologische animatie en is een visueel prachtig en prikkelend festijn met een indrukwekkend kleurenspel. Ook niet het duistere verhaal dat ik verwachtte. Tip top in orde op alle vlak, met een eerder vrolijke dan emotioneel-sentimentele inhoud. Ben gek op dit soort films.

Redelijk aparte film met veel special effects. Gaat niet over superhelden, maar over gewone jongeren die in bezit raken van superkrachten en ermee leren omgaan. Flink verschil. In het begin halen ze grapjes uit, daarna wordt de film een stuk donkerder wanneer een geplaagde en getormenteerde Andrew de krachten die hij bezit gaat misbruiken. . De vraag dringt zich onvermijdelijk op hoe u zelf zou omgaan met dergelijke gave. Ik had weinig informatie vooraf dus was ik in sommige scènes toch flink verrast. Handheld camera past heel goed bij het thema. De bovennatuurlijke actie zorgt voor voldoende spektakel en een meer dan bevredigend filmmoment.

Zie hier niet veel lovends in; geef me dan maar nog een rondje Assassins met Stallone, waar deze film een slap aftreksel van lijkt. Ik vond deze film een "TV serie van de jaren '80" stijl hebben met vreemde bokkesprongen en met een weinig betekenend amoureus zijplotje.
Vooral Lau doet het goed en hij krijgt ook veel meer screentime dan zijn tegenspeler. Actie is er genoeg maar het is wel erg matige actie. Nu ben ik ook niet echt een fan van overdreven slowmotion gebruik. Het einde met dat vuurwerk in de loods en de eindafloop vond ik dan toch nog weer de moeite, samen met de talrijke referenties naar andere actiefilms waarvan Point Break me het best bijblijft. Kon beter.

Aangename wegkijker, en soms grappig op een fijnzinnige manier. Twee romantische verhaaltjes met als overeenkomstig geografisch punt een eetkraampje. Het eerste is wat melancholisch, met een jonge agent die na een relatiebreuk hoopt dat zijn vriendin hem opnieuw iets laat weten binnen een maand. Hij is hopeloos op zoek naar liefde. Grappigste moment was wanneer hij terugbelde naar vrouwelijke kennissen die steeds verder in het verleden lagen nl een vrouw die hij al vijf jaar niet meer had gezien en getrouwd is, en een studentje van op de schoolbanken die zich niks van hem herinnert ... Tweede story is romantischer, met de dienster van het eetkraampje die haar gevoelens niet onder woorden kan brengen voor ook weer een agent, maar dat des te meer doet met daden.

De muzikale herhalingen waren redelijk vervelend : voor het eerste verhaal is dat een reggae nummer van Dennis Brown (ca 4-5 maal), voor het tweede het geitenwollen sokken nummer California Dreaming die men tien keer mocht horen op een klein uur tijd, dus zowat elke vijf minuten.

Ook wat rommelig gefilmd verder, maar de film blinkt bij momenten toch wel uit dankzij de originele vertelstructuur en dialogen/monologen die bijzonder smakelijk zijn. Wong Kar-Wai is eigenlijk niet mijn ding maar heeft me bij deze geen negatieve indruk nagelaten. Een ruime 3*.

Rommelige vertelling waarin de fantasywereld van een verhaal in opmaak en de realiteit van een kinderontvoering parallel aan elkaar lopen. Dat geeft een dubbel verhaal dat ik moeilijk aan elkaar te koppelen vond. De CG fantasywereld blijft eigenlijk een gegeven dat zich "in het hoofd" afspeelt en het verhaal in onze werkelijkheid voelt aan als klinkklare onzin... iemand die bang is om weggeschreven te worden ??...
Komt er dan nog bij dat ik de CG animatie zeker wel de moeite vond, maar de beelden zien er vaak vreselijk nep uit waardoor ik het gevoel had naar een Xbox game te kijken. Niet altijd even fijn.
Voor mij een film die makkelijk wegkijkt dankzij de imposante beelden, maar ik zat op het einde toch met een teleurgesteld gevoel en met open vragen. Kleine 3*

Nog steeds een krachtig sociaal drama over opgroeien in een favela. Het is een wereld met eigen regels en wijsheden, met veel geweld waarbij een mensenleven niks voorstelt (die scène met die 2 kinderen slik).. , met weinig kansen en zonder rechtvaardigheid. Een milieu waarin het moeilijk is om uit te ontsnappen om een betere toekomst op te bouwen. De dood van Benny grijpt me om die reden nog altijd bij de strot. Het zijn altijd de goeden die eerst gaan. Het kijkt bijna als een documentaire met de ruwe realistische stijl maar voelt tegelijkertijd ook aan als een rasechte mafiafilm. De acteurs doen je bijna vergeten dat dit een film is. Gebaseerd op echte getuigenissen en eigenlijk ook deels biografisch.

