Meningen

Ik vond het best een redelijke film, maar men had er veel meer uit kunnen halen (zeker omdat er toch een aantal bekende acteurs in meededen). Het verhaal vond ik best goed en de film boeit ook best wel maar de special effect s vond ik toch enigszins beroerd (zal wel aan het budget gelegen hebben) en het einde was typisch Hollywood, namelijk flauw en voorspelbaar. De persoon die deze film enigszins verpeste was die computer nerd, die was ook totaal niet grappig.

Aparte Drama / Thriller film, met het Romeinse tijdperk van vroeger in de huidige tijd, die best wel weet te vermaken. Het verhaal is wel behoorlijk langdradig en het continue praten in de vorm van Shakespeares poëtische teksten, was niet echt voor mij weggelegd.

Het William Shakespeare verhaal (waarbij het draait om wraak) zit best aardig in elkaar en weet ook wel te vermaken, interesseren en te boeien, maar degene die dit verhaal toch vooral maken is de indrukwekkende bekende cast met o.a. hoofdrolspeler Ralph Fiennes (in de rol van Caius Martius Coriolanus), Gerard Butler (in de rol van Tullus Aufidius), Brian Cox (in de rol van Menenius), Vanessa Redgrave (in de rol van Volumnia, die de moeder is van Coriolanus) en en de altijd mooie Jessica Chastain (in de rol van Virgilia, die de vrouw is van Coriolanus). Zij tillen dit verhaal met hun goede acteerprestaties naar een hoog niveau en het is natuurlijk ook altijd leuk om veel bekende persoonlijkheden te zien spelen in een film. De opening van het verhaal was best aardig en bevat zelfs ook nog wat actie, maar daarna draait het verhaal eigenlijk alleen nog om de dialogen en dat vond ik persoonlijk wat saai en langdradig (zeker ook omdat de film bijna twee uren duurt). Het einde (waarbij Caius Martius Coriolanus wordt gedood) vond ik best aardig, maar was wel voorspelbaar.

Maar al met al is dit best een aardige Drama / Thriller film om eens gezien te hebben en het is inderdaad weer eens wat anders.

Een Drama welke weinig om het lijf heeft en ook behoorlijk traag, saai, langdradig en clichématig is. Maar desondanks was hij wel nog vermakelijk om naar te kijken en mede door de sfeer en het onrecht. Ik heb deze film meen ik begin jaren 90, tijdens schoolvakantie, gezien op de televisie. Ik kan me dat nog goed herinneren omdat ik de dag erna zeer vroeg naar de tandarts moest voor controle en ik daar weinig zin in had omdat ik graag lang opblijf (ik moest dus vroeg naar bed) en lang uitslaap (ik moest dus vroeg op) op een vrije dag.

Het verhaal draait om de ietwat achterlijke (althans zo kwam hij over bij mij) goedaardige jongen met de bijnaam "Cornbread" (gespeeld door Keith Wilkes. Er zit zelfs een liedje, de soundtrack, in deze film welke over "Cornbread" gaat) die een talentvolle jonge basketballer is (hij houdt ook van limonade oftewel "pop" zoals men het regelmatig in de film benoemd) en ook continue (in huis in de winkel) een basketbal bij zich heeft en er meespeelt. Hij woont nog in de getto van New York en op een gegeven moment krijgt hij een beurs voor school om daar o.a te gaan basketballen zodat hij eventueel kan doorgroeien tot een professionele basketballer. Hierdoor wordt hij een idool voor de jeugd in de getto die hem bewondert en met name door zijn neefje Wilford Robinson (gespeeld door een piepjonge Laurence Fishburne, die in deze film zijn debuut maakt op het witte doek) als "Me" en door Tierre Turner in de rol van vriendje "Earl". Maar het geluk is niet lang aan de zijde van "Cornbread", want hij wordt per ongeluk (mede door slecht zicht vanwege hevige regenval) door de politie neergeschoten na circa 30 minuten, terwijl hij aan het rennen (met in de ene hand zijn basketbal en in de andere hand een "orange pop") was vanwege een weddenschap, die denken dat hij iemand anders is die ze aan het achtervolgen zijn. Hierdoor ontstaat gelijk een soort van volksopstand en de twee politieagenten worden bejegend door omstanders die de twee politieagenten ook in elkaar slaan en schoppen. Dit voorval resulteert uiteindelijk in een rechtszaak (waar de emoties hoop oplopen) en daar draait deze film dan ook over. Mede ook omdat de politie het voorval probeert te verbloemen en ook omdat de familie onderdruk (men wordt zelfs mishandelt) wordt gezet door de politie om de politie niet in kwaad daglicht te stellen. Hetzelfde geldt voor de overige getuigen (o.a. "Earl") die gedwongen worden om te liegen. Het einde was wel mooi.

De uitvoering (de jaren 70 spatten van het scherm) van het verhaal ging nog wel en de film weet ook nog enigszins te boeien. Ook de met name donkere cast deed het verdienstelijk en het was natuurlijk vooral leuk om een piepjonge Laurence Fishburn te zien debuteren op het witte doek. Al met al leuk om eens gezien te hebben.

Deze matige Italiaanse Horror / Thriller film (een giallo) trok mijn aandacht tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2022 en toen heb ik hem ook gepindakaasd, maar daarna steeds links laten liggen, tot gisteravond.

Het verhaal van "Torso" is heel eenvoudig. Een brute seriemoordenaar met een muts, handschoenen en een rood / zwarte sjaal vermoordt studentes in Perugia. Nadat hij ze wurgt speelt hij nog even met de tieten van zijn slachtoffers, om ze vervolgens te bewerken met een mes. Erg normaal is dat natuurlijk niet en dus zijn de studentes die nog in leven zijn tamelijk ongerust, zoals de rijke studente Daniela (Tina Aumont), die het net heeft uitgemaakt met haar vriendje Stefano (Roberto Bisacco) en die de seriemoordenaar vermoedelijk heeft gezien vanwege de sjaal. Ze verlaat daarom op advies van haar flirtende oom, te weten Nino (Carlo Alighiero), Perugia per trein en gaat samen met twee lesbische vriendinnen, te weten Ursula (Carla Brait) en Katia (Angela Covello), naar de geïsoleerde villa op een klif van haar oom in het kleine plaatsje Tagliacozzo om tot rust te komen en om niet het volgende doelwit van de seriemoordenaar te worden. De Amerikaanse studente Jane (Suzy Kendall), die een goede band heeft met Daniela en kunstprofessor Franz (John Richardson), reist hen per auto achterna en helaas doet ook de moordenaar dat!

Kortom prima materiaal voor een Horror / Thriller film, maar dit werkje trakteert ons op lezingen over Italiaanse beeldhouwkunst, deprimerende hoeveelheden ontkleed partijen, lesbische scenes en zoveel personages die zich verdacht gedragen, dat men de seriemoordenaar bij zijn ontmaskering (wat het eigenlijk niet eens was, want de seriemoordenaar laat zich gewoon zien aan de laatste getuige) na circa 85 minuten in eerste instantie niet eens herkent.

"De dood is de beste bewaarder van geheimen"

Dat zegt de seriemoordenaar op het einde tegen de laatst overgebleven getuige Jane die hij uit de weg wil ruimen. Dat is opzicht een mooi citaat uit de film, maar "Torso" is niet minder dan een zeer matige rolprent en het is wederom een zwakke giallo van Sergio Martino. Dit is pas de tweede film die ik van hem gezien heb en ook "La Montagna del Dio Cannibale (1978)" met de mooie en bekende Ursula Andress kon me niet echt bekoren.

Ook in deze film zitten een aantal mooie vrouwen zoals bijvoorbeeld hoofdrolspeelster Suzy Kendall (met haar wit gelakte teennagels), waarvan de meeste ook naakt (voornamelijk borsten, maar soms ook billen) te zien zijn, zoals Patrizia Adiutori (het eerste slachtoffer van de seriemoordenaar) en Conchita Airoldi (het tweede slachtoffer van de seriemoordenaar). Helaas geldt dat laatste niet voor Suzy Kendall. De film opent ook min of meer gelijk met naaktheid, want na circa 20 seconden zien we al borsten (van Patrizia Adiutori) in beeld van twee vrijende vrouwen met een man, die stiekem gefotografeerd worden. Dat zijn de studentes Florence (Patrizia Adiutori) en Carol (Conchita Airoldi) die vrijen met professor Franz en die hem met de foto's chanteren. Daarna begint de film na circa drie minuten en bevinden we ons op school tijdens een lezingen over Italiaanse beeldhouwkunst, die gegeven wordt door professor Franz en waarbij Florence en Carol ook aanwezig zijn en daarbij zien we ook alle andere studenten die in het verhaal voorkomen.

