Meningen

Een ongecompliceerd beeld van het leven van armoedige jongeren aan de rand van de grootstad.

Echte crimalitiet zit er nog niet in, maar de film maakt op het einde m.i. duidelijk dat zulks onafwendbaar wordt en de jongeren uiteindelijk in deze evolutie gaan berusten, want andere hoop is er niet.

De zoveelste film over een leraar die een stelletje "moeilijke" jongeren tot beterschap brengt, maar deze is toch niet van de minste.

Gérard Jugenot is de geknipte acteur die, als goed mens, boordevol bewonderenswaardige intenties, het vertrouwen van zijn "gasten" weet te winnen en ze weer zin in het leven bijbrengt.

De film is heel mooi opgebouwd, vervalt in het middenstuk misschien iets in overdrijving, maar bevat veel tederheid en werd terecht beloond met vele prijzen, inzonderheid voor de muziek.

Sterke, intelligent opgebouwde en realistische film over het verlies van een kind, de blijvende pijn en de onmogelijkheid leed te delen en de herinnering aan de gemiste persoon levendig te houden.

Overtuigende vertolkingen.

Film over tegenstellingen binnen de Joodse gemeenschap. Interessant omwille van dit algemeen weinig gekend onderwerp en ook wel boeiend omwille van de emoties die daardoor op menselijk vlak ontstaan en goed zijn weergegeven.

Rod Steiger is onherkenbaar maar niet minder imposant en ook Maximilian Schell en de twee jongeren kwijten zich keurig van hun act.

Goed ingelaste en indrukwekkende archiefbeelden.

Prachtfilm. Staat de scène van het ongeluk en wat er daarna op volgde nog steeds, sinds ik die film een eerste keer bij het uitbrengen zag, op het netvlies gegrift, te vermelden zijn eveneens de schitterende, vooral subtiel eenvoudig en natuurlijke vertolkingen van Michel Piccoli, Romy Schneider en ook van Lea Massari en Jean Bouise. Zeer goed gecast zijn ook de chauffeurs, de dokter.... Het schijnt dat de opnames van het ongeluk ruim 10 dagen filmwerk in beslag namen.
Ideeënrijk alleszins. Denk maar het luidop nadenken van het slachtoffer na het incident, de feestmaal met 2 soorten gasten, het sterven, de dreigende muziek...
Film om regelmatig eens opnieuw te zien.

Zelden zo'n sterke film gezien over de hel van het drugverslaafd zijn. Een massa nazinderende beelden en scènes en onthutsend om zien hoe de slachtoffers zich als mens verlagen om aan de continuïteit van hun aftakeling te voldoen.

Film heeft het amper over de organisatie binnen het drugsmilieu maar spitst zich overtuigend toe in het vertonen van het menselijk leed en en kan als waarschuwende vinger zeker tellen.

Een theebloem als symbool voor een ontluikende nieuwe liefde in deze kleine "independant"-film, zeer zeker van low-budget, maar die dan toch bekoort omwille van het toch wel ongewone gedoe (kerstboomverkoper !), de rustige manier van filmen en het feit dat de cineast er toch knap in slaagt de gevoelens van zijn personages weer te geven.

Een kleurrijk, speels spektakel.

Oorlog neemt kleur uit het leven, vernietigt cultuur en ambitie, berooft vrijheid en maakt van de kerktoren een uitkijkpost.

Maar weerstand, in de vorm van de nar, Tijl Uilenspiegel, doet vredelievendheid overwinnen en de kleur weer in het leven brengen.

Het schijnt dat de film verwijst naar nazisme en opkomend communisme. Mij goed. Oorlog en geweld zijn er helaas ten alle tijde en in alle vormen.

Knappe animatie, zeker voor zijn tijd, en terecht een prijsbeestje.

Titel van de film kon niet beter worden gekozen want er wordt nogal wat afgelopen in deze bloederige actiefilm waarvan ik uiteindelijk alleen maar de snijdende en snerende spot op de onbekwaamheid van het politie-apparaat als echt ervaar.

