Meningen

Een onbekende dertien in een dozijn film met John Travolta in de hoofdrol, welke ik toevallig zag op de zender MGM. Voor een onbekende film was hij eigenlijk nog best goed te pruimen want het verhaal is niet onaardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering. De film staat betiteld als een Drama / Actie, maar persoonlijk vond ik het meer een Drama / Misdaad. Er zit weliswaar actie in, maar veel stelt het niet voor en het meeste gebeurt op het einde. John Travolta deed het best redelijk maar eigenlijk vond ik Benjamin Bratt (als leider van de drugsbende) nog het best.

P.S. de feestscene met al die piepjonge drugsdealers, de muziekband en de dansende strippers vond ik wel geinig.

Opzicht wel vreemd dat deze film niet afgelopen donderdag (28 januari) werd uitgezonden op een Nederlandse televisiezender, want toen was het precies 30 jaar geleden dat deze ramp met de Challenger-spaceshuttle (met daarin de eerste lerares, Christa McAuliffe, die vanuit de ruimte les zou geven aan leerlingen) gebeurde. Ik kan me dat best nog goed herinneren, want het was destijds groot nieuws (mede ook door de toespraak van president Ronald Reagan) en het had ook veel impact.

In deze drama film draait het om wetenschapper (die ook les geeft) Richard Feynman (goed gespeeld door William Hurt), die wordt betrokken bij het onderzoek (via een presidentiële onderzoekscommissie) naar de ramp met de Challenger-spaceshuttle. In eerste instantie heeft hij daar eigenlijk geen interesse in, maar mede op aandringen van zijn vrouw Gweneth (verdienstelijk gespeeld door de niet onaardig uitziende Joanne Whalley) is hij vastbesloten om de waarheid te gaan achterhalen achter de ramp, waar hij al snel stuit op verzet van personen (o.a. de NASA) die de oorzaak van de ramp in de doofpot willen stoppen. En daar draait het dan om in deze interessante film.

Deze film heb ik gisteren gezien op de Duitse Televisiezender ARD en daar duurde hij precies 90 minuten i.p.v. de hier vermelde 120 minuten. De film begint gelijk met de ramp (die 73 seconden na de lancering ontplofte) van de Challenger-spaceshuttle en daarna begint al heel snel het onderzoek van de toedracht naar de ramp. Het verhaal weet zeker te boeien en te interesseren (zeker m.b.t. de defecte rubberen O-ring, gebruikt in de Challenger-spaceshuttle, die niet bestand is tegen lage temperaturen en wat destijds bij de lancering wel van toepassing was) en moet het vooral hebben van de dialogen, welke best aardig en leerzaam (o.a. hoe NASA werkt) waren. Het einde waarbij de oorzaak van de ramp eenvoudig door Richard Feynman werd aangetoond met behulp van een glas, ijsblokjes en een stukje van de rubberen O-ring (die dan juist stijf is geworden i.p.v. flexibel) was best mooi en goed. Met name dan voor de personen die dan tegen de lamp lopen omdat ze maar bleven aandringen (beter gezegd ze logen) dat de rubberen O-ring bestand is tegen hele lage temperaturen (ik meen dat ze zelfs zeiden tot -40 graden) en dus niet de oorzaak kon zijn voor de ramp. De best bekende cast deed het ook aardig en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler William Hurt, maar ook Brian Dennehy (in de rol van Rogers die ook in de onderzoekscommissie zit) en Bruce Greenwood (in de rol van generaal Kutyna).

Al met al best een aardige en leerzame Drama film m.b.t. het onderzoek naar de ramp van de Challenger-spaceshuttle in 1986. De ramp mag dan wel heel tragisch zijn, maar eigenlijk kwam hij wel op het goede moment (hoe wrang en luguber dat ook klinkt). Want bij één van de volgende spaceshuttle lanceringen wilde namelijk president Ronald Reagan plutonium mee laten vervoeren (vanwege zijn "Space Shield" plannen) om mee te testen ! Zou dat zijn gebeurd en zou dan de spaceshuttle zijn ontploft dan zou dat rampzalige gevolgen hebben gehad voor de mensheid (vanwege de plutonium die dan vrij komt via de lucht). Dat zag ik overigens in een documentaire.

Ondanks dat deze film gebaseerd is op het interessante waargebeurde verhaal m.b.t. de fransman Frédéric Bourdin, die in zijn hele leven veel verschillende identiteiten (in dit verhaal draait het om één identiteit die hij aannam, namelijk de identiteit van Nicholas Marc Randall die al drie jaar vermist is) heeft aangenomen op zoek naar liefde (althans dat zegt hij), wist deze film me nauwelijks te boeien of te interesseren.

Dat lag vooral aan de slappe uitvoering van het verhaal en het verloopt ook zeer saai en is behoorlijk langdradig, omdat er eigenlijk niets boeiends of spannends in gebeurt. Het enige interessante in deze film vond ik eigenlijk nog Emilie de Ravin (in de rol van Kathy Jansen die de zus is van Nicholas Marc Randall) en dan puur vanwege haar leuke uiterlijk. Maar voor de rest stelt het allemaal weinig voor, waardoor je ook niet in de ban van het verhaal raakt of op het puntje van je stoel gaat zitten. Op het einde lijkt er dan nog een verassing in het verhaal te zitten (duidelijk over wat er met de echte Nicholas Marc Randall is gebeurt, want FBI-agente Jennifer Johnson vermoedt dat hij dood is en dat de moeder of de broer achter zit), maar helaas dooft deze film dan alsnog uit als een nachtkaars en kom je gewoon niets te weten. Het is me daarom ook een raadsel waarom deze film betiteld staat als een Thriller, terwijl het zeker niet meer is dan een drama.