Hoewel ik, zoals waarschijnlijk bekend, niet vies ben van naaktheid in films, vond ik het in deze film weinig toevoegen en had het ook niets erotisch of opwindends (de naakt zonnebadende Carla Brait en Angela Covello in de tuin van de villa werden wel nog enigszins fraai in beeld gebracht en hetzelfde geldt voor een hippiefeest, waarbij twee jongens met de borsten van Conchita Airoldi mogen spelen terwijl ze een sigaret rookt). Alleen de achterlijke dorpelingen in het kleine plaatsje vonden de vrouwen opwindend en zeggen o.a.:

"Kijk naar die dijen. Broeder, vanaf hier kunt u de bron van de Nijl zien."

Waarbij de donkere Ursula op een tractor zit en:

"Acht benen, acht tieten en vier kontjes."

Bij dat laatste geven ze onbewust een geheim prijs aan de seriemoordenaar, want deze dacht dat er maar drie studentes aanwezig waren in de villa (Jane heeft hij over het hoofd gezien)!

Boeiend, spannend of echt vermakelijk wordt het nergens en vanwege dit gebrek probeert regisseur Sergio Martino het nog te compenseren door een grote hoeveelheid borsten en gegil. Hoewel er aantal fraaie borsten te zien zijn (o.a. die van Patrizia Adiutori, Conchita Airoldi, Angela Covello en Rosaria della Femmina, de laatste speelt overigens een hoertje die het doet met professor Franz), lukt het niet om het gebrek te compenseren. Ook het scenario spreidt bijzonder weinig fantasie tentoon en bovendien is er ook nauwelijks een verhaal en kom je pas op het einde te weten (inclusief een flashback van de seriemoordenaar toen hij nog kind was en waarbij zijn broer om het leven kwam tijdens een val en waarbij een meisje met een pop betrokken is) waarom de seriemoordenaar, te weten professor Franz, de studentes vermoord heeft. Hij vindt vrouwen namelijk in het algemeen sletten en Florence (Patrizia Adiutori Patrizia Adiutori) en Carol (Conchita Airoldi) hebben hem ook gechanteerd, omdat ze wisten dat het ongeluk van zijn broer hem geestelijk ziek hebben gemaakt en hij daardoor geen normale relaties met vrouwen meer kon hebben.

De moorden zelf zijn best aardig gedaan (zeker voor die tijd) en ze zijn soms ook best grof. De meest gedenkwaardig moord heeft betrekking op een afperser, te weten een verkoper (Ernesto Colli) op een plein in Perugia die o.a. sjaals verkoopt, van de seriemoordenaar die het op gruwelijke wijze moet ontgelden. Herhaaldelijk wordt er op hem ingereden door de seriemoordenaar in een auto, totdat zijn bebloede schedel tegen een muur plakt. Naderhand zaagt hij ook vrouwelijke slachtoffers in de villa in stukken, om zich zo te ontdoen van hun lichamen. Zijn eerste slachtoffer wurgt hij overigens met zijn sjaal in een auto en zijn tweede slachtoffer wurgt hij in de modder. En naderhand steekt hij nog een gluurder, te weten schoenmaker Baloc (Enrico DiMarco), dood die hem gezien heeft terwijl hij stiekem naar de studentes in de villa aan het gluren was en waarbij Ursula en Katia lesbische seks hebben.

De meeste moorden vind ook plaats in de eerste circa 60 minuten van het verhaal en de laatste 30 minuten draaien om de ontmaskering van de moordenaar en om Jane die zich in de Villa probeert stil te houden (dat was nog een heel klein beetje spannend) voor de seriemoordenaar en die eerder door een val van de trap haar enkel verstuikt heeft en die verzorgt wordt door dokter Roberto (Luc Merenda), die de studentes eerder hebben ontmoet in de trein, die haar o.a. een kalmerend middel geeft zodat ze goed kan slappen (hierdoor hoort ze ook niet de seriemoordenaar die villa binnenkomen, die de overige drie studentes vermoordt). Hij is ook degene die haar op het einde komt redden en die de seriemoordenaar tijdens een gevecht doodt, door hem van de hoge rotsen af te gooien (net zoals dat bij zijn broer gebeurt is, maar dan tijdens een ongeluk).

Net zoals de hele film is ook de cast matig en weet eigenlijk niemand te overtuigen. Wel vond ik Suzy Kendall een mooie hoofdrolspeelster, maar helaas zien we van haar dus geen naaktheid. Al met al vond ik dit maar een saaie en matige gallio, die ik ook snel weer vergeten ben.

P.S. ik ben de honderdste stemmer, maar dat is niet positief voor de film (ik ben namelijk één van de weinige stemmers die de film een ruime onvoldoende geeft).

Terence Hill en Bud Spencer films zijn voor mij jeugdsentiment en ik keek ze dan vroeger ook graag en dan vooral op een Duitse televisiezender want dan klonk het namelijk het leukst. Hoogstaand zijn hun films eigenlijk nooit geweest, maar wel altijd vermakelijk en ze leverde ook regelmatig een glimlach op het gezicht. Dat geldt zeker ook voor deze film.

Deze film was de eerste productie (en tevens gelukkig de laatste productie) waarin Terence Hill en Bud Spencer een soort van piraten spelen. Een echte goede combinatie is het eigenlijk niet, want de film oogt zeer oubollig en hetzelfde geldt voor de aankleding. Ook zien Terence Hill en Bud Spencer er als piraat niet uit en ogen ze bepaald niet cool. Het verhaal stelt niet zoveel voor en is ook behoorlijk langdradig. Qua uitvoering (het gedeelte wat zich afspeelt op zee ziet er wel aardig uit) valt het nog mee en ondanks dat Terence Hill en Bud Spencer (vrij serieus in deze film) als piraat niet echt een succes zijn, weten ze toch nog iets te maken van deze film. Verder zit er de nodige actie in het verhaal. Silvia Monti is overigens wel een fraaie verschijning en mede dankzij haar kijkt deze avonturenfilm zich nog lekker weg.

De Duitse televisiezenders ARD en ZDF zenden jaarlijks nog wel eens een Terence Hill en/of Bud Spencer film uit, maar deze eigenlijk nooit en ik kan wel begrijpen waarom.

Ook deze film van regisseur Tinto Brass opent weer fraaie met de schone blote Diana (gespeeld door Claudia Koll) waarbij haar zittend achterwerk prachtig en langdurig in beeld wordt gebracht. Omtrent haar draait deze film waarbij ze schriftelijk om advies (i.v.m. relatieproblemen met haar onnozel man Paolo) vraagt bij een zekere "Marikla" en op het moment dat ze begint de schrijven wordt haar verhaal verfilmd.

Zoals gewoon stelt dit verhaal ook weinig voor (maar dat boeit ook eigenlijk niet en het is alleen maar meegenomen als het ook nog leuk is), maar is de uitvoering wederom fraai met mooie vrouwen die om de haverklap bloot te zien zijn. Uiteraard wordt alles ook fraai in beeld gebracht (met name de scene in de fitness en de daarop volgende douche scene mocht er wezen alsook het excentrieke feest wat licht pornografisch was en waarbij ook XTC gepromoot werd) waarbij met name de fraaie achterwerken centraal staan en met name die van hoofdrolspeelster Claudia Koll. Het is ook zij die in deze film even op het toilet en bidet moet zitten, wat uiteraard standaard is in een Tinto Brass film. Hoewel het verhaal weinig voorstelt zitten er wel wat komische invloeden in zoals o.a. de scene in de tram. De film is hier en daar wel wat langdradig en misschien ook wat eentonig omdat het vrijwel alleen draait om Claudia Koll. Ze ziet er natuurlijk fraai uit, maar meer variatie van vrouwen in dit soort films (oftewel de korte verhalen stijl waarvan Tinto Brass verschillende heeft gemaakt) heeft toch wel duidelijk de voorkeur bij mij.

Leuk om eens gezien te hebben deze film van Tinto Brass (speelt zelf ook mee als de perverse oom die zijn ogen en handen niet kan thuis laten in de lingeriewinkel), maar meer ook niet. De film duurt met ruim 80 minuten gelukkig wel niet lang. Na de film komt overigens Tinto Brass zelf ook nog aan het woord (zeg maar een soort van interview van circa 10 minuten) en worden er ook nog wat erotische beelden getoond van zijn andere (nieuwere) films.

