Meningen

De spektakelfilms Roland Emmerich begin ik steeds meer te trekken. Deze blockbuster is nog uit het begin van zijn carrière, dus met het over-the-top-gehalte en de overtreffingsdrang valt het mee. Met welbekende SF-elementen als het oude Egypte, portaaltje hier en daar is het prima te behappen. Met de vredelievende, maar ook gewelddadige confrontaties tussen oude en moderne culturen verwacht je een hoop schijtlollige opmerkingen, maar gelukkig bleef dit achterwege. Eigenlijk is er niets aan de hand met deze film, ik geef het een ruime voldoende .

Ja, dat krijg je er dus van hè, als we ruimtevaartscheepjes met allerlei boodschappen de wijde ruimte in sturen. Dan vinden die buitenaardse wezentjes dat en besluiten maar eens een bezoekje te brengen aan onze planeet. Om specifiek te zijn eentje dropt bij Karen Allen, wiens echtgenoot (Jeff Bridges) onlangs is overleden. Geen nood, de alien muteert naar Jeff Bridges en dan wordt de film pas echt tof.

Onze buitenaardse vriend kan alleen I can't get no Satisfaction zingen (geleerd van die gouden plaat van de Voyager), maar voor de rest gedraagt ie zich als een sociaal onaangepaste autist, die gedurende film van alles leert over het reilen en zeilen op aarde, geholpen door Karen Allen natuurlijk. Jeff Bridges acteert dit opvallend goed. Dit soort rollen kunnen tegenvallen en flauw zijn, maar hier pakt het erg komisch uit. Voor de rest loopt de film lekker door en heeft een toffe synthesizer-soundtrack.

Ik had alles van Eisenstein gezien behalve deze film/docu. Echt heel opzienbarend is het niet. Staroye i Novoye duurt vooral lang. In het begin worden een stel verweerde gezichten in beeld genomen, die jammeren over hun miezerige bestaan op het platteland. Maar de Sovjet-autoriteiten beiden uiteraard een oplossing.

Afijn, op de helft van de film floreert er een boerengemeenschap, dat alleen nog een traktor nodig heeft. De tweede helft gaat voornamelijk daarover. Een jongedame wordt in deze queeste gevolgd en tsja dat is het dan... De film had dus wel wat korter in lengte mogen zijn. Voor de rest toch nog behoorlijk wat kunstzinnige shots en vette montage gezien, zoals je gewend mag zijn van Eisenstein. Op de opzichtige en matig vertelde propaganda na, was het dus nog wel door te komen.

Na het Showgirls-debacle in 1995 kwam Paul Verhoeven twee jaar later met een nieuwe film, die als maatschappij-kritisch gezien moest worden: de spectaculaire science-fictionfilm Starship Troopers. Waar Showgirls opzichtig faalde als satire, wist Verhoeven bij Starship Troopers wel de juiste snaar te raken.

Starship Troopers gaat over een futuristische wereldmaatschappij, waarbij voor enige diepgang maar weinig ruimte is. Dit blijkt al gauw uit het eerste deel van de film, waarbij de kijker geïntroduceerd wordt met twee oppervlakkige scholieren (Van Diem en de hotte Denise Richards) die bijna klaar zijn met hun middelbare opleiding en zo hun kleine liefdesprobleempjes kennen. Het meest kenmerkend van het eerste deel van Starship Troopers is het soaperige triviale plot, opgevuld door simpele dialogen met amusante oneliners.

Gedurende de film verandert het karakter van een 90210-kloon echter steeds meer in een ordinaire SF-actie-film met als doel het uitschakelen van arachnides (een stel uit de kluiten gewassen insektensoorten) uit te schakelen. Hoe het zover heeft kunnen komen, wordt nooit helder, wel is het duidelijk dat ze vervelend zijn. Hun habitat is ergens ver weg in het melkstelsel, maar ze weten wel Buenos Aires, de woonplaats van de twee hoofdpersonen, met een meteoriet-bombardement met de grond gelijk te maken. Iedereen wordt door korte propaganda-bytes opgeroepen om hun deel te doen in het uitroeien van deze bedreiging vanuit de ruimte. Zelfs de allerjongsten worden aangespoord om insecten dood te stampen.

