Meningen

Ik heb een hekel aan die 3-way splitsing van het verhaal, vooral bij dit soort romantische films vind ik dat ontzettend waardeloos. Al moet ik bekennen dat het gedeelte met de dove jongen nog best mooi was, met fatty vond ik het echt wansmakelijk. Ook het in de camera praten is iets wat me niet beviel hier.

Een stuk of drie écht schitterende scènes in deze film, niks ergerlijke mooiefilmerij. Die beeldenpracht, stukjes slowmotion, mooie muziek, adembenemend.

Dit is wel typisch het soort romantiek wat mij ligt, lief maar met soms een bitter bijsmaakje. Niks geen sentimenteel gedoe.

4* en maar eens wat meer opzoeken van Zhang.

Intro is aardig, leek wel wat op Takeshis', die ik erg goed vond. Daarna gaat het steeds minder boeien, om tegen het einde op een onvoldoende uit te komen, een zeldzaamheid bij Kitano, dat wel.

Ik herkende nog voor dat hij in beeld kwam, de stem van kale uit Kikujiro, ik zat ook al de hele tijd te denken aan dat 'I am an alien from outer space'. Flauw dat dat terug kwam, maar wel leuk om hem terug te zien. De humor is eerst nog wel leuk, wanneer de voice-over alle scripts afkraakt ed, daarna is flauw het motto, met veel herhaalgrappen en humor van niveau Chaplin. Vooral die karate scène was wel heel erg Chaplin-a-like.

Natuurlijk kun je nu zeggen dat niks in deze film serieus genomen kan worden, aangezien de voice-over er ook al de spot mee heeft, maar waar zou je dan op moeten beoordelen Ik vond het gewoon weg een matige film. Zeker in verhouding tot Takeshis', die echt vele malen beter is. 12 Kitano's gehad, A Scene at the Sea en zijn nieuwste nog te gaan (Chacun Son Cinéma reken ik even niet mee).

2.0*

In het begin zat ik geboeid te kijken, eigenlijk tot de eerste dialoog. En zo bleef het de hele film. De dialogen boeiden bijzonder weinig. Ook qua beelden was het niet altijd even geweldig, al laten de lege, kale, regenachtige beelden wel een sterke indruk achter. Helaas een indruk die ook snel weer vervloog. Samen met het begin, was het stukje piano/saxofoon in de bar (ook aan het begin van de film) heerlijk relaxed. Verder toch redelijk verveeld zitten kijken.

2.5*

Mee eens

Ik vond die musical elementen best wel vervelend eigenlijk, waar juist de stukjes klei animatie erg leuk waren Zo werd ook flauwe humor afgewisseld met leuke humor, vrij matige film dus.

2,5*

Ik kan wel genieten van dit soort films, maar deze viel me toch wel wat tegen.

Vooral in het begin neemt de film zich veel te serieus voor wat het is, met een paar erg knullige drama stukjes. Het varieert van grappig, ziet er wel leuk uit tot erg lelijk amateuristisch en dat laatste overheerst helaas.

De film wil 'cool' zijn, met die twee domme gangs (3 rode ninja's en 4 ouders) bijvoorbeeld, vond ik alleen maar vervelend eigenlijk. De geluidseffecten waren ook maar erg pover en over het acteerwerk zullen we het maar niet hebben. Te weinig humor, slechte drama stukjes, verder wel redelijk vermakelijk met een paar aardige ideeën.

Ik kijk liever Evil Dead. Voor de liefhebbers.

2.5*

Het begin (5-10 min) was even doorbijten, daarna interessante film met een boeiende vriendschap. Tarkovsky's stijl is vooral tegen het einde in sommige dingen goed terug te zien. In het begin leek het meer op een kruising tussen Chaplin en Bergman

Na Stalker, volgde Solyaris en niet lang daarna Zerkalo. Door Zerkalo stond Tarkovsky bijna 4 maanden droog bij mij. Maar na dit korte filmpje heb ik meteen weer zin. Volgende week Ivan's Childhood.

3.5*

Animatie vind ik best mooi. Het verhaal is nogal standaard en de muziek matig, maar verder een vermakelijk filmpje. Vooral de personages hadden boeiender gemogen.

3.5*

Ik zie dat ik verre van een uitzondering ben wat betreft deze Ghibli. Erg matige film.

