Meningen

Deze film bevestigt maar weer eens mijn voorliefde voor stomme films. Als ik weer eens niet kan slapen, kan ik beter gewoon een stomme film opzetten. Hoef ik me ook niet meer tegen de opkomende slaap te verzetten.

De muziek, al zal die er origineel niet onder hebben gezeten, was op zich niet heel slecht. De decors hadden ook nog wel wat, maar daar hield het ook mee op. Zelfs al duurt de film slechts een ruim uur, heb ik hem toch in twee delen bekeken, met ruim twee uur 'pauze'.

Dat hele narratieve gebeuren met lappen tekst op je scherm is gewoon echt niks voor mij. Ook niet 'soms' (als in 1x per jaar). Gewoon niet. Vond het acteerwerk ook niet echt goed, al valt acteren zonder geluid ook niet mee natuurlijk.

Kleine 1,5*.

Een post-apocalyptisch filmpje op zijn tijd gaat er zeker in. Dit is dan wel niet één van de besten in zijn soort, maar vervelen doet ie nergens. Het acteerwerk was eigenlijk opvallend goed te doen (voor een film met dit gemiddelde zeker), enkel Bobby was in het begin niet zo best, maar hij leek in zijn rol te groeien naarmate de film vorderde.

Carriers is eigenlijk vrij leeg, veel gebeurt er niet. Nja, ze verliezen wat mensen onderweg. Maar dat is dan ook wel. Vond het wel fijn om naar te kijken, woestijnen hebben het al eerder goed gedaan bij mij.

3*

Bij de laatste twee pixars, WALL·E en Up, was het begin goed, waarna het allemaal minder werd. Hier was het begin erg matig, waarna het wat beter werd.

Ik kon het in het begin niet goed hebben dat alle personages auto's waren met ogen als voorruit, saai en lelijk. Vooral weer standaard Pixar gebrabbel, flauw moraaltje, braaf, cliché en een berg stereotypen. Guido, Luige en Mater zijn drie aardige personages, maar verder vond ik het niet al te boeiend. Volgens mij heb ik alle pixars tussen de 2-3,5* (alleen Finding Nemo heeft 3,5* gekregen) staan, deze haalt de 2* echt maar nipt. Alleen Incredibles moet ik nu nog (ooit eens) zien.

Edit: toch maar 1,5*. Ook de muziek was over het algemeen niet best.

Schoonheid.

Nu heb ik toevallig net vandaag mijn eerste college 'Denken over Kunst' gevolgd, Cashback is misschien -onbewust- wel de perfecte aansluiting op die introductie. Wat is kunst? Cashback verdient wat mij betreft die stempel ruimschoots.

Nu ben ik geen filosoof pur sang, lange tijd heb ik me zelfs anti-filosoof genoemd. Ik ben ook niet veel bezig met nadenken over 'het bestaan', maar wanneer ik er wel over denk dan is dat vaak in een bepaalde roes, zoals Aphex Twin - Rhubarb dat gevoel perfect weet op te roepen. Ook Cashback weet dat bij momenten te doen, bepaalde 'frozen seconds'. Het is een gevoel wat niet te omschrijven is, maar het doet me alles vergeten, het is misschien wel het fijnste gevoel wat er is.

Cashback weet op op veel vlakken te verbluffen, de prachtige shots, de geweldige freeze-frames, het dromerige sfeertje, de filosofische monologen. De humor is misschien wat plat, maar vaak goed getimed en het draagt bij aan de hoge fun factor van de film. Eigenlijk is er maar één moment dat de film mij niet weet te overtuigen, namelijk de confrontatie op het feestje van Jenkins. Er straalt te weinig vanaf. De soundtrack is verder ook best mooi en het einde is ook schitterend.

4* verhoogd naar 4.5*, oude bericht mag de prullenbak in. Goedkoop romantisch verhaaltje: onzin.

Bond altijd al vervelend gevonden, ook met deze zal dit niet veranderen.

Lame romances, schrale complotjes, vervelende dialogen.. het hoort er allemaal bij. De actie scènes zijn wel te pruimen, maar de film duurt veel te lang en dat pokerspelletje was werkelijk te voorspelbaar en lachwekkend voor woorden.

1.5*

Weinig inspirerend.

De helft van de filmpjes leek op elkaar en een slechtste kan ik dan ook moeilijk aanwijzen, het waren er nog al veel. Iñárritu was erg slecht en die van Nanni Moretti was .

Wel leuk dat een aantal erg herkenbaar waren qua stijl. Die van Polanski was erg doorzichtig en flauw en het viel me mee dat van Sant's segment (lang) niet de slechtste was.

Top 3'tje dan maar: Elei Suleiman, Lars von Trier en Kar Wai Wong. Die van Walter Salles was ook nog wel vermakelijk en die van de Dardenne's was ook nog te doen, verder was het weinig soeps.