Gezien de cast en dan vooral het meespelen van Famke Janssen (in de rol van FBI-agente Jennifer Johnson) en Ellen Barkin (in de rol van Kimberly Miller), die toch zeker niet de minste actrices zijn, had ik gedacht dat dit best wel eens een aardige film kon zijn, maar ook beiden konden deze film niet redden hoewel ze nog best verdienstelijk speelden en dan vooral Ellen Barkin die er wel zeer lelijk uitzag in deze film. Dat moest overigens ook wel omdat ze in deze film een bierdrinkende en drugsverslaafde moeder speelt en dat deed ze best overtuigend. Hoofdrolspeler Marc-André Grondin in de rol van Frédéric Bourdin/Nicholas Marc Randall deed het overigens verdienstelijk, maar echt overtuigend vond ik hem ook niet en hij zorgde ook voor geen dreiging of spanning. Ik vond hem we behoorlijk irritant en dat was schijnbaar ook de bedoeling. Dus wat dat betreft deed hij het toch goed

Visueel (de omgeving van New Orleans waar het verhaal zich afspeelt) zag het er nog wel aardig uit (zit zelfs een beetje bloot in, in de vorm van Lindsay Soileau) en de film duurt met circa 90 minuten (ik heb dus de korte versie gezien) ook niet lang. Maar al met al is dit gewoon een zeer matige film, die ik waarschijnlijk ook weer snel vergeten ben en dat is zeker niet erg.

Mooi drama met prima rollen van Jon Voight en de zeer jonge Rick Schroder. Het einde van de film is best emotioneel. Film is overigens nog regelmatig te bekijken op TCM.

Matige Drama / Muziek film, waarin Mary Tyler Moore als non moet kiezen tussen Elvis Presley en de kerk.

In dit verhaal speelt Elvis Presley de jonge arts John Carpenter, die een bijzondere band heeft met zuster Michelle Gallagher (Mary Tyler Moore). Zij is één van de drie zusters die hem in zijn kliniek in New York helpen bij zijn pogingen om het getto op te knappen.

Een ondermaats drama, hoewel beter dan veel andere Elvis Presley films. Het was tevens Elvis Presley laatste film. De andere twee zusters worden overigens gespeeld door Barbara McNair (zuster Irene) en Jane Elliot (zuster Barbara).

Leuk om eens gezien te hebben deze Drama / Muziek film en vooral omdat het de laatste speelfilm was van Elvis Presley.

Films over verwisselingen tussen lichamen zijn al diverse keren gedaan en zitten meestal vol clichés. En dat is bij deze film ook het geval echter de uitvoering van dit verhaal is best leuk gedaan. Dat komt vooral door de cast die het goed en leuk doet maar ook door bepaalde hilarische situaties (de scènes met de baby's waren altijd leuk) waarin men belandt, zoals de scene op de pornoset en de scene met de zwangere vrouw. Verder zit in deze film ook redelijk wat bloot en dat zelfs Leslie Mann uit de kleren gaat (zag er fraai uit) verraste me zeer want ik heb haar nog nooit in een film gezien waarin ze uit de kleren gaat, ze speelde trouwens goed. De rol van Jason Bateman (die is de laatste paar jaar trouwens heel vaak te zien in films en dan meestal ook nog in komedies) vond ik ook best goed en hij speelde zijn rol zeer leuk. Ryan Reynolds deed het ook goed maar af en toe vond ik hem wat flauwtjes. Olivia Wilde is natuurlijk de schoonheid (Leslie Mann mag er natuurlijk ook wezen) in de film maar echt geweldig acteren kan ze niet en helaas gaat zij ook niet uit de kleren.

Zoals in het begin al gezegd is de film erg cliché en daardoor is het verloop van de film best makkelijk te raden als ook het einde. Maar al met al keek deze film zich best lekker weg maar mocht hij van mij wel 20 minuten korter zijn want sommige stukken zijn best wat saai en langdradig (zeker op het einde).

Toch weer een mooi en aangrijpend drama van Clint Eastwood. Verder werd er prima in gespeeld door Angelina Jolie en John Malkovich. Het viel me op in deze film dat er niet zo veel kleur werd gebruikt maar dat wel de lippen van Angelina Jolie extra belicht (rood) werden.

Deze Horror film, die ik lang geleden eens gezien heb (ik kon me eigenlijk alleen de zelf bewegende rolstoel op het einde nog herinneren) op de televisie, stond eigenlijk niet op het programma om gisteravond te bekijken (eigenlijk wilde ik de Erotiek / Komedie film "Fantasm Comes Again (1977)" kijken), maar door een tragische dood (een zelfmoord) in de familie (een neef), vond ik dat niet echt gepast en heb ik deze maar gekeken.

In dit verhaal draait het om componist en professor John Russel (George C. Scott), wiens vrouw Joanna (Jean Marsh) en jonge dochtertje Kathy (Michelle Martin) bij een gruwelijk auto ongeluk in de sneeuw om het leven komen voor zijn ogen. Na een aantal maanden probeert hij zijn leven op te pakken. Hij gaat weer les geven en vestigt zich in een groot huis in Seattle dat al een poos leeg staat in de hoop daar de rust te vinden om te kunnen componeren. Het huis herbergt echter een duister verleden die het graag met John lijkt te willen communiceren. Geïntrigeerd door de verschijnselen gaat hij op onderzoek uit.

"The Changeling" van regisseur Peter Medak is een redelijke horrorfilm, die goed in elkaar steekt. Het gegeven van gebeurtenissen die zich afspelen in een afgelegen, immens huis dat mensen de stuipen op het lijf jaagt is weliswaar niet nieuw, maar de diverse vertakkingen van het verhaal zorgen voor een bevredigend resultaat. En de grote plus in deze film is natuurlijk Oscar-winnaar en hoofdrolspeler George C. Scott.

