Meningen

Het is niet dat ik een hekel heb aan romantische komedies. Het is niet dat Hugh Grant maar 1 typetje kan spelen. Het is niet dat deze film voorspelbaar is.

Het is het feit dat een romantische komedie 2 dingen moet bevatten.

Romantiek en komedie.

Romantiek veronderstelt dat je je kunt voorstellen dat de hoofdrolspelers op elkaar vallen. Dat kan ik niet. Sarah Jessica Parker is werkelijk waar zo lelijk dat je het personage van Hugh Grant kan aanklagen voor sodomie dat hij met dat ding getrouwd is geweest en de liefde bedreef/bedrijft. Aan hoeveel plakkerige piemels moet SJP zuigen om zo'n carrière te hebben?

Komedie veronderstelt dat er gelachen kan worden. Ik heb drie keer gegrijnsd. Op een speelduur van 103 minuten is dat toch wel wat weinig.

Daarom 1 ster. Baggerfilm.

"Now I know how a TV dinner feels."

Gisteren stelde ik aan mijn 11-jarige zoon voor om een Kerstfilm te kijken. Ik zei: "een man bezoekt een kerstfeest in het kantoor van zijn vrouw, en dan gebeurt er iets onverwachts". NEE! Was het antwoord. Ik zei dat hij me moest vertrouwen. Het vertrouwen werd niet beschaamd.

Niet alleen voor hem was het een feest, maar ook voor mij. Ik heb deze klassieker zeker 6 of 7 keer gezien, maar de laatste keer is jaren terug. Wat me nu opviel is dat deze film na 37 jaar nog amper gedateerd is. De cinematografie, belichting, beeldkwaliteit, stunts, explosies - alles had gisteren gemaakt kunnen zijn.

De film was echt zijn tijd ver vooruit. Zelfs met de casting: heel wat African Americans maken hun opwachting, iets dat men vandaag de dag ineens afdwingt met een quotum. Het enige dat Die Hard echt 80s maakt is het ontplofte-föhn-kapsel van Holly, de vrouw van John McClane.

In zoveel meer opzichten is de film geniaal. Het is de grondlegger van een eigen genre (een leger katten jaagt op een vindingrijke muis), maar vooral Bruce Willis levert hier, achteraf bezien, zijn magnum opus af. De smalende blik, die hij tot vervelens toe in al zijn films heeft waardoor elk gevoel van spanning de nek om wordt gedraaid, werkt hier wèl perfect. Hoe hij zich met sarcasme en lef blootvoets door de film heen knokt is geweldig.

Vooral omdat de keuze om hem - destijds bekend als comedy acteur - te casten in een actiefilm, destijds erg controversieel was. Overigens net zoals dat gold voor Michael Keaton in Batman, een jaar later.

Willis lachte uiteindelijk het laatst en legde hiermee de basis voor zijn hele carrière waarin hij zelden iemand speelde die significant afweek van John McClane. Wetende dat hij nu zwaar dementerend is en nooit meer zal worden wie hij was, geeft het een donker randje om hem zo, op de top van zijn kunnen, te zien schitteren.

Een slotwoord wil ik wijden aan Alan Rickman, die inmiddels niet meer onder ons is. Ook hij zette iets nieuws neer: een intelligente, belezen, kalme, maar tegelijkertijd meedogenloze schurk. Iedere zin en elke beweging van "Hans Gruber", zelfs de meest subtiele mimiek, is een genot om naar te kijken.

5 sterren.

Legendarisch.

Iets minder dan deel 1, maar nog altijd steengoed. Samuel L. Jackson is weer eens supergrappig, al is dat wel een schoolvoorbeeld van typecasting ("You got a problem with ebony?").

Vermakelijk van begin tot eind, en het deuntje wat gefloten wordt als de dieven aan de slag gaan is ook super ("When Johnny comes marching home"), al staat die niet op de soundtrack?!

4 sterren.