Prent gaat naar het einde toe de emotionele tour op door de keiharde prostitutie- en pooierwereld even te verlaten en aandacht te besteden aan de liefde tussen moeder en kind.

Veel meer dan de gebruikelijke slapstick, deze vermakelijke komedie met grappige situaties, dialogen, zelfs woordspelingen en waarin Stan zich wel overtreft.

Het uitstekend en gevarieerd camerawerk dat meerdere mooie beelden oplevert laat deze film, over een hobbelige homoseksuele relatie, nog niet toe boven de middenmoot uit te stijgen.

Duurt wel behoorlijk lang naar wat het verhaal te bieden heeft en de overgangen tussen de scenes zijn vaak nogal abrupt.

Het is evenwel een eerlijk relaas over twee mensen die het met elkaar niet bestendig kunnen vinden maar terzelfdertijd lijden onder hun verwijdering.

Vijfde film die ik zie van deze cineast en eigenlijk ervaar ik geen enkele als een meesterwerk wel als degelijke films waarin zekerlijk het camerawerk dient geloofd, zoals in bijvoorbeeld "Chungking Express" die ik onlangs zag.

De lange shots en de overvloedige aandacht voor de regio geven de film, doorheen zijn lange duur, af en toe een docu-tintje.

Maar er is natuurlijk voorop de kroniek van een familie in het dagelijks gedoe met de klassieke thema's, vol onvermijdelijke menselijke trekjes, niet altijd de fraaiste.

Geen schokkende gebeurtenissen en climaxen, maar rustig de tijd nemen (de zwembeurt bijvoorbeeld) om het even rustig voor te schotelen.

Kon me niet altijd overtuigen maar zeggen dat er geen charme vanuit gaat ware ook niet correct.

De familiefoto in het slot voegt er nog een sympathieke noot aan toe.

Vond het tweede gedeelte van de film stukken beter dan het eerste, al was het maar dat een fijnere humor de film binnensluipt en Tony Leung en Faye Wong toch wel wat meer overtuiging brengen.

Het camerawerk is hier al genoeg gelauwerd, al stoorde mij die blitzinterventies toch wel wat. Er blijft weinig van op het netvlies.

Op deze film uitgekomen (had eigenlijk al veel eerder gemoeten) omdat in een reportage over Barry Jenkins, regisseur van "Moonlight", dit jaar alvast met 8 Oscarnominaties bedeeld, deze film door hem, heel wat lof kreeg toegezwaaid. Terecht trouwens, al vind ik het nu ook echt geen meesterwerk. Wel aangenaam en verfrissend in beeld gebracht.

Stel me voor dat hetzelfde verhaaltje (op het ultieme slot na) best als zwarte komedie had kunnen worden uitgewerkt.

Maar dat is het niet. Het is een thriller, maar dan ene van eerder zachtere aard, met romantiek en interesses die het wat soepeler maken, zelfs een vleugje humor, maar goed opgebouwd en de spanning opvoerend, zoals het hoort.

Bernard Le Coq, heel dikwijls in Franse films een bijrol aangemeten, zet een puike vertolking neer van de moedeloze en vooral angstige man.

Keurige dialogen en in zijn geheel een best genietbare en niet te "zware" misdaad-TV-film.

Onthutsende film over het leven (en dood) in de sloppenwijken van Rio.

Het verschrikkelijke is dat de misdaad er van kindsbeen inzit. Jongeren noemen zich zelf gangster en aanzien het als een beroep met een loopbaan. Al naargealng de leeftijd en ervaring veranderen de functies binnen hun moord - en drugswereld en wordt naar de macht gegrepen.

Tijdens het bekijken van de film dacht ik enkele keren aan het recente "Slumdog Millionaire". "Cidade de Deus" valt m.i. meer uit als een documentaire, een reportage met heel veel personnages die echter nooit volledig in je binnendringen. Het zijn als voorbeelden, onderdelen van een misdadige wereld, waarin de aflos steeds verzekerd is.