Regisseur Peter Medak slaagt erin om meteen in het begin van de film de aandacht van de kijker te pakken. Door een dramatisch ongeluk, in beeld gebracht in slow motion, staan we ineens heel dicht bij het hoofdpersonage John Russell. Hij is muziekcomponist van beroep en trekt zich naderhand terug in een enorm groot huis, dat al vele jaren leeg staat. Zo manoeuvreert het huis, dat behekst blijkt, zich in de hoofdrol en zien we tegelijkertijd een man op leeftijd die een groot verlies probeert te verwerken. In het herenhuis heeft zich zeventig jaar eerder eveneens een menselijk drama afgespeeld, namelijk een jongetje, te weten Joseph Carmichael (Voldi Way), die niet kan lopen en die vermoord wordt door zijn vader Eugene Carmichael (James B. Douglas) in bad (best heftig in beeld gebracht). Een drama dat lijkt op de tragische gebeurtenis die John Russell in het begin van de film overkwam.

"The Changeling" is een ouderwetse horrorfilm, zonder al teveel schrikeffecten (een piano die zichzelf speelt, luide dreunen die steeds om 6 uur in de ochtend gedurende 30 seconden te horen zijn, waterkranen die uit zichzelf lopen, een gezicht in het badwater, deuren die opengaan als er niemand is, ramen die spontaan kapot gaan, een weggegooide bal die weer terugkomt en een oude muziekdoos op de zolderkamer speelt een lied dat John Russell in de ochtend heeft gecomponeerd) en bloederige scènes (nul komma nul). Desondanks weet de film de aandacht te houden en dat heeft veel te maken met het geheim dat het huis herbergt en waar de getormenteerde John Russell achterna zit. Hij raadpleegt ook de plaatselijke historische vereniging en wordt daar door het personeel, te weten Minnie Huxley (Ruth Springford), geïnformeerd dat het niet de bedoeling was dat mensen in dat huis zouden wonen.

John Russell wil namelijk innerlijk tot rust komen, maar wordt daarbij keer op keer uitgedaagd door het huis dat zijn eigen geesten heeft die geen rust kunnen vinden. Het drama dat zich in het huis heeft afgespeeld staat in direct verband met een enorme som geld, een erfenis, een kind dat verwisseld werd en een gerespecteerde senator die zijn hele leven met een verschrikkelijk geheim rondloopt. Het huis heeft ontelbaar veel kamers en al snel blijkt dat je alles hoort als je alleen in het huis bent. Het duurt dan ook niet lang voordat de hulp van een medium wordt ingeroepen, die op indrukwekkende en spannende wijze op zoek gaat naar de geest(en) die rondwaren.

Al deze ontwikkelingen worden met veel vaardigheid behandeld door regisseur Peter Medak. Hij is een beetje te dol op groothoekopnamen (zijn keuze aan lenzen zorgt ervoor dat alle kamers er omhullend uitzien), maar hij heeft een goede en basale benadering van de angstaanjagende verschijnselen. Dit is een horrorfilm met smaak. Het spannendste moment van de film is te zien op het einde als een kleine rolstoel uit zichzelf beweegt en iemand begint te achtervolgen (inclusief de trappen af). En het einde opzicht was ook best aardig en verrassend, als blijkt dat het huis niet John Russell moet hebben, maar de oorspronkelijke bewoner, te weten Senator Joseph Carmichael (Melvyn Douglas), de man die al die jaren rondloopt met een geheim en uiteindelijk sterft door een hartaanval.

De cast doet het verdienstelijk en George C. Scott is eigenlijk een vreemde eend in de bijt, omdat hij steeds onbewogen en nergens bang voor is en hij handelt ook bijna altijd beheerst. Hij is het soort man dat alleen kan terugkeren naar een spookhuis in het donker en in een verlaten put (in een tienerslaapkamer) kan klimmen waar de botten van de oorspronkelijke geest zijn gevonden en rondsnuffelen naar meer aanwijzingen (het vinden van een medaille). George C. Scott speelt het personage van John Russell zo rationeel, normaal en beheerst dat ik nooit het gevoel had dat hij echt in gevaar was. Desondanks is het natuurlijk altijd fijn om George C. Scott in een film te zien. Verder deed Trish Van Devere als Claire Norman het verdienstelijk, waar John Russell bevriend mee is en die hem ook het huis aanbeveelt, en ook Melvyn Douglas als Senator Joseph Carmichael.

Al met al is "The Changeling" een degelijke en ouderwetse Horror film, met de nadruk op tragedies die grote invloed hebben op een mensenleven.

Redelijk film maar niet meer dan dat. Er wordt best aardig in geacteerd maar op sommige momenten is de film vrij saai. Dit is meer een drama dan een thriller want een thriller is meestal spannend en dat is deze film zeker niet.

Ik kijk graag naar films waarin het draait om onderzeeboten ("Das Boot (1981)" staat niet voor niets in mijn persoonlijke "Top 10 films" en is tevens ook nog steeds de beste onderzeeboot film ooit gemaakt), maar met deze Franse onderzeebootfilm (de eerste film van regisseur Antonin Baudry), die afgelopen week te zien was op de televisiezender RTL7, had ik weinig op en ook vond ik het verhaal niet echt boeiend, verrassend of heel spannend (m.b.t. de kat- en muisstrategie). Ook neemt de film regelmatig een loopje met de logica en ook is het minder claustrofobisch dan soortgelijke films.

In deze Actie / Thriller film kan de jonge sonar-technicus Chanteraide (François Civil) met zijn "gouden oortjes" onderwatergeluiden identificeren. Als hij een foute inschatting maakt, zet hij de levens van de hele bemanning van de Franse onderzeeboot "FS Titane" op het spel. Hij wil het vertrouwen van zijn kameraden herwinnen, maar tegelijkertijd moet hij een dreigende kernoorlog tussen Rusland en de EU helpen te voorkomen.