Best aardig als je er in zit, vooral omdat Fiennes een perfecte 1939-kop heeft met bijpassend kapsel. Maar als je na de aftiteling even uitzoomt, heb je echt het gevoel van: zijn de verhalen op?

Een paar weken geleden keek ik naar The Professor and the Madman (2019). Over het maken van een woordenboek. Nu keek ik naar een film over een opgraving. Zijn we nou echt op het punt beland dat er niks meer te vertellen is? Want kom nou.

Om met het meest bizarre te beginnen: de ontdekking die ze doen bij de opgraving, blijft volledig in nevelen gehuld. Basil Brown zegt: het is Anglosaksisch. En oud. En het is een schip. Dat zijn de ENIGE DRIE FEITEN die we horen over de opgraving.

Is dat omdat Sutton Hoo bij Britten zo bekend is als De Wallen bij Amsterdammers en uitleg overbodig zou zijn? Of is het om een punt te maken, zo van: het gaat niet om het resultaat, maar om het proces en de mensen daar achter en wat hen dreef? Misschien. Maar het is absurd dat je op Wikipedia moet kijken om ook maar IETS te weten te komen of wie, wat, hoe en waarom daar begraven ligt. In een schip.

Qua budget is het ook maar armoedig. We hebben een veld met wat heuvels. Een landhuis waar ze even een 1939 behang aan de muur moesten plakken (al denk ik dat de aristocratische bewoners dit zelf al standaard in die stijl hebben). We hebben het kapsel van Ralph Fiennes en vooral, zijn fiets. Meer geld is er niet uitgegeven.

De speelduur wordt gevuld met verzonnen incidenten (instorting), een slecht lopend huwelijk (feit) waarbij de vrouw in kwestie flirt met een verzonnen personage, noem het maar op. De leeftijden kloppen ook voor geen meter, zo was mevrouw Pretty in 1942 maar liefst 59. Actrice Carey Mulligan is hier 34. Pff.

2 sterren

Ik had matige verwachtingen maar man man man, wat zat ik verkeerd. De film redt zichzelf door geen enkele grens te stellen aan wat dan en het taalgebruik is smeriger dan Seth Rogen en Jonah Hill bij elkaar. Er wordt met geen enkele rating rekening gehouden - gewoon gáán.

Het is een haast hallucinante ervaring om Robert de Niro - een alom gerespecteerd acteur - zoveel scheldwoorden te hoeven gebruiken, maar het werkt goed. Er is veel chemie tussen hem en Zac Efron en hun doldwaze avonturen vervelen geen seconde.

4 sterren

Erg leuke film, klassieke "Eastwood-vehicle" waarin hij het concept van ongeleid-projectiel-agent zo ongeveer uitvond, en sindsdien is dat duizenden malen gekopieerd.

Een agent die met een belachelijk groot handvuurwapen criminelen liever afschiet dan arresteert en ondertussen sarcastische grappen maakt, geweldig gewoon.

Daarbij is deze film ook nog een solide thriller.

Op vele punten briljant: de vertelstijl die van documentaire langzaam overgaat naar speelfilm, daarmee samenhangend het camerawerk: alles uit de hand, veel actie, en toch nergens onoverzichtelijk.

Op andere punten betreedt de film platgewalste paden. Sympathie krijgen voor de tegenstander en daarna tegen je eigen mensen vechten is een concept gerecycled van Dances with Wolves tot en met Avatar. En ook in District 9 komt het terug. En dan niet met een originele twist.

Op grond van de originele keuzes die de makers verder hebben gemaakt, verwacht je meer van het verhaal, maar dat komt niet. Er komt geen twist. Want ineens is de film afgelopen. Dat is echt een groot minpunt. Maar tussen openingscredits en aftiteling valt er veel te zien, qua acteerwerk, spanning maar vooral sublieme special effects. Het is een feestje, met name omdat alles lijkt gefilmd met een standaard camera van de Harense Smid, en de aliens zijn precies goed belicht en komen zeer realistisch over.