Ze kunnen beter de titel veranderen in "Kotszak" want die heb je zeker nodig bij het zien van deze film. Dat ze dit overigens een film durven te noemen. Volgens mij hebben ze deze film alleen op de markt gebracht om jonge tieners het geld uit de zak te kloppen want die geilen natuurlijk op zogenaamde Nederlandse nieuwe sterren (totaal niet te vergelijken met echte goede Nederlandse acteurs zoals Rutger Hauer, Jeroen Krabbe, Rene Soutendijk en Monique van de Ven) zoals Katja Schuurman, Georgina Verbaan en Daan Schuurmans met hun mooie uiterlijk. Ze hadden er beter een doofstomme film van kunnen maken want zodra deze zogenaamde nieuwe sterren beginnen te praten is het over met de pret. Acteren kunnen ze echt niet, vooral Georgina Verbaan en met name Daan Schuurmans zijn gewoon een ramp.

Ik heb me er toch eens aan gewaagd, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Deze film is erg puberaal, erg flauw en bovenal erg slecht. Gelachen heb ik nauwelijks (hoewel de schijtgrap in het begin best leuk was) en ook de cast kon me niet echt bekoren (Randy Wayne was nog de leukste). Het was wel leuk om Vanessa Angel weer eens terug te zien en ik moet zeggen dat ze er nog altijd aardig uitziet. Ik hoopte eerlijk gezegd op een hoop blote Cougars maar dat viel uiteindelijke zwaar tegen (er is wel wat bloot in te zien). Op een gegeven moment begon deze film me echt de keel uit te hangen en ben ik hem maar vooruit gaan spoelen.

Deze film deed me erg denken aan de film "Killing Them Softly (2012)" welke ook bestond uit enorm veel lange en saaie dialogen en waar relatief weinig in gebeurde. Bij deze film is de verhouding ca. 90% (dialogen) tot 10% (actie).

Deze film is echter wel wat beter en dat is vooral te danken aan de indrukwekkende cast met o.a. Michael Fassbender, Javier Bardem (zag er wederom imponerend uit en speelde ook goed) en Brad Pitt (relatief gezien een kleine rol, maar zijn einde was geweldig). Ook was het niet bepaald een straf om minuten lang naar Penélope Cruz en Cameron Diaz te kijken. Met name de laatste vond ik aangenaam om naar te kijken in deze film, zeker haar scene m.b.t. het neuken van de auto was wel geinig. Ze speelde overigens ook goed. Het verhaal is eigenlijk niet zo heel slecht, maar de vele te lange dialogen (in het eerste uur zijn er alleen maar dialogen), waarbij Michael Fassbender vrijwel overal bij betrokken is, halen alle vaart uit te film en voordat de film pas echt op gang komt (na circa een uur) ben je al bijna inslaap gevallen.

Na circa een uur komt de film pas opgang (en weet het verhaal ook te boeien) met de voorbereiding op het motorongeluk en het ongeluk (zag er wel gaaf en grof uit) zelf en wordt het ook langzaam pas echt duidelijk waar het allemaal omdraait en hoe de vork in de steel zit. Visueel ziet het er overigens allemaal fraai en gelikt uit.

Al met al is dit wel gewoon een tegenvallende film en zeker gezien de indrukwekkende cast die erin meespeelt had men er meer moeten uithalen. Zij maken overigens deze film het aankijken wel nog waard. Ook de sfeer in de film is wel lekker.

P.S. het verhaal m.b.t. het hondenvoer en het dieet was wel geinig.

Deze Horror / Erotiek film van regisseur Donald F. Glut heb ik puur en alleen gekeken vanwege de rondborstige Glori-Anne Gilbert, waarmee Noodless vorige week zondag op de proppen kwam tijdens de Horrorfilm Challenge en sindsdien heb ik dus belangstelling gekregen voor haar, die o.a. in heel veel films van B-film regisseur Jim Wynorski te zien is. Over hem staat er overigens ook een Documentaire / Biografie op MovieMeter, te weten "Popatopolis (2009)", die ik echter nog niet gezien heb.

Zuid-Californië 1897, terwijl Dumas (Mark Bedell) in de woonkamer zijn pistool aan het schoonmaken is, wordt zijn zus Roxanne (Kennedy Johnston) in de slaapkamer verleid door de lesbische, wellustige en rondborstige vampier Diana Ruthven (Glori-Anne Gilbert). Wanneer Dumas eindelijk zijn pistool neerlegt en hij naar Roxanne gaat, vindt hij haar bed leeg. Dumas vermoedt dat Roxanne is meegenomen door vampieren en overlegt met pater Jacinto (Paul Naschy) wat te doen. Bewapend met een kruis, een fles wijwater en een bijbel, gaan pater Jacinto en Dumas op weg om het heiligdom van de vampieren te vinden en uit te roeien. Ze vinden Roxanne, steken Diana dood en doen dat hetzelfde voor haar broer Lord Ruthven (Arthur Roberts), door hem met een zilveren dolk neer te steken terwijl hij in zijn doodskist ligt. Pater Jacinto beschouwt dit als een teken van God en zweert te vechten tegen dergelijk kwaad totdat het van de wereld is uitgeroeid.

Meer dan een eeuw gaat voorbij, als Lord Ruthven en zijn zus Diana weer tot leven worden gebracht (door hun dolk te verwijderen) met de hulp van graaf Dracula (Tony Clay), zijn dochter Martine (Eyana Barsky), dienaar Renfield (Del Howison) en het boek "The Ruthvenian", de in bloed geschreven vampierenbijbel, en beiden hebben het nu weer voorzien op de mooie mooie Roxanne Dumas, die nu leeft in Los Angeles en samenwoont met haar vriendin Anne (Belinda Gavin). Lord Ruthven heeft echter een probleem, hij kan omdat hij vervloekt is door pater Jacinto het bloed van stervelingen niet meer drinken. Hij raadpleegt het boek "The Ruthvenian" en ontdekt dat hij alleen nog bloed kan drinken dat eerst door de aderen van een andere vampier is gefilterd en daarvoor gebruikt hij zijn zus Diana.

"Countess Dracula's Orgy of Blood" is niet meer dan een goedkope (in alle facetten) softcore porno-horrorfilm, waarin het verhaal van ondergeschikt belang is. Het verhaal is ook totaal niet interessant, boeiend of spannend, want het draait in deze film alleen om mannelijk vermaak en doen doel ik dus op vrouwelijke naaktheid en seks. En daaraan voldoet deze film ruimschoots met heel veel naaktheid (borsten) en seks (lesbische) en dat ook nog eens met veel mooie vrouwen en vooral natuurlijk het rondborstige sekssymbool Glori Anne Gilbert.

Ze is een hete en mooie vrouw en ze aarzelt nooit om haar ruime boezem te laten zien en deze wordt dan ook zeer regelmatig getoond (de eerste keer na 4 minuten en de laatste keer na circa 71e minuten als ze weer wordt doodgestoken). Glori Anne Gilbert mag er zeker wezen en ze heeft alles weg van een schreeuwkoningin zoals bijvoorbeeld Linnea Quigley, Michelle Bauer en Brinke Stevens (zij is overigens te zien in een andere film van regisseur Donald F. Glut, namelijk in de horrorfilm "Blood Scarab (2008)"). Glori Anne Gilbert is zeker niet de beste actrice, maar ze pakt haar rol met veel met enthousiasme op en ze is ook best leuk om naar te kijken (en dan doel ik niet op haar ruime boezem).

Ook is het leuk dat de Spaans acteur en regisseur Paul Naschy (in 2000 heb ik een aantal films van hem gezien) in deze film zijn Amerikaanse debuut maakt, maar hij spreekt geen woord Engels in deze film. Zijn tijd op het scherm is beperkt maar het is een mooi eerbetoon aan een vaak over het hoofd geziene genre-ster, iemand die meer aandacht verdient. Zoals eerder aangegeven zijn naaktheid en seks niet schaars in deze film en buiten Glori Anne Gilbert zie je ook talloze andere naakte vrouwen, vaak in lesbische liefdesscènes, die er ook mochten wezen, zoals de eveneens rondborstige Jana Thompson in de rol van Valerie, die het liefje is van graaf Dracula. Ook Eyana Barsky, Danielle Petty en de donkere Lolana als het hoertje Lilith mochten er wezen.

