Meningen

Matig.

Weet niet juist hoe realistisch de film wilde overkomen, maar vond het voor een toch wel serieus aandoende film op dat gebied niet echt werken. Zeker het laatste vuurgevecht leek mij vaak veel te dicht tegen elkaar uitgevochten te worden, zonder dat er al te veel figuranten neervielen in het onophoudelijke vuurgeweld. Rare scenes waren dat.

Verder Amerika die z'n eigen volk, maar dan uiteindelijk ook toch wel wat andere mensen gaat redden in het verre Afrika. Ook de Christenen zijn des Gods, samen vormen ze de reddingsmacht van deze Aarde blijkbaar. Vervelende scenes, gelukkig richt Fuqua zich toch vooral op de actie, waardoor het nooit echt zwaar de drama toer opgaat. Daar is het ook duidelijk niet de film voor, aangezien de personages erg vlak blijven. Goede keuze in dat opzicht.

Maar ook qua actie valt het allemaal wat tegen. Typische oorlogsperikelen, alleen redelijk flauw en zoutloos in beeld gebracht. Mooie explosie op het einde, dat nog wel, maar iets te weinig, iets te laat. Fuqua kan ze beter maken.

2.0*

Best apart.

Doet het meest denken aan een Servische Ghost in the Shell. Een aardig aparte mix van Japanse en Westerse (Europese) animatie die nooit echt weet te overtuigen, maar wel de hele tijd de interesse vasthoudt.

Visueel is het veel te wisselvallend. Dan weer gedetailleerd, dan weer erg kaal. Vloeiende animatie of erg hoekig en goedkoop ogend, soms gewoon in hetzelfde shot. Lijkt deels handgeanimeerd, aangevuld met veel CG en een hoop Flash animatie. De mix is niet echt goed genoeg, toch zitten er genoeg visueel leuke dingen om zodat het ook nooit echt lelijk wil worden.

Soundtrack is wat goedkoopjes. Electronisch getint maar net als bij Srpski Film mist het wat en klinkt het vaak redelijk plat. Verhaaltje op zich hetzelfde verhaal. Genoeg interessante elementen maar als geheel mist het punch, diepgang en/of sfeer. Eén van de drie was meer dan voldoende geweest, maar de film haalt het steeds net niet.

Er is eigenlijk weinig dat echt werkt, toch zit de film bomvol boeiende elementen die het tot een boeiende kijkervaring maken. Er is nog aardig wat werk aan de eigen stijl, maar wat de regisseurs hier laten zien is hopelijk een voorbode van een hoop leuks in de toekomst.

Kleine 3*, vooral voor afzonderlijke bits and pieces binnen een wat teleurstellend groter geheel.

Meh.

Sowieso geen Family Guy fan, al is die serie misschien door de jaren heen wat veranderd, want zoveel van die humor herkende ik niet in deze film. Ted heeft echter een hoop andere problemen.

Probleem 1 was dat de eerste echte grap (de Apache helicopter) echt zó enorm slecht was dat de film een tijdje nodig had om daar weer bovenop te komen. Probleem 2 is dat er weer een hoop gezopen en geblowed wordt. Vind het al triestig als van die kansloze jeugd dat een film lang loopt te doen, een 35-jarige en een teddybeer maken het absoluut niet beter.

Veel verwijzingen zijn ook niet meer dan dat. Gewoon namedropping zonder een straaltje humor. De Alien referentie op het eind ... eh? Er zitten ook wel wat leukere zaken in, hoewel ik Flash Gordon nooit gezien heb en die vreselijke 80s vibe niet kan pruimen vond ik het wel leuk verwerkt in de film.

Af en toe is Ted wel leuk, maar het blijft bij een aantal momenten. Daarnaast is het te simpel en braaf voor een film die dat absoluut niet wil zijn. Treed TOR zijn kritiek op het verloop en de focus van het verhaal ook absoluut bij. Die dramamomenten zijn ook echt dramatisch (slecht).

Had er wat meer van verwacht, 't is nog geen Whedon fiasco maar MacFarlane heeft nog een lange weg voor de boef vooraleer hij een deftige film zal kunnen regisseren.

2.0*

Iets beter dan deel 1.

Al moet ik zeggen dat dat deel al te ver is weggezakt om precies te zeggen waaraan dat zou kunnen liggen. De scores liegen er in ieder geval niet op. Halfje meer, dus dat zal dan ook wel z'n reden hebben gehad.

Af en toe mist de grove humor compleet z'n doel, op andere momenten is het lekker droog en onder de gordel. Met een aantal acteurs die zich er ook graag voor uitlenen. Mooi momentje tussen Seyfriend en Gollum bijvoorbeeld, maar ook Freeman's Bieber opmerking (normaal té gemakkelijk) was raak. Dat zijn de momenten waarop de film op z'n leukst is.