Het mooiste is nog wel hoe realistisch Nigerianen worden neergezet: bloeddorstige roekeloze scammers. Want dat zijn het. Van de week wilde ik een Audi kopen via Marktplaats, krijg ik een mailtje in het Engels of ik wel geld over wil maken, dan wordt de auto verstuurd vanuit Middlesborough... Jaja. In deze film krijgen Nigerianen wat ze verdienen, een flink pak slaag.

Van mijn persoonlijke frust even terug naar de film: overigens zit er in de trailer een scène dat een alien wordt ondervraagd aan een tafel, maar dat komt niet terug in de film?

Geweldige film met helaas een matig uitgewerkt en afgeraffeld verhaal.

4 sterren

De jaren '10 van de 21e eeuw worden onderhand een beetje gekenmerkt door verfilmingen van young adult novels zoals de jaren '90 werden gedomineerd door happy hardcore. Dit vrolijke maar foute muziekgenre krijgt nog iedere uitgaansavond een steeds weer enthousiast ontvangen revival van een kwartiertje, maar ik denk niet dat iemand over 20 jaar nog kijkt naar deze wegwerpfilms.

Naast de foute Twilight films, het vreselijke Ender's Game, het afschuwelijke I Am Number Four en het stompzinnige The Giver is eigenlijk alleen de Hunger Games trilogie het aankijken waard. Ik had dan ook absurd lage verwachtingen van Divergent. Net als de meeste andere genregenoten speelt deze film zich af in de "nabije toekomst", waarin één of meerdere adolescenten hun plaats moeten vinden in een vaak naargeestige maatschappij, om deze uiteindelijk vaak op rebelse wijze te ondermijnen. Schrijvers van dergelijke jeugdboeken schijnen te denken dat iedere jongeling zich vandaag de dag buitengesloten en anders voelt en zich derhalve alleen met een protagonist kan identificeren wanneer deze totaal met zichzelf en zijn/haar rol in de maatschappij in de knoop zit. Ik mag toch hopen dat dat niet zo is.

Divergent viel me echter alleszins mee. Dat is voor het overgrote deel te danken aan de geweldig acterende hoofdrolspeelster Shailene Woodley. Zij is net als Jennifer Lawrence uit de Hunger Games gecast op haar toegankelijke girl-next-door charme, maar zij overtreft Jennifer Lawrence ruimschoots, die vergeleken bij Woodley haast een pornoster lijkt.

Het verloop van het verhaal is vrij voorspelbaar en de paar kleine plottwists zijn absoluut geen verrassing. Ik hoopte op wat mysterie rond de ontstaansgeschiedenis van de futuristische stad, het hek er omheen en de oorlog die er aan voorafging maar dat wordt allemaal in het midden gelaten. Net als de Hunger Games maakt Divergent deel uit van een trilogie en een vluchtige blik op Wikipedia leert dat hier in de vervolgen ook geen aandacht geschonken wordt. Dat is natuurlijk erg jammer.

Wat overblijft is een vrij absurde setting waarin de kijker geacht wordt maar even aan te nemen dat mensen zich zonder slag of stoot in vijf totaal verschillende karikaturale groeperingen laten indelen - van de stijve belezen "Erudite" tot de onverschrokken "Dauntless" die zich continu als slingerapen gedragen. Vermoeiend. Ze deden me een beetje denken aan de bendes uit "Death Wish 3" en dat kan zeker niet de bedoeling zijn.

Wat ook verbaast is dat de film zich honderden jaren na de oorlog afspeelt, maar dat vele gebouwen nog altijd schade vertonen. Ook leuk om je af te vragen: aan het begin van de film moet de jeugd stuk voor stuk een keuze maken voor een groepering. Als je ziet hoe lang dit per persoon duurt en hoeveel "initiates" er na afloop zijn, moet de ceremonie bij elkaar zeker 72 uur geduurd hebben ("The Giver" maakte dezelfde domme fout).

