Meningen

Louis de Funès en de reis naar Spanje

Ik had Taxi, Roulotte et Corrida hier al eens opgezocht op MovieMeter maar het viel me op hoe weinig stemmen er eigenlijk waren op de film. Misschien ligt het aan de ouderdom van de film, de bekendste films van de Funès zouden pas zo'n 6 jaar later uitkomen, maar het is duidelijk dat de film niet moet onderdoen voor de rest van de carrière van de Fransman.

Het is de eerste keer dat ik de acteur in zwartwit zie (in Le Gendarme was dat ook maar dat begin heb ik indertijd gemist) maar het heeft voor de rest geen effect op de film dus daar zul je me voor de rest niet meer over horen. Op de een of andere manier voelt dit anders aan dan de meeste van de films die ik van de Funès heb gezien. Het is iets 'gewoner' om het zo te noemen want deze keer komen er geen ontvoerde staatshoofden, aliens, bevroren grootvaders of dergelijke aan te pas. Neen, Taxi, Roulotte et Corrida is een film over een doodgewone familie die midden in een misdaad terecht komen en daar compleet geen besef van hebben. Het geeft in ieder geval een leuke opzet voor een aantal komische situaties en Hunebelle weet daar mooi gebruik van te maken. Van mij had de film mogen eindigen na het partijtje knokken in de nachtclub maar bon, het uiteindelijke einde heeft ook zijn charme.

Er is tot nu toe geen enkele film van de Funès geweest die boven de 3.5* uit kwam maar daar brengt deze film, na zo'n 12 films, eindelijk verandering. Waarom? Omdat een komedie die gebruik maakt van één komisch acteur meestal bij mij wel als vermakelijk wordt beschouwd maar dat ik toch nog een tweede persoon nodig heb die als klankbord kan dienen. Zeppo Marx van de Marx Brothers, Abbott & Costello, Laurel & Hardy, ... En hoewel ik de tirannieke Fransman wel enorm kan waarderen, had ik altijd de indruk dat er nog net iets miste. Wel, dat gemis is verdwenen met de toevoeging van Buster Keaton look-alike Raymond Bussières. Hij heeft bij vlagen een erg leuke chemie met de Funès (die hier trouwens wel weer erg goed op dreef is) en het geeft de film net dat beetje extra. Jammer wel van Guy Bertil die de zoon van Maurice speelt want dat gestotter kwam op den duur wel wat mijn keel uit. Men maakt ook gebruik van de vertrouwde formule om naast al dat mannelijk geweld een mooie blondine te casten. Véra Valmont voldoet aan die beschrijving en het is leuk om te zien hoe ze de Funès rond haar vinger draait.

Een aantal geweldige scènes, een flamenco dansende Louis de Funès mag je gewoon niet missen, en een leuk verhaal zorgen ervoor dat Taxi, Roulotte et Corrida het beste van de Fransman is wat ik tot nu toe heb gezien. Ik blijf ze toch graag zien, die Louis de Funès films.

4*

Team America: World Police

South Park heb ik nooit echt geweldig gevonden, leuk om eens een aflevering van te zien en BASEketball is van hetzelfde al is die wel amusanter om naar te kijken dan naar South Park. Dit is zonder twijfel het slechtste van die drie.

Team America bevat een aantal redelijke scènes (die sexscène o.a.) maar over de gehele lijn zijn de moppen echt slecht. Laten we een organisatie nemen, er een naam op plakken waardoor de afkorting de letters fag vormen. Hilarisch maar voor aan de grappen te geraken moet je eerst door de verschrikkelijke irritante poppen kijken die een soort van Thunderbirds parodie moeten voorstellen. Er zal wel veel werk zijn in gekropen maar dat betekent niet dat het geweldig is.

Neen, in het vervolg ga ik Trey Parker en Matt Stone toch links laten liggen.

1*

Smash!

Team Spirit is zo'n film waar ik toch goede herinneringen aan heb. De DVD was sowieso één van mijn zelf eerst gekochte DVDs en in die periode kwamen dan ook nog eens de twee televisie seizoenen en de sequel uit. Vreemd genoeg moest de film het hier doen met een ietwat lage stem, was 3*, en dat verbaasde me eerlijk gezegd. In het chronologisch doorlopen van het oeuvre van Jan Verheyen kom ik hier natuurlijk niet onderuit en met toch een zekere verwachting opgezet.

Fijn dan ook dat dit nog altijd een erg fijne film blijkt te zijn, al heb ik trouwens nooit het Nederlandse origineel gezien. De fratsen van Eric en zijn medespelers zijn herkenbaar en de wisselwerking tussen drama en humor gaat regisseur Verheyen goed af. Nog altijd niet perfect in elkaar overlopend (net zoals Alles Moet Weg niet altijd de juiste verhouding wist te vinden en ik vond hier de verhaallijn rond de geaardheid van Eric wat geforceerd), maar het stoorde me hier minder. Wat overblijft is een film rond voetbal, waar eigenlijk bijzonder weinig gevoetbald wordt, en die zich eigenlijk nog het best laat omschrijven als een coming-of-age film. De grote thema's (liefde, dood, vriendschap, ...) worden in ieder geval niet uit de weg gegaan en dat werkt wel goed in combinatie met zo'n teamsport. Kan zijn dat het voor een groot stuk nostalgie is, maar blijf dit qua sfeerbeeld één van Verheyen's beste feelgoodfilms vinden.

Vooral ook wel voor een groot stuk vanwege de cast. De drie prominente rollen uit Alles Moet Weg (Peter Van Den Begin, Stany Crets en Bart De Pauw) hebben een cameo/bijrol (De Pauw schreef zelfs het scenario mee) en ook onder andere Filip Peeters en Marc Van Eeghem zijn nog even te bewonderen in een leuke bijrol. Sowieso erg veel bekende koppen die hier rondlopen, maar de focus ligt gelukkig wel op de 6 vrienden. Michael Pas blijft een uitstekende acteur voor dit soort rollen en ook Tom Van Landuyt, Geert Hunaerts en Mathias Sercu doen hetgeen wat van hen verwacht wordt. Axel Daeseleire vervalt misschien iets teveel in een karikatuur, net zoals Dimitri Leue, maar ook dat blijkt nog wel te werken. Met onder andere Tine Reymer en Tania Kloek heb je ook nog wel een vermakelijke vrouwelijke cast.

Benieuwd naar deel II in ieder geval, al zou ik liever misschien het eerste seizoen van de serie er nog tussen pakken. Alleen geen idee of dat dat ooit is uitgebracht geweest.. In mijn herinnering gaat de verhaallijn daar wel verder maar bon, zo'n drama zal dat ook weer niet zijn mocht ik opeens aan de sequel beginnen. Alles Moet Weg is nog net dat tikkeltje beter, maar dit is toch één van de leukste films in het oeuvre van Verheyen.

3.5*

De sequel op de serie die een sequel op de eerste film was

De eerste Team Spirit blijf ik nog altijd één van de leukste films van Jan Verheyen vinden. Waarschijnlijk omdat ik zelf een tijdje in een (zaal)voetbalgroepje heb gevoetbald, blijkbaar de janetten van de voetbalsport als je de film moet geloven, maar er hangt een erg fijne kameraadschappelijke sfeer doorheen de film die ik wel leuk vond. Indertijd heb ik de reeks die tussen deze film en de voorganger zat wel gezien, maar vond ze niet direct opnieuw en hoopte ergens dat het niet onoverkomelijk ging zijn om hier aan te beginnen zonder de serie fris in het geheugen te hebben.

Niet noodzakelijk inderdaad, maar misschien wel handig om de tijdssprong tussen Team Spirit I en Team Spirit II te begrijpen. Er zijn een aantal liefjes bijgekomen, en vooral veel baby's, maar verder is het echter meer van hetzelfde. De grote thema's komen ook dit keer weer aan de beurt, maar het voelt allemaal net wat minder aan. De mix tussen het plezier van de groep (in de vorige film werd al heel weinig gevoetbald, hier raken ze amper een bal aan) en het omgaan met ouder worden komt hier dan ook minder goed uit de verf. Sowieso ook jammer dat er wordt opgebouwd naar die match met ex-voetballers zoals Leo Van der Elst en dat die match gewoon niet getoond wordt. Nu kan ik me voorstellen dat zo iets lastig te filmen is, je bent aangewezen op het talent van je acteurs en naar ik heb gehoord zijn daar geen grote voetbaltalenten aan verloren, maar de bal vliegt omhoog en dan krijg je een shot van het scorebord. Oogt toch wat slordig als je het mij vraagt.

Bart De Pauw (die mee aan het scenario van de eerste Team Spirit schreef en daar ook een cameo als scheidsrechter had) heeft aan het begin van de film nog een cameo van een dokter tijdens de bevalling. Geen goede opener en vooral een erg pijnlijke scène waar elke joke zijn doel mist. Gelukkig wordt het beter wanneer de vriendengroep voltallig in beeld komt, want die blijven toch erg leuk op elkaar ingespeeld. Ook nog de obligatoire cameo van de Buffalo Boys uiteraard, wat is een Team Spirit film zonder, en verder nog een interessante nieuwkomer in de vorm van Tom Van Bauwel. Vond hem al leuk in het langspeelfilm debuut van Verheyen (Boys) en hij doet zijn rolletje van eikel uit Ad Fundum hier lichtjes over.

Mjah, misschien mis ik iets doordat ik de tussenliggende serie heb gemist (het verhaal van Eendracht Vooruit is trouwens nog niet ten einde doordat er nog een serie die als sequel op deze film dient werd uitgebracht) maar dit voelt vooral als een wat verplichte sequel die op elk aspect minder is dan zijn voorganger. De volgende Verheyen film is opnieuw een voetbalfilm, ben benieuwd.

Nipte 3*

I look like something you give to your kid when you tell 'em Grandma died

Ik had de trailer van het regiedebuut van de maker van Family Guy al een paar keer gezien maar ik had nooit echt de behoefte gehad om er eens werk van te maken om de film te zien. Oké, het leek wel een leuk concept te zijn maar met komedies is het toch praktisch altijd het geval dat de beste jokes in de trailer zitten dus voor mij drong het allemaal niet. Het was dankzij een goede kameraad die deze film graag wou zien dat ik hem uiteindelijk meekeek en hoewel ik Family Guy niet meer zo schitterend vind als vroeger, bewijst MacFarlane hiermee toch dat hij het nog altijd niet kwijt is.

Want Ted is een erg vermakelijke film geworden en dat is vooral te wijten aan het leuke titelpersonage. Nu vind ik de parodie van een jongen die een kerstwens mag doen sowieso wel geslaagd als opzet maar de tot leven gekomen teddybeer is vulgair, grof en noem maar op en dat geeft gewoonweg een paar heerlijke momenten. Werkelijk iedereen in de film wordt wel op een bepaald moment in de zeik gezet (ik kwam niet meer bij met de opmerkingen van Ted ten opzichte van dat klein dikkerdje) en de film behoudt een goede vaart waardoor je je nergens verveelt. Beetje zonde van het hoge cliché gehalte, ik had een leukere fuck you gevonden mocht Ted het echt niet overleven, maar daar kan ik op zich nog wel mee leven. Al is het maar vanwege een paar geweldige scènes zoals het feestje met de enige echte Flash Gordon. Schitterend wanneer die opeens met die Aziaat en zijn gans begon te vechten.