Jana Thompson zien we een paar keer naakt als ze samen is met graaf Dracula en dan geeft ze meestal ook een show voor hem waarbij ze zich ontdoet van haar kleren (een zware cape). Eyana Barsky zien we vooral naakt als ze opstaat in haar doodskist en dat is al voor het eerst te zien na circa 40 seconden. Lolana zien we vooral naakt in haar rol van hoertje (o.a. op straat en in een stripclub) en Danielle Petty zien we vooral naakt tijdens lesbische scènes (o.a. met Glori Anne Gilbert en met Belinda Gavin) en op het einde zelfs tijdens een ménage à trois met drie vrouwen (met Eyana Barsky en Lolana). Verder zien we ook nog andere vrouwen zoals Belinda Gavin (als Anne die de vriendin is van Roxanne en samen hebben ze o.a. lesbische seks in een bubbelbad) en hoertjes die gebeten worden door Glori Anne Gilbert.

Buiten naaktheid en seks valt er ook redelijk wat bloed (het is immers een vampierenfilm) te zien en dat zien we o.a. een keer via de borsten van Glori Anne Gilbert, waar ze met haar vingers / nagels in snijdt om zodoende bloed af te tappen (in een kelk) voor haar broer Lord Ruthven om te drinken, nadat ze hoertje Lilith heeft gebeten (tijdens lesbische seks). En natuurlijk zien we ook veel bloed als Glori Anne Gilbert op jacht gaat naar vrouwelijke stervelingen voor haar broer Lord Ruthven. Zowel Diana als haar broer Lord Ruthven gaan op het einde dood en daarbij steekt Lord Ruthven zijn zus Diana dood, omdat zij Roxanne van hem heeft afgenomen en waarop hij verliefd was, waarna hij zichzelf doodsteekt op aandringen van de geest van pater Jacinto. Daarna zien we ook Paul Naschy in beeld en zegt hij:

"The evil of the Ruthvens has ended. They have destroyed themselves and will never again plague this world. My mission here is done. Now, let me rest in peace."

Dat laatste gebeurt ongeveer rond de 75e minuut, waarna we nog gedurende 8 minuten nog wat seks (de eerder genoemde ménage à trois die circa 3 minuten duurt) en naaktheid zien krijgen en dat laatste komt dan op conto van Jana Thompson, waarna de film na circa 83 minuten is afgelopen.

Qua verhaal en horror hoef je deze film zeker niet te kijken, maar ben je een fan van Glori-Anne Gilbert en zie je graag veel naaktheid en seks (in dit geval lesbische seks), die wel braafjes is, in films, dan kan je gerust deze film kijken, want daarin is "Countess Dracula's Orgy of Blood" best vermakelijk.

Erg flauwe 13 in een dozijn cliché film. De film staat betiteld als een komedie maar de enige persoon die grappig was, was Carlos Ponce (Salvadore). De Yoga scene was het enige echte leuke stuk in de film de rest was gewoon flauw en saai. Met een cast zoals in deze film had men een betere en een leukere film kunnen maken.

Vroeger in de jaren 80 kwamen er veel films uit m.b.t. de Vietnamoorlog en nu is het de beurt aan de oorlog in Afghanistan, welke bijna 20 jaar heeft geduurd (dat wordt op het einde van de film ook vermeld). "The Covenant" van de Britse bekende filmregisseur Guy Ritchie is overigens geen doorsnee oorlogsfilm geworden, maar ook geen doorsnee Guy Ritchie film. Dit spreekt in het voordeel van de film, want deze wordt nu met verve gedragen door de twee hoofdrolspelers, te weten Jake Gyllenhaal en Dar Salim en dat maakt dit een intense en goede kijkervaring. De film deed me overigens wat denken aan de films "Lone Survivor (2013)", "The Killing Fields (1984)" en "Kandahar (2023)", die ik recent in de bioscoop heb gezien.

Het verhaal volgt sergeant John Kinley (Jake Gyllenhaal), die tijdens zijn laatste dienstreis in 2018 in Afghanistan samenwerkt met de lokale tolk Ahmed (Dar Salim). Tijdens een missie raakt John zwaar gewond bij een aanval door de Taliban en riskeert Ahmed zijn eigen leven door hem over kilometers zwaar en vijandig terrein mee te nemen en hem in veiligheid te brengen.

De film komt heel langzaam van de grond en wordt bijzonder spannend op het moment dat John zwaargewond raakt. De film kent een aantal geweldige momenten, zoals de PTSS-scenes en de scene met het AC-130 gunship op het einde. Het draait uiteindelijk (in het laatste uur van de film) op een race tegen de klok om Ahmed op tijd het land uit te krijgen. Zoals we allemaal weten werd de Amerikaanse terugtrekking uiteindelijk een totale ramp.

De relatie tussen sergeant John Kinley en de nieuwe tolk Ahmed Abdullah is in het begin wat gespannen en de eerste ontmoeting tussen Ahmed en John belooft weinig goeds. Ahmed wordt uit een rijtje kandidaten geplukt om Johns tolk, die bij een aanslag om het leven is gekomen, te vervangen. Ahmed was voorheen monteur, heeft militaire training gehad, spreekt vier relevante talen, kent de lokale bevolking beter en is bovendien bekend met de denkwijze van de Taliban (dat vanwege zijn verleden met duistere kanten). Ideaal dus. De begeleidende officier waarschuwt John echter dat de man ook eigenzinnig is en geen onzin duldt. Sommige eenheden werken liever niet met hem samen. We maken in hun eerste gesprek meteen kennis met het trotse karakter van zowel Ahmed als John. Ahmed verbetert de uitspraak van zijn naam door te zeggen “It’s Achmed, sir”, waarop John hem van scherpe repliek dient en zegt “It’s sergeant, not sir”. De toon is gezet.

Johns eenheid specialiseert zich in het opsporen en vernietigen van wapendepots van de Taliban. Ahmed laat al snel merken dat hij niet te beroerd is om mee te denken met de tactiek van de eenheid. Iets wat John tegen de haren in strijkt. Hij bijt hem toe “You’re here to translate”, maar Ahmed reageert met “Actually I’m here to interpret”. Ondanks deze verbale strijd tussen de twee koppige mannen, groeit wel het wederzijdse respect en dat o.a. tijdens een missie waarin ze bijna in een hinderlaag lopen en Ahmed dat voorkomt. Vrienden zijn het niet, maar Ahmed en John leren elkaar te vertrouwen. Noodzakelijkerwijs, want op een dag gaat een missie ver in vijandelijk gebied gruwelijk mis.

Tijdens deze missie moeten ze een fabriek vernietigen waar bermbommen worden geproduceerd door de Taliban en worden buiten John en Ahmed de rest van John's eenheid gedood door de Taliban en moeten ze op de vlucht slaan, terwijl ze zich ver in vijandelijk gebied bevinden. Terwijl ze “lost behind enemy lines” zijn, komt het verhaal in een stroomversnelling. De actie is zowel bikkelhard als geloofwaardig, inclusief de nodige vuurgevechten, explosies, en zelfs het al eerder genoemde gunship. Juist wanneer John zwaargewond raakt (door kogels en ook wordt hij keihard op zijn hoofd geslagen met een geweer) en gevangen wordt genomen, zit je als kijker op het puntje van de stoel (in mijn geval een bank).

Want dan moet Ahmed eerst zien John te bevrijden uit de handen van de Taliban en hem daarna in veiligheid zien te brengen, door John zwaargewond mee te slepen (o.a. via een zelf gemaakt stretcher) en waarbij ze gangbare wegen moeten vermijden vanwege Taliban. Oftewel Ahmed moet zich verplaatsen over moeilijk gangbaar terrein (o.a. bergen) en steeds op de hoede zijn voor de Taliban. Ahmed zorgt er na een hinderlaag voor dat John uiteindelijk veilig thuiskomt.

Eenmaal hersteld en in Amerika, komt John erachter dat Ahmed nooit het visum heeft ontvangen wat hem beloofd was en nu zelf ondergedoken zit omdat hij gezocht wordt door de Taliban (die zijn namelijk niet blij met de reddingsmissie van Ahmed). John besluit na vele militaire bureaucratie (zo wordt hij steeds via de telefoon doorverbonden) dat het zijn plicht wordt om Ahmed veilig uit Afghanistan te krijgen en gaat dan weer terug naar Afghanistan om Ahmed en zijn gezin naar Amerika te halen. Dit levert dan een spannend en actievol einde op een dam op, waar ze van alle kanten bestookt worden door de Taliban. Uiteindelijk worden ze dan gered door huursoldaat Eddie Parker (Antony Starr) en zijn team, die John heeft ingehuurd, die dan o.a. met een AC-130 gunship (wat een geweldig militair vliegtuig is dat toch) te hulp komt. Daarna vertrekken ze met een vliegtuig naar Amerika en is de film na circa 120 minuten afgelopen, waarbij je wel nog wat feitjes en echte foto's te zien krijgt m.b.t. de oorlog in Afghanistan en dan specifiek m.b.t. de tolken.