De film is indrukwekkend en vol met spectaculaire scènes, maar wat mij wel stoorde was de supersnel bewegende camera waardoor niet alles erg duidelijk was. Ik begrijp dat deze werkwijze sfeerscheppend is en de dramatische en chaotische toestanden nog meer onderstreept, maar ik vond het wel overdreven, zeker naar het einde toe.

Technisch en filmisch en inzake compositie zit de film knap ineen, maar ik heb wat last met het verhaal.

Een weeshuis waar bevalling, abortus, adoptie en zelfs begrafenis als vanzelfsprekend worden voorgesteld terwijl er van bijvoorbeeld de eigenlijke opvoeding van de kinderen amper iets wordt gezegd.

In het tweede gedeelte van de film krijgen we dan de volle laag : geweld, liefde, incest, abortus, zelfmoord, oorlogsellende....Oef.

Op het einde is ieder dan weer gelukkig. Waarom niet ?

Interessant deze film over radicalisering waarin twee jonge tieners een vergelijking doorstaan met hapklare prooien uit het dierenleven, zoals een korte inlassing in de film suggereert en meteen de opzet van de cineaste verduidelijkt.

De film vergt de nodige aandacht omwille van de verschillende verhaallijnen en is dan ook in de beginne niet altijd duidelijk.

Anderzijds is hij heel attent om de emoties, twijfels én pijn die jongeren ondergaan en niet in het minst van hun ouders weer te geven alsmede de verbazingwekkende, concrete uitleg over de recruteringen.

Heel overtuigend acteerwerk.

Naar het gebeuren rond de Franse "aviatrice" Andrée Dupeyron die het record van een 4000 km vlucht verbeterde in 1938.

Knappe film die werd opgenomen naar het einde van W0 II, maar nog steeds tijdens de bezetting.

Heel menselijk, zonder overdreven sentimenten, eenvoudig en voorbeeldig vertolkt door Charles Vanel en Madeleine Renaud toch bekende namen uit die periode van de Franse film.

Een zesjarig meisje dat opgroeit in de nabijheid van een niet zo'n opvoedkundig gericht milieu en daarbij nog slachtoffer wordt van een dramatisch gebeuren is een gegeven dat beslist kan dienen voor een goede film, temeer daar hoofdrolspeelster, Sara Vertongen, erg overtuigend acteert en men ook een Daan Willaert ter beschikking heeft en toch lijkt mij de film niet volledig geslaagd. Hij mist m.i. wat uitdrukkingskracht, is vaak eerder flauw in het dialoogwerk, een tikkeltje langdradig en wat eigenlijk verwonderlijk is, emotioneel spreekt hij onvoldoende aan.

Blijft niettemin een behoorlijk werk, zeker een kleine 3,5 waard, maar naar mijn gevoelen toch sterk onder "Offline", die andere film van Peter Monsaert.

Indringende schets van het zigeunerbestaan.

Komt eerlijk en zonder vooringenomendheid over en dat maakt de film interessant en boeiend.

Knap werk.

Voor de man die zijn naam schreef op het 20 $ biljet zat er wel wat drama in, maar eigenlijk vond ik de hele opzet wel grappig, of hoe het toeval onvoorstelbaar kan uitpakken.
De adviezen over het gebruik van sigaretten en koffie waren echte wijze-man-praat waarbij de ene wat empathie miste voor de andere die om advies vroeg. Het vormde een knap en eigenlijk beste stuk in de film en was plezierig om volgen. Regisseur vond er ook zijn tittel in.
Aangenaam om te bekijken en precies in lengte ingeblikt maar heel groots vond ik het nu ook niet.