Verhalen uit de favela

Na het succes van Cidade de Deus maakten ze in Brazilië een serie City Of Men waarvan dit de filmversie is. Ik vond het zeker geen slechte film, met meer aandacht voor het dagelijkse leven in de slums van Rio. Niet alleen een misdaadprent dus, daarnaast ook een verhaal over vriendschappen, familiale relaties, het zoeken naar een vaderfiguur, het nemen van verantwoordelijkheden. Met name het achterliggende relaas van de twee vaders van Wallace en Ace vond ik goed, en zeker wanneer de twee vrienden toch samen vertrekken uit de favela is niet cliché. Het mag wel eens goed eindigen. . Het geplaag door bendegeweld is er ook, maar niet op dezelfde manier als in Cidade de Deus, waar het een centrale rol kreeg.

Hallström is toch wel de koning van de zoetsappige film blijkt opnieuw. The Cider House Rules gaat over de levenservaringen van Homer Wells, zelf een weeskind in een weeshuis, die door de dokter (Michael Caine) ingewijd wordt in de verloskunde. In tegenstelling tot vele weeshuizen in andere films, is dit een plaats van liefde en zorgzaamheid. Homer, die meer van de wereld wil zien, volgt een militair en zijn vriendin (die naar het weeshuis kwamen voor een illegale abortus) naar hun stadje en werkt er als appelplukker.

Opnieuw schaamteloos sentimentele film die momenten van hoge voorspelbaarheid kent (romance tussen Homer en Candy)... De toon leent er zich niet echt toe om hier thema's als incest en clandestiene abortussen in te verwerken. Die worden trouwens naief en onhandig naar het scherm vertaald waardoor dit geen film is die ernstig genomen kan worden. Maar ik was wel onder de indruk van het sterke acteerwerk, en meeslepend en emotioneel is deze film zeker waardoor hij met het grootste gemak is uit te zitten.

Loodzware thematiek en redelijk verstikkend. De titel slaat op de naam van een bordeel ergens op de grens van Westvlaanderen en Frankrijk. Sylvie baat er samen met haar moeder een bordeel uit; ze heeft een dochtertje van zes, Eline, en houdt het meisje op een afstand van het gebouw, en probeert in eenvoudige bewoordingen te zeggen, wat haar werk exact inhoudt. De enige die nog voor het meisje zorgt is nonkel Dirk, een wat droge kerel die zich bekommert om Sylvie en Eline.

Naast de wat geheimzinnige en koele relatie tussen Sylvie en Dirk, komt de film op de proppen met een whodunnit, wat de film een thriller-achtig kantje meegeeft. Monsaert laat hier kansen liggen, want met de agressieve klant die Sylvie verkracht wordt weinig gedaan, terwijl de film hint dat hij misschien het dochtertje misbruikt zou hebben... waarom Sylvie daarna geen DNA onderzoek laat doen of camerabeelden aan de politie overhandigt vind ik op zijn zachtst gezegd een vreemde wending. Misschien wilde de auteur vermijden dat de film de verkeerde weg zou inslaan?! Ook de diepere geheimen tussen Sylvie en Dirk komen nauwelijks naar boven, en door te vaag te blijven, vond ik het uiteindelijk ook een film die impact mist en me niet helemaal bewogen heeft. Het einde is vrij abrupt en de film voelde voor mij onafgewerkt aan. Niet meer dan een degelijke middenmoter.

Ik wil wel nog kwijt dat het acteerwerk wel overtuigend is; Vertongen speelt een bittere harde vrouw, Willaert is bijna komisch als een schijnbaar gekwelde kerel, en de kleine Esra Vandenbussche doet wat met het hart...

Cincinnati Kid is een duel tussen twee ervaren gokkers die bereid zijn om alles te verliezen om hun reputatie hoog te hoog te houden. De afloop blijft verrassend maar was enigszins te verwachten. Plots kan het geluk helemaal weg zijn. Hoewel ik het pokerspel tussen de Kid en Lancey niet kon volgen en begreep, was de spanning zeker voelbaar. Met een erg coole Steve McQueen in de hoofdrol.

Zeer mooie herwerking van het sprookje van Perrault én van één van de meest romantische werken uit de filmwereld. Die remakes van Disney sprookjes bevallen me wel de laatste jaren : Alice in Wonderland, Snow White and the Huntsman, Maleficent... ik heb elk van deze werken vrij hoog zitten. Voor een regisseur is een archetypische Disney als Assepoester een droom om in handen te krijgen en Branagh weet hoe hij het voor mekaar moest krijgen.