"The Covenant" is niet een standaard Guy Ritchie film geworden en gezien het verhaal is dat maar goed ook. Dat wil niet zeggen dat de film niet een aantal standaard Guy Ritchie elementen bevat. Zo zijn de twee hoofdpersonen weer twee sterke mannen die niet voor een gat te vangen zijn en daarbij ook zeer aan elkaar gewaagd. Gelukkig heeft Guy Ritchie met Jake Gyllenhaal en Dar Salim twee acteurs die elkaar uitdagen en goed aanvullen en het ijzersterke hart van de film vormen. De beste momenten komen wel van Dar Salim. Buiten deze twee hoofdrolspelers hebben de bijrollen weinig te melden, zoals Emily Beecham (als de vrouw van John Kinley), Antony Starr (als huursoldaat Eddie Parker), Jonny Lee Miller (als kolonel Vokes, die John vroeger zijn leven heeft gered en die daar nu iets voor terug moet doen), Alexander Ludwig (als sergeant Declan O'Brady, van wie John informatie en opdrachten krijgt) en Ash Goldeh (als Taliban-kopstuk Faraj, die ten alle kosten wilt dat Ahmed en John gepakt worden).

De film had overigens makkelijk kunnen verzanden in een stuk verheerlijking van de oorlog met pro Amerika boodschappen en een soort "Rambo III" sausje, maar dat gebeurt gelukkig niet. De film draait namelijk om doorzettingsvermogen en vastberadenheid om een doel te bereiken omdat je jezelf daartoe verplicht voelt. En zowel Dar Salim als Jake Gyllenhaal maken dit gegeven voelbaar voor je als kijker. Daarbij hebben de makers zelfs een kritische kanttekening voor de rol van Amerika in het afronden van de oorlog in Afghanistan. De film is niet waargebeurd maar is wel gebaseerd op waargebeurde feiten en dat maakt de basis van het verhaal ook wat wrang. Het is daarom ook een zegen dat Guy Ritchie zonder zijn bekendere stijlkunstjes zich focust op het verhaal en vooral de twee hoofdrolspelers laat schitteren.

"The Covenant" is een spannende en aangrijpende Actie / Oorlog film en het is ook een eerbetoon aan de Afghaanse tolken die het moesten ontgelden. De "gelukkigen" hadden op tijd het land kunnen verlaten met een speciaal visum en konden met hun gezin een nieuw bestaan opbouwen in Amerika en van de achtergebleven tolken werden er honderden gedood en duizenden anderen doken onder. Het is eigenlijk jammer dat deze film in Nederland niet in de bioscoop te zien was. Ik heb hem nu via "Amazon Prime Video" gezien (ik wilde eigenlijk een andere film kijken, maar daar was iets mis mee), welke ik per ongeluk een tijdje geleden afgesloten heb (ik zit nog in mijn gratis proefperiode van een maand) toen ik iets had besteld via Amazon.

Best wel een vermakelijke actiefilm. Verhaal was best grappig gevonden en wist ook nog te boeien. De cast deed het aardig en dan met name Daniel Craig en Harrison Ford. Met de actie in de film zat het goed en ook de aliens zagen er fraai uit. Het is zeker geen hoogvlieger maar wel een leuk tussendoortje.

Een gegarandeerd commercieel succes, want de grootste groep bioscoopgangers destijds, te weten tieners, werd op zijn wenken bediend. Lekkere dames voor de jongens en een voorspelbare lovestory voor de meisjes.

"Coyote Ugly" vertelt het formuleverhaaltje van een jonge frisse meid, te weten Violet Sanford (Piper Perabo), die het in de grote stad wil gaan maken als zangeres. Ze vindt een baantje in de hippe Coyote Ugly-bar, waar in strak leer gehulde dames op de bar dansen, en vindt de liefde bij de jonge Kevin O'Donnell (Adam Garcia).

Een Drama / Komedie film met lekkere, uitbundige muziek en een mooie rol van John Goodman als Violet's ongeruste vader. Piper Perabo zong in eerste instantie haar nummers zelf, maar uiteindelijk is daar toch de stem van LeAnn Rimes overheen gezet.

Deze Komedie film heb ik een paar jaar geleden gezien op de televisiezender "TCM" (die is tegenwoordig niet meer te ontvangen en is vervangen geworden door de televisiezender "AMC") en het verhaal (beter gezegd sketches) moest zogenaamd komisch voorstellen. Maar het tegendeel is eigenlijk waar, want het is allemaal tenenkromend slecht, achterlijk en flauw en bovendien oogt ook alles zeer goedkoop met o.a. vele kitscherige decors. Deze film is dan ook gemaakt voor een "appel en een ei" en dat is echt overal aan te zien.

Het verhaal omtrent de aardbeving die Californië treft, is zeer flauw en weet nergens te vermaken (de eerste paar minuten van de film, met name door de muziek, waren eigenlijk nog het beste) en de uitvoering is op zijn zachtst gezegd zeer beroerd. Qua uitvoering kan je deze film misschien nog het beste vergelijken met een Nederlandse klucht (zoals men die vroeger maakte met o.a. Piet Bambergen en René van Vooren) uit de jaren 70 en 80. Te lachen viel er al helemaal niets en het is eerder ook allemaal beschamend wat je wordt voorgelegd. Misschien was het vroeger wel leuk, maar als je deze film nu voor het eerst bekijkt zeker niet meer, want het oogt gewoon zeer gedateerd. En zou je deze film vroeger in de jaren 70 hebben gezien en leuk hebben gevonden, dan zat je waarschijnlijk destijds aan de paddo's Wat dat betreft is titel van de film eigenlijk best passend, want de enige manier om deze film nog leuk te vinden is om de drug "Crack" erbij te gebruiken.

Het enige positieve wat ook aan deze film heb kunnen ontdekken is de filmduur van circa 70 minuten (maar desondanks is het nog behoorlijk langdradig) en de muziek van de band "The Tubes". De cast (bestaat o.a. uit leden van het komedieteam "The Credibility Gap", daarvan hebben Harry Shearer en Michael McKean meegespeeld in de Komedie / Muziek film "This Is Spinal Tap (1984)) weet van deze film ook niets te maken en de enige bekende daarvan was voor mij Fred Willard, die ik normaal gesproken wel leuk vindt.

Al met al gewoon een hele slechte, goedkope en zeer gedateerde Komedie film die gewoon nergens leuk of grappig is en ook totaal niet weet te vermaken. Deze film krijgt van mij dan ook een dik verdiende 0,5* als punt.

Goede en originele film die ook nog eens wist te boeien en soms zelfs spannend werd. Vond alle 4 de vrouwelijke hoofdrolspelers wel goed acteren. Robin Tunney was de lekerste en Fairuza Balk paste perfect als evil witch.

Ik had veel positieve reacties gelezen over deze film dus ik had best wel hoge verwachtingen ervan. Maar na 82 minuten gekeken te hebben vond ik het toch wel enigszins teleurstellend. Jason Statham acteert aardig (soms wel erg overdreven) maar van de camerabeelden werd ik een beetje zeeziek. Ik vond het verhaal ook niet echt boeiend en van de actie had ik meer verwacht. Vanwege het einde van de film kunnen ze er in ieder geval geen deel 2 meer van maken

De vorig jaar uitgebrachte film "shoot em up" (in feite een soort copy van Crank) vond ik persoonlijk veel beter.

80 minuten pure belachelijkheid en onnozelheid maar ondanks dat kon me deze film wel bevallen. Het was vooral de combinatie van compleet overdreven actie, de humor, de muziek en de vele geile soms zeer schaars geklede dames (m.u.v. die achterlijke Bai Ling) die me konden bekoren in deze film.

Nadat ik eerder de film "The Truth (2012)" heb gezien waarin ook Deborah Kara Unger meespeelde, was ik benieuwd naar een vroegere film van haar waarin ze zichzelf ook bloot geeft en dus kwam ik al snel uit op deze bizarre film waarvan ik het genre eerlijk gezegd niet weet 100% want het had veel weg van een erotiek annex bizarre drama film .