Visueel gezien zag het er best allemaal aardig uit (met o.a. een aantal uitstekende onderwatershots) en de film is ook gemaakt met een relatief fors budget van 20 miljoen euro. En ook het geluid (speelt ook een belangrijke rol in het verhaal) mocht er best wezen. Maar helaas kon ik maar niet in de ban van het verhaal (wat opzicht niet slecht is en wat overeenkomsten heeft met andere betere onderzeebootfilms zoals "The Hunt for Red October (1990)" en "Crimson Tide (1995)") komen.

Ook vond ik het allemaal wat te langdradig (hier en daar heb ik ook wat zitten vooruit te spoelen) en clichématig en dat inclusief wat vergezochte wendingen en een totaal overbodige romance tussen hoofdrolspeler François Civil en Paula Beer (als Diane die in een bibliotheek werkt en waar ze elkaar voor het eerst ontmoeten en gelijk op elkaar verliefd raken), waar we ook nog heel eventjes de borstjes van zien als ze met elkaar vrijen in bed. François Civil deed het best aardig en hij wordt ook bijgestaan door doorgewinterde acteurs als Mathieu Kassovitz, Reda Kateb en Omar Sy.

Het verhaal speelt zich af op vele locaties (het verhaal begint ter hoogte van de Syrische kust, waar enkele "Special Forces" een missie uitvoeren en waar ze dan worden opgepikt door een onderzeeboot) en heeft met Omar Sy (in de rol van stoere onderbevelhebber D'Orsi) ook een zeer een bekende Franse acteur (die wel maar een relatief kleine rol heeft) in de gelederen, maar helaas kon de film me nauwelijks vermaken. Ook is niet alles bepaald realistisch, want tijdens de openingsscène zien we hoe de bemanning van de onderzeeboot in de commandocentrale danst op de muziek uit een vissersbootje boven water. Dat is natuurlijk niet op die manier te horen in een duikboot, maar moet de kijker duidelijk maken hoe gevoelig onderzeeboten zijn voor geluid.

Voor iedereen die een beetje geïnteresseerd is in een moderne onderzeeboot film, is deze film natuurlijk wel het kijken waard (je kan rekenen op een aantal geweldige onderzeebootbeelden), maar helaas niet voor mij. De film is ook echt anders dan de meeste Amerikaanse en Duitse onderzeebootfilms die ik tot nu toe heb gezien.

Het lijkt er enigszins op dat de films van regisseur Neill Blomkamp steeds minder worden, want deze flauwe clichématige kinderachtige film is tot nu toe zeker de minste film van hem. Origineel is deze film zeker ook niet, want het is meer een mengeling van films als District 9 (vanwege de locatie waar het verhaal zich afspeelt, namelijk weer Zuid-Afrika), Short Circuit (met de vreselijke robot Johnny 5) en de RoboCop films.

Verder is de film behoorlijk langdradig en traag (duurt enorm lang voordat de film een beetje opgang komt), valt de actie behoorlijk tegen, zit de film vol met clichés, is het verloop van het verhaal zo voorspelbaar als maar wat en is de cast tenenkromend slecht. Sowieso voegen de sterren Hugh Jackman (hij zag er qua uiterlijk uit als een soort van Chuck Norris) en Sigourney Weaver weinig toe aan het verhaal en hun rollen waren ook nog eens zeer slecht en pasten eigenlijk ook niet bij hun. Wat dat laatste betreft, is het zeker van toepassing op Hugh Jackman. Ook de hoofdrolspelers Ninja en Yo-Landi Visser (ze zijn bekend als de rapgroep "Die Antwoord", waar ik gelukkig nog nooit van gehoord heb. Wat betreft "gehoord" is dit zowel letterlijk als figuurlijk van toepassing) waren vreselijk slecht en ze irriteerde (o.a. met hun vreselijke accent) me ook geregeld. Hun rol was ook nog eens behoorlijk cliché, want in eerste instantie waren ze slechteriken en na verloop zijn ze ineens goedaardig. De enige die me nog een beetje kon bekoren was Dev Patel in de rol van programmeur en ontwerper van de politierobots.

Het enige echte goede aan deze film was dat het visueel allemaal aardig uitzag en dat geldt zeker voor de robot Ramses Chappie. Verder is het wel nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en zit er hier en daar wat glimlach humor in. Maar veel stelt het allemaal niet voor en tijdens het kijken van deze film, ben ik ook een aantal keren in slaap gedommeld.

Hou normaal niet van kindefilms maar deze was best in orde. Vooral Johnny Depp was prima op dreef. De beelden in de film waren overigens zeer fraai.

Deze film zag ik bij toeval op de zender MGM en vanwege de bekende cast heb ik hem toen maar gekeken, maar eerlijk gezegd had ik dat beter niet kunnen doen want dit is gewoon een zeer matige komedie met ook nog eens heel veel flauwe en onnozele niet leuke humor.

Het verhaal van niets is gewoon te belachelijk voor woorden en hetzelfde geldt eigenlijk voor de uitvoering (o.a. een belachelijke paard en wagen race). De bekende cast (inclusief Michelle Pfeiffer in één van haar eerste rollen, in dit geval rolletje, op het witte doek) is deze enige reden om deze film nog te bekijken. Maar zoals gezegd kun je dat beter niet doen en je tijd beter besteden.

Aardige film met prima rollen van Tom Hanks, Julia Roberts en vooral Philip Seymour Hoffman. Julia Roberts vind ik normaal gesproken vreselijk om te zien maar in deze film vond ik haar best goed.

Het was best een interessant verhaal (ik had nog nooit gehoord van Charlie Wilson) welke ook nog eens mooi verfilmd is. Het is op een luchtige humoristische (vooral dankzij Philip Seymour Hoffman) wijze verfilmd. Er zaten overigens best veel mooie vrouwen in deze film.