Ik ben natuurlijk bekend met Miyazaki's thema's, maar in deze film staat het me bijzonder tegen, veel te belerend. Ook één van de weinige, zo niet de enige, Ghibli waar ik soms kromme tenen kreeg bij expressie van emoties. Soms kwam dat ook wel door de voice actors, iets waar ik normaal nooit iets over te zeggen heb. Matig gecast dus. En wát een vreselijke soundtrack, schrijnend.

De film mist onder andere leuke personages en ontbeert ook creativiteit. Bij een film als Totoro kijk je op van Totoro zelf, bij Spirited Away van eigenlijk alles, maar hier sprong niks eruit. Nergens een fascinerend ideetje kunnen ontdekken. Toch iets waar Ghibli normaal in uitblinkt.

Eerste onvoldoende voor Miyazaki, 1.5*.

Lichte tegenvaller na Clean, Shaven.

Het knappe aan zowel C,S als Keane is hoe makkelijk je mee gaat leven met de hoofdpersoon. Puur dankzij het erg sterke op-de-huid camerawerk.

Alleen duurt het wel net iets langer bij deze voordat dit gebeurt en de sleur is minder indringend. Wat ik hier miste was de sterke audio van Clean, Shaven. Damian Lewis is wel een geweldig acteur trouwens, voor mij slechts een bevestiging ipv constatering.

Een pak minder indrukwekkend dan Clean, Shaven. 3.5*, wel ruim, maar had toch een makkelijke 4* verwacht.

Ik kende Larry Clark alleen van naam/reputatie, dus het was tijd om eens een eigen oordeel te vormen.

Ken Park komt enerzijds (te) pervers en shockeren om het shockeren over, anderzijds is het een leuke zwartgallige komedie. Die twee dingen zijn redelijk in evenwicht en uiteindelijk, mede door de korte speelduur, is het toch een redelijk goede film.

3*

Begin is echt vervelend. De muziek is tijdens de opening credits te aanwezig en ook de door TOR genoemde hysterische vrouwen zijn tamelijk tergend. Het acteerwerk is daar nogal theatraal en de confrontatie komt een beetje uit de lucht vallen.

Gelukkig is dat ook meteen het slechtste deel van de film. Een van de hysterische vrouwen verdwijnt van het toneel en er ontwikkeld zich een aardig uitgangspunt. Op zich wordt dit ook wel naar behoren uitgewerkt.

Ik had wel verwacht dat het einde één van 'gerechtigheid' zou zijn. Door het stilzwijgen van Riichi vond ik het eigenlijk toch nog een goed einde. Al had een 'slechte' afloop, waarin Takashita en zijn vrouw ermee wegkwamen, wat mij betreft ook niet misstaan voor de impact.

3*

Tja, wat zal ik hier eens over zeggen..

Superhelden films zijn niet mijn ding. Nooit geweest. Verder weinig bijzondere verwachtingen van, al verwachtte ik wel een overschatte film.

En dat is het ook. Meest opvallende aan de film was voor mij de muziek. Hoewel een aantal tracks het goed doen bij mij, nogal bijeengeraapt zooitje. Prodigy - Omen, nummer van 28 Days/Weeks Later (naam even kwijt). Verder nog wat popie jopie muziek, van die zooi die je meestal in dit soort films tegenkomt. Meest jammere was nog wel dat western nummer uit één van de bekendste westerns.

Maar verder heb ik me slechts sporadisch geïrriteerd en geen enkele keer op de klok gekeken, redelijke film. Vooral dankzij Hit-Girl (&BD), ook enige ding waar ik nog om heb kunnen lachen. Verhaal is uiteraard cliché, hebben we het verder maar niet meer over. Acceptabel voor een keertje. Had wat meer over-the-top mogen zijn.

2.5*

Wel aardige personages en stiekem vind ik de muziek gewoon best goed Vond ook het plot niet verkeerd en de film eindigt goed, lekker beklemmend sfeertje in die Ark trouwens.

4.0*

Visueel verbluffend (sneeuw en tunnel scène zijn geweldig) en veel sfeervoller krijg je ze niet. Kawai overtreft zichzelf hier andermaal, wat een score

Wel jammer van iets te veel politiek gezwam. Vijf sterren zal Oshii ook nooit gaan halen bij mij, ben ik net even iets te anti-filosoof voor. Dit is eigenlijk wel de eerste keer dat ik geneigd ben om de serie te gaan kijken. Ik zal er nog eens over nadenken.