Niettemin was het een leuke film die in zijn geheel door Shailene Woodley gedragen werd. Het is makkelijke pulp, maar wel een schaamteloze kopie van de Hunger Games-films net als het bronmateriaal: schrijfster Veronica Roth publiceerde haar boeken toevallig in 2011-2013 en Hunger Games-schrijfster Suzanne Collins in de jaren ervoor (2008-2010). Maar goed, het is trendy en de jeugd slikt het voor zoete koek dus wie ben ik om te zeggen dat ze niet ook in de young adult novel-vijver mag vissen.

3,5 sterren

"You silver-tongued devil, you!"

Hoge verwachtingen, zeker niet teleurgesteld.

De film pakt en boeit van begin tot eind, alhoewel ik het na de shootout eigenlijk welletjes vond. Het laatste halfuur had eigenlijk niet meer gehoeven. De muziek is weer typisch Tarantino: opvallend en veelvuldig aanwezig. Veel scènes zijn mooi gefilmd en de film heeft prachtige dialogen die zo kenmerkend zijn voor Tarantino. Ook de flauwe dingen en slapstick momenten (de maskers van de bandieten) passen er mooi in en dragen bij aan de absurditeit.

Aanmerkingen zijn er ook. Hoewel Waltz weer een fantastisch personage neerzet, lijkt dit personage enorm veel op zijn vorige rol. Is dat een minpunt? Daar kan je over twisten. Ik vond de rol van Hans Landa zo cool dat het leuk is om zijn trekjes terug te zien in een ander personage. Samuel L. Jackson viel zeker op, maar was nogal aan het overacteren. Ook leuk om Don Johnson weer eens te zien.

Hoewel ik hem niet slecht vond, denk ik dat er meer uit de rol van Calvin Candie te halen viel. Ik denk dat DiCaprio niet helemaal op zijn plek was daar. Een wat ouder, rauwer personage was daar beter geweest.

Misschien miste de film daardoor de ijzingwekkende spanning die Inglorious Basterds wel had. Met name de schedel-scène had moeten imponeren maar ik vond het niet zo indrukkwekkend.

Ook blijf je met een groot vraagteken achter wat betreft de "handdruk" tussen Schultz en Candie. Waarom deed Schultz dat? Voerde Candie iets in zijn schild?

Een topfilm met wat kleine aantekeningen.

4 sterren

Heel knap gespeeld door Pacino en Cazale, elk op hun eigen manier. Pacino kan het allemaal tenauwernood onder controle houden en Cazale verliest zichtbaar langzaamaan de grip op de situatie. Ze doen het allebei enorm goed, zowel in subtiele dingen alsook in groteske scheldpartijen (met name Pacino tegen de onderhandelaar).

Maar, daar houdt het op. De klungelige politie wordt nooit echt dreigend dus de sfeer, die als beklemmend ervaren moest worden, werkte niet voor mij. Het Stockholmsyndroom wat de gijzelaars op een gegeven moment krijgen maakt de sfeer alleen maar luchtiger, net zoals de vreemde ouderwetse BH's van de dames waardoor ze bijna allemaal rondlopen met rare punt-tietjes.

De knap gespeelde personages Sal en Sonny slepen je door de film heen, maar als het verhaal zich dan richt op de achtergrond van Sonny, wordt het vervelend en langdradig. Met name omdat zijn achtergrond een onsamenhangend, onlogisch en daardoor oninteressant zootje is.

Op het moment dat Sonny's moeder verschijnt wordt de film echt te lang en was ik mijn interesse in de afloop eigenlijk al verloren.

Het eigenaardige aan dit soort films is dat ze eigenlijk nooit meer worden uitgezonden op TV en de mensen die deze films gaan zien, noemen zich over het algemeen filmliefhebber (ben ik geen uitzondering op). Maar dat is ook terug te zien in de meningen en de stemmen. Laat deze film zien aan een gemiddeld publiek en hij floept heel hard uit de top250.

Dat gold voor misschien voor Sonny, Sal had daar eigenlijk niets te zoeken.