Wat betreft Deborah Kara Unger kwam ik gelijk aan mijn trekken want in de eerste seconden van het verhaal haalt ze al een borst (die schermt ze wel nog ietwat af) tevoorschijn en kun je ook genieten van haar fraaie achterwerk en benen. Later laat ze haar borst nog vaker zien (wel altijd enigszins afgeschermd ) en kun je ook een aantal keren haar schaamstreek (mooi jaren 90 streepje overigens) bewonderen.

Min of meer vrij snel na het begin kun je ook nog een borst (later ook weer een paar keren) bewonderen van Holly Hunter, die ze tevoorschijn haalt nadat ze een zwaar auto ongeluk heeft gehad met James Spader met ook fatale gevolgen (althans voor de echtgenoot die naast haar zit in de auto). En om auto ongelukken draait deze film ook want het gaat over een groepje auto-fetisjisten die opgewonden raakt van auto ongelukken en personen die ermee te maken hebben (al dan niet zwaar gewond geraakt door een auto ongeluk zoals de eerder genoemde Holly Hunter, James Spader en vooral Rosanna Arquette die ook topless te bewonderen is). Ze schromen zelf ook niet om een auto ongeluk te veroorzaken (loopt soms zelfs bewust dodelijk af) met hun fetisj vrienden en dan seks erbij te hebben. Geweldig was de scene waarbij men een reconstructie nadeed van het auto ongeluk van James Dean en later min of meer ook nog van Jayne Mansfield, hoewel deze niet bepaald gepland was maar wel een behoorlijke impact had met veel gewonden en doden (inclusief die idiote man die Jayne Mansfield imiteerde en de hond op de achterbank). Dat was opzicht best komisch, want bij dat ongeluk liepen gewoon de fetisjisten doodleuk rond en maakten foto's ervan en raakten er ook weer van opgewonden.

Het verhaal is eigenlijk te belachelijk voor woorden, maar toch pakt het goed uit in deze film want de uitvoering is gewoon leuk en vond ik ook regelmatig komisch (zulke onzin zie natuurlijk niet vaak). De bekende cast deed het overigens zeer leuk en dat de drie bekende actrices regelmatig bloot te bewonderen waren was natuurlijk mooi meegenomen en daar keek ik in eerste instantie deze film ook voor (zoals eerder aangegeven voor Deborah Kara Unger en dat de andere twee bekende actrices ook bloot, ook overigens nog een paar andere onbekende actrices, te bewonderen zijn was natuurlijk extra mooi meegenomen). De twee mannelijke hoofdrolspelers te weten James Spader en Elias Koteas deden het ook leuk en vooral de laatste die ook de meest gestoorde (de vrouwen raakten wel allemaal opgewonden van hem) auto-fetisjist was. Het einde (met zelfs wat homo en lesbisch gedoe) was trouwens behoorlijk bizar, maar dat was eigenlijk van toepassing op de hele film en dat vanaf de eerste tot de laatste minuut.

Al met al gewoon een belachelijke film, maar toch eentje waarvan ik best genoten heb en die zich ook lekker wegkeek (met name natuurlijk daar het vele bloot van de bekende actrices).

Ik wist niet dat deze film Oscar's had gewonnen. Ik heb hem vorig jaar gezien en vond het best een aardige film. Het verhaal zat prima en elkaar en de film was zeer boeiend. Ik vond vooral de rol van Matt Dillon als politieman goed. De scene waarbij hij de vrouw (die hij van te voren nog betast had) uit de auto red was best wel ontroerend.

Fijn dat er Horror films zijn die het genre willen vernieuwen, maar soms wil je gewoon anderhalf uur pretentieloze spanning, en daarvoor zit je in principe goed bij "Crawl" van horrorregisseur Alexandre Aja (o.a. "Haute Tension (2003)" en "Mirrors (2008)"), die al meer dan een half jaar bij mij op de plank ligt (beter gezegd harddisk) en dat geldt ook voor een aantal andere films.

Wanneer een zeer gevaarlijke orkaan haar thuisstad in Florida raakt, negeert zwemster Haley (Kaya Scodelario) evacuatie orders om te zoeken naar haar vermiste vader Dave (Barry Pepper). Ze komt daarbij terecht in de kelder van haar ouderlijk huis, waar ze haar vader bewusteloos en gewond (gebroken been) vindt. Als ze hem naar boven wilt brengen, ontdekt ze dat de orkaan niet het grootste probleem is, want in de kelder bevinden zich namelijk een paar enorme en bijtgrage alligators.

De film begint als een klassieke rampenfilm. Een gebied wordt geëvacueerd voor een orkaan van de vijfde categorie, maar iemand is zo eigenwijs om er te blijven en nog eigenwijzer is de persoon die hem gaat halen. Als Haley na circa 20 minuten haar vader in de kelder van het huis vindt begint de horror pas echt, want door de overstromingen zijn enorme alligators vanuit het nabijgelegen moeras naar de huizen gekropen. De twee zijn omsingeld in de kelder, terwijl het water blijft stijgen.

In een subplot blijkt er emotionele wrijving tussen vader en dochter te zijn, dit blijkt een uitgelezen moment om bij te praten, maar helaas voor de film is dit toch de minste toevoeging (o.a. door de tenenkrommend melige dialogen tussen vader en dochter) aan het toch al dunne verhaal. Los van dat kijk je geboeid naar het acteerwerk van Kaya Scodelario (prima balancerend tussen stoer en kwetsbaar) en in mindere mate ook naar dat van Barry Pepper, waarbij ook de alligators een zekere waardering verdienen. Sterker nog de alligators zijn eigenlijk de echte hoofdrolspelers in het verhaal en zorgen voor veel dreiging.

Boeiend kijk je naar de alligators die al je botten breken als je gegrepen wordt. De enorme alligators zijn uiterst angstaanjagend, maar hebben wel nadrukkelijk de computer als wieg en ze zien er ook allemaal precies hetzelfde uit. Ook een klein minpuntje, vader en dochter worden flink gegrepen (zo wordt de dochter in haar been en arm gebeten en verliest de al gewonde vader een arm), maar hun bloederige strijd op leven en dood wordt er nooit echt moeilijker op en dat geldt zeker voor Haley, die op een gegeven moment ook nog een wedstrijdje gaat zwemmen met de alligators.

Uiteraard vallen er ook een aantal personen (plunderaars en agenten) ten prooi aan de alligators en daarbij wordt de goor niet geschuwd en worden we getrakteerd op een bloederige traktatie. Buiten de alligators is ook de setting in de kelder (die overigens enorm groot lijkt) lekker claustrofobisch. Meestal tref je daar insecten, muizen en ratten aan, maar in dit geval dus alligators. Het verhaal weet opzicht van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 83 minuten) te vermaken en is geregeld ook spannend, hoewel je aanvoelt hoe het zal eindigen. Het enige wat onzeker is, is of de hond Sugar het wel of niet gaat redden.

Al met al is "crawl" een strakke genrefilm (op een paar schoonheidsfoutjes na dan) met klassieke suspense en met wat goor- en schrikeffecten. In positieve zin vallen twee dingen op, het zeer volwassen spel van actrice Kaya Scodelario en natuurlijk de alligators.

P.S. na het einde volgt de aftiteling en daarbij krijg je dan "See you later alligator" van Bill Haley te horen. Het is ongetwijfeld grappig bedoeld, maar volstrekt niet in lijn met wat je zojuist gezien hebt. Dan zou "Green Hell" (m.b.t. de kleur van een alligator) passender zijn geweest

Het origineel heb ik volgens mij nog niet gezien maar deze remake was best te pruimen. In het begin dacht ik effen te maken hebben met een 13 in een dozijn film maar gelukkig bleek dit niet het geval. De film was niet eng maar ik vond hem wel boeiend en ook wel spannend. Gewoon een leuk tussendoortje om eens te zien.

De tweede film (na Black Swan) die me deed denken aan The Wrestler en deze zelfs nog meer. Het verhaal is best goed en de multifunctionele Jeff Bridges speelde de rol van Bad Blake uitstekend. Een echte vrolijke film is het niet, hoewel hij wel goed eindigt voor hem. En inderdaad Jeff Bridges zong zelf wat hem niet slecht afging. Hij heeft de Oscar voor deze rol meer dan verdiend.

Inderdaad een leuk tussendoortje en niet meer dan dat. De cast is best leuk (Julie Bowen was verrukkelijk) en het verhaal ook, alleen jammer dat het zo voorspelbaar en cliché is. Het eerste uur van de film is nog het leukste daarna wordt het minder (de clichés nemen dan de boventoon).