Gemakkelijk gaat het hele vechtgebeuren overigens niet. Verschillende bijfiguren leggen het loodje en de insecten snijden kwistig in de lichamen, waarbij diverse bebloede ledematen door het beeld heen vliegen . Voor dit soort extreem geweld kun je natuurlijk wel terecht bij Paul Verhoeven, die wederom zijn eigen stempel wist te drukken op deze film. In de lijn van het kazige plot komen Johnny en Carmen tijdens hun missie elkaar uiteraard toevallig een paar keer tegen in de meest penibele situaties. Vooral de opbouw naar de climax en het einde van de film is onthutsend simpel, maar stiekem ook ontzettend grappig.

Met Starship Troopers levert Paul Verhoeven een boeiende kijk op een futuristische maatschappij, die als doorgeslagen militaristisch bestempeld kan worden. De film is gelardeerd met propaganda-news-flashes en uitspraken als "The only good bug is a dead bug" worden klakkeloos geaccepteerd en overgenomen. Opvallend zijn de parallellen die met het vroegere buitenlandse beleid van de Verenigde Staten getrokken kunnen worden. Voor grijstinten bestaat namelijk geen ruimte. Met Zwartboek zou Verhoeven opnieuw dit thema behandelen: wat is nu eigenlijk 'goed' en wat 'slecht'? Deze ondertoon zorgt ervoor dat Starship Troopers zo geweldig is. Je ziet inderdaad fantastisch geschoten actie-pulp met op en top sfx maar daaronder zitten allemaal verwijzingen naar een samenleving, die schijnbaar toch niet zo perfect lijkt te zijn.

Magere voldoende voor het kliekje Stiller, Wilson, Ferrell en Vaughn. Ik loop nooit met ze weg en ook in deze film zaten meer ergernisopwekkende dan geslaagde grappige momenten. Maar het jolige jaren '70-sfeertje en Snoop Dogg (hehe ) maken veel goed.

Erg prettige independent-film, die net als de hoofdkarakters boeiend en een tikkeltje eigenzinnig is. De hoofdpersoon is een mensenschuwe, op het eerste gezicht norse dwerg (Dinklage), die na een erfenis op het platteland gaat wonen en komt daar in contact met nieuwe mensen. De relatie tussen de dwerg met een hotdog en koffie verkopende Cubaan is vooral eenrichtingsverkeer van laatstgenoemde: wat een spraakwaterval is het ook . Het contact met een kunstenares gaat iets gemakkelijker, maar ook daar behoudt de dwerg in eerste instantie zijn defensieve houding. De twee bedoelen het allemaal goed, waardoor je als kijker niet meteen de sympathie van de dwerg krijgt.

Ben hoe dan ook benieuwd naar meer werk van Thomas McCarthy en dit soort recente independent films. Heb er de laatste maanden jammer genoeg echt te weinig van gezien.

Deze Keaton wordt steeds beter en spectaculairder. In het begin deed het nogal routineus en flauwtjes aan, maar de laatste scenes (en dan doel ik met name op het stormachtige slot) zijn supergaaf om te zien en bovendien ook knap uitgevoerd. Op de valreep een vier sterren-score!

Poeh, niet de meest gemakkelijke film om te zien, maar wel een aardige desondanks. Het verhaal is wat aan de simpele kant. Een streng-gelovig boerengezin uit Mexico, dat een vreemde van het Duits afgeleide taal (Plautdietsch) spreekt wordt verscheurd als de vader op een andere vrouw verliefd lijkt te zijn. Niemand lijkt gelukkig met de situatie. Tegen het eind komen er wat wendingen die het verhaal toch nog interessant weten te maken.

