Meningen

Jaja, na eergisteren Dawn of the Dead was nu Shaun of the Dead toe aan een herkijkbeurt. En tja, hij blijft leuk.

Simon Pegg is weer in zijn element, net als de rol in Big Nothing is dit hem op het lijf geschreven. Verder nog een aantal leuke personages. Het camerawerk doet weinig onder voor dat van Dawn, maar het gehele plaatje is gewoon wat minder. Het is allemaal wel leuk in de pub enzo, maar doe mij het winkelcentrum maar.

Heil cornetto trouwens en net als bij Dawn (4*) blijft ook hier het cijfer staan;

3.5*

Op zich is de setting sfeervol, maar allemaal net wat teveel computerwerk. Vooral het eindshot vond ik eigenlijk best lelijk. Ook bij die katrol bijvoorbeeld, wanneer het schip het water inglijdt, viel de CGI in negatieve zin op. Jammer.

Verhaal is verder wel lollig, Downey Jr. vult zijn rol mooi in, paar glimlachjes en gewoon aardig vermaakt. Ik ben bang dat Ritchie het niveau van zijn eerste twee films niet meer gaat evenaren. Net als Revolver en RocknRolla niet meer dan middenmoot.

3*

Na The General had ik hoop op een goede voldoende voor een Keaton van deze speelduur, maar helaas.

Die ene scène dat hij in de bios 'in het scherm opgaat' is leuk gevonden, maar veel te langdradig. Het tempo zit er soms goed in, maar is meestal veel te traag voor een film als deze. Verder is het verhaal oninteressant en ook een lachje kon er niet eens vanaf, maar dat vind ik niet het belangrijkste. The General is een best gave film ondanks de povere humor. Dit is saaai.

1*

Best mooie film

Vooral het begin fascineerde me, daarna -waarschijnlijk mede door dat de film wat in herhaling viel- toch iets minder, maar nog wel boeiend.

In het begin zijn de shots erg veelzeggend, heerlijk surrealistisch met prachtige kleuren vormgegeven. De muziek is trouwens wel constant mooi en verder ook gewoon sterk geacteerd. Bijna wreed hoe zij uit haar wereldje werd getrokken trouwens, zo'n lief en naïef meisje

Dankzij het sterke begin toch een goede 4.0*.

Apart dat deze film zelfs nog na Seom gemaakt is. Het lijkt namelijk meer alsof Ki-Duk hier nog een beetje aan het experimenteren is en niet al een meesterwerk heeft afgeleverd. Dacht daarom tijdens het kijken ook dat het één van zijn allereerste films was, een soort afstudeerproject. De geschoten in een halve middag opmerking verklaart echter al een hoop.

Op zich is het wel aardig gedaan. Het is wel wat onevenwichtig en het deed me allemaal niet zoveel, maar de scène in het theater was wel een sterke, zo niet de sterkste. De film is inderdaad wel vrij lelijk, maar het meest storende vond ik eigenlijk dat meisje met die camera telkens in beeld.

Nu alleen Crocodile en Wild Animals nog.

2.5*

Kleine tegenvaller toch wel.

Zeker omdat ik iets grappigs verwachtte, vooral op dat gebied stokte het nog al. Een paar leuke vondsten, visueel wel aardig, maar bijzonder vond ik het allemaal niet.

3*

In Dai-Nipponjin zag ik weinig goeds. Erg saaie film die ook op technisch vlak weinig te bieden had. Matsumoto heeft me echter met Shinboru positief verrast. Erg leuke film, die eventjes nodig heeft om op gang te komen, maar een gaaf idee wordt erg leuk uitgewerkt.

Zitten enkel hilarische stukken in en het einde van de laatste scène was schitterend. Enkel jammer wanneer het worstelgevecht zich aandient, dat er zo vaak geswitcht wordt tussen de twee settings. Dit vond ik een beetje storend.

4* voorlopig.

Wat piano muziek op zijn tijd kan ik wel waarderen, dus ach laten we Shine eens proberen.

Geoffrey Rush doet het wel aardig, maar zorgt er niet voor dat het boeiend blijft.. of beter gezegd wordt, want erg boeiend was het in ieder geval niet. De decors en aankleding zijn erg eentonig, het verhaal blijft saai.. 105 min.. uhm.