Even een paar dingen opzoeken in het woordenboek. Met gijzelaar bedoel je hier gijzelnemer. En wat je bedoelt met hilarisch snap ik al helemaal niet. De film is nergens grappig. Hooguit sporadisch luchtig (de pizza bezorger die roept "I'm a hero") en Pacino die zijn geweer heel knullig tevoorschijn haalt. Maar dit is beslist geen komedie. Het is een thriller die niet thrillt en een dramafilm die nooit vreselijk dramatisch wordt.

2,5 sterren

Leuk en aardig en that's it.

De mooie shots worden tenietgedaan door langdradigheid. De verhaallijn rond Hiro de Yakuzabaas vond ik erg boeiend, en ook bij die fan en zijn idool was ik benieuwd hoe het zich zou gaan ontwikkelen.

Maar die twee zwervers werden - zeker in de tweede helft van de film - mateloos irritant, en ik zuchtte steeds als 1 van de andere verhaallijnen onderbroken werd en zij weer in beeld kwamen.

Met iets meer vaart (zeker in de tweede helft van de film) of misschien een plot twist was deze film veel beter geweest.

Nu ben ik nog erg gul met drie sterren.

!! Attentie geachte lezer. Er is een zaadfilm gesignaleerd !!!

De titel luidt "Domino". In deze film, die ik vanavond heb gezien in de sneak, wordt de hoofdrol vertolkt door Keira Knightley, die wanhopig van haar liefkleinmeisje imago af probeert te komen met een rol die net zo min bij haar past als de rol van Kerstman bij Leonardo diCaprio: PREMIEJAGER. Ze is in de hele film niet 1 seconde overtuigend. Niet 1. De andere acteurs zijn redelijk. Rourke is cool. Walken is droog maar overbodig.

Niet een veelbelovend uitgangspunt dus, maar mensen, het wordt nog erger. Tony Scott, die in de jaren 90 gave films zoals Crimson Tide, Days of Thunder en Enemy of the State maakte (zelfs de klassiekers Top Gun en True Romance), is het spoor de laatste jaren helemaal bijster en hanteert enkel nog WOESJ WOESJ shots en 5 verschillende kleurfilters per minuut. Van de plusminus 135 minuten is een kwartier realtime video, de andere twee uur is ofwel slomo of fastforward of reversed.

Ja, beste beeldbuiskinderen, ik hoor jullie denken: daar is niets mis mee. Nee inderdaad, er zijn een aantal films waarvoor dat werkt. Maar dat is alleen wanneer je film inhoud heeft en geloofwaardig is, en niet wanneer je een hol karkas probeert op te leuken met ADHD montage (mooie omschrijving, Goodfella).

Enige leuke aan de film zijn die negerinnen met al dat goud om hun nek, maar vooral de zelfspot van Ian Ziering en die andere 90210 dude, die sinds die serie eigenlijk best wel in een gat gevallen zijn. En daar spotten ze mee, hulde! Maar na bijna 135 minuten is ook daar de lol wel af. Deze film is ook nog eens VEEL en VEEL te lang.

1 ster.

Adam McKay is bij mij een hit-or-miss regisseur. Zijn maatschappijkritiek uit het ondergewaardeerde meesterwerk The Dictator was geweldig, maar het stompzinnige bashen van Bush, Trump en Republikeinen in Vice trok ik maar matig.

Ook hier moet Trump het ontgelden. De parallellen tussen president Orlean en Trump zijn eindeloos. Showbiz politicus, omgeven door schandalen, het plaatsen van familieleden op belangrijke posten, domme keuzes, retoriek gericht op de onderbuik van de onderklasse, noem het maar op.

Toch is het goed te verteren omdat het wordt gebracht in een veel bredere context van maatschappijkritiek. Er komt werkelijk van alles aan bod, zoals het ontkennen van wetenschappelijk bewezen feiten (de komeet staat overduidelijk symbool voor klimaatverandering), sensatiepers, de enorme macht van big tech, het gebrek aan internationale samenwerking, blinde hebzucht en "poen boven fatsoen" om er maar een SP-adagium tegenaan te gooien.