Het personage Ted komt trouwens visueel een stuk beter tot zijn recht dan ik had verwacht. Natuurlijk wordt er compleet geconcentreerd op CGI, dat is hier ook echt wel nodig want dit kun je niet oplossen à la Jim Henson style, maar de interactie oogt vrij realistisch. Geen idee hoe MacFarlane en de zijnen het hebben opgelost maar in ieder geval chapeau. MacFarlane is als stem van Ted ook erg geslaagd trouwens. Van Mark Wahlberg ben ik niet direct een grote fan maar ik heb er in ieder geval ook geen apathie tegen. Op basis van Ted zou ik hem dan ook geen andere rollen in komedies willen zien verkondigen maar gelukkig werkt de combinatie met de digitale teddybeer wel vrij goed en heffen de twee elkander op naar een hoger niveau. Mila Kunis is zoals gewoonlijk weer vrij solide maar tegelijkertijd ook niet bijzonder. Al sinds Friends en 10th & Wolf een grote fan van Giovanni Ribisi maar ik had wel meer verwacht van zijn rol. Leuke verrassing in ieder geval want ik wist niet dat hij hier in meespeelde maar ik heb hem al beter geweten. Heerlijke bijrol ook nog van Sam J. Jones en de voice-over van Patrick Stewart is ook nog geslaagd te noemen.

Geheel tegen verwachting in me goed geamuseerd. Nu ben ik om de een of andere reden altijd wel wat guller voor een komedie als ik hem met meer mensen zie maar Ted heeft me toch een aantal keer goed doen laten lachen. De kracht van de film zit hem dan ook vooral in het titelpersonage en natuurlijk Flash Gordon.

Kleine 4*

Cowabunga!

De Turtles zijn altijd al een vorm van jeugdsentiment geweest. Ik heb nooit, of ik kan het me toch niet meer herinneren, de televisieserie gezien maar mijn broer was er grote fan van en er slingerden dan ook veel speelgoed en comics van de vier schildpadden in huis rond. De eerste 2 films waren gemakkelijk te vinden maar om de één of andere bizarre reden was deze extreem moeilijk te vinden. Althans tot we de DVD van DFW op een rommelmarkt vonden voor een spotprijs. Toen direct meegepakt en een paar dagen geleden eens opgezet.

Ik kwam tot de conclusie dat ik van dit deel eigenlijk bitter weinig heb gezien. Ik kan me nog veel scènes herinneren uit de 2 sequels maar dit was toch grotendeels allemaal nieuw. Op zich niet slecht natuurlijk want zo'n nieuwe kennismaking is toch altijd een leuke trip naar memory lane. Ik zei het daarjuist al dat ik nooit echt de serie heb gevolgd dus ik heb geen idee of dit enigszins trouw is gebleven aan de comics en/of serie maar ik moet zeggen dat het wel allemaal leuk wordt gebracht. Barron geeft ons een redelijk duister verhaal maar wel één dat overduidelijk de charme van de Turtles niet verwaarloost. De film blijft natuurlijk een kinderfilm en de moralistische toon is niet te ontwijken maar het viel me nu pas op hoeveel verwijzingen er eigenlijk naar andere films in zitten. Figuren zoals James Cagney en Rocky worden heerlijk geparodieerd en hiermee heeft de film een aantal erg leuke randzaken die je als volwassene apprecieert en waar je als kind compleet overkijkt. Toen de film halverwege was, viel me ook op hoe goed de Turtles zelf eigenlijk zijn gemaakt. Het zijn gewoon mannen in schildpadpakken maar de manier waarop hun monden bewogen intrigeerde me enorm. Ik vroeg me af hoe ze het deden en toen de aftiteling draaide, dan zag ik de enige naam verschijnen die dit had kunnen afbrengen, Jim Henson. De man gaf ons al shows zoals The Muppets, films zoals Labyrinth en The Dark Crystal. En eigenlijk moet je dan weten dat ik voor kort nog nooit van Henson had gehoord. Het was dankzij de documentaire Inside the Labyrinth dat ik het kunnen van de man begon te appreciëren en mijn respect is groeiende. Ik weet nog altijd niet goed hoe hij het heeft gedaan, ik vermoed met een vorm van stop animation, maar het ziet er in ieder geval erg mooi uit.

Eigenlijk is het wel triest. Je zit uren, dagen, zelfs maanden half te verstikken in een dompig kostuum en mensen hebben totaal geen idee wie je eigenlijk bent. Daarmee waarschijnlijk dat Barron 4 kleine bijrolletjes heeft gegeven aan de 4 Turtles acteurs. Ze doen het in ieder geval goed, de bewegingen zien er vlot uit en de gevechten komen een stuk minder houterig over dan ik had verwacht. Voor de stemmen hebben ze ook andere acteurs gebruikt maar dat merk je eigenlijk helemaal niet. De 4 Turtles spatten van het scherm en komen geloofwaardig over, in de mate van het mogelijke natuurlijk. Dat kan jammer genoeg niet echt gezegd worden van Judith Hoag die de rol van April op zich neemt. Van ver gezien lijkt ze redelijk hard op de April die ik mij kan herinneren (inclusief gele regenjas!) maar soms kwam ze simpelweg niet over. Jammer maar gelukkig wordt dit in de latere delen wel rechtgezet. Soit, ze is niet slecht maar het kon beter. Dat hoeft niet gezegd te worden van Elias Koteas die de rol van Casey Jones op zich neemt. Dat heb ik altijd al een enorm cool personage gevonden en Koteas speelt dan ook met verve. Sowieso is de rest van de cast eigenlijk van een hoog niveau, wederom iets wat ik niet had verwacht in dit soort films. James Saito is uitstekend gecast als Shredder en ook heel de Foot bende zit vlotjes in elkaar, zelfs de kinderen komen het meeste van de tijd geloofwaardig over.

Erg leuke film. Geen idee waarom ik dit vroeger nooit even veel heb gezien als de vervolgen want op zich zit de film vol met leuke ideeën en wordt de charme van the Turtles goed weergegeven. Het ziet er allemaal goed uit, de sfeer wordt lekker benaderd en de vele filmverwijzingen zijn leuk om te ontdekken. Ach, dit soort filmpjes blijft toch altijd fantastisch om naar te kijken, ik heb me dan ook erg goed geamuseerd.

4*

So, you're... Ninja Mutant Turtle Teenagers?

Ik ben geen die-hard Turtles fan, maar de bijhorende films heb ik altijd met veel plezier gekeken. Meer zelfs, de trilogie met de echte pakken behoort tot één van mijn favoriete nostalgie reeksen samen met The Mighty Ducks, Space Jam en Small Soldiers. Ik was dan ook enigszins verheugd dat er een nieuwe film in de franchise ging komen, maar mijn enthousiasme verdween als sneeuw voor de zon toen er werd geopperd dat de Turtles aliens gingen zijn. Uiteindelijk dan toch eens voor gaan zitten.

En ik heb me geamuseerd, zoveel is duidelijk. Ik ben weliswaar niet met alles tevreden, zo lijkt Shredder iets te veel op een overgroeid Zwitsers zakmes, maar in het algemeen wordt de vibe van de Turtles eigenlijk vrij goed benaderd. Toegegeven, er zitten een paar enorm foute scènes zoals het improvisatiemomentje in de lift die ik in elke andere film zou afbreken en toch.. Hier werkt het om de één of andere reden. Bovendien nog veel knipoogjes naar de andere films uit de reeks en de franchise in het algemeen (April heeft haar gele jasje opnieuw!) en een vermakelijk genoeg plot. Je moet bijna blind zijn om niet te zien aankomen dat Sacks mee de bad-guy ging zijn, maar William Fichtner is zo'n acteur die geknipt is voor dat soort rollen. Ben in ieder geval benieuwd wat de sequel gaat brengen. Ik hoop in ieder geval op een Bebop en Rocksteady of Krang. En gooi Casey Jones er ook maar ineens bij als je dan toch bezig bent.

De reeks heeft grafisch een serieuze boost gekregen sinds het derde deel uit 1993 en dat betekent dus ook dat het deze keer geen mannen in pakken meer zijn. Vind het op zich jammer, want ik blijf erbij dat dat ook gewoon goed gelukt was, maar het mag duidelijk zijn dat je qua actie hier wel wat meer je ding mee kunt doen. Jonathan Liebesman heeft duidelijk gekeken naar de hand van zijn producent en laat een paar coole dingen zien. Goede cast ook. Fichtner vermeldde ik daarjuist al, maar Megan Fox is toch wel de ultieme benadering van April O'Neil. Of het ligt gewoon aan mijn enorm zwak voor haar, dat wil ik even in het midden laten. Wel leuk dat ze Vernon Fenwick ook nog eens laten opdraven en die wordt bovendien nog eens goed ingevuld door Will Arnett.

Film bevat bovendien ook nog wel wat zelfspot (So they're aliens? -No, that's stupid. They're turtles) en dan krijg je bij mij altijd wel een streepje voor. Soit, krijg hier zowat hetzelfde gevoel bij als bij de Transformers reeks. Wordt ook regelmatig afgekraakt, maar ik kan het altijd wel pruimen. Niets mis met deze Turtles film, in tegendeel zelfs.

3.5*

Go Ninja, Go Ninja, Go!

Zondagmiddag is altijd een lekkere luierdag. Eén van de weinige dagen waarop zowel ik als mijn broer vrije tijd hebben en dat resulteert altijd in een namiddag Playstation spelen en hoogstwaarschijnlijk een film daarachter. Vandaag is geen uitzondering op die regel en vermits we een dikke week geleden het eerste deel van The Turtles achter de kiezen hadden, was het vandaag tijd voor nummer 2: The Secret of the Ooze.

Bij het eerste deel kon ik me maar bitter weinig van de film herinneren maar dit deel is praktisch helemaal één grote nostalgietrip. Het verhaal gaat voort waar het vorige deel eindigde maar het is er allemaal wel iets luchtiger op geworden. Het is nu niet dat het eerste deel zo ontzettend duister was, helemaal niet, maar dit gaat er toch een stuk humoristischer aan toe. En laat daar nu net een groot deel van de charme van de Turtles in zitten. Dit tweede deel in de Turtles trilogie barst van de campy jaren '90 muziek en als hoogtepunt is er natuurlijk het eindgevecht in de discotheek. Een gastoptreden van Vanilla Ice, een hilarische titelsong, wat lekkere gevechten, ... Meer heb je gewoon niet nodig. Ook de toevoeging van Rahzar en Tokka werkt beter uit dan verwacht. Je verwacht natuurlijk Bebop en Rocksteady maar doordat de makers van de Turtles, Kevin Eastman en Peter Laird, daar niet zo over waren te spreken werd er dus besloten om Rahzar en Tokka te creëren. Helemaal geen slecht idee en ook de vele filmverwijzingen zijn weer van de partij. Vroeger is me dat nooit opgevallen, nogal logisch want ik kende de films waarnaar werd verwezen simpelweg niet, maar de reeks lijkt er precies wel door gekenmerkt te zijn en als filmliefhebber kun je zoiets alleen maar toejuichen. The Secret of the Ooze is eigenlijk een film die 2 functies vervult, die van prequel en vervolg. En eigenlijk werkt dat erg goed. We komen meer te weten over de oorsprong van de Turtles zelf maar tegelijkertijd is er nog altijd de coole Shredder die blijkbaar de vuilniswagen uit het vorige deel heeft overleefd. Misschien is het niet de meest trouwvolle adaptatie van de comics, die heb ik noot gelezen, maar het is zeker en vast wel vermakelijk.