1.5*

Heerlijk rustgevende en warme film. Prachtig om die oude mensen steeds maar weer hun gastvrijheid te zien tonen en constant te horen herhalen dat men zich geen zorgen hoeft te maken. Zo realistisch vormgegeven, ik waande mij, mede ook door de mooie muziek en de rustgevende beelden, zelf in het suikerrietveld.

4.5*

Fascinerend, dat is inderdaad het juiste woord, ik wou eigenlijk beginnen met mooi, maar dat is misschien wat minder passend.

Camerawerk, geluid, sfeer, allemaal top. De decors zijn uitstekend gekozen, visueel erg genietbaar, zelfs nog een beetje spannend en vooral ontzettend sfeervol.

Tegen het einde aan, in die badkamer, de gestalte die dan zichtbaar wordt van bovenaf, het beste schrikmoment dat ik in tijden zag. Schrikken deed ik weliswaar niet, maar de 'fear' kruipt als het ware in je, geweldig.

Kleine minpuntjes zijn de nogal good-for-nothing ruzie van de twee dames en een paar flauwe 'whodunnit' momentjes. Dat laatste had ik de film overigens aan het einde al vergeven.

Kleine 4,5*

Apart. Dacht dat dit één van Sabu's eersten was zo onherkenbaar als Shissô is (leek kwalitatief ook meer een jaren '90 film). Blijkt het juist één van zijn laatsten te zijn. De eerste Sabu zonder (zwart)komisch tintje.

De film komt ietwat langzaam op gang. Al zitten er aldoor de film wel wat redelijk sterke scènes. Vooral de hoofdlijn is goed, maar daartussen zitten toch telkens wat mindere stukken. Misschien maar goed dat dit niet mijn eerste Sabu was, anders had ik ander werk waarschijnlijk te lang links laten liggen. Moet nu zijn eerste en zijn laatste twee nog. En er zijn maar weinig films die ik liever binnenkort eens herzie dan Blessing Bell en Monday. Hoewel dit niet slecht was, zie ik ze liever zoals die twee (incl. de film die nog moet uitkomen).

3*

Nou, Rwanda #3.

Ik heb er niks op tegen dat dit soort films gemaakt worden, maar wat mij betreft had eentje wel volstaan. Natuurlijk het is aangrijpend, maar zoals altijd aangedikt. Vooral de muziek stuurt aan op een tearjerker. De dialogen zijn behoorlijk cliché en soms zelfs tenenkrommend, maar de aftiteling sloeg eigenlijk alles. Ben het dan ook zeker niet eens met commentaar als 'authentiek drama'.

Ik vind alle drie de films niet goed of slecht, het zijn alle drie films met redelijk wat tunnelvisie, weinig verschillende invalshoeken, oppervlakkigheid. Ik vind vooral de beweegredenen van de Hutu's onderbelicht (vooral in deze film, Hotel Rwanda is eigenlijk te lang geleden). De films lijken enkel gemaakt voor de boodschap en het gewicht van het drama. Mij pakken ze er niet mee in.

2.5*

Begint vrij sterk maar zwakt naar het midden wat af. Na een minuut of 35 denk je zelfs even dat de film naar het einde toe werkt. Maar na een wat saaiig gedeelte, waar de mysterieuze elementen geen rol meer spelen, volgt de echte ontmaskering van Jiaqiao, daarna volgen de geniale scènes zich in rap tempo op. De still uit de poster is er één van. Verder is ook de scène op de brug prachtig met bedwelmende muziek. Sowieso zit het in deze film met de sfeer wel goed. Ook visueel soms erg mooi, zeker een aardige verrassing.

3.5*, maar door het einde nog bijna naar 4* getild.

Strakke film.

Pas mijn tweede van Tsui Hark, maar iig véél beter dan Chat Gim. Stijlvolle film met erg gave actie scènes. Enige echte knullige was het apartement van de buitenkant zien branden, verder toch weinig low budget aan af te zien.

4*

Van de regen in de drup.

Waar een aantal surrealistische droomscènes Shutter Island in eerste instantie nog wat kleur geven, zakt de film steeds verder weg en hij duurt maar en hij duurt maar.

Weinig geniaals aan de twist, zag het redelijk hard aankomen. Na een minuut of twee, bij het eerste gesprek met zijn nieuwe partner, kreeg ik al zo'n voorgevoel. Altijd jammer als een film probeert mysterieus te zijn, maar resoluut faalt. Maakt het laatste half uur ook alleen maar weer vervelender om naar te kijken. Terwijl het eigenlijk echt nog niet zo slecht begon, aan de setting heeft het alvast niet gelegen.