Gewoon een leuke en vermakelijke Actie / Komedie film, die zich ook lekker wegkijkt van de eerste tot de laatste minuut. Dat komt mede door de destijds fraaie vrouwen Drew Barrymore, Cameron Diaz en Lucy Liu, oftewel Charlie's Angels, die het leuk doen in deze film en die ook een genot zijn om naar te kijken (met name Cameron Diaz).

Het verhaal is misschien flauw en te belachelijk voor woorden en tevens is alles zeer overdreven en ongeloofwaardig zoals o.a. de actie (die wel spectaculair is en ook fraai in beeld werd gebracht), maar dat maakt juist deze film leuk om naar te kijken en regelmatig werkt het ook op de lachspieren en dat bedoel ik in positieve zin, namelijk als de humor in deze film. De vaart in het verhaal is best hoog en er gebeurt ook relatief veel. Ook visueel mocht deze film er wezen en dat is niet alleen van toepassing op de vele fraaie vrouwen zoals de Charlie's Angels en Kelly Lynch in de rol van Vivian Wood. Kortom, op de uitvoering is weinig aan te merken behalve dan het misschien allemaal te dik is aangezet en soms ook wat flauw is. En met dat laatste doel ik voornamelijk op het gedoe omtrent Cameron Diaz, in de rol van Natalie Cook, die soms letterlijk en figuurlijk een dom blondje speelt.

De cast deed het leuk en verdienstelijk en dan vooral natuurlijk de drie fraaie dames Drew Barrymore (in de rol van Dylan Sanders), Cameron Diaz (ze zag er regelmatig heel sexy uit) en Lucy Liu (in de rol van Alex Munday). Ook de rol van veteraan Bill Murray als John Bosley, die min of meer de leiding heeft over Angels, was leuk en hetzelfde geldt voor Tom Green die zoals gebruikelijk de rol van een idioot speelt. In dit geval als bootkapitein Chad. Degene die ik een indrukwekkende en overtuigende (o.a. hoe er uitzag en bijliep) slechterik vond spelen, was Crispin Glover in de rol van "Thin Man" en hij maakte het de Charlie's Angels ook behoorlijk moeilijk.

Het einde mocht er overigens best wezen en dat er een paar jaar later ook nog een tweede deel op zou volgen, kon ik goed begrijpen. Deze film deed het namelijk goed in de bioscopen in de zomer van 2000 en ook de vrouwenband Destiny's Child, ook toen bestaande uit drie vrouwen, heeft deze film natuurlijk goed gepromoot met het destijds leuke liedje "Independent Women" met dito videoclip. Dat vervolg is dan wel zonder Bill Murray omdat hij en Lucy Liu elkaar niet konden uitstaan.

Al met al gewoon een leuke en vooral vermakelijke over de top Actie / Komedie film.

Aardig vervolg en wederom een leuke Actie / Komedie om naar te kijken. Komt natuurlijk ook door de vele mooie dames Er zit iets meer humor in dan in het eerste deel en dat is vooral te danken aan Bernie Mac.

Matige clichématige langdradige en zeer voorspelbare Horror (een pure slasher), die verder ook weinig origineel is (van dit soort verhalen zijn al tig van films gemaakt).

Het flauwe verhaal (vier jongeren, waaronder slettenbak Tara Reid, die opzoek gaan naar de boerderij van Charlie, wiens ouders een stelletje gestoorde moordenaars waren) stelt net veel voor en het duurt ook tot circa een uur voordat de film echt opgang komt. En met "echt opgang komt" bedoel ik dan het afslachten van personen. De creep Charlie (gespeeld door Nathan Jones) zag er best imposant uit (hij had inderdaad wat weg van de creep uit de "Hatchet" films) en hij ging ook lekker grof en creatief te keer zoals o.a. de scene met "Donkey" (gespeeld door Sam Coward), waarbij zijn grote penis (vandaar zijn bijnaam "Donkey") wordt afgehakt en daarna in zijn mond wordt gepropt. Ook alle anderen personen slacht hij niet bepaald zachtzinnig af. Het einde was flauw en cliché (omdat niemand het overleeft) en het zal me dan ook niet verbazen als er nog een tweede deel van zal komen.

De cast stelt ook weinig voor en men weet ook nergens te overtuigen. Zeker Tara Reid was een aanfluiting van jewelste zoals ze vaak is in films. De enige persoon die weer geweldig speelt is Bill Moseley (legendarische rol in de film "The Devil's Rejects (2005)"), maar helaas is zijn rol maar zeer kort. Hij is eigenlijk wel de enige reden die ik kan bedenken om deze film te bekijken. Ook overigens omdat hij maar iets van 90 minuten duurt.

Al met al is dit dus gewoon een matige bedoeling en zeker voor horrorliefhebbers (zoals mezelf) heeft deze film weinig te bieden.

Verwacht geen "The Good, the Bad and the Ugly" of "Once Upon a Time in the West" western, maar al met al was dit best een aardige western met Elvis Presley met een concept wat behoorlijk afwijkt t.o.v. zijn vorige films. In deze film heeft Elvis Presley namelijk een serieuze rol en ook het hele verhaal is vrij serieus. Ook wordt er niet in gezongen en bevat de film zelfs actie met geweld ! Al met al toch één van de betere films met Elvis Presley.

Best een aardig film (zenden ze ook vrijwel ieder jaar uit op TV) met leuke rollen van Charlie Sheen en Kristy Swanson. Maar de beste rol (wel een bijrol) was voor Henry Rollins Verhaal is simpel maar kijkt zich wel lekker weg.

Redelijk vermakelijke B-film en mevrouw Erika Eleniak was destijds ook niet onaardig om te zien.

Matige dertien in een dozijn Komedie / Romantiek film, met toch zeker wel een aardige Mandy Moore in de hoofdrol.