Meer dan met iets nieuws op te draven, haalt hij alle herkenbare sprookjeselementen uit de kast en dat was een geweldige keuze. Ik kreeg wat ik van een sprookje verwachtte (daarom ook 4,5*): veel kleuren, bedwelmende romantiek; decors die uit de Duits-Oostenrijkse cultuur opgesnoven zijn, en een vleug magie. Sommige scènes zijn werkelijk om bij weg te dromen zoals de fee die haar jurk in blauw verandert. Prachtig en foutloos in beeld gebracht. Om niet te spreken over de dolle rit op klokslag twaalf . Ik kreeg niet genoeg van het lieve snoetje van Lily James maar eigenlijk deed heel de cast het goed. Het is ook een film die iedereen, maar dan ook iedereen wil bekoren. Het wordt nergens te eng of te droevig, en als het zover is, duurt het nooit te lang. Verplicht kijkmateriaal en de vrij lage stemmen stellen me teleur.

Biografisch drama over de "Great Depression Era" bokser James Braddock. Met een vleug Grapes of Wrath en een dikke laag Hollywoodiaanse emo. Daar mag je op Ron Howard voor rekenen. De boksmatchen zijn sterk gefilmd : de boksers in die tijd waren vaak nog echte "killers" zoals Max Baer. De pijn en de duizelingen komen goed door; ik ken slechts weinig films waar ik zo gethrilled was; enkel Raging Bull en Warrior komen in me op.

Het gaat verder ook over een man die de economische crisis aan den lijve ondervindt en een vechtersmentaliteit aan de dag legt om er zich letterlijk uit te boksen, en zijn familie een waardig bestaan te geven. De top 250 bewijst alweer dat underdog verhalen het altijd goed doen bij het publiek en inspirerend werken. Maar groot minpunt is de afschildering van de armoede ... zag ik geen moment. Alles is zo netjes gebracht dat die armoede totaal niet naar de maag grijpt. De proper uitgedoste personages, de blinkende straten, ... Alles wordt zo braaf getoond : de zoon die vlees steelt, het lege appartement van Gould, vijf willekeurige mannen die per dag uitgeloot worden als dokwerker, het bureau van welstand. Nee, de plank wordt op dit vlak vaak misslaan want de armoede uit die tijd was verschrikkelijk zie bvb Grapes of Wrath. Je zou haast nostalgie hebben naar die tijd en dat is ook niet de bedoeling lijkt me.

Maar toch een aardig drama met wereldse thema's en prima geacteerd door Crowe, Giamatti en Zellweger. Het is allemaal niet erg diepgaand voor een biografische film maar het is een vermakelijk geheel geworden.

De Sica vind ik zowat de beste Italiaanse regisseur ooit en een film van hem laat ik nooit links liggen. Met La Ciociara heb ik dan ook weer een prima avond erop zitten. Sophia Loren draagt de film op haar schouders... en rol waarin ze niet onopgemerkt blijft als karaktervolle vrouw.

La Ciociara is een oorlogsdrama die het leed van de kleine mens centraal zet, hier een weduwe met minderjarige dochter. De context is een wat minder gekende oorlogsmisdaad uit 1944, waarin Marokkaanse troepen na de slag van Monte Cassino erop los verkrachtten in de naburige dorpen. Een episode die gekend is als La Marrochinate.

De weduwe vlucht van het gebombardeerde Rome naar het plattelandsdorpje waar ze geboren is en waar ze veilig denkt te zijn. Ik dacht na afloop vooral aan de woorden van mijn oma zaliger : in een oorlog heb je alleen nog maar je ogen om te huilen.

Behoorlijk goede B-film met een flinke dosis humor. Beste scène was trouwens een erg humoristische, waar Danner de androide vastzit in een 'luchtkamer' in een wegcafé, terwijl er in dat café gevochten wordt om hem al dan niet van lucht te voorzien. Plughead is misschien één van de minder gekende booswichten uit de filmwereld, hij is er niet minder creepy om met zijn kale kop vol stopcontacten en onberekenbare grijns.

Er zit ook heel wat originaliteit in : de Mad Max-achtige wereld waar iedereen met zuurstofflessen rondloopt en die ondergrondse wereld waar de mensheid zich teruggetrokken heeft. Door het lage budget mist Circuitry Man een echte futuristische sfeer als een Blade Runner en dat is jammer. Het talent was er nochtans wel. De regie zorgt voor een psychedelisch kantje die de film nu en dan visueel op een hoger niveau tilt (het einde). Nee, dit is helemaal niet slecht en een verhoging is niet uitgesloten.