Verhaaltje zelf is niet meer dan een kapstok, af en toe vertraagt het de boel ook net iets teveel. Ook zeker niet alles is even grappig, sowieso zit er wat teveel saaie stonerhumor in, maar blijkbaar zijn er nog steeds hele bevolkingsgroepen die beginnen gniffelen als het over wiet gaat.

Ach ja, redelijk tussendoortje voor op de bank. Echt geweldig zijn deze films niet, maar dit tweede deel wist af en toe toch best te vermaken. Jammer dat het niet constant genoeg was.

2.5*

Mijn eerste Pakistaanse film.

Het is minder speciaal dan verwacht, dat komt dan vooral omdat dit eigenlijk heel dicht aanleunt bij de typische Bollywood cinema. Niet zo héél verwonderlijk aangezien het land vlak naast India ligt, maar gezien de erg beperkte filmoutput van Pakistan toch niet meteen verwacht.

Je mag je dus verwachten aan een mix van bijna elk denkbaar filmgenre, onderbroken door wat muzikale nummertjes. Toch voelt het apart genoeg wat meer solide aan dan de meeste Bollywood films. De genre switches zijn iets logischer en het geheel is gewoon iets minder los zand.

De luchtige sfeer, een paar toffe actiescenes en nette cinematografie zorgen ervoor dat de overdreven speelduur toch nog op een aardige manier ingevuld wordt. Het had zeker wat korter gekund, het is ook niet meteen een film die ik echt zou willen aanraden, maar had er eerlijk gezegd erger van verwacht. Degelijk voor een keertje, zeker wie z'n Pakistan teller van de 0 af wil halen.

2.5*

Oef.

Was vroeger wel fan van de Ninja Turtles. Geinig tekenfilmpje met grappige bad guys en dik aangezette humor. Vond deze film vroeger ook gewoon érg leuk, maar na 5 minuten was het eigenlijk al duidelik dat daar niks meer van overbleef.

Het meest verrassende is nog de inmenging van Golden Harvest. Nooit geweten dat die ook buiten HK geld uitgegevn hebben. Daarmee is al het leuke nieuws zo'n beetje gepasseerd. Wat er zich verder voor de camera afspeelt is niet om aan te zien.

Niet heel verrassend met Barron in de stoel, een echte non-regisseur die ook hier helemaal niks laat zien. De regie is mateloos slecht, de pakken zijn dom, de humor onuitstaanbaar. Die pakken zitten de actiescenes trouwens ook erg dik in de weg, de martial arts is om te huilen.

Je kan dat met jeugdsentiment aan komen dralen, maar dat maakt de film geen sikkepit beter. Het is een énorm onding. Was eigenlijk van plan om te volgende delen ook nog te zien ter voorbereiding van de remake, maar daar ga ik nog even over nadenken.

0.5*

Oef.

Gelukkig (!) is de hand van Bay nog enigszins zichtbaar in deze film, want verder is het echt een waar gedrocht. Visueel weet het de boel af en toe nog wat te redden. Camerawerk is zeker niet op Bay niveau, maar verder wel erg kleurrijk, dure settings en gestoorde actiescenes. Budget lag lager, de CG is niet altijd van even hoge kwaliteit, maar dat nam ik er dan graag bij.

Maar die Turtles zelf ... nu vond ik het vroeger wel leuk en kan ik me eerlijk gezegd wel herinneren dat het toen ook al hetzelfde soort typetjes waren, maar die oranje die de hele tijd zingt ... die rooie die stoer probeert te doen en die nerd met z'n brilletje, de vervelende pop-referenties ... argh! Echt zwaar belachelijke personages die het bloed onder m'n nagels vandaan haalden. Zolang ze zwegen viel het nog wel mee, maar wanneer de mondjes opengingen. Meest genante scene ongetwijfeld in die lift, wanneer ze wat gaan beatboxen.

Mnee, geen idee of de jeugd dit leuk vindt, maar kan me niet voorstellen dat oudere fans hiervan kunnen genieten. Zo énorm kinderachtig en debiel dat het pijn doet. De Bay-invloed zorgt dan nog voor een klein beetje zalving, maar veel meer dan een bonuspuntje komt de film niet.

1.5*

Brak.

Van deel 1 weet ik nog maar bitterweinig, behalve dan dat de nieuwe Turtles er onooglijk uitzagen én dat ze ook onuitstaanbaar waren. Blijkbaar is er niet zo heel veel veranderd, want ook dit tweede deel heeft vier compleet irritante hoofdperonages.