Anna (Mandy Moore) is de dochter van de Amerikaanse president. Ze ontsnapt tijdens een concert in Praag met de hulp van Ben Calder (Matthew Goode) aan haar bewakers. Ze weet niet dat Ben ook een geheim agent is en dat haar vader haar op een beschermende manier aan de vrijheid wil laten ruiken. Het stel gaat van Praag via Wenen naar Venetië en onderweg worden ze natuurlijk verliefd.

Geen verrassingen en echt boeiend wilt het ook niet worden, maar het is wel een romantische komedie (min of meer ook een roadmovie) volgens een vast recept en dat met één groot manco, namelijk het ontbreekt aan chemie tussen de hoofdrolspelers Mandy Moore en Matthew Goode.

Na het ietwat moeizame begin is dit toch best een aardige en zeker ook originele drama / thriller. Het verhaal is boeiend, zit goed in elkaar en maakt duidelijk wat je met het hedendaagse internet inclusief mobiele internet teweeg kunt brengen (wat in het echt ook wel gebeurt). De stijl hoe men de chatrooms verfilmde was best fraai en goed gedaan. Het minpunt van deze film vind ik eigenlijk de cast die me niet echt kon overtuigen m.u.v. Imogen Poots die er ook nog eens leuk uitzag. Al met al toch wel een verrassend goede film.

Zo en nu ga ik eens lekker chatten in een suicide chatroom

Dit was dan helaas de laatste van de veertien films welke ik gezien heb tijdens de kerstvakantie (morgen ga ik weer werken en dan is het over met het heel laat opstaan en het heel laat naar bed gaan) en ik zie dat deze film alleen betiteld staat als een "Komedie" film, maar het moet natuurlijk zijn een "Erotiek / Komedie" film, want om de paar minuten is er wel wat naturel (lang leve de jaren 70) bloot te zien (het eerste al na circa twee minuten in een kleedruimte) in de vorm van "borstjes", "kontjes" en "behaarde poesjes" (overigens geen "worstjes", want tijdens een douche scène houden de jongens allemaal mooi een handdoekje voor hun "worstje" en tijdens de seksscènes zijn ze ook niet te zien) en dat allemaal van de zes cheerleaders, die centraal staan in dit verhaal en te zien zijn op de filmposter.

In dit onnozele verhaal draait het om zes cheerleaders, te weten Jeannie, Claudia, Debbie, Bonnie, Patty en Suzie, die in deze film vooral veel seks hebben en dat o.a. met de tegenstanders van de tegenpartij, zodat hun football-team "Amorosa High School" kan winnen.

Uit het verhaal kan je al opmerken dat deze film inhoudelijk weinig te bieden heeft en dat het ook allemaal wel eens flauw kan zijn en dat is het ook. Het enige leuke in dit verhaal is dan ook het vele bloot van de jonge cheerleaders wat je te zien krijgt en misschien ook nog wat komische dialogen. De zes cheerleaders worden tijdens de opening van het verhaal één voor één geïntroduceerd (niet bloot, maar met hun cheerleader kleding aan), waarna je ze al vrij snel één voor één seks ziet hebben en wel in de volgende volgorde Bonnie (met de broer van Jeannie), Debbie (met iemand van een "fastfood" restaurant), Claudia (met de coach van het football-team en van te voren heeft ze ook al seks met iemand in de autowasstraat), Patty (met de gymlerares) en Suzie (met zowel een passagier in de schoolbus als met de buschauffeur en de laatste rijdt daarbij zelfs).

Het zijn er inderdaad maar vijf welke ik zonet genoemd heb en dat komt omdat Jeannie nog maagd is en dat pas op het einde opoffert voor het football-team. Dit doet ze omdat één persoon van de tegenstanders ook nog maagd is en dus vlak voor de wedstrijd geen seks (die is dus nog niet moe) heeft gehad en alle anderen personen uit beide teams (het eigen team zelfs middels een orgie in het huis waar Jeannie woont, de vader van Jeannie heeft dan ook seks met een cheerleader, waarna ze één voor één de tegenstanders uitschakelen of beter gezegd afwerken) hebben dat juist wel gehad en staan daardoor doodvermoeid op het veld voor aanvang van de wedstrijd. Het einde was overigens behoorlijk flauw, maar dat geldt zoals gezegd voor alles in deze film.

Ook de dialogen zijn meestal flauw, maar hier en daar zijn er wat komische dialogen, waar ik toch even om moest glimlachen, zoals "I see you got a hard problem" (als Bonnie de broer van Jeannie ziet masturberen op het toilet), "Who wants my cherry ?" en "Look at those milkshakes" (dat zegt iemand van het fastfood restaurant over de borsten van een cheerleader). Ook is het wel geinig als je het reclamebord ziet van de autowasstraat die "Beaver" heet, met daarop onderstaande tekst.

"Big Beaver Wash or Little Beaver Wash"

Visueel gezien stelt het ook allemaal niet veel voor, maar wel is de typische jaren 70 sfeer aanwezig en ook typische Amerikaanse jaren 70 items zoals autowasstraat, fastfood restaurant, football-team inclusief muziekkorps en natuurlijk cheerleaders. Van de cast wist eigenlijk niemand mij echt te bekoren en echt heel mooi of sensueel (zo is er niemand echt rondborstig) waren de zes cheerleaders nu eigenlijk ook weer niet, m.u.v. misschien hoofdrolspeelster Stephanie Fondue (in de rol van cheerleader Jeannie, en als ze wordt gekozen als cheerleader omdat ze nog maagd is, moet ze van de andere cheerleaders gaan douchen in de ruimte van de jongens van het football-team) en Denise Dillaway (in de rol van cheerleader Claudia, die er wel pap van lustte in deze film en dat zelfs met oudere mannen). Van de cast is na deze film weinig meer van terecht gekomen qua filmcarrière.