1.5*

Een film vol van pseudo-wendingen en interessant-doenerij, maar bovenal een flinke dosis moraal.

We beginnen in de omgekeerde wereld. Het 'valse' jongetje speelt volwassen en de moeder is de kleuter. Tieren en schelden tegen een klein jochie. "I want my son backkk!" en even later moet natuurlijk een goedmaker-scène volgen. Vreselijk moralistisch de gehele film .

En dan over de enorme wanprestatie van Jolie (een oscarnominatie, lol!), echt veruit de slechtste rol die ik van haar gezien heb. Te janken en te doen, alles zó overdrijven. Malkovich kan er over meepraten, want wat een overacting laat die man zien.

Verder nog de ergerlijke dialogen, die soms gewoon zelf in te vullen zijn. Het verhaal wat dan volgt van de 'handlanger' is nog te verdragen, maar de link (en reacties) wordt zo ontzettend slecht dramatisch gebracht. Om even terug te komen op de pseudo-wendingen: Eastwood probeert meerdere keren de kijker 'op het verkeerde been' te zetten door te doen als of haar zoon nog leeft, wat ook erg irritant werd na een tijdje, vooral de laatste keer met het telefoontje toen David te voorschijn kwam.

De film duurt ook veel te lang en alles word zo vreselijk aangedikt (bijv. Room 18 en tal van overbodige huil scènes), geforceerd drama ten top en uiteraard kon ook The Lord niet ontbreken in dit feest.

Het verplichte rechtzaaknummertje (dat geklap in de rechtszaal ) kon natuurlijk niet weggelaten worden, ik had het toen overigens allang gehad, al zo'n 75 minuten. Slechts het eerst kwartier was goed te doen.
Dan na de al totaal overbodige melodramatische executie nog dat einde... Onbegrijpelijk dat zoveel mensen dit goed kunnen vinden. Over de oscarnominatie voor cinematografie zal ik verder maar zwijgen. Oscars (andere filmprijzen ook niet) heb ik nooit erg serieus genomen.

0,5*

Na Love Exposure is dit wel even heel wat anders van Sono. Een vrij typisch Japans drama. Al is het uitje met zijn dode vader natuurlijk verre van normaal. Het bracht ook meteen de indrukwekkendste scène van de film met zich mee.

Verder is het allemaal wel aardig, maar niet echt bijzonder. Wel een vrij aparte montage overigens.

3*

Eerste Stephen Chow voor mij.

Niet voor niets, want zijn films lijken me niet echt interessant en dit smaakt ook niet echt naar meer. Niet dat het nou zo slecht was, maar er zijn gewoon te veel films die hogere verwachtingen koesteren.

Het verhaal is cliché en die pa met zijn wijze levenslessen begon mij ook wat te vervelen na een tijdje. CJ7 is ook wat te veel op kleine koters gericht en bovendien bij vlagen te overdreven dramatisch. Soms wel tussen aandoenlijk en grappig in, maar vaak net wat te simpel en braaf of overdreven geacteerd. En dat die pa weer tot leven kwam, is nou net iets waar ik slecht tegen kan.

2*

De eerste helft van Exodus was weinig bijzonders. Pas vanaf de scène waarin Yip vreemdgaat wordt het leuk. Die scène vond ik overigens ook het hoogtepunt van de film, prachtige rustgevende muziek en dat dromerige sfeertje wat een beetje aan Yi Sa Bui Lai deed denken.

De laatste tien minuten zijn erg zwartgallig, hehe. 3.5* dankzij de tweede helft.

Jammer dat de film een beetje mystery/mind fuck probeert te doen, iets waar ik meestal wel mee uit de voeten kan, maar wat ik hier wat vervelend vond. Op een wat irritante manier is de film daardoor 'vaag' (moeilijk te volgen). Wat mij betreft niet omdat de mensen zogenaamd zoveel op elkaar lijken, noch door de taal.

Qua horror is dit wel een heel aardig filmpje, bv wanneer Bood Nith meeneemt; de scène in de vleeskelder was zo'n beetje het hoogtepunt van de film.

Camerawerk, editting en muziek waren over het algemeen dik in orde. Desondanks blijft dit een beetje een middenmoot filmpje, maakt te weinig indruk, mede door een gebrek aan spanning.

3*

Lollig en relaxed filmpje.

Leuke soundtrack om te beginnen. Verder een erg fijn sfeertje en weer genoeg komische situaties in deze Ho-Cheung Pang. Ik heb -helaas- inmiddels (alweer) alles van de man gezien en één ding is zeker: ik wil meer!

Ik meende hem al even te herkennen, maar het bleek inderdaad Shawn Yue te zijn van Shamo (en diverse andere rolletjes, maar Shamo was het meest bijgebleven van hem). Wel even een heel ander rolletje hier.