Vooral de humor is niet te harden. Erg vervelend, erg in your face, erg kinderachtig allemaal. Naast The Turtles zelf heb je een hele kast aan nevenpersonages, geen enkele komt echt goed uit de verf, geen enkele wordt goed neergezet. Pover acteerwerk alom, het ligt dus zeker niet enkel aan de CG.

Verhaaltje stelt uiteraard ook niet veel voor, de actie is aan de flauwe kant, het enige leuke is het fluo tintje dat de film meekrijgt. Niet dat het er daardoor nu meteen mooi uitziet, maar het geeft de film wel iets fris.

110 minuten is verder veel te lang voor een film als deze, hou het bij 90 minuutjes en zorg gewoon dat het allemaal net wat spectaculairder oogt dan nu het geval was. Weer eentje om snel te vergeten, maar dat was deel 1 natuurlijk ook al.

1.5*

Leuke droge zwartkomische film.

De uitwerking is op z'n minst apart te noemen en duidelijk niet wat nogal wat mensen verwacht hebben. Het begin is erg traag maar het truttige Amerika wordt rustig in de zeik genomen. Net allemaal over the top genoeg om het komisch te maken.

Op het einde komt de film wat meer los wat resulteert in enkele wat bloederige scenes maar ook daar blijft de humor het vooral overheersen. Het is dan ook nooit echt een horrorfilm, eerder een zwarte comedy met een wel erg apart verhaaltje.

Vooral de droogheid waarmee het uitgewerkt wordt is boeiend. Makkelijk om er een platte horror/comedy van te maken maar die piste wordt mooi vermeden. Je zou het bijna zelfs een originele slasher kunnen noemen.

Leuk sfeertje doorheen de film met comedy die gedreven wordt door een nogal absurd uitgangspunt en de serieux waar het mee uitgewerkt is. Had nog iets vinniger gemogen, maar vond het verder uiterst vermakelijk.

3.5*

Na Tsuburo wel een tegenvallertje ook.

Film is wel goed, maar de status van nieuwe Tsukamoto of nieuwe Sogo Ishii is er toch meteen wat vanaf bij Yamada. Sfeertje zit nog wel goed, maar in natuurlijke omgeving staat z'n camera er vaak een beetje loos bij. Ook de editing liep niet echt helemaal zoals het hoort bij dit soort filmpjes.

Het boeit wel, met vlagen visueel interessant, leuke soundtrack, maar na het hoogtepunt dat Tsuburo was, meer van verwacht.

Fijn regisseur, dat wel, genoeg creativiteit, mogen we misschien nog leuke dingen van verwachten, maar dat moet hij iets professionelere films gaan maken.

3.5*

Erg leuk.

Het is duidelijk dat is Jissoji toch maar eens het voordeel van de twijfel moet gunnen. Hij heeft sowieso al een erg hoog gemiddelde als regisseur, maar dat komt deels vanwege deelname aan twee erg sterke anthologies. Maar ook z'n solo werk blijkt toch méér dan voldoende.

Dit deed me wat denken aan Carpenter op de fantasy toer, maar dan met wat leuker materiaal. Beetje in de stijl van de oude horror anime. Jissoji is verder ook een beter regisseur dan Carpenter, waardoor het allemaal wat beter loopt en het er ook een stuk indrukwekkender uitziet. Goed camerawerk, mooie belichting.

Het is eigenlijk maar moeilijk te begrijpen hoe een film als deze zo onderbelicht gebleven is. Het is geen goedkoop genrewerkje, het is ook geen trage lome arthouse cinema, het oogt nog steeds best goed. Je zou denken dat een film als deze mensen toch wel opvalt?

In ieder geval meer dan de moeite. Voor mij blijft bij een film als deze de ouderdom een beetje in de weg staan om nog een hoger cijfer uit te delen, maar heb hier wel dik van genoten. Jissoji is nu echt wel gestegen op de interesselijst, de volgende opties laat ik in ieder geval niet meer door de vingers glippen.

3.5*

Oude komische To.

Vroege jaren '90, toen was er van de stijl waar To uiteindelijk mee bekend is geworden nog niet zo heel veel te zien. Op zich is het een filmpje dat aardig in het tijdsbeeld past. Komisch HK gedoe, dik aangezette humor en acteerwerk en vooral een film die met een vliegende vaart voorbijraast.

In het begin dacht ik nog even dat het een soort van Home Alone met een kindergeestje zou worden (leek wel een vriendelijke Toshio), maar al snel gooit de film er nog een aantal andere verhaallijnen in, om uiteindelijk ergens helemaal anders uit te komen. Mag dat wel, die wilde HK verhaaltjes, houdt absoluut de vaart erin.