Deze eerste verfilming van Piet Bakkers Ciske romans is wat overschaduwd door de veel bekendere versie uit 1984. Er wordt in die thread slechts een drietal keer naar deze oudere versie gerefereerd. Een hartverscheurend verhaal over een jongen die allerlei ellende moet ondergaan, verteld vanuit het perspectief van zijn schoolmeester Bruis. Franciscus Vrijmoeth is de zoon van een matroos (die van hem houdt maar veel van huis weg is) en van een waardeloze alcoholverslaafde moeder die hem misandelt en kleineert. Zijn vader heeft een minnares, de goedhartige tante Jans waar Ciske occasioneel onderdak vindt.

Ciskes slechte opvoeding en thuissituatie maken hem opstandig en niemand ziet een mooie toekomst voor hem weggelegd. De schooldirecteur raadt de hardhandige aanpak aan. Maar meester Bruis is een andere mening toegedaan. Hij wint het vertrouwen van de jongen en ontfermt zich over hem, tot Ciske onopzettelijk zijn moeder doodt en hij naar de tuchtschool moet.

Een droevig verhaal dat soms in het hart knijpt omdat de jongen voortdurend het één na het ander te verduren krijgt. Dit staat in balans met enkele goedhartige mensen die hem steunen (Druis, Vader de Goeij, Betje, Tante Jans). Niemand is schuldig aan zijn afkomst en het blijkt dat Ciske fundamenteel een goede jongen is. Erg genoten van deze film die vrij rauw en direct is in zijn aanpak, en nauwer aansluit bij de boeken dan zijn sentimentele opvolger met liedjes.

(PS / gezien op Youtube)

Ik dacht een top 250 film te kunnen afvinken, maar tot mijn verbazing zit die heel bekende classic er helemaal niet in! Deze film mag dan wel vanuit filmtechnische of academische hoek gezien worden als één van de beste films, ik vond het gezien de reputatie behoorlijk tegenvallen. Citizen Kane heeft wel wat te vertellen ja : dat mensen het beste van zichzelf verliezen door de complexe loop van hun bestaan, dat je eenzaam wordt als je liefde en erkenning probeert af te dwingen bij anderen. Want Kane is in essentie een man die voortdurend wil geliefd worden; kritiek en conflict maakt hem ongelukkig. De politieke chantage tijdens zijn campagne als gouverneur en de onpopulaire opera-carrière van zijn tweede vrouw horen duidelijk tot de donkerste hoofdstukken van zijn bestaan. De karakterschets wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, en toont dat achter de schermen, het leven van de grote bekende mediamagnaat ook een tirannieke, ongevoelige en angstige man verbergde.

Er viel wel wat te rapen in deze klassieker, maar het was ook een praterige biografische film met weinig tempo. Maar biografieën over fictieve personages vind ik niet boeiend. Op een gegeven moment verloor ik mijn interesse wat in Citizen Kane en zat ik te wachten of er een verklaring zou komen voor het Rosebud mysterie... Fenomenaal wel dat Orson Welles als prille twintiger zo'n complexe film maakte. Zoiets verwacht je van oudere regisseurs met de nodige levenswijsheid en psychologisch inzicht, niet van een jonge snaak. Welles was duidelijk een ambitieuze vroegbloeier...

Dit maakte weinig indruk op mij, echt geen hoogvlieger. Zelfs De Niro kon me niet overtuigen ditmaal. Dit moet één van de minste films zijn uit zijn hele carrière. City by the Sea lijdt gewoon onder flauwe acteerprestaties. Misdaadfilm en familiedrama komen samen zonder enig effect. Het wordt zelfs allemaal wat huilerig.

Viel me nog best mee. Het plot is niet zo interessant en de shootouts zijn slecht gefilmd (hoewel er geen gebrek is aan actie) maar ik heb wel genoten van de sfeer uit die tijd en van de plagerijtjes tussen het duo Eastwood - Reynolds. Voor de fans van Eastwood: dit is één van zijn slechtere films; voor de fans van Reynolds: dit is één van zijn betere films.

Ik vond het best leuk al bekroop er mij nooit een waw gevoel. Alles was een beetje standaard. Bill Murray was ondermaats als de burgemeester, en ook Tim Robbins werd in het vergeethoekje geduwd. De film schenkt alle aandacht aan die twee jongeren, die de film naar een einde brengen die me vrij koud liet, en die me wat aan "The Goonies" deed denken... maar dan slechter gebracht. De uitwerking liet vaak te wensen over. Toch nog 3* vanwege het originele uitgangspunt.

Rauwe grimmige humorloze misdaadfilm met zware criminelen... my kind of stuff. Dit was het soort films die ik in de jaren '90 huurde in de videotheek, maar deze kende ik niet en was me nooit opgevallen. Het is een beetje de Harvey Keitel show, die op een bepaald moment uit is op bittere wraak. Heel simpel van opzet maar als je het mij vraagt, prima uitgevoerd met de nodige brute actie. Prima ontspanning te verorberen met een zak chips.