Acteerwerk en muziek zijn wel te doen. Verder naast de lange droomscène nog enkele mooie shots gezien. Daarvoor 1,5*

Net als in About Schmidt wordt het personage aardig neergezet. Maar qua uitwerking en humor vrij matig. Misschien is dit meer wat voor oude mannen. Beetje een half natte dweil deze film.

2.0*

Gevechten zijn om je vingers bij af te likken, erg gaaf. Het verhaaltje eromheen is niet geweldig sterk, maar dat maakt bij dit soort films weinig uit. Het acteerwerk is echter wel wat matig, al werd dit mede veroorzaakt door een aantal povere dialogen. Verder erg vermakelijk, 'dikke' 3*.

Muh, had er wel wat meer van verwacht na die 4,15 te zien staan hier. Beetje ("over")hype(d) is het dus zeker.

Best een redelijke film. Deed me af en toe erg aan Cidade de Deus denken. Pas mijn 3e van Boyle en de eerste die ik wat minder vind. De muziek is normaal iets wat altijd klopt in Boyle's films, maar ik zat me toch een potje te ergeren tijdens een tweetal nummers in deze film, poeh.

Acteurs zijn wel redelijk en zoals we van Boyle gewend zijn, klopt het camerawerk weer helemaal, maar het verhaal vond ik niet extreem geweldig of aangrijpend. Vond de acteur die (volwassen) Jamal speelde maar wat identiteitsloos, de hele tijd wat uitdrukkingloos voor zich uit staren. Ik wou eerst nog een 3,5 geven, maar ik vond het einde maar een anti-climax. Regie was duidelijk de grootste plus aan Slumdog Millionaire.

3.0*

Eens met Queto. Met daaraan nog toegevoegd dat de soundtrack ook niet best is.

Matig drama, ben het morgen wel weer vergeten.

1.5*

De humor is best aardig, grotendeels is de actie ook nog wel oké, maar verder..

Véél te veel lagen en oninteressante subplotten. En ook te veel personages die 'cool' zouden moeten zijn, waarvan slechts enkele (hitwomen) echt geslaagd zijn. Verder eindigt de film met een behoorlijke anti-climax.

2.5*, redelijk.

Niet veel minder dan het eerste deel.

Net als dat deel worden er weer veel te veel onnodige introducties gedaan. Sommige personages zijn gewoon niet interessant genoeg voor een introductie. Verder leggen de bad guys veel te makkelijk het loodje. Het einde is dan wel weer droog komisch.

Het houdt je van de straat. 2*

Mooi grauw uiterlijk en grimmige sfeer. Knap camerawerk, erg psychologisch inderdaad.. Het was trouwens wel even lastig inkomen, maar na het eerste half uur geboeid zitten kijken. Zeker nog kans op verhoging.

Net geen vier sterren. Wel een mooie film dag overigens.

Sterke sfeer, goede muziek. Eigenlijk de hele film met een soort WTF-gevoel zitten kijken. Het doen en laten van de twee vrouwelijke hoofdrolspelers is buitengewoon vreemd om te aanschouwen. De scène bij het meertje en de scène die daarop volgt bijvoorbeeld, uitzonderlijk bizar.

Een paar scènes zijn net wat te donker, het is te onduidelijk waar je naar kijkt, dit irriteerde een beetje. Hypnotische, tamelijk indrukwekkende film.

4*

Tja, niet mijn soort film.

Het begin tot aan de treinreis was nog alleraardigst, na het vreselijke Witness for the Prosecution, dacht ik weer een goede Wilder gevonden te hebben.

Vooral veel van hetzelfde deze film, met name qua humor. Je weet gewoon meteen dat ie zijn oorbellen gaat 'vergeten' bijvoorbeeld, beetje jammer. De film kent ook veel langdradige scenes, zoals de treinrit en het vervelende spelletje wat Josephine speelt.

Maar het meest storende waren toch wel de vervelende stemmetjes/accenten en het bij vlagen nog al geforceerde acteerwerk. Lemmon vond ik vrij slap en irritant acteren, vooral die vreselijk neppe gezichtsuitdrukkingen die grappig moeten zijn irriteerden me. Matige dialogen, waar wederom veel van hetzelfde in voor komt. En de steken/streken die Daphne en Josephine elkaar proberen te leveren gaan gewoon vervelen.