Humor best oké, maar HK heeft beter werk in die hoek. Geinig rolletje van Tony Leung, ook grappig om een jonge Anthony Wong (als slechterik uiteraard) terug te zien. Visueel ook best verzorgd, maar da's ook kenmerkend voor de HK films uit die tijd.

Geen echt grootse of memorabele film, maar wel goed vermaak en erg vlot. Is voorbij voordat je er erg in hebt en vult mooi de gaatjes in To's ruime oeuvre.

3.0*

Hah.

Zo'n oertypisch Japans horrortje. Op bepaalde momenten was er echt een enorme overdaad aan dit soort films, ondertussen is de hele hype alweer een tijdje gaan liggen. Vooral daarom is deze nog wel oké als tussendoortje.

Ook omdat het maar 70 minuutjes duurt (en dus zeker niet nodeloos gerokken wordt) en omdat de geest zelf wel net iets origineler is. Doet iets meer denken aan Hiruko the Goblin van Tsukamoto dan aan de traditionele geesten.

De urban legend waarop het allemaal steunt is redelijk random, visueel is het weinig opvallend (behalve dan de manische achtervolgingen), het acteerwerk is oké maar niet bepaald begeesterend. Maar de film vermaakt, spannend zou ik het niet meer durven noemen maar het sfeertje is best wel oké.

Voelt een beetje als het tegenkomen van een oude kennis. Leuk voor even, maar achteraf nog steeds blij dat die hele hype gaan liggen is. Maar voor een keertje, wie er zin in heeft, zeker niet verkeerd.

3.0*

Aardig vervolg.

Al moet je het echt wel in dezelfde lijn als de eerste film zoeken. Het is vooral een herhaling van zetten, waar het achtergrondverhaaltje vooral iets verder uitgediept wordt. Meteen ook het minste deel van de film, Shiraishi verliest zich toch een beetje in het politieonderzoek.

Gelukkig is het een korte film en heeft hij ook niet zoveel tijd om daar volledig verloren in te lopen. Al snel moeten er toch wat moorden komen en dat best Shiraishi gelukkig ook wel. Het monster is nog niks veranderd, de moorden zelf zijn ook in dezelfde stijl, wat gelukkig in de eerste film ook al wel beviel. De matige CG moet je er dan wel bijnemen.

Zeker geen grootse film, maar wie zin heeft in een kort Japans horrortje heeft hiermee een aardig filmpje te pakken. Zou wel de eerste vooraf kijken, want hoewel hier een korte samenvatting inzit is het toch wel handiger om te weten wat er daar juist gebeurd is. En ik zou ze ook niet al te snel achter elkaar kijken, want de twee films lijken wel erg op elkaar.

Tip dus voor de andere 5 gebruikers die het eerste deel al zagen en het tweede deel wel zien zitten als tussendoortje.

3.0*

Niet best.

Maar nu ook weer niet zo slecht als de 0.5* die hier stonden. Ondertussen heb ik wat meer gezien, ben ik daardoor denk ik ook wel net iets milder geworden. Want in vergelijking met de groten uit het genre is dit echt wel een goedkope en triestige bedoening, maar puur op eigen waarde geschat valt het ergens nog wel mee.

Komt omdat het toch redelijk kort is en het ergens nog wel een beetje weet te vermaken. De tekenstijl is beperkt, de animatie karig en het plot stelt echt niks voor. Op de één of andere reden eindigen dit soort films toch steeds op een eiland waar enkele vechters het tegen elkaar opnemen. Maar een aantal geinige personages (zoals de dinos en de kangoeroe) maken het een beetje leuker.

Verfilmingen van 1-on-1 fighting games, een goede combinatie is het nooit geweest. Ook deze Tekken is eigenlijk maar moeilijk aan te raden, maar wie ergens een gaatje van een uur te vullen heeft kan het nog veel erger treffen. Zolang je maar niet al te veel verwacht van deze film.

1.5*

Grandioze film.

De stad in Tekon Kinkurito leeft echt, de verschillende clans en personen die het overwicht proberen te grijpen maken het alleen maar boeiender. Daartegenover de band tussen Shiro en Kuro, twee mooie, interessante personages.

Het blijft een heerlijke film waar je perfect kan verdwalen in de uitzonderlijk gedetailleerde visuals, of gewoon kan genieten van de mooie soundtrack. De animatie is van hoog niveau, de visuele stijl verbluffend en rijk.