De film opent met een eerbetoon aan Jim Henson en tegelijkertijd hield ik mijn hart vast. Henson is voor mij de geknipte persoon als er iets met poppen moet gedaan worden doordat hij zoveel geniaal spul heeft afgebracht zoals de Muppets en Labyrinth. Hij zorgde ook voor de pakken van de Turtles in de eerste film en ik vreesde dat het er nu allemaal wel een stuk minder zou uitzien doordat Henson er niet veel meer mee te maken kon hebben. Gelukkig bieden de credits ettelijke seconden later al de oplossing doordat blijkt dat de animatie verzorgd wordt door de Jim Henson Company en dat kan ik alleen maar toejuichen want de Turtles blijven ontzettend goed geanimeerd. Dat geldt ook voor Rahzar en Tokka trouwens. Paige Turco blijft toch ook wel de betere April van de twee actrices die haar hebben vertolkt in de 3 live-action films. Ze is knapper en ik krijg altijd meer het Turtles gevoel bij haar dan bij Judith Hoag maar waarom weet ik niet, wel jammer dat ze haar typische gele regenjas niet hebben bovengehaald. David Warner speelt een goede professor, ik ging eraan toen hij stond mee te shaken op Vanilla Ice maar ook leuk dat Toshirô Obata weer van de partij is. Shredder is ondertussen een andere acteur geworden maar daar valt eigenlijk bitter weinig van te merken doordat hij toch niet al te veel doet.

Wederom weer een erg leuk deel in de Turtles trilogie. Binnenkort het derde deel maar eens herzien maar in mijn herinnering was die ook erg leuk dus ik ben benieuwd. De animatie is nog altijd uitstekend, het verhaal luchtiger maar van een even hoog niveau en de Turtles zijn hun charme nog altijd niet verloren.

4*

Ancient Japan, 1393. Without a map. Without a clue. Without a pizza

Ik was vroeger echt verzot op de Turtles en heb dan ook de films een aantal keer gezien maar volgens mij was dit toch altijd mijn favoriet. Gisteren dan toch nog eens opgezet en me toch weer goed geamuseerd.

Het valt ten eerste al op hoeveel filmverwijzingen dit derde deel bevat. James Dean, Raphael die even Terminator nadoet, een korte verwijzing naar de westerns van Clint Eastwood, ... Had het niet verwacht om dit in een Turtles film terug te vinden. Het verhaal zelf over het tijdreizen is ook leuk, al zitten er wel een aantal onlogische zaken in maar ik had eerlijk gezegd ook niets anders verwacht.

Met personages is het ook wel dik in orde (de terugkeer van Casey!) maar ook de Turtles zelf en Splinter zien er goed uit. Verder wordt het feodale Japan ook nog mooi weergegeven en zijn de gevechten ook nog leuk om te zien. Met de humor zit het in dit derde ook wel goed, vooral weer door de leuke filmverwijzingen (It's Star Trek Time!)

De Turtles is pure nostalgie maar zelfs zonder dit kun je hier best nog goed van genieten. Het is dan ook onterecht dat de film hier zo'n lage score krijgt toebedeeld. Binnenkort toch nog eens achter de twee eerdere delen gaan.

3.5*

Can you smell what this Rock is cooking?

De vorige Teenage Mutant Ninja Turtles film was me boven verwachting goed bevallen. Een ietwat volwassen look, de stijl van de jaren '90 films was in ieder geval verdwenen, en de film bevatte genoeg fun om te blijven boeien over de gehele lijn. Ik vermelde toen het volgende in mijn review mijn verwachting voor de sequel: "Ik hoop in ieder geval op een Bebop en Rocksteady of Krang. En gooi Casey Jones er ook maar ineens bij als je dan toch bezig bent." En laten die hier nu allemaal aanwezig zijn!

Veel veranderingen wel ten opzichte van de voorganger. Jonathan Liebesman nam de fakkel niet meer terug op als regisseur en de stoel werd deze keer ingevuld door Dave Green. Een wijziging die eigenlijk bijzonder weinig invloed op het geheel heeft doordat de reeks sowieso al aanvoelt alsof ze door Michael Bay is gemaakt en Green volgt die lijn verder. Dat resulteert in veel actie en bij vlagen erg flauwe humor. En toch, dat werkt eigenlijk wel. Mickey die in de vuilniswagen continu tegen het dak wordt gepropt omdat de controls haperen.. Ik kon er wel mee lachen. Verder ook weer de vertrouwde verwijzingen, zowel naar andere films alsook naar de voorgangers, en een vermakelijke bad-guy. Had wel verwacht trouwens dat Krang toch meer de slechterik van dienst ging zijn, maar de focus lag voornamelijk op Shredder (die niet perse had gehoeven) en de immer geweldige Bebop en Rocksteady. Het lijkt er in ieder geval wel op dat Krang sowieso nog gaat terugkomen voor de sequel.

Andere regisseur dus en ook een groot deel van de cast wordt vervangen. Onder andere Baxter Stockman, Shredder, de stem van Leonardo, ... Het is echter al weer meer dan een jaar geleden dat ik de film heb gezien en het stoorde me eigenlijk bitter weinig. Gelukkig keert Megan Fox wel terug als April en worden de Turtles zelf (en Splinter ook trouwens) wederom goed ingevuld. Aangenaam verrast ook door Stephen Farrelly en Gary Anthony Williams die een erg vermakelijke Bebop en Rocksteady in hun menselijke vorm spelen. Stephen Amell is trouwens ook een erg degelijke Casey Jones, alleen jammer van het korte haar. De effecten zijn van hetzelfde niveau als de vorige film en qua design kan dat wel tellen in ieder geval. Beetje jammer van de robot van Krang, die zag er toch iets te flets uit, maar verder weinig op aan te merken.

Erg vermakelijk popcornvermaak dat niet moet onderdoen voor zijn voorganger. De stijl blijft weliswaar vloeken met mijn beeld van de Turtles (vooral gebaseerd op de drie live-action films uit de jaren '90) maar wat Michael Bay hier op het scherm tovert is erg tof.

Dikke 3.5*

Every rose has its thorns

Teeth was een film die ik al erg vaak had vastgehad. Het concept leek me best wel hilarisch te zijn maar de prijs deed me toch nog twijfelen, ik spendeer nu eenmaal niet graag veel aan dit soort films. Toen ik hem gisteren op een rommelmarkt vond voor 2 euro, kon ik het natuurlijk niet laten. Gisteravond dan maar gelijk ineens opgezet want ik was toch wel benieuwd geworden. En terecht imho want dit is iets dat ik nog niet vaak in het horror genre was tegengekomen.

In dat opzicht is de film dan ook een kleine teleurstelling. Het concept blijft best wel geweldig natuurlijk. Een vagina met tanden gecombineerd met een hoop preuts gedoe. Lichtenstein lijkt hier een fuck you mee naar de Amerikaanse maatschappij te willen doen maar vervalt jammer genoeg in teveel saaie scènes. Er zijn een aantal leuke scènes te zien zoals het bezoekje aan de gynaecoloog maar over het algemeen is het allemaal net niet. Voornamelijk doordat de film maar een klein anderhalf uur duurt en het echt duurt tot de helft van de speelduur eer de film wat vaart krijgt. Vanaf dan verandert de sfeer ook compleet en wordt het preutse tienermeisje ingewisseld voor een ware Vagina Dentata avenger. Een twist die nog even op mijn waardering kon rekenen maar al snel terug daalde in mijn achting vanwege de uitwerking ervan. Ik kan er niet juist mijn vinger opleggen maar het boeide me gewoon allemaal niet meer. De wraakactie van Dawn met haar stiefbroer als 'gewillig' slachtoffer doet nog even een smile op het gezicht tonen maar meer ook niet. Hier had volgens mij meer in kunnen zitten want sommige stukken zijn echt wel geslaagd maar over het algemeen is het gewoon allemaal te flauw.

Jess Weixler is dan ook niet echt meteen de perfecte leading lady voor de film. Als Engel der Wrake komt ze zowaar beter tot haar recht dan als godsdienstige tiener maar daar ben je natuurlijk niet veel mee. Het is niet echt makkelijk om te spelen dat je vagina tanden heeft maar dit vult ze op sommige momenten wel erg slecht in. Stupide momenten worden afgewisseld met slecht acteerwerk. Neem nu de scène met Tobey, geloof ik, aan de waterval. Eerst wordt ze daar half aangevallen door die gast, dan valt ze in het slaap/valt flauw (ik weet nog altijd niet goed wat dat moest voorstellen) en schrikt dan ineens hard op en dan is die gast zijn lul ineens op de grond. Slechte montage/script (er was sowieso wel weinig goor), dat klopt, maar dit is nu ook niet echt om over naar huis te schrijven. De rest van de cast is al van een even hoog (of wordt dit dan weer laag?) niveau.

Het concept is geslaagd, de uitwerking verre van. Dit heeft als resultaat dat de film nooit echt interessant wordt met hier en daar een kleine opleving. De oplevingen zijn jammer genoeg van een te korte duur waardoor dit snel vergeten wordt. Blij dat ik hem eens heb gezien maar nog veel blijer dat ik hier niet al teveel geld aan heb gespendeerd.

2*

Survival is no game

Ik heb altijd al een zwak gehad voor dit soort gameverfilmingen. Ik heb vroeger, en nu nog regelmatig, beat-em-ups gespeeld en dit brengt altijd wel een soort van nostalgie. Tekken heb ik dus ook redelijk veel gespeeld, ooit begonnen met Tekken 3 op PS1, maar nooit echt zo'n gigantische fan van geweest. Ik neigde altijd meer naar Street Fighter of Soul Calibur maar het leek me wel leuk om de personages eens in levende lijve te zien.

Daar zit, jammer genoeg, dan ook meteen de grootste stoorfactor want veel personages krijgen we niet te zien. Oké, Jin en Heihachi en de meer bekende types zitten er wel in maar waar is Hwoarang en Paul Phoenix gebleven? Van die eerste hoor je compleet niets en bij de tweede wordt zijn naam alleen maar even terloops vermeldt. Spijtig want met meer personages en wat coolere gevechten had dit wel een leuk knokfilmpje kunnen worden. Want eerlijk gezegd, het verhaal van Tekken is nu niet zo hoogstaand. Ik heb wel wat kennis van hoe de verhaallijnen doorheen heel de reeks ineen zitten maar dit wordt toch allemaal maar wat wazig gebracht. Heel de toekomstsetting komt niet echt uit de verf en het idee om nieuwe (!) fighters te creëren zoals die Dragonov slaagt werkelijk nergens op. Sowieso eigenlijk jammer dat ze blijkbaar snel geld willen cashen door een aantal fighters uit deel 5 en 6 te introduceren en zich niet te concentreren op de kern van Tekken zoals Paul en Hwoarang. Gelukkig is het visueel af en toe nog wel te pruimen. Tekken is voornamelijk een donkere film met een ietwat gestoorde toekomstvisie (ik kan me in ieder geval niet meer herinneren dat er zo'n tekort aan sinaasappels waren) maar de donkere sfeer past wel bij de film. Waar games/films als Dead

or Alive continu in het zonnige Amerika (of een ander zonnig plaatsje) afspeelt, is Tekken voornamelijk duister en dat wordt wel goed weergegeven.

Als we eerlijk zijn, voor dit soort verfilmingen moet je echt geen goede acteur zijn. Het enige wat noodzakelijk is, is dat je wat op het personage lijkt dat je moet spelen. Over het algemeen lukt dat wel vrij goed, al zijn er nog altijd wel een aantal serieuze miscasts. Dit geldt vooral voor Heihachi en Kazuya die echt compleet verneukt worden. Kazuya (en dat geldt ook voor Jin trouwens) is helemaal niet zo stoer als ik me meen te herinneren en Heihachi ziet er veel te digitaal uit. Nu is het al wel een serieuze tijd geleden dat ik nog een Tekken heb vastgehad maar serieus, hier had ik echt wel last mee. De regisseur heeft dan blijkbaar ook het idee dat de kijker de personages wel aan de kleren herkent en er daardoor dus voor de rest niets aan enige vorm van herkenning moet worden gedaan. De bekende signature moves zijn ver te zoeken en ook de vechtstijlen slagen soms nergens op. Eddie was op zich wel goed met zijn Capoeira moves maar zijn nicht Christie (of was het nu weer zijn zuster?) heeft normaal diezelfde stijl en daar merk je nu eens werkelijk niets van. Qua acteertalent moet je het hier dan ook niet voor doen maar dat verwacht denk ik niemand. Jon Foo probeert hier en daar een dramatische scène af te brengen maar dat voelt allemaal nogal geforceerd aan en je zit eigenlijk het merendeel van de scènes naar Kelly Overton als Christie te zien.