Wetende dat Leonardo DiCaprio zich hard maakt voor behoud van bijv. het Amazone gebied is het niet raar dat hij is ingestapt in dit project.

De komeet hangt continu als een zwaard van Damocles boven de film. Dat je mensen vervolgens de ene domme keuze na de andere ziet maken, verhoogt de spanning en het ongemak bij de kijker nog verder. Een naargeestige ervaring, die echt binnenkomt.

Het einde is een komische noot die het toch nog wat luchtig maakt allemaal, zeker wanneer je de foto van president Orlean met Steven Seagal door het heelal ziet zweven. Ook hilarisch dat de overlevers allemaal stokoud zijn (maar wel steenrijk) en dus nooit een nieuwe beschaving zouden kunnen opbouwen. Geld gaat boven logica.

Het beste, en tegelijk meest angstaanjagende, aan de film is dat de satire, hoe absurd de situaties in de film ook overkomen, niet eens ver bezijden de waarheid is.

Kers op de taart: DiCaprio doet nog even een enorm groteske monoloog zoals alleen hij dat kan.

4,5 sterren

Hoe begon ik aan Downsizing? Nou, ik zag destijds Matt Damon. Dus ik was geïnteresseerd. Het concept leek ook leuk, dus was ik nog meer geïnteresseerd. Maar toen zag ik de beoordelingen en die vielen tegen. De toon van de trailer was ook een beetje raar.

Dus nu, vijf jaar later, toch maar een kans gegeven. En zeer aangenaam verrast. Na een klein halfuur heb je in de gaten dat de film alle kanten op kan omdat het verhaal vrij onconventioneel is. Dat doet je wel beseffen dat je bij 2 van de 3 films het plot grofweg kunt uitstippelen. maar deze film heeft een aantal vrij onverwachte wendingen.

Naast een hoop kleine cameo's van bekende koppen, zijn er bijrollen voor een heerlijke flamboyante Christoph Waltz en de altijd intrigerende Udo Kier, beiden lekker op dreef als seksueel ambivalent georiënteerde paradijsvogels.

Het Vietnamese dametje was niet geheel overtuigend, het leek soms wel een parodie op het hoertje uit "Full Metal Jacket". ("no black man, black man too beaucoup"). Ze sprak gebrekkig Engels, maar haar woordenschat was wel enorm. Het is niet logisch dat iemand met zo'n woordenschat er nog steeds zo'n gebrekkige zinsbouw op na houdt.

En onderwijl heeft de film nog een sluimerende boodschap en dat is altijd mooi meegenomen.

Meevaller! 3 sterren

Prach-ti-ge film, sterk acteerwerk van Costner (ik wil die man echt weer eens in een A-produktie zien, ook na het zien van het recente Open Range), en een zeer mooi einde. Had ik echt niet verwacht van deze film.

Echt een aanrader.

4 sterren

Best aardig. Gisteren gekeken met een 3D brilletje op de neus.

Bij Dredd doen ze heel veel dingen goed. Af en toe lijkt het een beetje style over substance, met die slowmo's, maar dat ziet er heel gaaf uit in 3D. Dus dat is goed. Ik kende ook die hele Karl Urban niet, dus voor mij was het dit keer niet Stallone in een Dredd-pak, maar dit was Dredd. Ook geniaal dat hij - in tegenstelling tot de film van 18 jaar geleden met Stallone - de hele film zijn masker geen moment afzet. Tot slot is de film onverwacht grof en doet men niet moeilijk om een litertje bloed meer of minder. Dat past er goed bij.

Toch is het verhaaltje ietwat simpel en veel shootouts tonen ook maar weinig inventiviteit. Sommige schietpartijen verschillen qua opzet en cinematografie nauwelijks van een actiekomedie uit de jaren 80. Behalve dan dat hier een geweer met voice-command en een bijna onuitputtelijke hoeveelheid kogels en bommen wordt gebruikt. En net als je dat denkt, word je weer getrakteerd op 1 of ander slowmo-shot wat eigenlijk niets toevoegt maar er wel gaaf uitziet.