Weinig films die zo "volledig" aanvoelen als Tekon Kinkurito, de achtergrond van de film (eerste niet-Japanner die een feature anime regisseert, en dan nog eens bij Studio 4°C) maakt het alleen maar intrigerender.

Geweldige film, indrukwekkend van de allereerste tot de allerlaatste minuut.

5.0* en een uitgebreide review.

Independent filmmaking gone bad.

Wat een vreselijke film is dit. Ik kan er veel en lang over gaan uitweiden, maar volgens mij zegt een simpel stukje dialoog meer dan genoeg over deze film :

Zo'n film is het dus ja. Eén grote, foute joke. Gepresenteerd als serieus drama. Onbekwame acteurs (enkel Davies is te pruimen), vreselijke dialogen, totaal amateuristisch shots + dito soundtrack. De editing lijkt random .. etc etc etc.

Sci-fi geregisseerd door een vrouw. Ik hou van experimenten, maar dit hoeft de komende 20 jaar niet weer denk ik.

0.5*

Matig.

Voor een keertje is de stilering de positieve uitschieter bij een documentaire. Dat gebeurt toch zelden, dus zeker wel het vermelden waard. Er wordt aardig wat tijd gestoken in het audiovisuele, zodat het vertelde verhaal voldoende ondersteund wordt. Zouden meer docus mogen doen.

Maar met de opzet had ik wat meer problemen. Allereerst ligt het er in het begin net iets te dik op dat er "een groot geheim" is. Men blijft daar bijna een half uur omheendraaien, terwijl men wél steeds laten blijken dat er een onthulling gaat volgen. Die onthulling is uiteindelijk wat minder spectaculair, ondanks dat de feiten wél enorm dramatisch zijn natuurlijk. Da's toch niet echt de impact die je wil creëren lijkt mij.

Daarnaast vraag ik me toch ook wel af wat voor mensen zo'n gesprek of onthulling voor een hoop camera wil doen. Ik hoef daar als kijker eerlijk gezegd niet echt bij te zijn. Voer zo'n gesprek eerst privé en maak er dan een docu over, op deze manier voelt het toch ook wat aan als aandachtszoekerij.

Doet weinig af aan het drama dat er zich afgespeeld heeft natuurlijk, ook niet aan het unieke verhaal, maar dit had men toch veel beter kunnen brengen.

2.0*

Magere exorcisme film.

Het probleem is vooral dat de horror compleet niet uit de verf komt. Het hoort nu eenmaal bij een film als deze, maar DeVan wist er zich duidelijk geen raad mee. Het ziet er allemaal redelijk lomp en dom uit, eerder dan dat het eng of spannend is.

Het drama is oké als basis voor een geslaagd horrortje, maar zonder effectieve horror valt ook dat als een kaartenhuis in elkaar. Acteerwerk is niet sterk genoeg en het geheel is best cheesy. Komt daar nog eens bij dat het hele exorcisme ook nog een sof is, een magere kopie van die ene bekende film.

Doet dan ook meer aan als een woensdagavonddrama, met een wat ongezonde Christelijke insteek en een compleet gebrek aan effectieve genre elementen. Echt goedkoop oogt de film niet, maar da's dan ook zo'n beetje het enige. Een erg mager beestje dit.

1.5*

Zeer matig.

Start nog wel redelijk, maar de visuele trucjes schieten al héél snel tekort en wat dan overblijft is een verhaaltje over iemand die samen met een hart een stukje persoonlijkheid erft.

Een wat te pover gegeven, zeker aangezien de film verder absoluut niet spannend, goor, eng of sfeervol is. Het is allemaal aardig standaard, voorzien van wat slecht drama en onvoldoend camerawerk.

Rond het uur was ik het een beetje beu, gelukkig dat het einde er terug wat vaart in weet te brengen. Laatste scene brengt trouwens best nog wat meerwaarde, vond het wel een fijne afsluiter.

Maar in z'n geheel absoluut niet voldoende. Ook als tussendoortje gewoonweg niet goed genoeg.

1.5*

Fijn.

En een goeie film om naast The Forest te leggen, als voorbeeld hoe het wél goed kan. Temple mag dan ook Amerikaans werk in Japan zijn, de mix van beide culturen komt hier véél beter tot z'n recht. Waar The Forest vooral Amerikaanse makelij tegen een toeristisch Japan is, toont Temple veel meer het échte Japan, maar dan met een Amerikaans oog.

Valt ook wel in de credits terug te zien, waar best wat Japanse mensen in key posities te vinden zijn. Ook de cast is aardig, met Naoto Takenaka als uitschieter. Een acteurs die werkelijk de meest uiteenlopende rollen gespeeld heeft, ook hier komt hij goed tot z'n recht, niet in het minst omdat hij gewoon Japans mag praten. Zoals de meeste personages in de film trouwens, geen overdosis krampachtig Engels te bespeuren hier.

