Le Chômeur de Clochemerle (1957)

Het is genieten geblazen van komiek Fernandel, in een van die rollen die hem het best lagen, die van dorpsfiguur in één van die "plus beau village de France" (Clochemerle is wel een fictieve) waar hij, naast de pastoor, de burgemeester, de veldwachter en de plaatselijke lichte deerne, om allerlei redenen de meest besproken inwoner is.

Grappige toestandjes, pittoreske gezegden en dialogen en de mimiek van Fernandel zorgen voor plezierige scènes, zoals deze waar hij op het gemeentehuis om een kaart van "nietwerkende- en bijstandgenietende" (de enige in het dorp) komt vragen of deze waar hij zijn spaarcenten naar de bank brengt of deze waar hij de veldwachter voor de zoveelste keer bepraat.

Een plot afgestemd op een komedie, zonder zwaarwichtigheden, waar maar eventjes politiek en Kerk worden aangeraakt, en die zorgt voor anderhalf uur zorgeloos vertier.

Een wat minder gekende Fernandel, die hier een luilak speelt die als enige in het dorp profiteert van zijn recht op een uitkering, tot groot ongenoegen van andere dorpelingen. De film zou in onze tijd nog wel een update kunnen krijgen ... In die tijd waarin hard labeur door de Kerk als de hoogste deugd werd beschouwd werd een werkloosheidsuitkering vaak gezien als een cadeau voor mensen die niet wilden werken. Heel wat anti-socialisme jaren '50 dus waarbij dorpshypocrisie niet helemaal terzijde gelaten wordt. Niet Fernandels beste en gekendste, maar net daarom is deze ook wel eens de moeite. De film vertoont veel gelijkenissen met Ni Vu Ni Connu met De Funès die ik vorige week nog zag. Ook daar wordt een nietsnut verheven tot held. Al is deze film wel één uit zijn tijd, dus inhoudelijk ook flink gedateerd.