De near-future setting en de sfeer is erg cool. Ik zou hier graag een vervolg op zien!

3,5 sterren

Minder dan verwacht, maar toch nog een paar keer goed kunnen lachen. 2.5 sterren

Wat een geweldige film.

Ik verwachtte op grond van het cijfer en enkel recenties iets meer dan het gemiddelde Gone in 60 Seconds of Fast/Furious, maar dit is echt niet te vergelijken. De film kent een hele mooie mix tussen actie, spanning en gevoel. De zwijgzame hoofdrolspeler is een apart maar boeiend personage.

Daarnaast ook nog eens mooi gefilmd met als meest geniale vondst de achtervolging aan het begin: de hele chase is vanuit de auto gefilmd. Niet één shot van buiten. Daarnaast bevindt de camera zich continu op de bijrijdersstoel. Hierdoor zoog de film me helemaal IN de auto en was het alsof ik meereed. Knap hoe je na 40 jaar car chases in films toch nog wat nieuws kan verzinnen.

Er zaten wel wat onnozele dingen in, zoals het jasje met bloed waarmee hij rond blijft lopen, maar met name snapte ik niet, waarom hij op het laatst bij het strand dat masker op had. Dat had niet echt toegevoegde waarde. Het einde was ook ietwat dubieus.

Oh ja, en een hele toffe soundtrack. Deed me bij vlagen denken aan enkele grimmige nachtscènes uit het Miami Vice van Michael Mann.

4.5 sterren

Druk is een goede film met een grappig en ook wel interessant uitgangspunt. Gaandeweg word je getrakteerd op mooi geacteerde scènes met een geweldige cast. De humor is subtiel en er zitten geen dijenkletsers van grappen in. Dat had nog wel wat dikker aangezet mogen worden. Ook vliegt de film vliegt in de tweede helft wat uit de bocht en blijf je met een wat ambivalent gevoel achter. Wat is hier de boodschap precies? Het is niet duidelijk.

Dit past ergens ook wel bij een Europese film waarbij niet alles wordt voorgekauwd, niet alles òf goed òf slecht is, of een happy end of een sad end. Misschien is dit ook wel zo realistisch, eigenlijk. Het leven is nou eenmaal een blender waarin goed, slecht, geluk en verdriet worden gemixt tot een ondefinieerbare brij.

4 sterren

Eric Bana was 15 jaar geleden niet uit de bioscoop weg te slaan maar is een beetje verdwenen in de obscuriteit. Dit is hij blijkbaar gaan doen: films maken in zijn thuisland Australië.

The Dry is een sfeervolle whodunnit. Leuk om eens een film te zien die zich afspeelt in Australië. Het wordt nergens echt bijzonder, maar het is goed genoeg. Aangename "slowburner" die door de sfeer in de film niet verveelt. Doet een beetje denken aan de serie "Broadchurch" en bij vlagen aan "True Detective".

3,5 sterren

Een paar geestige momenten (het stukje in Mexico en daarna), maar toch vooral een dertien in een dozijn film met twee irritante personages.

Geen geniale oneliners, geen grappige dialogen vol prettige onzin, maar nee: twee mannen slapen in een auto waarbij de 1 gaat masturberen om in slaap te komen. Da's gewoon smakeloos, is niet eens een poging tot humor, vind het niet grappig. Een volkomen overbodige - en voorspelbare - scène met Jamie Foxx maakt het af.

1,5 ster

Knap hoe Spielberg met zo weinig middelen zo'n goede spanning weet te creëren. De film is op zich ook redelijk tijdloos met een briljante keuze wat betreft de vrachtwagen (oud, vies, grauw, en toch erg snel). Maar na een uur is de grootste lol er wel vanaf. Deze film was destijds de eerste in zijn genre (The Car, Christine en het obscure Mirage zouden volgen als films over duivelse voertuigen). Maar na een uur moet de film echt met iets nieuws komen, en dat gebeurt niet, het kruipt een beetje toe naar een teleurstellend einde.