Zoals Fransman hierboven al aangeeft, zouden dit soort films tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden (is vanwege het internet natuurlijk ook geen markt meer voor, waarbij je vroeger nog aangewezen was op de videotheek, waar ze meestal lagen op de bovenste plank), maar is misschien ook wel een zegen, want de vrouwen die tegenwoordig in de erotische sector te zien zijn, hebben vrijwel niets natuurlijks (botox gezichten, nep borsten en zelfs nep konten) meer en zitten daarbij ook vaak onder de tatoeages. Geef mij dan maar de vrouwen uit de jaren 70 films en het vele haar neem ik wel op de kop toe en dat heeft zelfs ook wel wat.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze typische jaren 70 Erotiek / Komedie film (duurt met circa 82 minuten gelukkig ook niet al lang te lang), maar persoonlijk vond ik het eigenlijk allemaal net wat te flauw en het vele bloot ervaarde ik vooral als net wat te saai.

Leuke vrolijke zomerse feelgood film, waarbij al het heerlijke eten met geuren en kleuren van het scherm spat.

Ondanks dat het een behoorlijke cliché film was (ook met een zeer voorspelbaar verloop) vond ik het eenvoudige verhaal leuk en met name de uitvoering ervan. Dat kwam vooral natuurlijk door het vele heerlijke eten (de voorbereiding van het eten alleen al zag er fraai uit), maar ook door de cast die er zichtbaar veel plezier in had. En dan met name de vier hoofdrolspelers Jon Favreau (Chef Carl Casper), John Leguizamo (beste vriend en assistent van de chef), Emjay Anthony (zoontje van de chef) en Sofía Vergara (ex-vrouw van de chef). De laatste had een hele positieve en warme uitstraling in deze film. Een aantal veel bekendere acteurs en actrices hebben overigens in deze film ook een leuke korte rol.

Het verhaal bevat verder de nodige glimlach humor (mede ook dankzij de leuke korte rol van Robert Downey Jr die hem op het lijf geschreven was) en het einde was best mooi. De film staat hier betiteld als een pure komedie, maar persoonlijk vond ik het meer een Roadmovie / Komedie.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke vrolijke film.

Series kijk ik normaal gesproken niet (de enige serie welke ik van begin tot einde heb gevolgd was het harde "Oz (TV Series 1997–2003)"), maar omdat het in dit geval om een miniserie (5 afleveringen van circa 60 minuten) ging, heb ik hem gekeken en "Chernobyl" (Op 26 april 1986 was er een enorme explosie in de kerncentrale van Tsjernobyl in Oekraïne, dat destijds nog onderdeel was van de Sovjet-Unie. De explosie gaf radioactief materiaal vrij in de Oekraïne, Wit-Rusland, Rusland, Scandinavië en West-Europa) is een miniserie die je ook moet zien en daarin wordt het verhaal verteld van de grootste kernramp aller tijden en de mensen die te maken hebben gehad met de gevolgen.

Ga je eenmaal kijken, dan kun je eigenlijk bijna niet meer stoppen (zo heb ik de eerste drie delen zaterdagnacht gekeken tot bijna 3:00 uur en de laatste twee delen op zondagnacht) en daarbij kijk je ook vaak met open mond van verbazing met wat je allemaal ziet. Dat ze in Rusland corrupt zijn en altijd ontkennen, dat weet iedereen wel, maar hoe ze tijdens deze grote ramp met hun macht omgaan is wel heel erg. Het leek wel op een wedstrijd wie de grootste piemel heeft en degene met de grootste piemel, die beslist en bepaalt. Dat het vaak slechte beslissingen zijn maakt niets uit, zolang ze er zelf maar goed op blijven staan (dat heeft helaas gruwelijk veel levens gekost). "Chernobyl" bevat top acteerwerk en macht in het kwadraat en dat dus alles over de rug van anderen (andere mensen zijn niet belangrijk, al zien wij die wel als de helden, zoals brandweermannen en de mijnwerkers en de mijnwerkers zien we op een gegeven moment zelfs vrijwel volledig bloot, waarbij ze alleen nog een hoedje en werkschoenen dragen).

Vooral Jared Harris is briljant in zijn rol als kernfysicus Valery Legasov en hij lijkt ook nog op de echte Valery Legasov, net zoals alle andere acteurs en actrices trouwens. De overige acteurs en actrices spelen ook zeer goed en vooral natuurlijk de andere twee hoofdrolspelers, te weten Stellan Skarsgård (in de rol van Boris Shcherbina) en Emily Watson (in de rol van Ulana Khomyuk. De manier van filmen mocht er ook wezen en die is lekker ouderwets rauw, alsof je jezelf ook daadwerkelijk in de jaren 80 bevindt. De serie ademt ook echt de jaren 80 uit, want de kleding is echt tip top en dat geldt eigenlijk ook voor de hele setting. De muziek is overigens ook passend bij wat je ziet en is vaak bombastisch en onheilspellend, wat extra spanning geeft.

Al na een paar minuten in de eerste aflevering ontploft de kernreactor (door veel verkeerde beslissingen en onwetendheid) in Chernobyl en de eerste drie afleveringen spelen zich vlak af na deze tragische gebeurtenis. Nu al klassiek is de symbolische slotscène van de derde aflevering, waarin de eerste besmette doden (o.a. brandweermannen) worden begraven, in metalen kisten in een massagraf, dat terwijl de nabestaanden afscheid nemen, wordt het via een cementwagen volgepompt met cement. Ben je een hondenliefhebber, dan kan je aflevering vier beter overslaan, hoewel het wel mooi is om te zien hoe begaan men is met het doodschieten van de honden en men ze niet laat lijden. Ook zien we hoe een ploeg het dak gaat opruimen (omdat robots niet werken door de straling) van het zeer radioactieve grafiet (door de ontploffing), waarbij men maar 90 seconden de tijd heeft. En in de laatste aflevering zien we hoe alles op zijn plaats valt (inclusief een rechtszaak) en de afsluiting met feiten en oude echte beelden, geven nog dat beetje extra’s waarom het kijken van deze miniserie een aanrader is.