Het gebrek aan de kernpersonages (King, Armor King, Paul Phoenix, Hwoarang, ...) is te storend voor hier een voldoende aan te kunnen geven. Visueel valt het allemaal wel mee en ook de cast is grotendeels in orde maar sommige acteurs lijken simpelweg niet op het personage en dit soort films valt of staat daar wel mee.

2*

Catherine Deneuve en Gérard Depardieu, het blijft een interessante combinatie

Les Temps Qui Changent was afgelopen zaterdag op televisie maar het had niet veel gescheeld of ik had hem gemist. Waarom weet ik ook niet maar ik had het niet in het programmablad zien staan maar toen ik door de Humo bladerde zag ik ineens een artikel met de acteurs en was mijn aandacht toch getrokken, hoewel het late uur en de tegenvallende rating hier op Moviemeter me toch wat tegen hield.

Soit, uiteindelijk toch rechtstreeks op Canvas gekeken en hij viel me niet echt tegen. Ik verwachtte eerlijk gezegd wel een serieus stukje drama tussen Deneuve en Depardieu (net zoals in Dernier Métro, Le (1980), die ik trouwens echt eens dringend moet herzien) maar dan kom je als kijker toch echt wel bedrogen uit. Het blijft gissen achter de reden maar André Téchiné vond blijkbaar dat hij niet genoeg zou hebben aan de twee grote D's van de Franse cinema dus besloot hij maar om er een heleboel zijplotjes bij te sleuren. Op zich kan dat nog redelijk goed uitdraaien maar wanneer ze er zo met de haren worden bijgetrokken, zoals hier, of compleet niet in het verhaal passen, ook dit geldt voor de film, dan werkt het simpelweg niet. Zo kon ik echt niets met de rare relatie die Deneuve's schoondochter had met haar wederhelft en zus. Ook heel het thema betreffende de homoseksualiteit van de zoon kon me gestolen worden. Jammer want dit kan soms wel interessant zijn, ik zou me nog altijd eens moeten wagen aan Brokeback Mountain. Het is dus allemaal nogal zoutloos, al waren de scènes tussen Deneuve en Depardieu vaak wel de moeite waard en maakten ze de film toch wel draaglijk.

De film interesseerde me eigenlijk alleen maar voor de hoofdrolspelers, vooral voor een film met Catherine Deneuve mogen ze me altijd wakker maken. Ik heb haar pas nog niet zo lang geleden leren waar ze betoverend mooi is. Ik heb het altijd al wel meer voor het blonde type gehad maar het was lang geleden dat ik zo getroffen was door de schoonheid van een bepaald persoon, Marilyn Monroe en Brigitte Bardot blijven natuurlijk de mooiste blondines van de hele cinema. Soit, zelfs als 60-jarige madame blijft Deneuve nog altijd een mooie vrouw maar bewijst ze ook dat ze nog altijd sterk kan acteren. Ik weet niet wat het is maar ze heeft een ontzettend grote aantrekkingskracht dat zich doorheen heel de film weet te werken. Hetzelfde geldt voor Depardieu, al mag je het aantrekkelijke gedeelte hier wel schrappen. De laatste tijd ben ik hem nogal redelijk veel aan het tegenkomen in films maar elke keer weet hij zo'n getormenteerde rol neer te zetten en laat daar nu juist zijn kracht in zitten. De manier waarop hij na 30 jaar nog altijd naar Deneuve verlangt is verscheurend en de melancholie waarmee hij zijn rol vertolkt is heerlijk om te zien. Les Temps Qui Changent is dan vast en zeker eens de moeite waard om te zien dankzij de twee hoofdrolspelers. De rest is, net zoals de subplotjes waar ze in spelen, meestal verwaarloosbaar. Geen enkele acteur weet het niveau van bovengenoemde te halen, Lubna Azabal zat er in haar rol als schoondochter zelfs een serieus stuk onder.

Ik blijf het gevoel hebben dat hier meer had ingezeten, vooral als je zo'n cast tot je beschikking hebt. Téchiné had zich op maar één verhaallijn moeten concentreren, die van een verloren liefde terug te winnen, maar verneukt de boel door teveel te willen proppen in te weinig minuten. Depardieu en Deneuve zijn de moeite waard maar de film in zijn geheel is verwaarloosbaar. De score is dan ook geheel te danken aan hun vertolkingen.

3*

It would take more than a man to lead the slaves from bondage. It would take a God

Vanwege de sneeuw had ik eigenlijk niet veel zin om buiten te komen. Ik wist niet goed wat anders te doen dus ging ik door mijn filmcollectie om te zien of ik iets interessants tegen kwam. Toen viel mijn oog op The Ten Commandments en wist ik het meteen, dit zou me wel een namiddag kunnen bezig houden.

The Ten Commandments is in alle opzichten een gigantisch spektakelstuk. De effecten wissel nogal hard van kwaliteit. Soms komen ze nogal knullig over, de vuurzuil en de brandende struik onder andere, maar al even vaak slaagt De Mille er wel in om met beperkte mogelijkheden, zeker voor die tijd, er toch iets moois van te maken. Het splijten van de zee behoort dan zonder twijfel ook tot het beste wat de film heeft te bieden, samen met heel de aankleding van Egypte eigenlijk. Want laat ik eerlijk zijn, dat is waar de film zijn punten mee haalt. Egypte ziet er wondermooi uit en ook de kleding, de gebouwen, ... zien er allemaal ontzettend realistisch uit.

Het verhaal van Mozes is parate kennis volgens mij, toch zeker de belangrijkere zaken, dus is het wel knap dat De Mille mijn aandacht voor ongeveer 3/4 van de film weet vast te houden. Ik zeg 3/4 want het ging te hard bergaf in het midden van de film. De film leek precies ook niet echt een einde te hebben. Eerst vertrekken de Hebreeën uit Egypte en is er blijde chaos. Dan besluit Ramses om hen toch nog te achtervolgen waardoor we de bekende splijting van de zee krijgen. Wanneer dat dat achter de rug is krijgen we eindelijk onze 10 geboden waaraan de film zijn titel ontleent maar alsof dat dat nog niet genoeg is wordt er nog de tocht door de woestijn van 40 jaar bij geweven. Pas op, ik vindt het knap dat De Mille het heeft aangedurfd om echt heel het leven van Mozes te verfilmen waar andere regisseurs er vaak voor kiezen om maar een deel te verfilmen maar dat neemt niet weg dat het vooral in het midden iets te saai is om nog te boeien. Daarvoor is de speelduur in mijn ogen simpelweg iets te lang. Er zijn een aantal films die hoog heb gewaardeerd met een langere speelduur (Gone with the Wind, Lord of the Rings, ...) maar die slagen er gewoon meer in om me constant te boeien. Wat de film ook nog wel een klein extra puntje geeft is het idee dat ik vroeger als klein manneke effectief op dezelfde trappen als Mozes heb gelopen maar dat is natuurlijk een persoonlijk tintje.

Charlton Heston blijft voor velen bekend van zijn rol als Ben-Hur maar ik betwijfel of die rol even goed is als degene die hij hier vertolkt. In de hele Cinemageschiedenis zijn er een aantal acteurs die een personage zo kunnen vertolken alsof ze het effectief zijn. Hestons Mozes is er hier één van. Beginnende van zijn jonge jaren als prins tot de man met de verschrikkelijk lange baard, nergens verliest hij zichzelf in theatraal acteren. The Ten Commandments kent naast Heston ook nog verschillende sterke bijrol acteurs. Zo is Yul Brynner bijna even goed als Heston in zijn rol van Ramses. Ik ben hem pas beginnen te waarderen door zijn rol in Brothers Karamazov maar hier is hij zonder twijfel even goed. Dat geldt ook voor Anne Baxter. Een schoonheid maar ook één die effectief kan acteren. Vooral haar evolutie van verliefde vrouw naar meedogenloze feeks die haar jeugdliefde wilt kapot maken is fenomenaal. Ik ben wel benieuwd hoe Audrey Hepburn de rol had kunnen vertolken maar ze werd door De Mille als te plat van voor gezien dus ging de rol naar Baxter. De rest van de cast is ook zonder twijfel de moeite. Vooral Nina Foch, die een jaar jonger is dan Heston (!), is qua bijrol verreweg het beste, samen met John Derek die de rol van Joshua vertolkt.

Een gigantisch epos dat de moeite waard is voor de rollen van Heston, Brynner en Baxter. Jammer genoeg is het verhaal bij vlagen iets te saai maar maken de effecten toch nog veel goed.

So let it be written, so it shall be done

3*

See you in the beginning

Tenet, het is de naam van een film die al legendarische proporties had aangenomen vooraleer hij überhaupt was uitgekomen. De nieuwe Christopher Nolan is natuurlijk altijd wel iets om eens te checken maar de film werd bijna unaniem bekeken als de film die het rampjaar 2020 op filmvlak ging redden. Er valt wel iets voor te zeggen aangezien het de eerste grote titel is die eindelijk uitkomt en die vele (nietszeggende) teasers deden toch wel een interessant filmpje vermoeden. Maar is Tenet nu effectief die hallelujah status waard? Zoals wel vaker zijn de meningen verdeeld.

En ook ik lijk om de 5 minuten te wisselen qua score. De eerlijkheid gebiedt me sowieso al te zeggen dat ik niet meteen Nolan's grootste fan ben en met Tenet weet ik het na een nachtje slapen ook niet goed. Het feit dat ik met twee vrienden na de voorstelling op een terrasje nog meer dan een uur over de film heb zitten palaveren is al een teken dat hier veel discussiemateriaal in zit. Langs de andere kant waren we het er ook wel over eens dat de film naar het einde compleet ontspoort en dat dat eeuwig zonde is want daardoor ontbreekt de emotionele impact. De film kent zoveel grootschalige actiescènes waarmee ieder andere film content zou zijn als climax dat eenmaal Tenet effectief aan zijn climax komt, je al redelijk murw bent geslagen. In tegenstelling tot een Interstellar lijkt Nolan vooral nu ook te willen insinueren dat je je gewoon moet laten meevoeren en effectief niet teveel je best moet gaan doen om het allemaal volledig te begrijpen. Zaken zoals de grootvaderparadox zijn voor de iets meer doorwinterde tijdreisfilmfan nog behapbare kost maar zoals iemand op een bepaald moment zegt: Don't try to understand it. Feel it.

Nolan is nooit verlegen om zijn vrienden een rolletje in de film te geven en daardoor krijg je dus opnieuw Michael Caine (voor de 8e keer in 11 films als ik me niet vergis) in een kleine bijrol. Die lijkt echter een beetje verloren te zijn gelopen en ook met de keuze van Kenneth Branagh ben ik niet helemaal tevreden. Die speelt te geforceerd de klassieke Rus en het is dan maar goed dat we nog een uitstekende Robert Pattinson voorgeschoteld krijgen en dat de combinatie met John David Washington nog erg te pruimen is. Waarom dan toch nog die 4* vraag je je af? Wel, die visuele pracht. Oké, je bent compleet murw geslagen maar wat Nolan hier weer op het scherm tovert.. Ik twijfel er geen seconde aan dat ik dit een half of misschien zelfs een vol punt lager had gegeven indien ik het op mijn eigen televisie thuis had gezien. Je kunt nog zoveel pochen als je wilt over je setup thuis, dit is gewoon een film die je in de cinema moet zien. De manier waarop er gespeeld wordt met die invertie, die aanval met het vliegtuig, ... Het is een adrenalinerush en bovendien ook fijn dat Nolan eindelijk eens een andere componist dan Hans Zimmer inhuurt. Dat wekt al meteen heel wat minder ergernis op bij mij.