Verder is de scope van de film redelijk klein. Eén tempel, de trip er naartoe en de fatale gebeurtenissen, verteld via flashbacks door één van de overlevenden. Weinig extra poespas, vooral veel aandacht voor de opbouw van sfeer. Enkel de overdreven aandacht voor het kindje (en dan vooral op het eind) vond ik wat jammer, Barrett is vanaf het begin al redelijk duidelijk dat het jongetje niet zomaar een jongetje is, om dat dan achteraf nog minstens twee keer expliciet in de verf te zetten was wat van het goede teveel.

Hopen sfeer, een sterke opbouw, een centrale cast die niet irritant is en Amerikanen op locatie met respect voor de bezochte cultuur. Veel meer kan je van een film als deze niet verwachten. Erg fijn horror filmpje, geen meesterwerk maar steekt wel ver boven de gemiddelde horrorfilm uit.

3.5*

Ugh.

Blijkbaar heeft het vele serietjes kijken de kwaliteitsdrempel serieus verlaagd. Dat veredelde TV rommel als dit het zo hoog weet te schoppen gaat mijn petje te boven. Een film in de categorie Rain Man en A Beautiful Mind, maar dan gemaakt voor een warme woensdagavond wanneer iedereen betere dingen te doen heeft.

Al mag Danes wel geprezen worden, ze speelt haar rol vol overtuiging. 't Is geen aangenaam personage, maar doorheen de film wel aardig consistent. Om het positieve af te ronden komen er in het begin een aantal van A Beautiful Mind afgekeken visuele trucjes voorbij om het autistische wat te visualizeren. Niet geweldig maar het brengt wel een klein beetje leven in de boerderij.

Verder een draak van een sentimenteel gedrocht, met als klapper de opperblije koeien die in één of ander fantasiemoment de slachtfabriek ingalloperen. Je houdt het niet voor mogelijk. Het hielp verder ook niet dat de koeienindustrie één van de saaiere onderwerpen is die ik al ben tegengekomen in een film, de boerse en vuile setting helpt daar verder ook niet aan mee.

Mnee, voor iemand die dan zo hard met details begaan is kan ik moeilijk geloven dat Grandin zelf blij is met deze film, een duidelijke geromantiseerd TV-portretje dat teveel op sentiment speelt en de oercowgirl in mij niet warmgedraaid krijgt.

1.0*

Hier kan ik het wel mee eens zijn.

Net als in Funny Games mist Haneke's film elke vorm van geloofwaardigheid. Een makke, doorzichtige en bij momenten gewoon belachelijk constructie van ellende. Het enige wat ik totnutoe uit de man z'n films heb gehaald is dat hij wellicht een stevige fobie heeft van z'n eigen woonst. Moet fijn thuiskomen zijn, elke avond.

Wel fijn dat Haneke geld heeft voor een degelijke cameraman, wat hier en daar aardige shots oplevert. Met het kleurgebruik ben ik het minder eens. Kleurloos bruin != grauw. Eerder saai en emotieloos. Ook het gemis aan soundtrack kan ik niet appreciëren. 't Is al een kale film, wat boeit het om hem nog saaier te maken.

Niet mijn regisseur waarschijnlijk. Komt in de twee films die ik gezien heb over als een depressieve zeur die de waarheid eens via film aan de mensheid poogt de verkondigen. Ik vreet er geen beeld van. Fake boel, 1* voor enkele mooie shots, en een goed acterend kind (dat meisje). De rest van zijn gezeur doet hij in het vervolg maar op z'n eigen donkere zolderkamertje.

Veel minder dan het vorige deel.

Nogal wat interessantdoenerij hier. Vooral de shorts van Denis en Godard zijn snoozefests. Maar ook Menzel en Szabo brengen er niet veel van terecht. Schlöndorff is al iets beter, maar ook daar schiet het allemaal dik tekort.

Radford en Bertolucci brengen aardige shorts, maar dan toch vooral omdat de lengte beperkt is tot 10 minuutjes. Heel veel stelt het allemaal niet voor. Radford sluit vooral het beste aan bij het thema van deze anthology.

Enkel Figgis wist mij écht te boeien. Boeiend om te volgen, leuk gespeeld met tijd en ruimte en niet echt leeg-artistiek zoals de andere shorts vooral overkwamen. Normaal niet zo'n fan van Figgis, maar hier laat hij toch zien meer te kunnen. Niet dat hij alles uit het concept haalt, maar misschien toch maar eens wat gerichter een film van hem uitzoeken.