Best wel een verrassend leuke komedie/drama. Het verhaal is best mooi en zit ook leuk in elkaar en er valt ook best veel te lachen. Zeker het eerst uur vond ik zeer sterk, het laatste uur is ook best goed maar is ook wat flauwtjes en clichématig, zeker het einde. De cast in deze film vond ik zeer goed. Steve Carell speelt vaak flauwe komische rollen maar in deze film had hij best een serieuze rol en hij deed dat best goed. Ryan Gosling was voor mij de ster van de film want in het eerste uur speelde hij gewoon ijzersterk. Ik ben normaal geen fan van kinderen in een film maar de rol van Jonah Bobo was best goed en hij speelde ook leuk (de scene toen hij betrapt werd was zeer komisch). De dames in de film mochten er ook wezen en dan met name Analeigh Tipton die zeer leuk speelde en er ook best fraai uitzag. Ook Julianne Moore deed het aardig hoewel ze een vrij serieuze rol speelde. Emma Stone zag er natuurlijk fraai uit maar haar vond ik eigenlijk de minste in de film. De bijrol van Marisa Tomei (zag er faai uit met haar decolleté) was trouwens zeer leuk.

Al met al heb ik best genoten van deze leuke film en buiten komedie/drama was het natuurlijk ook een romantische film.

"It's not real. It's just programming."

Visueel gezien is "The Creator" buitengewoon mooi en alles ziet er ook fantastisch (o.a. het gigantische, geavanceerde en bewegende ruimtestation "USS NOMAD", welke destructieve aanvallen kan lanceren) en zeer realistisch (o.a. de AI-robots) uit, ondanks het relatief bescheiden budget van 80 miljoen dollar. Zo is er een aansprekende sf-wereld gecreëerd, vol fraaie locaties (die zich grotendeels in Thailand bevinden) en inventieve details (zo vond ik de rennende bommen schitterend). Jammer genoeg stelt het verhaal wel wat teleur en met name het drama is wat onderontwikkeld.

Een zelfbewust geworden AI (kunstmatige intelligentie) heeft een bom op Los Angeles laten vallen. Dit was de aanleiding voor een oorlog tussen mens en machine, waar sergeant Joshua Taylor (John David Washington) zich middenin bevindt.

Het is heel knap hoe de computer gegenereerde effecten naadloos worden geïntegreerd met de live-action filmopnames. Regisseur Gareth Edwards liet eerder, o.a. in "Rogue One (Film, 2016)", ook al zijn vaardigheid zien in het effectief gebruik maken van schaal en perspectief. Hierdoor krijgen machines en locaties een enorm gevoel en ook de actiescènes worden zo van meer spanning voorzien. De visuele presentatie is foutloos en niets komt ongeloofwaardig over.

Daarom is het helaas teleurstellend dat het script (het draait alleen om de jacht op AI en niets anders) niet de kwaliteit van de visuele effecten kan evenaren. Het clichematige verhaal heeft een zeer voorspelbaar verloop en ik kon van tevoren de plotwendingen van "The Creator" vrijwel correct voorspellen, zeker als we generaal Andrews (Ralph Ineson) en kolonel Howell (Allison Janney) voor het eerst in beeld zien, waardoor er vrijwel geen verrassingen meer waren.

Bovendien tracht het hoofdthema opnieuw te spelen met het grijze gebied tussen mens en machine. Niet alle robots zijn per definitie slecht en niet alle mensen zijn goed. Beide kanten kunnen emoties ervaren. Hoewel de boodschap niet verkeerd wordt overgebracht, had ik gehoopt op een nieuwe benadering van dit onderwerp of op zijn minst wat meer diepgang.

De politiek correct gekozen cast (vrijwel iedere huidskleur en ras is wel vertegenwoordigd in deze film) deed het goed en zeker wat betreft de twee hoofdrolspelers John David Washington (als Joshua Taylor, een militaire sergeant en undercoveragent van het Amerikaanse leger), oftewel de oudste zoon van acteur Denzel Washington, en de piepjonge Madeleine Yuna Voyles (als de AI-robot Alphie met de mogelijkheid om technologie op afstand te bedienen). En verder zijn er verdienstelijke bijrollen van Ken Watanabe (als de Aziatische AI-robotsoldaat Harun) en Allison Janney (als kolonel Howell van het Amerikaanse leger, die Joshua rekruteert en die een hekel heeft aan AI vanwege de dood van haar zonen).

Hoewel het script enigszins generiek is en verrassingen ontbreken, slaagt "The Creator" er dankzij prachtige effecten, goede acteerprestaties en een fraai vormgegeven sf-wereld toch in om de aandacht vast te houden en dat vanaf het begin tot het einde.

Nadat ik afgelopen vrijdag eerst nog de Western / Actie film "Boss Nigger (1975)" heb gezien van regisseur Jack Arnold, was het nu dan eindelijk de beurt aan deze zwart/wit Horror / Avontuur film van hem. Zijn vorige drie zwart/wit films, welke ik vorige week heb gezien, vond ik wel leuk en vermakelijk, maar deze film vond ik eigenlijk tegenvallen.

In dit verhaal draait het om de ontdekking van een fossiel, een hand met zwemvliezen eraan, in het Amazoneregenwoud, tijdens een geologische expeditie onder leiding van Dr. Carl Maia (gespeeld door Antonio Moreno). Deze schakelt zijn vriend Dr. David Reed (gespeeld door Richard Carlson), die een ichtyoloog is, in en samen met een team van wetenschappers (waaronder Reeds vriendin Kay Lawrence en rivaal Mark Williams), wordt er een expeditie per boot opgezet om de rest van het fossiel te vinden. In eerste instantie vinden ze niets maar als ze naar een legendarische (een paradijs waarvan nog nooit iemand is teruggekeerd) Zwarte Lagune varen, ontdekken ze een wezen die wel wat wegheeft van een mens. Het mysterieuze en gevaarlijke wezen wordt uiteindelijk gevangen genomen en in een kooi gestopt, waaruit hij weet te ontsnappen en waarbij hij een wetenschapper aanvalt. Na dit incident besluit het team zo snel mogelijk te vertrekken uit de lagune, maar het wezen is nog niet klaar met hen en verspert hun uitweg en heeft het ook voorzien op Kay Lawrence (gespeeld door Julie Adams).

Het verhaal was opzicht wel leuk gevonden en het wezen zag er best fraai uit en het verhaal is zeker ook sfeervol (mede dankzij de omgevingsbeelden en dan zowel boven water als onder water), maar het verhaal wist me nergens te boeien, laat staan dat het ergens spannend werd. Ik vond het verhaal eerder saai en flauw (ook met de nodige clichés, waaronder de meningsverschillen tussen David Reed en Mark Williams m.b.t. het wezen) en wat de beweegredenen (o.a. waarom hij mensen dood) van het wezen zijn en waarom hij maar alleen is, wordt nergens verklaard. Zelf denk ik dat het fossiel welke men gevonden heeft vroeger zijn vrouw was en dat hij het daarom op de vrouw Kay Lawrence voorzien had en anders was het gewoon een geil wezen

De film duurt maar iets van 75 minuten, maar desondanks vond ik het toch langdradig en heb ik zelfs hier en daar wat zitten vooruit te spoelen. De film bevat ook wat actie (als het wezen een mens aanvalt of andersom) en vooral de onderwater actie is wel mooi in beeld gebracht. Het einde (waarbij het wezen doorzeeft wordt met kogels en hij daarna in het water valt en zinkt naar de bodem) vond ik best flauw en vanwege dat einde, krijg je ook nul komma nul duidelijkheid. Overigens bevat het verhaal ook wat glimlach humor en dat komt vooral op conto van Nestor Paiva, in de leuke rol van de nieuwsgierige bootkapitein Lucas van de boot "Rita". De cast deed het opzicht wel verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers Richard Carlson en Julie Adams konden me wel bekoren, waarbij de laatste ook nog eens een lust voor het oog was.

Opzicht is deze zwart/wit Horror / Avontuur film nog wel het kijken waard (vanwege het visuele aspect en de sfeer), maar het verhaal stelt inhoudelijk wel weinig voor en daarom heb ik deze film vooral als saai en flauw ervaren. Het is in ieder geval de minste film van de vijf films welke ik tot nu toe heb gezien van regisseur Jack Arnold.

P.S. de inleiding van het verhaal m.b.t. de geschiedenis over de aarde en mens, was wel aardig.