De score van Ludwig Göransson ligt er misschien ook iets te dik op soms maar het werkt een stuk beter dan hetgeen ik Zimmer al heb weten doen. Ik ben benieuwd of bij een herziening dat slotstuk beter in elkaar gaat vallen, want daar ben ik het eerlijk gezegd toch allemaal een beetje wat kwijt geraakt. Pattinson en Washington zijn de grote sterren die de film overduidelijk nog net dat beetje extra geven maar de liefde tussen mij en Nolan als regisseur is niet bepaald groter geworden. Al kun je me waarschijnlijk bij zijn volgende film evengoed weer in de cinema vinden..

Nipte 4*

De moraal van Kurosawa

Geen idee van waar het kwam, maar opeens had ik nog eens zin in een film van Akira Kurosawa. Het is denk ik één van mijn favoriete regisseurs en toch heb ik best nog wel een voorraadje van hem liggen. De voornaamste reden is dat ik in een bepaalde mood wil zijn om hier ten volle van te kunnen genieten maar ook de lengte van sommige van zijn films steekt me wat tegen. Wat bizar is aangezien mijn eerste kennismaking met de regisseur Seven Samurai was. Soit, gisteren dan toch eens vroeg op de avond voor gaan zitten.

De speelduur van meer dan 2 uur vliegt werkelijk voorbij. Interessant dat Kurosawa de film eigenlijk in 2 delen heeft onderverdeeld. Het eerste deel met de ontvoering zelf en het dilemma van Gondo of hij nu wel of niet zal betalen is al bijzonder sterk (die climax op de trein!) en even lijkt het te gaan mislopen wanneer het tweede deel zich op de zoektocht van de agenten blijkt te concentreren. Mifune is zo waanzinnig goed in zijn rol van Gondo dat ik vermoedde dat zijn verdwijning de film geen goed zou doen. Verkeerd gedacht dus, want ook dat tweede deel steekt erg goed in elkaar. De achtervolging in de heroïne buurt, het onderzoek dat erg realistisch aanvoelt en natuurlijk de meeslepende doch eenvoudige climax getuigen van een grote klasse. Deze keer geen agenten die all guns blazing komen binnengestormd, maar gewoon een team dat een plan heeft uitgewerkt om de dader in de val te lokken. High and Low eindigt dan ook nog eens heerlijk imponerend met Takeuchi die compleet doordraait en Gondo die niets anders kan doen dan staren terwijl zijn kwelduivel wordt afgevoerd.

Ben je wat bekend in de oude Japanse cinema, dan ontsnap je niet aan Toshirô Mifune. Gelukkig zou ik er nog aan willen toevoegen, want Mifune is zo één van die acteurs die een film compleet naar zich toe weet te trekken. De combinatie Mifune – Kurosawa heeft ons al veel moois gegeven, maar ik denk dat ik dit één van zijn imposantste rollen vind. Het zou echter verkeerd zijn om alle eer aan Mifune te geven. Tatsuya Nakadai is een uitstekende agent en ook Yutaka Sada weet als Aoki, de chauffeur, zijn stempel op de film te drukken. Rest verder vooral nog de kundige hand van Kurosawa om het geheel nog naar een hoger niveau te tillen. Enige misser? De scène waar de gekleurde rook te zien is oogt wel heel lelijk.

Bijzonder weinig op aan te merken. Toegegeven, het is een ietwat lange zit maar je krijgt er veel voor in de plaats? Een weliswaar ietwat eenvoudig plot dat wel op alle mogelijke details wordt uitgewerkt en een cast om U tegen te zeggen. Krijg meteen al zin om nog eens iets van Kurosawa op te zetten!

4,5*

Vliegende Ghibli

Sinds een jaar of 4 geleden ben ik bezig met het oeuvre van de Ghibli studio te gaan zien. Ik had ooit wel eens Howl's Moving Castle gezien, maar dat was in een Engelse dub op de BBC en ik ben ondertussen op het punt aangekomen dat ik liever het origineel zie. Ik had echter precies nog niet heel veel geluk met mijn keuzes tot dan aangezien zowel Tales from Earthsea, Arriety en Pompoko op 3.5* bleven steken. Geen slechte score natuurlijk, maar ik verwachtte toch net iets meer van een studio met deze faam.

Het was me echter al opgevallen dat bij geen enkele van die films de regie in handen was van Hayao Miyazaki, die toch zowel wat als de grootmeester wordt beschouwd. Daarom was ik ook erg blij om eindelijk eens mijn handen te kunnen leggen op Castle in the Sky en gisteren maar eens de sprong gewaagd. Het resultaat is degelijk, al moet ik zeggen dat ook deze film geruime tijd op 3.5* afstevende. Het is uiteindelijk echter een gevoel dat me hier over de streep trekt. De openingsscène met de aanval van de piraten is gewoonweg fenomenaal goed en het is knap hoe Miyazaki hier een vlotte avonturenfilm van weet te maken met toch net dat beetje extra. Er wordt wel wat teveel hooi op de vork gepakt voor een film van ongeveer 2 uur (heel de geschiedenis van Laputa wordt eigenlijk zelfs gewoon een beetje als bijzaak beschouwd aangezien eventjes snel wordt vermeld dat het al 700 jaar onbewoond is) en toch vloeit het uiteindelijk netjes in elkaar.

Het is dan uiteindelijk ook de erg mooie animatie die me toch nog over de streep trekt om hier 4* aan te geven. De openingsscène roemde ik daarjuist al, maar sowieso zit dit vol met een aantal erg mooie stukken zoals dat bezoekje aan de mijn. Begrijp meteen waar Miyazaki zijn status vandaan haalde. Herkenbare tekenstijl eigenlijk ook, naar mijn gevoel is Yoshio Kuroda met zijn Dog of Flanders hier serieus schatplichtig aan. Soit, verder ook nog fijne personages. Sheeta en Pazu vormen een aandoenlijk duo, maar het is toch de piratenfamilie die hier met de leukste momenten gaat lopen. Qua stemmencast ook weinig op aan te merken en dan rest er vooral nog even een korte vermelding voor de muziek. Ben nooit iemand geweest bij wie dit echt positief/negatief opvalt, maar Miyazaki wist af en toe serieus mijn aandacht te trekken door de rustige ondersteuning bij sommige scènes.

Nu is het weer even wachten totdat ik de volgende Ghibli nog eens ergens tegenkom, mijn voorraadje is in ieder geval uitgeput geraakt. De echte klassiekers (Grave of the Fireflies en Spirited Away onder andere) moeten nog komen dus ik ga denk ik nog wel een leuke tijd tegemoet. Castle in the Sky is in ieder geval een charmante avonturenfilm die door een aantal elementen iets extra krijgt en dat smaakt naar meer.

4*

Pasolini en de vreemdeling

Naar het schijnt zou dit het tweede deel zijn van Pier Paolo Pasolini's "Mythical Cycle" waar ook Edipo Re, Porcile en Medea tot behoren. Edipo Re was in ieder geval een leuke zit (weliswaar met wel wat schoonheidsfoutjes) en Pasolini blijkt wel een goede regisseur te zijn voor Griekse tragedies. Ik dacht dan ook dat Teorema in dezelfde lijn ging zitten, maar niets was minder waar. Het is me nog steeds onduidelijk hoe je beide films aan elkaar kunt linken, maar dat kan eventueel wel aan mij liggen.

Want eerlijk gezegd: ik heb niet veel opgepikt van de symboliek die sommige mensen hier in zien. In totaal zouden er maar 923 woorden doorheen heel de film gesproken worden. Althans dat heb ik me laten vertellen, want ik ga me echt niet mee bezig houden met dat te tellen, maar Pasolini laat dus vooral de beelden spreken. In die beelden zien we een vreemdeling zijn weg vinden in een standaard Italiaans huishouden en 'bederft' hij de inwoners. Veel symboliek dus (de vreemdeling die als een redder, of is het een duivel, wordt aangekondigd door een gevleugelde boodschapper onder andere), maar interessant is anders. Zeker wanneer de vreemdeling het halverwege dan nog eens afstapt en je uiteindelijk overblijft met de gevolgen van zijn komst. De huishoudster die brandnetels ligt te eten en ineens begint te zweven, de zoon die op zijn schilderijen begint te pissen en dat kunst noemt, ... Dat is allemaal toch niet aan mij besteed.

Midden de jaren '60 tot ongeveer het einde van het decennium had Pasolini blijkbaar een muze gevonden in de vorm van Silvana Mangano. Mij hoor je niet klagen, want Mangano is één van mijn favoriete Italiaanse actrices, maar met de rol van Lucia (de moeder) kan ze me niet echt bekoren. Voor de rest de bekende koppen (onder andere Ninetto Davoli heeft weer een kleine bijrol, deze keer als de boodschapper) en wat nieuwkomers zoals Terence Stamp. In zijn Hollywood films (Star Wars, Wanted, The Adjustment Bureau, ...) heeft hij nooit echt indruk gemaakt, maar zijn rol als Toby Dammit in het segment van Federico Fellini in Histoires Extraordinaires vond ik erg leuk. De rol van de vreemdeling mag echter bij het geen indruk gemaakt stapeltje.

Voor de liefhebbers dus. Dit is ondertussen mijn 7e Pasolini (als je zijn segmenten uit RoGoPaG en Le Streghe meereken) en het is tot nu toe de slechtste van allemaal. Al moet ik bekennen dat ik best wel fan begin te worden van de man. Je weet nooit goed wat je juist van hem kan verwachten. Eens zien of ik iets meer kan met de overige twee delen van de Mythical Cycle.

1*

Prettige kennismaking met De Sicca

Gisteravond had ik nog zin in iets luchtig en om de een of andere reden grijp ik meestal terug naar Engelstalige films. Waarschijnlijk omdat mijn Italiaanse collectie voornamelijk uit Visconti films bestaat en het werk van Kurosawa is nu eenmaal niet vaak luchtig te noemen. Toch herinnerde ik me ineens dat ik deze Teresa Venerdi ooit had gekocht en mij was verteld dat dit een komedie was dus de keuze was snel gemaakt.

Ik weet nog dat ik de film voornamelijk had meegenomen vanwege de prijs. Ik heb al een aantal DVDs uit de Italiaanse meesterwerken collectie (voornamelijk Visconti's dus) maar die prijzen variëren meestal tegen de 10 euro of meer. Dit debuut van De Sica kostte echter maar een euro of 5 en dat kon ik dus niet laten liggen. Het is tegelijkertijd ook de eerste film die ik van deze bekende regisseur zie (hij zou later faam maken met Ladri di Biciclette en Umberto D.) en het is een aangename zit geworden. De score hier valt me dan ook tegen want met uitzondering van het trage begin is Teresa Venerdi een amusante klucht die vooral met de komst van de knecht Antonio leuker en leuker wordt. Het verhaal zelf heeft genoeg om handen voor een klein halfuur te boeien maar maakt soms nogal rare sprongen. Naar het einde toe gaat het wel erg vlot voor de dokter om verlost te geraken van zijn resem vrouwen bijvoorbeeld maar storen doet het echter niet. De film is wel beduidend minder druk en chaotisch dan ik van Italië ben gewend trouwens.