Het feit dat deze Drama / Historisch miniserie is gebaseerd op een ware gebeurtenis (wat men in Rusland niet leuk vindt en daarom gaan ze een eigen serie over Chernobyl maken, waarbij Amerika en de CIA de schuld krijgen Hoe achterlijk en ongeloofwaardig kan je wel niet zijn, maar ja dat hoort nu eenmaal bij Rusland) maakt het des te meer aangrijpend en angstaanjagend. Zo benoemen vele kijkers "Chernobyl" als een "meesterwerk" en dat is het eigenlijk ook, want het is allemaal boeiend, informatief en meeslepend. Het enige puntje van kritiek wat ik heb, is dat iedereen Engelstalig praat en niet gewoon Russisch, maar voor de meeste kijkers is dat natuurlijk wel beter om te volgen.

Het concept was eigenlijk best leuk gevonden en de film wist ook wel te boeien (soms ook spannend). Aan de andere kant was het wel weer allemaal erg cliché en de hoofdrolspelers waren zo achterlijk als maar wat. Wat dat betreft deed de cast me denken aan de personen uit de film "Tape 407". Deze film is wel vermakelijk en duurt niet al te lang maar echt bijzonder is het allemaal niet en al zeker niet origineel.

Toch een wat tegenvallend drama en ook geregeld wat saai (ondanks het onderwerp). Het verhaal sprak me best aan maar de uitvoering viel uiteindelijk wat tegen (hier en daar wat aardige scenes) en de film wist ook niet echt te boeien. Degene die wel zeer boeiend was in deze film was hoofdrolspeelster Ashley Hinshaw die er niet alleen zeer fraai uitzag maar ook aardig speelde. Dat ze zo nu en dan ook nog eens uit de kleren ging (gezien het verhaal was dat natuurlijk ook te verwachten) was dan ook mooi meegenomen. Er spelen best een aantal bekende acteurs (James Franco) en actrices (Heather Graham die ik altijd leuk vind om te zien) mee in deze film, maar zij kunnen deze film helaas niet naar een hoger niveau tillen waardoor deze film uiteindelijk strandt in de middelmaat (niet goed en niet slecht).

P.S. de scene waarbij haar beste vriend zich eentje zit te rukken op een pornofilmpje van haar had wel iets

Deze film heb ik vroeger eind jaren 80 (destijds gehuurd op VHS in de videotheek) eens gezien en toen vond ik hem wel aardig (vooral door het meespelen van Melanie Griffith die ik vroeger wel iets vond hebben). En omdat ze hem nu weer uitzenden op de televisiezender AMC, heb ik hem weer eens herzien.

Het verhaal dat draait om een optilt door kortsluiting geraakte vrouwelijke robot "Cherry 2000" (Pamela Gidley die haar speelt zag er fraai uit) waar Sam Treadwell mee omgaat als zijn geliefde, was opzicht leuk gevonden. Hetzelfde geldt voor de uitvoering van het verhaal wat zich afspeelt in een soort van apocalyptische wereld (Zone 7) waar de gevaren op de loer liggen als Sam Treadwell (leuk gespeeld door David Andrews) en E. Johnson (leuk gespeeld door Melanie Griffith, met fel rode haren, die er destijds tenminste nog leuk uitzag) opzoek gaan naar een nieuwe "Cherry 2000" om de op tilt geraakte "Cherry 2000" te vervangen (die was namelijk niet meer te repareren). De film is vermakelijk en kijkt zich lekker weg en bevat ook de nodige actie. Ook zit er hier en daar wat zwarte humor in wat vooral op conto komt van Tim Thomerson die de rol van slechterik "Lester" leuk speelde en soms ook best grof was. Het einde was natuurlijk cliché en zeer voorspelbaar (Sam Treadwell kiest dan uiteindelijk voor E. Johnson waar hij verliefd op is geworden i.p.v. de "Cherry 2000"), maar was wel leuk.

Al met al gewoon een aardige en vooral een vermakelijke typische jaren 80 Actie / Sciencefiction film die zich lekker wegkijkt en met circa 90 minuten ook nergens echt verveeld.

P.S. Laurence Fishburne speelt weliswaar mee in deze film als een soort van advocaat, maar zijn rol stelt bitter weinig voor en hij is ook alleen in een enkele scene in het begin van de film te zien.

Aparte opening en einde heeft deze film (eigenlijk ook het beste van de hele film). Het verhaal stelt eigenlijk niet veel voor en is ook best saai (m.u.v. het einde wat best heftig was) maar vanwege het vele bloot (ook een aantal rondborstige vrouwen) is deze film nog het kijken waard. De film duurt gelukkig ook niet erg lang waardoor het nooit echt saai of langdradig wordt. De rol van Charles Napier was best leuk en hij speelde ook aardig. Maar de rol van Frank Bolger als smerige seksistische burgemeester (of wat hij ook moest voorstellen) vond ik nog het beste. De beelden van de omgeving zagen er trouwens ook best fraai uit maar ze konden net niet tippen aan het bloot De muziek was ook een pluspunt in deze film en vaak ook komisch.

Wat een spektakel allemaal en wat spelen Fung Yung hai (vond ik veel lijken op Jackie Chan), Tsjap Tsjoi, Babi Pangang en natuurlijk ook Loempia en Kroepoek sterk in deze film. Daarentegen vielen mij Koe Lo Yuk en Nasi wat tegen. Laatst genoemde zag er wel lekker uit.

De gevechten zien er uitstekend uit en de beelden zien er ook vaak fraai uit maar het verhaal stelt weinig voor en weet ook niet te boeien. Verder vind ik een bijna 2,5 uur durende film met alleen maar Chinezen (ik krijg dan meestal ook trek in Chinees eten) erin mij iets teveel van het goede.