Niet zozeer het feit dat je nooit echt achter de identiteit en motieven van de trucker komt - alhoewel de verzamelde nummerbordjes genoeg impliceren, namelijk dat het een serial killer is, die in elke staat een automobilist wil vermoorden. Nee het is vooral het feit dat de truck niet ontploft. Kom nou.

De hoofdpersoon is ook maar een droplul dat hij niet gewoon omkeert en naar huis gaat. De keuze om maar door te gaan, voor 1 klant, is niet erg slim. Spielberg had dat op kunnen lossen door hem om te laten keren, en dat de trucker hem gewoon achterna gaat ofzo.

Ook leuk om de achtergronden op Wikipedia bij deze film te lezen trouwens. Er zitten nogal wat goofs en inconsistenties in de film, vooral veroorzaakt door de aanschaf van een nieuwe auto en truck, om zo 30 minuten extra footage te filmen om van de TV-film een bioscoopfilm te maken. Wat me trouwens opviel was dat op het laatst de deur van de truck open is. Dit was omdat ze eigenlijk een mechanisme hadden waarmee de truck zelf zou rijden, maar dat werkte niet, waardoor een stuntman er op het laatste moment uit moest springen.

Al met al een spannende, redelijk tijdloze film waarbij het uiteindelijke gebrek aan spektakel - en de bril van Weaver - toch wel gedateerd aandoen.

3 sterren

P.S. Zonder de naam Spielberg zou de film allang vergeten zijn denk ik.

Onmogelijk te haten door de schattige olifant, de mooie aankleding (met name in de tweede helft van de film) en natuurlijk de onvermijdelijke scène waarbij Dumbo afscheid moet nemen van zijn mama. Dat laatste was enorm ontroerend, toch wel knap dat je dat voor elkaar krijgt met CGI olifanten.

Over de CGI gesproken, de eerste helft van de film vond ik die erg tegenvallen. Met name de interactie van mens en olifant was slecht. Een man die tegen Dumbo's mama aan het duwen was, je zag die acteur echt 'in het niets' duwen. Het leek in elkaar geplakt. De openingsscène met de trein was ook erg nep, en dat de zon de HELE tijd heel laag staat levert een consequent onrealistische belichting op.

De tweede helft was dat stukken beter, in het pretpark van de megalomane "Mr. Vandevere", leuk gespeeld door Michael Keaton. Dat was ook de enige die zichzelf een beetje uitdaagde, voor de rest was het enorm vlak allemaal. Colin Farrell had maar één arm maar desondanks twee vingers in zijn neus. Makkelijke rolletjes allemaal.

Toch wel prima mee vermaakt. Al ben ik nog een beetje in dubio over het einde, wat een radicale switch is ten aanzien van het origineel in 1941. Dat eindige met Dumbo als ster van het circus.
Het is natuurlijk meer in de huidige tijdsgeest om olifanten vrij te laten in de natuur, maar het komt ook wat drammerig over, zeker omdat de film zich afspeelt in 1919 en men had toen minder op met dierenrechten dan met poep onder een sandaal.

Toch, Tim Burton, altijd kwaliteit. 3 sterren.

Nou het is dus wat anders dan ik had verwacht. Het is een Star Wars parodie, waarbij ze gewoon fragmenten uit de originele Star Wars films hebben gepikt (scènes met ruimteschepen).

Verder bestaat de film voornamelijk uit knokkerijen in een woestijnachtig landschap. Er komen verschillende "aliens" in voor die er allemaal niet eng uitzien, maar de één lijkt op Elmo uit Sesamstraat en een mummie lijkt op een man gewikkeld in Edet sluikreclame.

De film doet me denken aan "Kung Pow" en ik hoop dat deze film net als Kung Pow ook expres slecht gemaakt is. Vaak zijn dat soort films dan wel weer grappig, maar zowel Kung Pow als deze film zijn aan mij niet echt besteed.

Kan me wel voorstellen dat de Turken onder ons trots zijn op deze film, zou ik ook zijn als het een Nederlandse productie was

2 sterren