Erg tof om Anna Magnani hierin te zien verschijnen. De cover van de DVD is een foto van Magnani terwijl ze aan het repeteren is maar ik had ze niet meteen herkend. Het was pas toen ik haar in de film zag dat mijn frank viel dat ze dezelfde was als in Bellissima. Hier heeft ze op zich maar een redelijk kleine rol maar ze doet het op zich wel leuk. De Sica is vast en zeker niet de eerste regisseur die de hoofdrol speelde in zijn eigen films en het zal vast en zeker niet de laatste zijn. Ik moet zeggen dat ook hij het eigenlijk nog vrij goed doet. Het is echter voornamelijk Adriana Benetti die hier de show steelt als de titelrol. Ik ben haar volgens mij nog nooit tegen gekomen (of het moest in een kleinere bijrol zijn) maar ze is enorm charmant hier. Het was pas haar eerste filmrol maar ze is erg geslaagd. Jammer dat ze precies voor de rest nooit echt bekend is geworden want een korte zoektocht op Imdb levert maar een dikke 20 titels op. Ook de bijrollen zijn goed vertolkt en vooral de weeskinderen zijn een stuk beter dan verwacht. De kleinsten onder hen zijn minder maar Zaira La Fratta als Alice, de klikspaan, zijn geslaagd.

Zoals gezegd komt de film best traag op gang maar eens alle vrouwen zijn geïntroduceerd, kan de pret beginnen. De bijrol van Virgilio Riento als Antonio is erg leuk maar het is vooral Adriana Benetti trekt de aandacht naar haar toe. Ik ben in ieder geval benieuwd geworden naar het overige deel van De Sica's oeuvre.

3.5*

The Terminal

Vermakelijke feel good film die toch net ietsje beter scoort door de fantastische vertolking van Tom Hanks als Viktor Navorski. Iedereen heeft het al wel eens gehad, je zit op je vliegtuig te wachten en je hebt vertraging. Wat kun je dan doen? Niets. En dat is nu net wat er met Viktor gebeurt.
Het verhaal heeft niet veel om handen en er zitten wel een aantal foutjes in maar toch blijft het allemaal interessant (al had het wel een 10-15 minuten korter gekund). Er zitten ook een aantal interessante nevenfiguren in waaronder zijn 3 vrienden (Met een geweldige eindscène voor Gupta wanneer hij zo houterig op het vliegtuig afloopt met alleen zijn bezem.) Zo waren er nog een aantal grappige stukken (Wanneer Dixon probeert uit te leggen wat er met Krakohzia is gebeurd met de zak chips) maar zo'n momenten waren er te weinig. Alleen spijtig van de gehele relatie Catherine Zeta Jones - Tom Hanks. Dat was toch iets wat beter had uitgewerkt kunnen worden...

3.5*

Say... That's a nice bike

"Wees er maar zeker van dat je in de toekomst nog ergens berichten van mij bij The Terminator franchise gaat tegen komen, want dit eerste deel is me zeer goed meegevallen." Het waren die woorden die me een tijdje geleden opvielen in mijn review uit de eerste Terminator film. Op zich niet zo'n speciale zin met uitzondering dat ik hem ondertussen al zo'n 7 jaar geleden had neergeschreven en dat er van die toekomstige berichten nog steeds niets in huis was gekomen. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen!

Ik had al vaker gehoord dat dit één van die zeldzame sequels was die het origineel overstijgt, maar daar moet ik toch tegenin gaan. Judgment Day is een uitstekende film, maar die eerste Terminator heeft toch nog net ietsje meer. Het 'probleem' aan dit vervolg is de geforceerde emotionele ondertoon die Cameron aan de film meegeeft. Zeker het einde van de climax waar T-800 de tranen van het gezicht van John wegveegt om daarna (met zijn duim omhoog...) vernietigd te worden lijdt daar wat onder. Verder is dit wel een uitstekende aanvulling aan het reeds bestaande Terminator universum en is het vooral knap dat Cameron er in slaagt om de ultieme slechterik uit het eerste deel te laten uitgroeien tot een geslaagde held. Slimme zet in ieder geval om niet dezelfde richting als het eerste deel uit te gaan en tegelijkertijd toch nog genoeg ruimte te bieden om één van de meest iconische personages uit de cinema zijn ding te laten doen. Sowieso ook wel een leuk idee om een meer geavanceerde Terminator te introduceren. Dat geeft de T-800 een soort van underdog gehalte en dat werkt gewoon perfect.

Als mens heb ik Schwarzenegger iets minder hoog zitten na het lezen van Total Recall: My Unbelievably True Life Story, maar als acteur blijft hij toch één van mijn favoriete figuren. Dat moddervette accent, het complete gebrek aan naturel (wat hem voor dit soort rollen erg goed van pas kwam) en uiteraard die imposante fysiek. De rol van T-800 blijft hem op het lijf geschreven en zou wel eens van mijn favoriete rollen van hem kunnen zijn. Linda Hamilton keert ook terug voor de rol van Sarah Connor en net als in de voorgaande film is daar bitter weinig op aan te merken. Nieuwkomer van dienst is deze keer Robert Patrick die een compleet andere soort Terminator speelt dan Schwarzie maar op zijn eigen manier ook erg dreigend overkomt. Edward Furlong is ook een redelijke toevoeging als de jonge John Connor, maar weet nooit echt te overtuigen. Moet wel bekennen dat ik ook wat allergisch ben voor kinderen in films dus misschien ligt het aan mij.

Lang, lang geleden ooit eens deel 3 gezien. Ik vermoed zelfs in de cinema, maar daar ben ik dan weer niet helemaal zeker van. Heb hem hier in ieder geval liggen dus hopelijk gaat er deze keer weer geen 7 jaar over. Interessante franchise in ieder geval die vooral steunt op een uitstekende Schwarzie en Hamilton. Patrick is een goede toevoeging aan het geheel dat vooral bigger en bolder aanvoelt maar het toch net niet is. Al scheelt het niet veel.

4*

Judgment Day is inevitable

In een ver verleden (mijn stem op MovieMeter dateerde van januari 2008) had ik me al eens gewaagd aan dit derde deel in de Terminator franchise. Vond er toen blijkbaar niet veel aan, ik gaf de film 2*, maar ik was ondertussen wel van plan om dit deel eens te herzien nu ik de twee voorgangers alweer achter de kiezen heb. Een reden waarom ik hier niet veel zin in had was de aanwezigheid van Julia Stiles, een actrice waar ik echt niets van moet hebben. Wat bleek echter? Die doet hier zelfs gewoon niet in mee! Hoog tijd dus om de film op te zetten.

De eerste film in de reeks die niet door James Cameron werd geregisseerd en verbazingwekkend genoeg is dit nog van een vrij hoog niveau. Hier en daar wordt er iets teveel nadruk gelegd op de grappig bedoelde one-liners (onder andere de Terminator die 'Talk to the hand' uitkraamt..) en dat had niet gehoeven. De films van Cameron hadden ook hun komische momenten, maar dat was nooit zo nadrukkelijk bedoeld. Nadat we in het tweede deel al een verbeterde versie van een Terminator hadden gezien in de vorm van de T-1000, komt er deze keer een T-X aan te pas. Een nog verbeterde versie en bovendien eentje dat een ander geslacht (in hoeverre je daar bij robots van kunt spreken) heeft meegekregen. De Terminatrix kickt ass doorheen heel de film en fungeert als een uitstekende villain, al heeft zij ook te lijden onder komisch bedoelde scènes zoals groeiende borsten wanneer ze wordt tegengehouden door een politieagent. In het universum van de Terminator voegt Rise of the Machines op narratief vlak niet zo enorm veel toe, maar Jonathan Mostow zorgt er wel voor dat de film met een klapper eindigt. De Judgment Day is niet te voorkomen en de grote oorlog is dan toch van start gegaan. Benieuwd wat dat gaat brengen in de sequels!

Arnold Schwarzenegger blijft het gezicht van de franchise, maar het lijkt wel alsof hij er hier niet zoveel zin in had. Hij heeft lange tijd geweigerd om zich aan een derde deel te verbinden, hij wou enkel meedoen wanneer James Cameron terug achter de camera stond, maar een dikke cheque heeft hem uiteindelijk over de streep getrokken. Voelde hij tijdens het filmen berouw of was hij gewoon effectief te oud? Geen idee, maar het valt op dat hij minder iconisch is dan je van hem gewend bent. Jammer ook dat Linda Hamilton niet meer wou meedoen, al zorgt dat indirect nog wel voor een coole scène met een grafkist, en ook de wijziging van Edward Furlong naar Nick Stahl is een ietwat jammerlijke zet. Ergens te begrijpen weliswaar, Furlong zat met zijn neus in de cocaïne, maar Stahl oogt nogal inwisselbaar. Claire Danes is nog wel een goede toevoeging, maar het is vooral toch Kristanna Loken die hier nog de show weet te stelen.

Minder als zijn voorgangers, dat was wel te verwachten, maar dit derde deel is één van de spaarzame sequels die op zijn poten blijft staan. Het is een vermakelijke popcornfilm geworden met een aantal erg coole scènes (die achtervolging met de kraan!) en een interessante climax. Schwarzenegger blijft cool, Loken is een goede slechterik en het blijft toch een concept dat tot de verbeelding spreekt. Moet toch eens op zoek gaan naar de overige delen. Heb er in ieder geval zin in gekregen.

3.5*

So that's what death tastes like

Het moet denk ik ergens rond dit deel zijn dat ik had besloten om de Terminator reeks eens te gaan kijken ter voorbereiding op de nieuwste film. Een vermakelijke franchise, dat wel, maar om de een of andere reden geraakte ik maar mondjesmaat verder waardoor het uiteindelijk tot 2017 duurde vooraleer ik bij het derde deel was terecht gekomen. In mijn review van Rise of the Machines bleek ik wel zin te hebben in het 4e deel en kijk, we zijn ondertussen alweer 2 jaar verder en ik ben eindelijk bij Salvation aangekomen.

Geen idee waarom het zo lang duurt in ieder geval, want ook in Salvation zitten best wel leuke dingen. Het grootste probleem is natuurlijk het gemis van Arnold Schwarzenegger - en daar kan die digitale knipoog weinig aan verhelpen - waardoor dit niet als een volwaardige Terminator film aanvoelt. Nu komen er ook opeens allerlei andere Terminator robotten op de proppen (in alle maten en gewichten) en daardoor mis je een echt goede slechterik. Sowieso loopt het op narratief vlak een beetje in het honderd met iets teveel hoofdrollen dan de film kan verdragen, maar regisseur McG slaagt er uiteindelijk nog wel in om het allemaal tot een goed geheel te boetseren. De timeline is echter volgens mij nu wel helemaal naar de klote, maar misschien is dat eerder te wijten aan het feit dat er bij mij zoveel tijd tussen de films zitten en dat ik bepaalde zaken alweer ben vergeten. Jammer ook dat dit oorspronkelijk bedoeld was als een nieuwe trilogie maar dat de 2 "Dark Future" sequels uiteindelijk zijn afgeschoten en dat de reeks een reboot heeft gekregen met Terminator Genisys.

Want daardoor krijg je opnieuw een nieuwe cast waardoor je met de zoveelste acteur voor John Connor zit. Deze keer is de eer weggelegd voor Christian Bale en laat dat nu net een acteur zijn die ik niet zo hoog heb zitten. Dat stemgeluid is verschrikkelijk en ik kreeg er nooit echt het John Connor gevoel bij dat ik wel bij Edward Furlong en Nick Stahl had, al vond ik dat ook niet meteen de meest lovenswaardige acteurs in het Terminator universum. De toevoeging van Sam Worthington is ook wat vreemd te noemen, maar werkt op zich wel goed. Zeker omdat de chemie met de jonge Anton Yelchin als Kyle Reese wel overtuigt en er knettert ook wel iets met Moon Bloodgood. Die rol van Helena Bonham Carter is in ieder geval wel compleet overbodig, lijkt alsof er gewoon een heel stuk van haar plot geknipt is en hetzelfde geld voor de immer coole Terry Crews die hier wordt gereduceerd tot een lijk in het begin van de film.