Trouwens niet afzetten als de aftiteling (die er ook leuk uitziet) begint! She never jerked me off once, but I had to jerk off her dog . Prachtig als je dat hondje dan nog in beeld krijgt op het laatst.

4*

Mooie film, redelijk stijlvol geschoten. Vooral het gedeelte 1981 is erg fijn, maar er volgen daarna nog genoeg goede scènes. Van de vier vrienden vond ik alleen Jeong-ho (rechts op poster) niet zo overtuigend, gelukkig ook de kleinste rol van de vier.

Muziek en sfeer zijn niet overal even sterk en Chingoo lijkt eerst op een nogal melodramatisch einde aan te sturen, maar de overgang van verlichte gang naar water en de laatste scène vond ik toch wel erg mooi eigenlijk.

3.5*

Ik heb eigenlijk het gevoel dat mijn 2,5* nog best lief zijn. Dat het verhaal weinig voorstelt, kan me niet zoveel schelen. Dat is immers iets dat over het algemeen geldt bij dit soort films (Yip Man bv.). Dat quasi-stoere meisje daarentegen, is bij vlagen echt stront vervelend met haar gejammer. Snap ook echt niet waarom ze nou weer autistisch moest zijn.

De kritiek van Chevy vind ik wel ietwat vreemd. De gevechten zijn niet heel indrukwekkend, maar bij vlagen wel vermakelijk. Als je slechte gevecht-montage wilt zien, kun je beter Raging Bull er eens bij pakken.

2.5* meteen maar verlaagt naar 2*

Eric Bana aan het werk en goed ook! Zowel verhaal- als filmtechnisch een prima film, die constant blijft boeien. Ook het beetje zwarte humor wat in de film zit kon ik wel waarderen. Er zaten wel een paar mindere scènes tussen en echt briljant is het verder niet, maar Chopper haalt gemakkelijk de 3,5*.

De halve remake van Miike heeft veel leukere vondsten, maar die film is af en toe gewoon écht te matig voor woorden.

Deze "Quiet Family" van Mr. Ji-woon Kim is wat constanter. De sfeer is wel aangenaam en er zitten een paar hilarische momenten in.

Redelijk, 3.0*

Was vorig jaar ook op tv, toen gezien, maar niet gestemd omdat ie nog niet op MovieMeter stond. Had 'm alleen wel beoordeelt in mijn Word-bestandje.

Een hele dikke halve ster Wat een vreselijk sentimenteel prul, geen goed woord voor over.

0.5*

Slap.

Veel van de elementen die Chrysalis tot een geheel maken zijn eerder (en vooral beter) gedaan in andere films. De SFX waren opvallend slecht en hoewel de acteurs wel redelijk waren konden ze niet imponeren. De gevechten waren bijna net zo nep als in Raging Bull.

2.0*

Voor de verandering eens niet een aziatische film met weinig stemmen via Onderhond's lijst ontdekt, maar via die van Observator. Dat zegt natuurlijk niet dat OH 'm niet gezien heeft

Anyway, wel gedeeltelijk eens met het positieve commentaar en de film verdient zeker wel wat meer aandacht. Maar zo speciaal vond ik het nou ook weer niet. Een paar details sprongen er wel uit, zoals (IR zegt) de belichting in het klaslokaal bijv.

Ik vond de muziek grotendeels wel goed, alleen die viool begon mij erg te vervelen. Al met al schiet de film te kort om met bovenstaande heren mee te gaan.

3.5*

Beetje lastig om dit te beoordelen.

De muziek is echt véél te aanwezig en bovendien kut. Het camerawerk is ook vrij matig. De film heeft ook weinig uitstraling en is eigenlijk iets te grauw voor zijn verhaal. Het verhaal daarentegen was zeer aardig, waardoor ik me in ieder geval niet verveeld heb, geërgerd heb ik me dus wel.

Deze Kar-Wai past in het rijtje met Happy Together. Het goede rijtje bestaat uit 2046 en Fa Yeung Nin Wa. Hopelijk is de volgende Kar Wai die ik bekijk eentje voor het laatste rijtje.

2*

Uhm.. was vrij lastig door heen komen dit, dinsdagavond begonnen en vandaag maar eens afgemaakt.

Het verhaal boeide me nauwelijks en de vertelstructuur werkt niet echt, vooral de voice-over is erg irritant. Later is de voice-over wat minder dominant aanwezig, veel beter wordt de film echter niet.

De contrasten zijn behoorlijk flets in sommige scènes, ik had soms echt het idee naar een plaatje/foto te kijken, 2D, nauwelijks of geen diepte. Zal wel komen door de povere belichting, iets wat mij vooral stoorde wanneer de personages van dichterbij in beeld waren. Eigenlijk heb ik maar twee aardige shots gezien, het begin- en eindshot.