4.5* beste Oshii tot nu toe, zo zien we het graag.

Heerlijk concept en soms werkelijk hilarisch. Leuk in beeld gebracht en toch wel een knap vrouwtje die Satsuki.

Thriller gedeelte van de film is echt een jammerlijke beslissing, al is het einde dan wel weer leuk. Toch was dit einde ook met een andere tussenstap wel mogelijk geweest.

@Naomi, elke keer dat je Kato noemt bedoel je volgens mij Keita Ohno. Dat vertelt imdb mij in ieder geval. En die gezichtsuitdrukkingen van hem zijn inderdaad geweldig.

4.0*, dik.

Precies hetzelfde gevoel bij mij.

Zonet herzien.

Dit is één van de weinige films die ik lief of schattig zou noemen. De grapjes zijn wel wat minder de tweede keer, maar zo'n spelletjes scene met kale, dikke en aardige meneer blijft toch geweldig. Net als de mooie beelden.

5* blijven uit, de film komt net wat te traag op gang. Verder wel een prachtfilm met werkelijk prachtige muziek en bovenal erg sfeervol. Kikujiro mag nog wel een tijdje van zijn top 10 plek blijven genieten. Ik ben er alleen nog niet over uit of ik Takeshis' of Kikujiro Kitano's beste vind.

4.5*

Prima Film-Noir.

Kubrick haalt nooit hoge cijfers bij mij, maar maakt zelden prut. Ook hier weer een degelijke film.

The Killing zit prima in elkaar, in dit genre alvast een plus. Wel erg jammer van die duffe voice-over. Het acteerwerk laat soms wat te wensen over door een aantal prutsers in deze cast. Maar al met al een vermakelijke film.

3.5*

Best leuke film.

Innovatief, dat zeker. Soms ook best mooi gefilmd. Best wat geniale momenten, deed me in dat opzicht een beetje aan Shinboru denken. Die dingen moet je gewoon zelf gaan zien, ik ga er verder niks over vertellen.

Het verhaal is van beide kanten leuk om te volgen, toch jammer dat de film wat langdradig wordt, ondanks alle leuke momenten. De 90 min versie had zeker een halve ster meer gekregen.

3.5*

Mijn 2e Sono en iig al een stuk meer kunnen genieten dit keer. Suicide Circle was een wat wisselvallige film, terwijl deze constant een zeer aardig niveau haalt. Visueel niet onaardig, sterk verpakt drama, goede opbouw, hele sterke climax. Verder ga ik niet te veel op de inhoud in. Zonder voorkennis lijkt ie me zeker sterker. Fenomenaal acteerwerk trouwens.

4*, maar deze moet ik sowieso herzien. Ik was net wat te moe om me intens in te kunnen leven cq gegrepen te worden.

Beetje tegenvallend, het is allemaal veel te eentonig en buiten het laatste kwartier totaal niet interessant. Personage Masha had sowieso weggelaten moeten worden. Verder ook nauwelijks kunnen lachen. De Niro speelt wel redelijk, maar zoals ik eerder zei te eentonig. Net geen 2* waard.

1.5*

130 minuten kunnen soms zo lang zijn, maar niet hier. Wat een heerlijke film! Erg apart als drama met soms een hilarische uitval. Kiraware Matsuko no Isshô is ook visueel erg leuk. En zelfs het zanggebeuren kon me niet storen (oké een beetje dan), bijzonder.

4*

Toch ook nog maar even een bericht hierbij.

Muziek was leuk en deed mij enigzins denken aan de soundtrack van Kikujiro. Film is lang zo briljant niet als Kikujiro, maar wel erg vermakelijk en vaak heel grappig (die zwerver ). Eigenlijk de eerste boksfilm die boven de middelmaat uitsteekt. Leuke Kitano weer (die van vandaag was een stuk minder).

4.0*

Sterke film met indrukwekkende setting en prima acteerwerk.

De tweestrijd had nog net wat grimmiger gemogen, want die voelde vooral bij de kerst-scène een tikkeltje geforceerd aan. Het laatste half uur maakt echter wel veel goed.

4*

Bizarre film!