Moet ik toch eens werk gaan maken van Genisys en dan kan ik met een gerust hart beginnen aan Dark Fate. Dat blijkt dan weer een film te zijn die een rechtstreeks vervolg is op Judgment Day dus die kan ik eigenlijk sowieso gaan zien. In ieder geval, op zich geen slechte toevoeging aan de Terminator franchise maar op zich wel het zwakste deel tot nu toe.

3*

Your future is in his hands

Afgelopen zondag vertrok ik nogal vroeg op schoolreis naar London dus had ik zaterdag niet veel te doen. Uitgaan zat er niet in, ik wou wel op tijd mijn bed in en wat een deftige nachtrust hebben dus werd het maar een film. The Terminator hadden ze een tijd geleden op televisie gegeven en omdat ik die nog nooit had gezien, ik weet dat het een gat in mijn cultuur was, had ik hem opgenomen waardoor ik hem eindelijk toch heb gezien.

Waarom het zo lang heeft geduurd weet ik niet goed. Ik had ooit wel eens deel 3 gezien maar daar snapte ik bitter weinig van waardoor ik al snel een hekel kreeg aan heel de franchise. Onterecht want ik stapte dan ook pas bij deel 3 in. Ik had me dan ook voorgenomen om eens aan de reeks te beginnen en als het wat deftig was, ging ik ook wel deel 3 een nieuwe kans geven. Wees er maar zeker van dat je in de toekomst nog ergens berichten van mij bij The Terminator franchise gaat tegen komen want dit eerste deel is me zeer goed meegevallen. Het hele toekomst verhaaltje is bij vlagen wat vergezocht, niet echt een punt van kritiek want dat heb ik bijna bij elke toekomst film, maar daarom niet minder vermakelijk. Het blijft allemaal boeien en Cameron zorgt ervoor dat de film zelf bij vlagen ontzettend spannend is. De scène in de club waar Reese voor het eerst Sarah red en het daarna tegen de Terminator opneemt is gewoonweg heerlijk. Qua effecten heeft de film iets minder de tand des tijds doorstaan want soms voelt het allemaal wat gedateerd aan. Het wisselt dan ook nogal vaak van kwaliteit want de de scènes met het oog en waar de Terminator zijn eigen arm open snijdt en je de draden ziet zijn fantastisch maar het eindstuk waar het ijzeren skelet van de Terminator rondloopt is te slecht waardoor het meer lachwekkend wordt. Ach, voor een film van meer als 25 jaar oud blijft het nog allemaal wel uitstekend gedaan.

Ik heb dit jaar voor Engels een presentatie moeten geven over Schwarzenegger. Toen redelijk veel opzoekwerk gedaan over zijn carrière als zowel bodybuilder, acteur en politicus waardoor ik automatisch serieus wat respect voor de man in kwestie had gekregen. Respect dat dankzij deze film nog meer is gegroeid want Schwarzenegger is dan ook effectief legendarisch als de Terminator. Het is gewoon geweldig hoe hij zijn rol met zo weinig kan invullen, de bekende one-liner geeft natuurlijk nog een extraatje aan zijn rol. Ik ben blij dat ze uiteindelijk toch bij hem zijn uitgekomen en niet bij types zoals Mel Gibson of Tom Selleck. Neen, dat in Schwarzie de perfecte keuze. Iemand die voor mijn part even veel krediet als Schwarzenegger had mogen krijgen was Michael Biehn. The Terminator staat vooral bekend voor Arnie maar Biehn heeft toch een even sterke rol. Hetzelfde geldt voor Linda Hamilton die de rol van Sarah Connor op zich neemt. Eigenlijk zit echt heel de cast perfect in hun rol.

Blij dat ik de film uiteindelijk toch heb gezien want het was een goede ervaring. Schwarzenegger is perfect en de rest van de cast sluit daar perfect op aan. Het verhaal verloopt vlot en de actie is lekker gedoseerd. Binnenkort maar eens achter de 3 vervolgen gaan en misschien The Sarah Chronicles, al ga ik daar sowieso al anders naar kijken door The Big Bang Theory.

4*

Teleurstellende Visconti

Ik heb een vast stramien op zondag en dat is het volgende: wat werken voor school en in de namiddag me met een cola in een gemakkelijke zetel plaatsen met een film. Meestal kies ik voor een film met een lange speelduur want die schieten er gemakkelijk over wanneer ik door de week een film opzet en La Terra Trema kan zich met zijn 152 minuten in die categorie scharen. Het was alweer een tijd geleden dat ik een Visconti had gezien dus had ik hier enorm veel zin in.

Het is echter een wel erg lange zit geworden en dat ben ik niet gewoon van de Italiaanse regisseur. Films zoals Il Gattopardo (187 minuten) en Rocco e i Suoi Fratelli (177 minuten) duren een stukje langer maar die vlogen voorbij terwijl de tijd hier maar erg langzaam leek te gaan. Best wel jammer want het concept is nochtans wel de moeite en past perfect in de neorealisme stroming waarin films zoals Rocco mijn favorieten in zijn. Gebaseerd op Giovanni Verga's boek Malavoglia uit 1881 volgt Visconti in zijn tweede langspeelfilm een familie vissers. Dit doet hij echter door effectief een bestaande familie te volgen waardoor de film wel een erg hard documentaire randje krijgt. Op zich niet erg natuurlijk want dat is één van de eigenschappen van het genre maar het werd er niet echt boeiender op. Ik verschiet dan ook eerlijk gezegd wat van de hoge score, zeker als je bekijkt dat dit hoger is dan Il Gattopardo. Soit, het grootste mankement voor mij was dan ook de te lange speelduur en het feit dat er maar erg losjes met het script wordt gewerkt. Zo was de verhaallijn van Antonio wel interessant maar worden bijrollen zoals de broer Cola en de opa gewoon compleet afgebroken.

De keus om geheel met een echte vissersfamile te werken is redelijk gedurfd en pakt ook redelijk goed uit. Acteren komt er niet echt aan te pas maar de authenticiteit straalt van het scherm. Visconti levert hier ook wederom een aantal erg prachtige beelden af zoals de vernedering van Antonio aan het einde van de film en dat zorgt ervoor dat de film toch nog ietwat doenbaar wordt. In tegenstelling tot de meeste vond ik de voice-over van Visconti zelf wel geslaagd. Het is niet de eerste keer dat een regisseur zelf voor de voice-over zorgt (Truffaut zou dit later ook doen met Les Deux Anglaises et le Continent, dat veel slechter zou uitpakken) maar de stem van Visconti geeft een soort charme aan de film die ik best wel kon waarderen. Wel knap trouwens van Visconti dat hij alles in het werk heeft gesteld om de film te maken want toen de financiën van de Italiaanse Communistische Partij (wat sowieso al vrij bizar is doordat de film niet echt met een hoog beeld van het communisme oploopt) droog geraakten verkocht hij één van zijn appartementen in Rome en een aantal juwelen die ooit tot zijn moeder toebehoorde. Interessant trouwens dat regisseurs zoals Franco Zeffirelli, Francesco Rosi en Antonio Pietrangeli fungeerden als assistenten voor Visconti. Vooral Zeffirelli zou later nog redelijk bekend worden.

Neorealisme ten voeten uit maar het pakte me niet. Misschien ligt het aan mezelf, ik moet toch wel wat in een bepaalde stemming zijn voor het werk van Visconti maar hij heeft betere films gemaakt. De mooie beelden maken gelukkig erg veel goed maar toch, Visconti heeft beter werk.

3*

Less ostentatious? It's as big as a duck's egg

Na het slechte Lips of Blood had ik gisteravond nog zin in iets degelijker vermaak om de avond mee af te sluiten. Ik zocht iets dat niet te lang duurde in ieder geval maar net amusant genoeg was om me wakker te houden. Ik kwam terecht bij mijn Sherlock Holmes box waar ik al The Woman in Green en The Secret Weapon al van had gezien en die voldeden aan mijn verwachtingen. Vol goede moed begon ik aan deze Terror by Night.

Maar ik mis hier iets. Misschien doordat dit niet echt een volbloed Arthur Conan Doyle verhaal is en enkel gebruik maakt van een paar minieme plotelementen uit The Adventure of the Empty House, The Disappearance of Lady Frances Carfax en The Sign of the Four. Het is nu niet dat de hierboven genoemde films zo'n getrouwe verfilmingen waren (The Secret Weapon was ook een bijna volstrekt nieuw verhaal) maar Terror by Night voelt wat simplistisch aan. Vanaf dat Holmes zijn beschuldigingen uit aan Duncan-Bleek en Watson daarna zegt dat zelfs Holmes wel eens een fout kan maken weet je gewoon dat het zal uitdraaien dat het toch Duncan-Bleek zal zijn die de moordenaar is. Het had dan ook interessanter kunnen zijn mocht deze beschuldiging niet geuit worden want nu is de spanning grotendeels verdwenen. Er wordt nadien nog wel een poging gedaan om de kijker op het verkeerde been te zetten maar de afgeraffelde ontknoping zorgt ervoor dat je de wenkbrauwen fronst. Holmes die opeens de echte MacDonald blijkt te kennen, Lestrade die tegen zijn natuur in de plannen van Holmes direct door heeft terwijl Watson in het duister tast, ... Jammer want had de film een iets langere speelduur gehad (zelfs onder de Sherlock Holmes verfilmingen met Rathbone is dit een korte zit) had de ontknoping interessanter uitgewerkt kunnen worden.

Hoewel het al de 13e film in een reeks van 14 films was waar Basil Rathbone en Nigel Bruce zich in de huid van Holmes en Watson begeven zit er nog altijd geen sleet op de degelijkheid. De twee blijven heerlijk op dreef en het blijft een genot om hen te zien spelen. Jammer genoeg is de beeldkwaliteit van dit deel niet altijd even denderend (heb je wel meer met die Classic Movies uitgaves) maar zeker het moment waarop Holmes aan de buitenkant van de trein hangt is werkelijk puur zwart beeld. Soit, bij een film van bijna 70 jaar ga ik daar nu niet zo over liggen klagen. Tof ook om Dennis Hoey terug te zien verschijnen als Lestrade. Nog maar de tweede keer dat ik hem zie maar het blijft een invulling zoals ik me hem voorstelde in de boeken. De rest van de cast is op zich bij vlagen nogal houterig maar het kan er op zich nog wel mee door.

De minste Sherlock Holmes verfilming die ik zie (Study in Scarlet is nog minder maar die is met Reginald Owen in plaats Basil Rathbone dus ik heb ook niet echt een idee waarom die eigenlijk in de boxset zit) maar het kan er nog altijd mee door. Vooral door de kundigheid van Rathbone en Bruce maar het verhaal blijft wat afgeraffeld naar het einde toe.

3*

Bava in de ruimte

Het was een combinatie waar ik eerlijk gezegd wel naar uitkeek. Mario Bava heeft een aantal interessante films gemaakt, al heb ik nog maar een fractie van zijn oeuvre gezien, en ik ben sowieso wel fan van zijn stijl. Daar komt dan nog eens bij dat ik altijd wel te vinden ben voor zo'n ouderwets jaren '60 science fiction filmpje. Vaak nogal knullig, maar altijd wel leuk.