Stellet Licht verloopt uiterst traag, maar ik vond het niet storend. Er was genoeg te beleven uiteindelijk, bijvoorbeeld de schitterende cinematografie, die Reygadas op het scherm tovert. De landschappen en de slotscene zijn echt prachtig in beeld gebracht. Ook de sfeer van een kil huishouden vond ik erg overtuigend. En ohja en dan vergeet ik bijna nog een jofel muzikaal intermezzo van Jacques Brel. Beetje awkward, maar vond het wel geinig. Een ruime voldoende lijkt me hoe dan ook op zijn plaats .

Heeft op zich nog wel wat humor, die aanslaat, maar op een gegeven moment worden Ferrell & Reilly als Step Brothers wel heel kinderachtig. Na een tijdje had ik de film ook wel gezien. Door toch nog wat geslaagde scenes (vooral in het begin) alsnog een voldoende.

Aankleding oke, maar van deze film is me daarbuiten weinig bijgebleven. Ik herinner me dat het verhaal nogal onduidelijk was. Een herkijk doet de score waarschijnlijk zakken vrees ik.

Wie een pijnlijke oefening in niet-grappig-zijn wil zien, moet dit maar eens kijken .

Die Masina zorgt wel voor irritatie door haar naïviteit en andere stupiditeiten: waarom blijft ze zo lang bij die etterbak van een Zampano? Nu speelt ze zelf iemand die niet helemaal 100% is. Dus dat moet ik haar maar vergeven. Verder wel een treurige film, die nergens echter mij wist te ontroeren.

Mooie film en idd het tempo is behoorlijk traag en het verhaal simplistisch. Maar dat geeft juist kracht aan de film. Met een grasmaaier op pad gaan, gaat immers ook niet bepaald snel. Ik had zelfs op bepaalde momenten het idee dat Alvin Straight te snel handelde, zoals bijvoorbeeld in die scene waarbij die vrouw een hert aanrijdt en hij van de grasmaaier klimt.

Op zich wel een leuke film met karakters, die telkens bizarre onlogische acties uithalen. Ze zijn niet altijd even snugger en dat zorgt voor grappige situaties zo nu en dan. Alleen jammer dat het stemgeluid van de dove Yaya op den duur gaat irriteren, maar ja daar kan je ook niks aan doen als je doof bent. Sommige stukjes muziek doen trouwens aan Yann Tiersen denken, terwijl zijn Amelie-muziek van een paar jaar later is . 4*

Leuk leuk! Deze tragekomedie met de naar autisme neigende Will Ferrell en de liefstoere Maggie Gyllenhaal. Het mindfuckgehalte is helemaal top en wordt mooi in de film verwerkt. Naast de humor rondom Will Ferrell vond ik de relatie tussen schrijfster en haar assistent erg grappig en leuk uitgewerkt. Het einde vond ik trouwens

wel heel aardig gevonden (zeker beredeneerd vanuit het schrijfster-perspectief) en de kritiek daarop snap ik niet heel goed.

Beetje zuipen, beetje gokken, veel meer doen de twee vrienden Eddie en Willie in New York niet. De verveling wordt zelfs niet doorbroken wanneer een nichtje van één van hen uit Boedapest komt. Zij is op doorreis naar haar tante in Cleveland en heeft daar tenminste een baantje, maar ook dat is zo saai als wat. Samen met zijn drieën proberen ze de sleur te doorbreken en naar Florida te gaan en kijken of dat nog wat is.

Die films van Jim Jarmusch mag ik wel. Hij weet altijd er altijd iets heel droogkloterigs van te maken en dit keer is dat extra knap omdat de hele film iets lethargisch over zich heen heeft. Er gebeurt namelijk erg weinig en het is ook heel minimalistisch gefilmd, maar toch blijft het boeiend door de grappige dialogen en situaties. Dikke 4 sterren dus!