Zwarte, bizarre en een tikkeltje surrealistische film. Goed geacteerd, leuke setting en het script is erg sterk. Nog geen echte uitschieters van Van Warmerdam gezien, maar wel een fijn regisseur; 3.5*

Best mooie film.

Vooral dat dingen duidelijk gemaakt worden met beelden ipv woorden spreekt mij aan. Wat dat betreft moest ik ook één keer denken aan Broken Flowers, maar verder niet echt te vergelijken films.

Het begon al met die advertenties in de krant, maar zeker wanneer zijn geld gestolen wordt, moet je toch wel medelijden krijgen En op één flauw (en voorspelbaar) moment na (politieman die op eens achter Terajima staat), was de af en toe subtiele humor wel leuk.

Verder best fijn gefilmd, vooral wanneer hij langs alles wat hij heeft meegemaakt tijdens de film terugloopt. Er zit ook nog wat leuke (en subtiele) symboliek in. Bijvoorbeeld dat hij eerst rechts door het beeld loopt en later links terugloopt.

Postman Blues nog altijd niet gezien, die leek me een flinke tijd geleden al interessant. Binnenkort maar eens werk van maken dan.

Zeker te genieten deze film, ik vond alleen het einde een beetje mwah-mwah.

4.0*

Fijn filmpje.

Het heeft even geduurd, maar nu dan eindelijk mijn eerste echte film van Hsiao-hsien Hou gezien (had zijn segment uit Chacun Son Cinéma gezien).

De film ademt rust en ook al gebeurt er geen hol, who cares?

4.0*

Het eerste kwartier is voorzien van fijne shots en het sfeertje zette de toon voor een virtuele 4*. Daarna ging het me echter steeds minder interesseren. De personages zijn niet boeiend genoeg, idem voor het verhaal. Twintig minuten voor het einde zat ook een perfect moment voor een cliché-einde, maar nu volgde nog wat 'diepgang'. Ergens was het wel schattig, maar nee, had dat einde maar vervroegd. Geen slechte film, maar weinig overtuigend/speciaal.

3*

Heel aardig.

Niet alle 3D is even geslaagd, soms net even té gemaakt (intro). Maar vooral het kleurgebruik is er wel op vooruitgegaan. Het origineel blijkt dan toch wat 'dof'. Verder misschien wat te lang geleden voor mij om het origineel er bij te betrekken.

Blijven erg fijne films die GitS's, alleen al voor de sfeer en de muziek. Ben een tijdje terug ook eens aan de serie begonnen, maar bij gebrek aan tijd niet echt lekker vlot achter elkaar kunnen zien. Gaat nog wel eens gebeuren.

3.5*

Ik vond de shots tegen het einde en vooral nu ik de poster zie wannabe Vozvrashcheniye maar de film schiet zeker te kort om daarmee vergeleken te mogen worden. Wel redelijk filmpje, die na een sterk eerste deel helaas wat inzakt. Het einde is dan wel weer mooi en ook de muziek vond ik mooi.

3.0*

Vreemde gozer toch die Nakashima.

Kamikaze Girls was de eerste die ik van hem zag, wat aardige ideeën en visuele flair, maar bij vlagen ook oersaai. Met Memories of Matsuko kon ik al veel meer aanvangen en Paco lag dan weer niet zo in mijn straatje.

Met Kokuhaku bewijst Nakashima dat het terecht is dat ik hem toch nog altijd met interesse blijf volgen. Dit was nou echt een film voor mij. En dat terwijl er aardig wat tekst aan te pas komt. Maar de film is zo stijl- en sfeervol, met de vele prachtige slow-motion shots wist Nakashima mijn aandacht tot een hypnotisch niveau te trekken.

Als je me het verhaal van tevoren op papier had gegeven, had ik iets gezegd als 'leuk, drie sterren?'. Maar zo zie je maar weer dat de uitwerking telt. Het script is sterk, de film zit goed in elkaar en de camera doet de rest. Visueel een pareltje.

Enkel jammer van die gezongen liedjes. De laatste keer hield het zolang aan dat mijn aandacht (even) volledig vervlogen was. Samen met het niet fantastische einde toch een minpuntje.

Binnenkort maar eens wat intensiever op zoek naar ondertiteling voor Happy-Go-Lucky.

4.5*