En dat kan dus ook gezegd worden van deze Planet of the Vampires. Hoewel de mythologische wezens er eigenlijk gewoon niet aan te pas komen (vind ze meer op een zombie lijken) en de film traag is en vol steekt met vreselijke dialogen, is hier toch wel weer wat leuks te beleven. Iets wat vooral te wijten is aan de visuele stijl van Bava. De Italiaan haalt weer alles uit de kast en weet met zijn sfeervolle sets, dito kleurgebruik en vooral een aantal erg inventieve shots indruk te maken. Op gebied van visuele spielereien blijft Bava toch werkelijk heer en meester, zeker op een groot scherm is dit fantastisch. Op gebied van verhaal daarentegen, daar mist hij toch wat. Planet of the Vampires is een film die blijkbaar wel voor wat inspiratie heeft gezorgd (Alien onder andere), maar voor de rest weinig voorstelt. Wat mij echter wel aansprak was het feit dat Bava de stijl van de oude pulpromans goed weet te benaderen. Zeker wanneer er nog eens zo'n twist zoals hier (de astronauten zijn helemaal niet van de aarde!) aan te pas komt. Erg tof in ieder geval.

Jammer dan ook dat de cast niet al te degelijk was. Italiaanse films worden wel vaker nadien gedubt waardoor een internationale cast soms in verschillende talen tegen elkaar staat te spreken (Barry Sullivan in het Engels, Norma Bengell in het Portugees, Evi Marandi in Italiaans en Ángel Arandain in het Spaans) en dat voel je hier wel. Het is allemaal nogal houterig en stroef te noemen. Al ligt dit volgens mij ook wel in zekere zin aan de cast zelf die hun uiterste best doen in het vertonen van spastische bewegingen. Iets wat meteen wel voor een komische noot zorgt, maar ik betwijfel of dat de bedoeling was.

De originele Italiaanse titel kun je eigenlijk het best vertalen naar Terror in Space, hetgeen een veel betere titel is dan Planet of the Vampires. Deze linkt namelijk naar wezens die überhaupt niet meedoen in de film. Een film met echt wel wat hekelpunten, maar liefhebbers van Bava en/of sci-fi kunnen hier wel wat mee volgens mij.

3.5*

Primeur: 'Terug Naar Morgen' is de eerste Vlaamse film die zich afspeelt in de toekomst

Het was bovenstaande promotie van Taxshelter Caviar Film Financiering dat indertijd mijn aandacht trok. Ik ben altijd wel in de mood voor een science-fiction film en hoewel het natuurlijk volstrekt belachelijk is dat er in heel onze Vlaamse filmgeschiedenis geen enkele film zou zijn die zich in de toekomst afspeelt (The Afterman uit 1985 speelt zich af in 2011 bijvoorbeeld), is het wel één van de weinige science-fiction films die ons landje rijk is. Zoals wel vaker bleef de film wel ergens sluimeren in mijn gedachten maar was het pas met een recente televisie-uitzending dat ik eindelijk de kans had om hier eens voor te gaan zitten.

Tijdreizen is sowieso mijn favoriete subgenre in de science-fiction films en dit debuut van Lukas Bossuyt doet best wel veel goeds. Zeker het begin met Tom en Dimi (en de onfortuinlijke afloop van hun protestactie) is erg sterk en ook het science-fiction stukje an sich werkt goed. Oké, je hebt niet echt het gevoel dat je 25 jaar in de toekomst zit (met uitzondering van een handvol snufjes zoals die GSMs) en ook is de film hier en daar redelijk gaan lenen bij films als The Butterfly Effect, maar ik vind het altijd wel leuk om te zien hoe een kleine verandering een gigantische impact kan hebben op het leven van mensen. Bossuyt laat zich misschien net vangen aan de verandering teveel (vind vooral het stukje waar Tom en Lena een koppel zijn niet zo goed werken), maar maakt veel goed met het einde. Weliswaar iets te voor de hand liggend maar in de handen van Bossuyt werkt het blijkbaar zonder al te veel problemen.

Wel geen idee wie verantwoordelijk is voor de keuze om Tom zowel in het heden als in het verleden door Matteo Simoni te laten vertolken. Op papier is daar niets mis mee aangezien Simoni eigenlijk altijd wel overtuigt, maar hij komt op geen enkel moment echt geloofwaardig over als de ouder geworden Tom. Keerpunt is nog de confrontatie met de volwassen Victor, maar tegen dan is het kalf al verdronken. Zonde omdat Simoni hier voor de rest eigenlijk bijzonder weinig verkeerd doet en vooral genekt wordt door de wat belabberde make-up. Wel tof trouwens om hem hier al met zijn mede-Callboy Bart Hollanders te zien, al spelen die sowieso geregeld wel samen aangezien ze lid zijn van hetzelfde theatergezelschap. Verder nog een paar goede bijrollen van Koen De Graeve (volwassen Viktor), Robrecht Vanden Thoren (Titus) en een onweerstaanbare Charlotte Anne Bongaerts als Griet, de vriendin van Tom.

Interessant debuut, zoveel is zeker. Er is niet echt veel te vinden van nieuwe projecten waar Lukas Bossuyt mee bezig is, maar hopelijk blijft het hier in ieder geval niet bij. Een regisseur met potentie en van mij mogen er gerust wat meer science-fiction films bijkomen. Onbestaand is het genre niet in het Vlaamse filmlandschap, maar het is inderdaad wel wat ondervertegenwoordigd.

3.5*

Wilt zo goed zijn Jos Teugels uit te nodigen op mijn begrafenis

Aha, Terug naar Oosterdonk. Misschien wel één van de meest gelauwerde Vlaamse reeksen aller tijden maar vreemd genoeg ook één van de meest onbekendste. Tegenwoordig niet meer zo makkelijk te vinden blijkbaar en ik was dan ook blij dat ze dit naar aanleiding van het overleden van Marc Van Eeghem terug besloten uit te zenden. Toen alle afleveringen opgenomen en de afgelopen week eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt. Beetje luguber wel dat de serie dan ook opent met het overlijden van het personage dat Van Eeghem gestalte gaf.

Maar al snel zit je echter compleet in de sfeer van een ondertussen vergaan dorp in Antwerpen. Oosterdonk is weliswaar verzonnen, maar je voelt meteen de adem van dorpen als Doel, Oosterweel en Wilmarsdonk (Oosterdonk is qua naam dan ook een samentrekking van die laatste 2) in je nek. De miniserie focust zich op de begrafenis van de vader van Brecht Bosmans en speelt zich daar dan ook voor de volledige speelduur af. De speelduur lijkt veel te lang te zijn voor zo'n namiddag/avond en toch blijft het over de gehele lijn boeien. Natuurlijk omdat er voldoende flashbacks zijn waarmee de geschiedenis van Oosterdonk uit de doeken wordt gedaan. Verhaaltechnisch werkt niet alles altijd even goed (dat Pietje de vader van Jos is, is wat met de haren getrokken) maar over het algemeen is dit een erg boeiend sfeerbeeld. Visueel ook tof met de scènes in het heden die veel grauwer ogen dan de flashbacks. De scènes in het verleden zijn veel meer gekleurd door de bril van nostalgie en dat is toch een erg goede zet van regisseur Frank Van Passel en co.

Die wilden trouwens dat Pietje vanaf de eerste seconde werd ondertiteld, maar daar was de openbare omroep indertijd blijkbaar tegen. Ik snap waarom ze ondertiteling wilden, want Pietje spreekt wel een erg grote mix van verschillende dialecten en vanaf de derde aflevering zijn ze blijkbaar toch geplooid. Moet misschien ook wel één van de beste rollen van Dirk Roofthooft uit zijn gehele carrière zijn trouwens. Sowieso is er weinig aan te merken op de cast. Hier en daar misschien iets te houterig, maar zo'n Dora van der Groen (Fien), Rik van Uffelen & Ides Meire (beide spelen Brecht) of Peter Van den Eede (Meester Moens) zijn magistraal goed. Beetje jammer wel dat de volwassen versies soms niet goed overeen stemmen met de jongere versies - Michel van Dousselaere & Elm Vandevorst zijn als Walter een uitzondering maar bijvoorbeeld Mia Van Roy & Rilke Eyckermans als Elza komt niet geloofwaardig over - maar over het algemeen weinig op aan te merken.

Blij in ieder geval dat ik dit eens gezien heb. Vermoed dat het een serie is die je met meerdere keren herbekijken nog meer gaat waarderen, want er zitten lagen en verbintenissen in die me volgens mij nog altijd ontgaan zijn. Ben benieuwd wanneer Van Passel eens met iets nieuws gaat afkomen, is ondertussen toch ook alweer enkele jaren geleden. Ooh ja, wat is Antje De Boeck hier onweerstaanbaar mooi! Ze is hier ook veel beter dan dat Stille Waters fiasco van jaren terug.

4*

I think we just picked up Dracula

Het was gisteren Halloween, zoals iedereen wel zal geweten hebben, en ik kwam op het lumineuze idee om een horror film op te zetten. Tot mijn grote verbazing kwam dat idee maar tot mij een paar minuten voor ik een film wou opzetten dus ging ik nog snel even op zoek naar een klassieker in het genre in de DVD kast. Ik kwam uit bij deze The Texas Chain Saw Massacre. Vroeger eens gezien, was er niet wild van, maar het leek me in ieder geval de perfecte gelegenheid om me eens aan een herziening te wagen.

En die is erg geslaagd te noemen. Gaandeweg kwamen er een paar ergernissen terug boven (wat is Franklin toch een enorm vervelend personage) maar dit zit qua sfeer zo ontzettend goed dat dat maar als een klein minpunt wordt beschouwd. In het begin dacht ik dat dit een te verouderde film ging worden vanwege het wel erg amateuristisch oplezen van de intro maar eenmaal de lifter op de proppen komt, is het griezelen geblazen. De film geeft je een ambetant gevoel (in de goede zin van het woord) en tot aan de geweldige climax lijkt werkelijk alles perfect in elkaar te passen. Het is dan alleen een beetje jammer dat dat schreeuwen op het einde maar blijft doorgaan, op den duur wou ik echt dat ze haar kop eens ging houden. Soit, wat mij vooral aantrok aan de film is dat Hooper geen tijd verspilt aan onnodige uitdieping van personages of überhaupt het in leven laten van personages want het merendeel van de groep vrienden legt het loodje op nog geen 20 minuten. In ieder geval tijdens het kijken een heel naar gevoel aan over gehouden (ben ook zelfs één à twee keer verschoten) en dat lijkt me toch de uiteindelijke bedoeling van de film. Erg sterke soundtrack trouwens, geeft net dat beetje extra aan de sfeer.

Qua acteurs komt dit wel vrij amateuristisch over. Zo is Paul A. Partain als Franklin echt verschrikkelijk vervelend maar weten ook de rest van de tieners niet echt bijzonder veel indruk na te laten. Het beste van de film is dan ook weggelegd voor de heerlijk gestoorde familie van Leatherface met Gunnar Hansen als onze geliefde kettingzaag liefhebber op kop. Maar ook Edwin Neal als de lifter weet een heerlijke indruk na te laten maar zou zo'n grote degout krijgen aan de opnames (hij vond dit zelfs erger dan zijn tijd in Vietnam) dat hij regisseur Hooper liever een kopje kleiner zou maken als hij hem nog eens tegen kwam. Er is ook nog een iconische rol weggelegd voor John Dugan als de opa (Hit her, grandpa!) maar ook die hield niet echt leuke herinneringen over aan zijn rol vanwege de enorme lagen make-up. Het duurde 5 uur eer hij klaar was voor de rol en hij stond er dan ook op dat al zijn scènes in één keer werden opgenomen. Het resultaat? Een opnameperiode van 36 uur tijdens een hittegolf en omringd door rottende karkassen. Je zou voor minder slecht gezind worden.

Geen idee waarom ik dit vroeger niet kon waarderen maar waarschijnlijk eens op een slecht moment gekeken. The Texas Chain Saw Massacre is in ieder geval een klassieker van formaat. De beklemmende sfeer, de iconische personages en een geweldige soundtrack zorgen voor een erg leuke beleving. Moet me maar eens gaan bezig houden met de rest van de reeks.

4*