Edward G. Robinson als detective (inclusief lange overjas) en Orson Welles als gezochte oorlogsmisdadiger, dat is een recept voor een topfilm, zou je zeggen! Is het niet helemaal geworden, maar desondanks is The Stranger nog wel aangenaam om te zien. Het jammere alleen vond ik dat meteen vanaf het begin alles behoorlijk uitgekauwd is. Iets meer raadselachtigheid had gemogen, want al vrij vlot snappen de twee hoofdrolspelers (en de kijker ook) van elkaar hoe de vork in de steel zit. Verder is het adequaat gemaakt, zoals je van Welles gewend mag zijn. De climax zie je van mijlenver aankomen, maar toch heel alleraardigst.

Erg suf is dit allemaal, zelfs de heren van MST3K weten hier niet echt iets tofs te bedenken. Het idee van het plot is wel grappig bedacht, maar het kan nergens boeien. Slecht is het ook weer niet helemaal, dus vandaar 2,5*.

Ik blijf ook maar steeds de loftrompet steken voor de Hitchcock, want donders! Dit is toch ook weer een geniale film, misschien wel een van de geniaalste! De cast is gevuld met relatief onbekende namen en dat is ook wel eens leuk om te zien. Robert Walker springt er duidelijk bovenuit door een ziekelijk irriterend (en tegelijk boeiend) personage neer te zetten. De spanningsopbouw naar het einde is ook ouderwets goed.

Okeeje film van Peckinpah die met Straw Dogs een western in een modernere setting heeft gemaakt. Dustin Hoffman is met zijn vrouw geëmigreerd naar het Engelse platteland en worden daar niet zo jofel ontvangen. Vooral de laatste scenes zijn leuk en spannend om te zien .

Twee lichtpuntjes: Kylie Minogue (wat een babe!) en Blanka (mijn favoriet uit het spel!) had wel een grappig rolletje. Tegelijkertijd hebben helaas vrijwel alle karakters van die rolletjes, waardoor het weliswaar een feest van herkenning is, maar echt veel diepgang heeft deze film natuurlijk niet . Het draait rond Kolonel Guile die het opneemt tegen de slechterik Bison. Het is af en toe bespottelijk wat voor verwikkelingen en dialogen je te verduren krijgt. En dan is het nog extra teleurstellend dat er geen echte epische één-op-één-gevechten zijn, laat staan dat alles afgesloten wordt met een sonic boom.

Die clash tussen de acteerstijlen is nog nooit zo overduidelijk in beeld gebracht als in deze film. Marlon Brando, de moderne method-actor, vs. Vivian Leigh, de typische ouderwetse truttebol, die nog erg goed te vergelijken is met Gloria Swanson. De film komt er hoe dan ook mee weg. Jammer dat de film niet teveel concentreerde op Marlon Brando desondanks, sommige Leigh-scenes waren wat saaiig. 3,5*

Mêh, lamme komedie met Bill Murray. Ik vind hem hier niet zo top, maar dat ligt meer aan het schijtlollige verhaal waarbij hij samen met een kameraad het leger ingaat. Dit levert veel puberale onderbroekenlol en opmerkelijk veel bloot op. Het slot met de eindbattle tegen de communisten was een lichtpuntje in de verder heel matige film.

Ha, weer eens een sterke en mooie film van Herzog gezien! Hij schreeft Stroszek speciaal voor Bruno S., iemand die in Jeder für sich und Gott gegen alle (ook van Herzog) ook al zo'n mooie rol en indruk wekte. In deze film wordt hij vrijgelaten uit de gevangenis en probeert het leven in Berlijn weer op te pakken met Eva, een vriendin van hem. Dit lukt alleen niet, want ze worden continu lastiggevallen door pooiers. Via een oude seniele buurman vluchten ze met hem samen naar Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden! Maar of dat nou zo'n goeie keus is? Alleen Eva kan Engels en de andere twee kunnen maar niet aarden. Anyway, ik vond het dus een goede film met sterk acteerwerk, intrigerende scenes en een nogal tof einde.