Als geheel te matig, het Trumpet deel was een stuk interessanter. Gemiste kans, zeker met toch een aantal erg bekende namen aan boord.

1.5*

Onbekend.

Toch apart, want gezien de collectie aan namen is dit geen simpele omnibus. Niet echt mijn "scene" van regisseurs, maar toch allemaal namen met een zeker gewicht. Enkel Erice kende ik niet. Uiteindelijk op deze omnibus uitgekomen door Kaige Chen, maar vond het zeker geen ramp weer eens wat van de rest mee te pikken.

Kaurismäki is echt m'n regisseur niet. Ook dit filmpje vond ik niet te pruimen. Zag er lelijk uit, vreselijk nummer dat in het filmpje verwerkt wordt en een verhaaltje dat me nergens wist te boeien. Een zekere droogheid maakt het nog net niet compleet dramatisch, maar verder helemaal niks aan. 1.0*

Erice vond ik vooral te makkelijk. Gezien het thema is het wel érg cliché om een aantal generaties bij elkaar te zetten. Jammer want op zich visueel wel de moeite. Ook het eindtwistje vond ik aan de goedkope kant. 2.5*

Herzog vond ik het beste uitgangspunt hebben. Intrigerend, al vraag ik me bij hem altijd wel af of het echt is. Na The Wild Blue Yonder ook niet onterecht denk ik. Wat het uiteindelijk ook is, eigenlijk het enige filmpje dat iets intrigerends doet met het thema. 3.0*

Jarmusch is een regisseur met twee kanten. Soms wel tof, maar kan ook echte ondingen maken. Vooral als hij kleur schuwt is het meestal niet om aan te zien. Saaie zwart/wit (alweer), een personage dat niet boeit en verder veel niks. Na 5 minuten leken de 10 minuten plots héél lang te duren. 1.0*

Wenders levert het beste filmpje af. Op zich wel een boeiend regisseur (al is het niet iemand die ik echt héél hoog zie scoren), maar het trippy kortfilmpje is leuk en best grappig. VIsueel leuk (maar niet bepaald mooi) en luchtig, hoewel ook tot op zekere hoogte drukkend. 3.5*

Lee levert dan weer een stukje schaamteloze propaganda af. Los van wat er van waar is heb ik helemaal niks met dit soort docu-duw-het-in-je-strot werk. Jammer dat dat imago hem steeds meer gaat achtervolgen. 1.5*

Uiteindelijk dan Chen, die verrassend genoeg voor de komische noot zorgt. Leuk ideetje dat eenvoudig maar degelijk uitgewerkt wordt. Een vermakelijke afsluiter. 3.0*

Geen verkeerde omnibus dus. Had zeker wat meer ingezeten en vooral Kaurismäki en Jarmusch verknallen het geheel wat, maar daarnaast toch aardige filmpjes van Herzog, Wenders en Chen. Binnenkort maar eens achter dat andere deel aan denk ik.

2.5* voor het geheel.

Geweldig.

Tanaka is weer helemaal terug. In zekere zin is deze film vooral een modernere update van z'n oudere werk, maar dan wel over de gehele lijn. Apart en uniek verhaal, het schiet nog steeds alle kanten uit, visueel wat moderner en ook de cast is wat jonger (al haalt hij wel weer Osugi en Terajima van stal).

Opvallendste vond ik de aanwezigheid van een "lighting director" in de credits. Nooit geweten dat dat een effectieve positie was binnen een film crew. In ieder geval is het effect wel duidelijk merkbaar, want alle lichtjes en lampjes hebben een direct merkbare invloed op het sfeertje. Erg gaaf.

Zo'n film waarbij ik vooraf niet eens twijfelde of het mij wel zou bevallen. Tanaka staat er weer en daar kan ik enkel geweldig blij mee zijn, want het is gewoon één van m'n favoriete regisseurs.

4.5* en een uitgebreide review

Iets meer van verwacht.

Het concept is wel leuk. Vijf kortfilms die hun visie geven op een toekomstig Hong Kong (10 jaar in de toekomst). Het probleem is dat, behalve filmpje 2 dan, ze allemaal zowat met eenzelfde idee aan komen zetten. Het resultaat is dan ook redelijk politiek en weinig subtiel.

China is de grote boeman, zoveel is duidelijk. In het laatste filmpje is het verkopen van lokale eieren verboden, in het derde filmpje heeft het Cantonees het moeten afleggen. En ook in filmpje één en vier wordt de politiek door de mangel gehaald. Op zich niet zo erg dat er zo één filmpje tussenzit, maar 4 is allicht wat teveel van het goede.