2.0*

Beter dan Hotel Rwanda, hoewel deze maar weinig toegevoegde waarde heeft na hetzelfde Hotel Rwanda. Realistischer, mooier, sterker verhaal en minder 'patriottisch'.

Érg fijne film.

Ik wist er -zoals eigenlijk altijd- van tevoren weinig vanaf. Maar één ding wist ik wel. Dit zou een film voor mij moeten zijn. Precies waar ik van houd in een film. Een beetje vaag, erg fijn sfeertje, weinig (nadruk op) verhaal, dat waar zovelen niet van houden.

Somewhere is soms geweldig droog, Dorff speelt zijn rol perfect en zijn dochter is erg schattig. Er zullen veel mensen afknappen op het einde. Of nog erger, op de geheimzinnige smsjes of omdat er ´niks gebeurd´. Zelf vond ik het einde ook niet geweldig, net wat té nietszeggend. Een iets boeiendere laatste tien minuten hadden de film een halfje meer op kunnen leveren. Dat er niks met de mysterieuze smsjes gedaan wordt, vind ik juist geweldig. Kan daar enkel smakelijk om lachen. Een minimalistische, afstandelijke versie van Lost in Translation. Duidelijk dat minder mensen dit goed gaan vinden.

Hele dikke 4*

Echt wisselvallig is de film niet. Het is niet zo dat sterke met zwakke scènes worden afgewisseld. Sôseiji is een redelijk op één niveau voortkabbelend geheel met een paar redelijk sterke scènes.

Ik houd sowieso niet zo van kostuum gedoe, ook hier werd ik er niet echt warm van. Het verhaal kon mij verder weinig boeien, begin is beter dan het einde. De muziek is nog een klein plusje waard, maar dit was toch een wat mindere Tsuka.

3.0*

Ben het eigenlijk volledig met je eens Co Jackso, behalve met het cijfer dan. Vooral het acteerwerk was ook wat mij stoorde.. de overtuiging miste. Half uur voor het einde had ik het ook wel gehad, eind scène was dan wel weer redelijk goed, hoewel de muziek zwaar irritant was. Een film van tegenstrijdigheden dus.

2,5*

Een aardige/interessante film die niet helemaal uit de verf komt.

Er zit wel potentie in de film en gedeeltelijk komt het er wel uit, met een aparte cast en een eigenzinnig vertelt verhaal. Ik vond alleen die bijbel citaten op een gegeven moment (erg) irritant worden.

Het is wat jammer dat de film zo lang duurt, want dit had makkelijk ingekort kunnen worden. Vooral omdat er nog al wat onnodige zijwegen in deze film zitten. Mede daarom zat ik de hele tijd te twijfelen of ik het nou een goede of een slechte film vond, dan weer 10 leuke minuten, dan weer 10 saaie minuten enzovoort.

Een film die gemaakt of gebroken wordt bij herziening denk ik. 3* nu. Opvallende stemverdeling trouwens.

Oops, 'verkeerde' Soy Cuba.. naja toch maar gekeken om hier een stem en tevens eerste bericht te plaatsen.

Een aardige docu over het tot stand komen en het hoe en waarom van het in vergetelheid geraakte Soy Cuba. Soy Cuba werd in de jaren '60 gemaakt, door samenwerking tussen de voormalige SU en Cuba. Het kostte meer dan 2 jaar tijd om te voltooien, wat volgens medewerkers van de film ook wel in 8 weekjes had gekund. Kalatozov was echter niet gauw tevreden en er werd met veel pijn en moeite 2 jaar tijd in gepompt.

Toen de film uitkwam werd hij echter compleet afgebrand en ergens onderin de archiefkasten in zowel de SU als in Cuba gegooid. Pas na de val van de muur en het uit een vallen van de SU begin jaren '90 werd de film onder het stof vandaan gehaald. Scorsese en Coppola zorgden ervoor dat de film gepromoot werd en in de VS op dvd werd uitgebracht, kreeg toen vele lovende woorden van verscheidene kranten.

Mijn interesse is alleen maar gegroeid door het kijken van deze documentaire en zal um dan ook binnenkort moeten(!) zien. Vooral erg benieuwd naar het veel geprezen camerawerk.

3.5*