Typische Rocky film (zeg maar gerust Rocky VII), met een soort van "Rocky (1976)" déjà vu verhaal met hier en daar ook verwijzingen naar "Rocky II (1979)" en "Rocky IV (1985)". In deze Drama film draait het dan wel niet om Rocky Balboa (goed gespeeld door Sylvester Stallone en eigenlijk ook wel een terechte Oscar nominatie) als bokser, maar om Adonis Johnson/Creed (verdienstelijk gespeeld door Michael B. Jordan), die de zoon is van Apollo Creed, die uiteindelijk getraind wordt door Rocky Balboa.

Opzicht zit het verhaal wel leuk in elkaar (de vele clichés moet je wel op de kop toenemen) en weet het verhaal ook wel te vermaken, maar dat hele flauwe en slappe cliché gedoe omtrent muts Bianca (gespeeld door Tessa Thompson), waar Adonis Johnson/Creed onmiddellijk verliefd op wordt bij hun eerste kennismaking, had men wat mij betreft beter uit het verhaal kunnen laten want het voegde totaal niets toe en maakte de film alleen maar langdradig en saai. Hetzelfde gelde min of meer om de strijd (dij hij in eerste instantie niet wilde aangaan) van Rocky Balboa tegen kanker, hoewel het verhaal daardoor wel wat aandoenlijk werd. Het verloop van het verhaal is natuurlijk voorspelbaar en hetzelfde geldt voor het eindgevecht en zeker als je "Rocky 1" hebt gezien. Visueel gezien werd alles mooi in beeld gebracht (de scene met de motoren was wel iets te overdreven) en met name natuurlijk het eindgevecht (o.a. de opkomst van de boksers).

Hoewel Sylvester Stallone eigenlijk maar een zeer beperkte acteur is (daarom speelde hij voornamelijk ook alleen maar in actiefilms, waarbij hij alleen maar stoer hoefde te zijn en ook maar weinig hoefde te praten), vond ik hem in deze film na lange tijd weer eens eindelijk goed acteren (ik vond hem soms zelfs aandoenlijk) en hij tilt deze film ook naar een hoog niveau. Dat hij dan ook genomineerd is voor de Oscars i.p.v. Michael B. Jordan is in mijn ogen dan ook terecht en heeft in dit geval ook niets te maken met racisme, want Michael B. Jordan speelde zijn rol als Adonis Johnson/Creed verdienstelijk en meer zeker ook niet. Het was overigens wel leuk om Phylicia Rashad (in de rol van Mary Anne Creed) weer eens terug te zien en zij is natuurlijk vooral bekend van de legendarische jaren 80 serie "The Cosby Show".

Ondanks dat dit eigenlijk gewoon weer een nieuwe Rocky film is met een herhaling van zetten, heb ik me er toch aardig mee vermaakt en zeker t.o.v. de vreselijke slechte vorige film "Rocky Balboa (2006)". Omdat Sylvester Stallone dit jaar de leeftijd van 70 jaar bereikt en het concept van Rocky nu helemaal is uitgemolken qua verhaal mogelijkheden (comeback hebben we al gehad en nu zelfs de zoon van Apollo Creed die voortgekomen is uit een slippertje) lijkt het me sterk of er nog een nieuw deel zal komen, maar je weet het maar nooit (misschien nog een film met zijn zoon of alleen zijn zoon, maar dat ligt gevoelig omdat zijn echte zoon, die nota bene de zoon rol speelde in "Rocky V (1990)", inmiddels dood is).

Ik vond de sfeer en de beelden wel aardig in deze film. Vooral in het begin was deze film goed en spannend. Pas als je weet waar het om gaat in deze film wordt het meer een standaard film die al vaker gemaakt is en is het leuke en spannende er vanaf.

Ik heb toch nog een film met de kleine Linnea Quigley weten te vinden (alweer mijn zesde film sinds maart) en wel deze kortdurende (gelukkig ook maar) Horror / Sciencefiction film die best een lachwekkende poster heeft. Het monster wat daar op te zien is, klopt wel enigszins, maar de personen zeker niet en ook niet qua postuur en kleding. De blonde liggende vrouw moet waarschijnlijk Linnea Quigley voorstellen, maar Linnea Quigley is klein van postuur en heeft dus ook kleine borsten.

Het verhaal speelt zich af in 1998, zes jaar na een vernietigende nucleaire oorlog, waarbij de aarde werd herschapen tot een donkere en dorre planeet. In de ruïnes van Los Angeles wordt een groepje van vijf deserteurs van het Amerikaanse leger gedwongen hun toevlucht te zoeken vanwege zure regen. Ze komen terecht in een schijnbaar verlaten laboratorium, dat een geheime onderzoeksfaciliteit van de overheid blijkt te zijn. Terwijl ze er verblijven, proberen ze er het beste van te maken, zoals seks hebben met elkaar, slapen en rondneuzen in de onderzoeksfaciliteit wat iets mysterieus heeft (o.a. verlaten kooitjes). Dit rondneuzen brengt het groepje in de problemen, wanneer ze ontdekken dat er een genetisch gemanipuleerd monster (zie filmposter) op de loer ligt.

Deze film werd geregisseerd door B-film regisseur David DeCoteau (waarvan ik een paar weken geleden nog de films "Murder Weapon (1989)", "Nightmare Sisters (1987)" en "Deadly Embrace (1989)" zag) en dat minimale middelen en dus ook met een minimale cast, bestaande uit de legendarische kleine schreeuwkoningin Linnea Quigley (schreeuwt in deze film natuurlijk ook een aantal keren), Ken Abraham, Michael Aranda, Richard L. Hawkins, Ashlyn Gere en Joi Wilson (als een vrouwelijke wetenschapper) en de laatste is ook alleen maar in de eerste twee minuten van het verhaal te zien.

"Creepozoids" is een schaamteloze imitatie van "Alien (1979)", die zich op Aarde afspeelt. Het verhaal is gewoon slecht en zeer flauw en weet helaas ook nauwelijks te boeien of te vermaken, op de drie topless (uittrekken shirt na circa 15 minuten, vrijen onder de douche na circa 16 minuten en naakt slapen na circa 25 minuten) scenes van Linnea Quigley na dan. Ze is ook de enige vrouw die naakt is te zien, want de andere vrouw in het verhaal, te weten Ashlyn Gere, houdt netjes haar kleren aan en dat is eigenlijk best vreemd, omdat ze naderhand (vanaf de jaren 90) namelijk overstapte naar de porno-industrie, waarin ze succesvol was en vele films heeft gemaakt

Op het moment dat het plot zich begint te ontwikkelen (althans daar leek het op), verprutsen de makers het met een onbesliste strijd tegen de monsterlijke mutanten. Het verhaal speel zich af in een post-apocalyptische wereld, maar er wordt nauwelijks over gesproken. De personages benoemen wel af en toe de zure regen en zeggen dat ze verborgen moeten blijven vanwege hun desertie. Maar waardoor de post-apocalyptische wereld is ontstaan en waarom ze gedeserteerd zijn, dat wordt nergens toegelicht.

En om de zaken nog erger te maken, er is ook totaal geen sfeer in de onderzoeksfaciliteit waar het hele verhaal zich afspeelt en het is er ook behoorlijk kaal (het leek meer op een magazijn). De personages gaan daar vooral op onderzoek (snuffelen o.a. in een computer), kruipen door ventilatiekanalen (waarbij het nooit spannend wordt) en rennen een beetje heen en weer door de ruimtes.

De effecten zijn vreselijk (de mutaties die bepaalde personen ondergaan zijn nog het beste en één persoon verandert daarbij ook in een soort van sterke zombie) en het monster ziet er rubberachtig uit en mist elke schijn van daadwerkelijke bedreiging. Het meest hilarische is echter een gigantische rat (zag er vreselijk nep uit), die een deel van de personages aanvalt (één persoon wordt daarbij ook in de hals gebeten) en de reacties van de personages daarop is misschien nog hilarischer. Zijn ze bang ? Of hebben ze zich net gerealiseerd dat hun filmcarrière voorbij is ?

Gelukkig duurt het allemaal nog net geen 70 minuten en de finale (waarbij één mens het weet te overleven en dat is niet Linnea Quigley) met een Chucky-achtig wezen (wat uit het monster kruipt) is zelfs nog een heel klein beetje leuk. Al met al een zeer matige Horror / Sciencefiction film (kwam destijds rechtstreeks uit op videoband), die het aankijken eigenlijk niet waard is.