Het is daar ook wel actueel natuurlijk en het helpt niet meteen mee dat ik niet echt volledig op de hoogte ben van de exacte politieke situatie daar, maar deze vier filmpjes voegen ook gewoon niet zo heel veel toe, behalve dan wat angstige toekomstbeelden waarbij de identiteit van de HKer niet meer gewaarborgd blijkt. Klinkt in die zin wel redelijk bekend met wat we politiek hier momenteel meemaken.

Enkel het tweede filmpje is een welgekomen afwisseling. Klinisch en bevreemdend, erg apart en het filmpje dat veruit het meeste indruk maakte. Plot blijft nogal vaag, maar de regie torent er metershoog bovenuit. Wong Fei Pang is zeker iemand om in de gaten te houden.

Deze film heeft nogal wat prijzen gewonnen, maar da's altijd iets makkelijker met politiek gewaagde doemverhaaltjes. De filmpjes zelf zijn veelal matig, weinig subtiel en brengen te weinig variatie. De tweede short steekt er ver bovenuit, de vijfde is ook nog wel oké, de rest had beter gemoeten.

3.0*

Wain is een apart mannetje. Z'n humor is duidelijk niet voor iedereen weggelegd, maar dit soort dingen ligt mij eigenlijk wel. Sowieso hou ik van anthologies, al is de opzet hier natuurlijk wel iets anders. Geen verschillende regisseurs of verschillende stijlen, maar de tien verhaaltjes houden in ieder geval wel het tempo erin.

Verder is dit het type humor dat een debiel idee volledig tot op de bodem uitmelkt. Om dit dan te doen met toch wel een sterrencast is best geniaal. Fijn ook dat de cast het gewillig laat gebeuren en lekker meespeelt met deze aaneenreiging van complete onnozelheid. Uiteindelijk slaat het nergens op, je verliest allicht wat extra hersencellen tijdens het kijken, maar dan wel al lachend.

Verder ook net iets leuker om te kijken na 327 dramedies die ook echt wat serieus en ook echt wat romantisch proberen zijn. En met een boodschapje enzo. De volbloed comedy is al een tijdje op sterven na dood, een film als deze komt dan als gelegen. Van het gemiddelde kijk ik eigenlijk niet eens meer op, MM is jammer genoeg een onzinnige referentie als het gaat om pure genrefilms.

3.5*

Beter dan School of Rock.

Al is het maar omdat deze film meer Rock uitdraagt dat rebellie op het Christenschooltje.

Mijn affectie met rock blijft 0. Daar verandert een film als deze helemaal niks aan. Toch zijn de teksten redelijk aanstekelijk binnen de film. Verder ook leuk gepresenteerd allemaal. Fleurig en gek. Af en toe iets té (zoals het Museum, muziekverafgoding die iets te kinderlijk/puberaal is).

Verder wel een aantal geslaagde grappen en enkele leuke cameos (Stiller, Robbins en Reilly). Vond Kyle Gass zelf ook wel over genoeg komisch talent beschikken.

Al bij al vermakelijk, lekker onnozel uitgangspunt dat passend uitgewerkt wordt. Niet te veel melige serieux dus, ook niet op het eind. Duurt verder ook niet echt lang, had ook zeker niet langer moeten duren.

2*, best vermakelijk, al zullen fans van rock en Tenacious D specifiek er waarschijnlijk meer lol aan beleven.

Geen al te beste film.

Heb de serie nooit gezien, al kende ik de franchise wel al. Leek me altijd wel lekker wacky, beetje Project A-Ko of Urusei Yatsura achtig, maar in filmvorm valt dat stevig tegen. Misschien dat de films qua toon wat afwijken, maar vond het een wat povere mix van verschillende elementen.

Verhaaltje is sowieso een mesthoop van allerlei ideeën die nergens ten volle uitgewerkt worden. Personages vond ik ook niet zo sympathiek, al zal dat voor fans van de serie wel iets anders liggen vermoed ik. Het zorgt er voor dat deze 90 minuten toch een redelijk taaie zit worden.

Vooral ook omdat het verder visueel nergens in het oog wil springen. De animatie zelf is redelijk karig, de artstyle nogal hoekig en crude voor een film. Nu zijn dit soort films gebaseerd op series meestal niet de meest indrukwekkende, maar ze hebben het zich toch wel erg makkelijke gemaakt.

Uiteraard is het nooit ideaal om dit soort films te zien zonder voorkennis van de serie, maar een goeie film zet zich daarboven. Dat lukte hier nooit, waardoor het een povere introductie is in de wereld van Tenchi Muyo. Ik heb gezien dat er nog films zijn, maar die laat ik maar even links liggen.

1.5*