Wauw, de CGI en de gehele productie zien er goed en mooi uit! Eind jaren '90 maakten die technieken echt een vogelvlucht en dat zorgt ervoor dat scenes zoals die zeilrace of in het riool er jofel en overtuigend uit zien. Dat overtuigende kan niet gezegd worden van het verhaal wat Stuart Little vertelt, maar goed daar is het uiteraard een kinderfilm voor. Het einde is ook ietwat rommelig in elkaar geflanst met een nogal problematische rol voor de huiskat Snowbell. Anyway het werd net iets te kinderachtig om deze film met een voldoende te waarderen.

Toch niet helemaal geweldig, die nieuwe film van Snyder. Uiteraard ziet het er bijzonder kek uit, maar het overgestyleerde stijltje moet je maar liggen. Ik kan het nog wel trekken, maar raak wel steeds meer verveeld erdoor. Zeker wanneer de cast op acteervlak niet wat extra's kan brengen. Verhaaltechnisch vond ik de film trouwens erg wankelen. De vreemde structuur komt enigszins verrassend over, maar vond het eigenlijk maar matig gevonden uiteindelijk.

Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden, maar ik denk dat ik het toch een okee oordeel ga geven. Na Sud Sanaeha is dit de tweede film van de Thaise regisseur Weerasethakul zie en zijn manier van filmen vind ik best aangenaam. Hij neemt rustig de tijd voor de scenes en in deze film weet hij ook het land Thailand prima te promoten met mooie plaatjes.

Verhaaltechnisch vond ik Sud Pralad helaas wat matig. Het eerste deel is meer een registratie van ondermeer een romance tussen twee jonge mannen. Het tweede deel staat compleet los van het eerste deel. Het is een mythisch-achtig verhaal met een soldaat die op zoek gaat naar een in een tijger veranderende shamaan. Dit sprak wel meer tot de verbeelding. Sommige beelden (zeker tegen het eind) zagen er ook verbluffend uit. Al met al is het niet super, maar wel de moeite om eens te zien .

In de nieuwe 'The 21st Century's Most Acclaimed Film'-lijst, de 21e eeuw tegenhanger van de beruchte TSPDT-lijst, staan opvallend veel films van Apichatpong Weerasethakul (ja, ik heb deze naam gekoppiepeest). Ik had nog nooit van deze Thaise regisseur gehoord, maar dacht 'Vooruit, laat ik een film van hem een kans geven'. Sud Sanaeha is een heel minimale film geworden over een oudere vrouw en een jonger koppel, waarvan de man een illegale Birmees is.

De film is meer een registratie van wat gebeurtenissen, dan dat er echt een verhaal inzit. Zo krijgt de kijker superlange shots voorgeschoteld van een autorit of dat de twee hard zitten te chillen in de Thaise jungle. Het neigt qua stijl naar Tarkovsky. Ik vond het in ieder geval best oke om te zien, ook omdat het nog erg mooi en rustig gefilmd is.

Beetje jammer dat ik onlangs Duel ook van Spielberg gezien heb. Deze film tapt weliswaar uit een ander vaatje, maar ook hier is een kat en muis-strijd gaande op de wegen van Amerika. Een hysterische Goldie Hawn en haar nuchtere vriend zijn samen met een gekidnapte politie-agent op de vlucht vanwege hun kind dat volgens Hawn ten onrechte bij pleegouders is ondergebracht. Op een gegeven moment wordt het allemaal ongeloofwaardig met zo'n lange karavaan politieauto's en andersoortig gevolg die het trio achterna gaat.

Beetje vechten, beetje dom en stoer lullen, dat is Suicide Squad in een notendop. Ik kreeg het gevoel dit (groep diverse freaks strijden tegen de slechterik) allemaal wel eens eerder gezien te hebben, maar dan stukken beter zoals bij The Avengers of X-Men. Het deed me niet zo veel en ik vond de karakters ook niet likable. Tsja, dan wordt het lastig om dit echt leuk te vinden.