Ik ben het overigens met Mr. Leland eens over mevrouw Alexander haar acteerwerk, prut met peren. Ook van de persoon die Kane speelt was ik niet echt onder de indruk.

Net zo'n nietszeggende film als dat hele Rosebud gebeuren. Echt bagger vond ik het niet, indrukwekkend was het nog veel minder. Ik houd het op twee magere sterretjes.

Oef, vreselijk zoetsappig tragikomische film.. voor 87 min zelfs een zware zit.

Nou waren mijn eerste Chaplins al niet echt een succes, maar dit is nog een stuk slechter. Behalve de ontzettend irritante herhaalgrappen ook nog dat verschrikkelijk einde

Cijfer lijkt me duidelijk.

Net nu ik al mijn stemmen opnieuw wilde gaan afwegen en herindelen zie ik deze film van Kerrigan...

Wat een briljant, intens, psychologische -en nog een berg positieve bijvoeglijke naamwoorden- film. Ik zou Greene zwaar te kort doen met woorden als fantastisch, briljant en geweldig. Hij is nog zo veel indrukwekkender. Het geluid en camerawerk is werkelijk fenomenaal. Dit kroop bij mij echt onder de huid, ongelofelijk.

Dit moet je zien, horen en vooral voelen. Geweldig en 5.0*(!) - Zwaar onder de indruk.

In ieder geval een stuk meer om kunnen lachen dan deel 1. In het eerste deel vond ik de film te weinig een geheel worden. Hier is meer rode draad in te vinden, gewoon een simpel plotje, wat misschien niet altijd even interessant is, maar wat in ieder geval niet ging vervelen. De personages zijn over het algemeen lollige stereotypen.

Goede 3*

Clerks. komt (vooral in het begin) een rode draad te kort, het is geen geheel, maar een hoop sketches van een minuut of vijf. Daardoor zit er weinig tempo in de film, blijven de grappige momenten niet hangen en gaat de film gedeeltelijk vervelen.

2.5*

Aight

Sterk hood-sfeertje, prima camerawerk, goed script en bij vlagen erg indrukwekkend. Goede score ook, vooral op het eind zeer sterk. Overtuigend acteerwerk, paar aardige personages en Lee heeft zelf ook nog een sneaky, leuk rolletje. Meer dan de moeite waard deze Lee.

Ook nog eens beter dan Do the Right Thing, simpelweg omdat Clockers voor meer impact zorgt. Het tweede kwart van de film blijft een tikkeltje achter bij de rest, anders had ik hier graag 4,5* aan gegeven. Enige minpuntje: de overbelichte ondervraag scènes stonden me niet echt aan.

4.0*, maar kan nog wel groeien.

Net als in 9 Songs is de vrouwelijke hoofdrolspeelster weer behoorlijk onaantrekkelijk, wellicht een van de redenen dat de film mij niet echt kon boeien. Vanaf een minuut of twintig heb ik me namelijk ontzettend zitten vervelen. Meest boeiende moment van de hele film was een overstekende dromedaris. Fan van Robbins zal ik ook wel nooit worden.

1*

Delirium en Those Things'll Kill Ya springen er voor mij bovenuit, maar naast de vele matige filmpjes zitten er ook nog een paar slaapverwekkenden (1e, 3e, 5e en 6e) tussen. Het blijkt maar weer dat een paar korte fragmenten achter elkaar zetten gewoon niet werkt als geheel. Minste Jarmusch tot nu toe.

2.5*

The Collector is een erg vermakelijke horror geworden.

Genoeg plotholes en (voor de hand liggende) foute beslissingen van de personages om je aan te ergeren. Maar mocht je daar doorheen kunnen kijken (en soms om kunnen lachen), weet ik zeker dat je zult genieten van de killer en de vele traps. Deed mij op een bepaalde manier denken aan See No Evil (en misschien een beetje Saw dan), ook een gave horror.

Na een minuut of twintig had ik wel door dat er ongetwijfeld een vervolg gaat komen, hoe het ook afliep, maar zo gaat dat nu eenmaal tegenwoordig. De soundtrack is bovengemiddeld fijn, vooral de intro, maar ook dat rustige nummertje, gaf een lekker contrast.

4*

De prachtige poster zorgde ervoor dat deze een tijd geleden op mijn to see lijst kwam te staan.

En.. hij is me niet tegengevallen. De film blijft constant boeien en is spannend. Het gevangenis sfeertje is ongeëvenaard, mede door de kille manier van registreren. Je gaat jezelf opgesloten voelen, erg knap gedaan.

Als echt minpunt moet ik dan toch de té erg aanzwellende muziek noemen. Volgens mij gebeurde dat drie keer, vooral de laatste keer (het einde) vond ik dat totaal ongepast.

Mja. 4.0*