Niet groots, maar het verhaal over de jonge Franse echtgenotes van Amerikaanse soldaten, valt wel wat buiten het kader van wat we doorgaans over de nasleep van WO II te verwerken krijgen en kon wel boeien.

Weliswaar is het gebeuren niet altijd even vlot verhaald, maar bepaalde passages vielen toch te appreciëren, zoals de naïeviteit van de meisjes en hun onwennigheid tov de de Amerikaanse levensstijl in het kamp, de twijfelachtige methodes van het Amerikaanse leger als het om rechten toe te kennen gaat, de oorlogstrauma's en ook de scènes die naar emotie neigen.

Adélaïde Leroux en Salomé Stévenin zijn goede vertolksters.

Waarom niet eens een Cinderellake meepikken...en zeker niet ongoocheld, want het is een frisse verfilming van het wereldberoemd sprookje.

Blinkt uit in decors, costumering, magische scènes, animatie en natuurlijk in de vertolkingen van de Jonge Lily James en "boze" Cate Blanchett.

Een zeker pluspunt is de vlotte afhandeling van het verhaal, netjes in proportie en zonder al te lange, met verveling flirtende scènes.

Een charmante feel-good.

Heel mooi verhaal met bloedstollende boksscènes, een kijkje achter de schermen van de bokswereld en de ellende van de depressie uit de jaren 30.

Knap in beeld gebracht, met een handvol uitstekende acteurs.

Niet zonder emotie bekeken.

Claude Berri in de regiestoel en samen met collega Yves Robert in de hoofdrol en ook Philippe de Broca mag even meedoen, in een komedie met een wat gek scenario en waarbij er toch af en toe kan worden gelachen, maar veel nagenieten van dit filmpje zit er toch niet in.

Heel wat kabbelende momenten en er wordt heel wat aaneengepraat om te pogen het boeiend te houden.

Zag van Berri al heel wat betere films.

Nu eens niet een documentaire of een fictief verhaal dat zich in een verre (of nabije) toekomst afspeelt en die ons waarschuwt tegen de gevaren van een verwaarlozing van onze aardbol, maar een schitterende film met verbluffend cinematografisch geslaagde beelden, indrukmakende scènes en een eigentijds, indringend beeld van hoe de mens zelf ontaardt in barbaarsheid, kleinzierig egoïsme, godsverloochening en uiteindelijk zelf de schuld draagt door alle problemen te ontkennen of te minimaliseren. Van dit laatste is de slotscène een schitterende omschrijving.

Erg origineel en aanbevolen.

Een hard voorbeeld van het onmenselijke van de oorlog. Het is van alle volkeren en van alle tijden. Helaas.

De Sica schetst in deze wit-zwart film (verhoogt het trieste van het gebeuren) de onzekerheid en de wanhoop bij de verscheurde Italiaanse bevolking.

Neorealistisch werk dat als klassieker geldt en waarin Sophia Loren beslist een sterke rol neerzet.

Melodramatische story die hier en daar wat precisie mist maar toch behoorlijk goed in beeld werd gebracht.

Tegenstelling tussen een naar een westerse samenleving snakkende jeugd en de traditionele Islam cultuur.

Bovendien komt een lesbische relatie aan bod waardoor deze "Circumstance" toch een dubbele thema te verwerken heeft en dit op een behoorlijke manier doet.

Goede vertolkingen en enkele markante scènes.

Heerlijke cinema.

Zoudt ge die computergestuurde effecten waarmee ze ons vandaag overspoelen niet even verwensen ?

Chaplin weet als ge ander menselijke gevoelens te raken en emoties op te wekken : edelmoedigheid tegenover onrechtvaardigheid, ontwapenende eenvoud, onvoorwaardelijke trouw, vereenzaming, onbeantwoorde liefde, zelfs het pejoratieve aan het stiefouderschap komt er bij.

Anderzijds laat hij niet na de menselijke kleinzerigheid aan te raken : jaloezie, naijver, leedvermaak en "geld boven alles".

Een meesterwerkje.