Meningen

Why do they always pick on my hat?

In een bui had ik me eens een hoop Chuck Norris films aangeschaft met als bedoeling eens wat meer te zien van één van de meest iconische actiesterren. Ik begon echter te vermoeden dat ik toevallig een reeks van zijn mindere films had aangeschaft doordat Breaker! Breaker!, Code of Silence, Slaughter in San Francisco en The Hitman nu niet echt het niveau hadden dat ik had verwachtte. Meer zelfs, de enige Norris film die ik een voldoende gegeven is Way of the Dragon en dat is dan weer voornamelijk vanwege Bruce Lee. Forced Vengeance zou één van de beteren moeten zijn...

En ook hier kon ik niet al te veel mee. Met uitzondering dat de alternatieve Nederlandse titel (Chuck Norris regelt je begrafenis) hilarisch is, zie ik niet in waarom Forced Vengeance zichzelf zou moeten onderscheiden van de rest van de Chuck Norris meuk. Al moet ik toegeven dat dit wel een iets hardere film is dan je van hem gewoon bent. Met de verkrachtingsscène in je achterhoofd houdende vraag je je dan ook af wat Norris een tijd geleden heeft bezield om te eisen dat Expendables 2 PG-13 zou worden. Daar zou veel vuile taal in voor komen waardoor een aantal jonge fans de films niet zouden kunnen zien... Rare figuur toch die Norris. Soit, het plot achter Forced Vengeance is zoals te verwachten nogal standaard. James Fargo, die zijn carrière toch aardig begon met de derde Dirty Harry film, probeert er wel iet of wat diepgang in te steken, maar maakt uiteindelijk het wijze besluit om het verhaal enkel te gebruiken als kapstok voor de vechtscènes.

En die zijn nog redelijk goed gelukt. Baardloze Chuck (volgens een welbekend Chuck Norris fact zou er een extra vuist schuilgaan achter zijn baard) is nog jong en komt overtuigend over in zijn karate. Fargo maakt er echter hier en daar nogal een zootje van door met een onnodige slowmotion te werken. Jammer genoeg blijf je ook hier een beetje op je honger zitten wanneer je Norris echt cool uit de hoek wil zien komen. In een kort stuk zoals in de Expendables past hij perfect, maar een hele film te dragen blijft te lastig. Wanneer Norris dan ook nog eens de beste acteur is in het geheel, dan kun je het niveau van de rest al wel raden..

Van mijn Norris voorraad heb ik nog Missing in Action III, Delta Force 2, The Octagon en Sidekicks liggen en ik hoop werkelijk dat die wat beter zijn, want anders stopt de Norris gekte voor mij. Forced Vengeance heeft zijn goede momenten, maar ik blijf met het gevoel zitten dat al zijn films inwisselbaar zijn.

2*

Politicians and terrorists, they are just 2 ends of the same snake

De IRA is altijd al een dankbaar onderwerp geweest voor Hollywood om een film rond te maken. In 1997 werd The Jackal uitgebracht met Richard Gere en Bruce Willis in de hoofdrol, welke een losse remake was van The Day of the Jackal en de terroristische organisatie als nieuw element in het verhaal introduceerde, en sinds kort is er The Foreigner. Een nieuwe film van James Bond regisseur Martin Campbell èn met Pierce Brosnan. Een duo dat toch voor één van de beste James Bond films aller tijden (GoldenEye!) heeft gezorgd.

En bovendien speelt Jackie Chan hier ook in mee. Altijd al grote fan van geweest, maar een aantal jaar geleden eens echt actief op zoek gegaan naar zijn oeuvre en daaruit bleek dat hij toch echt wel meer in zijn mars heeft dan enkel wat komische rolletjes. Fijn dan ook dat hij zich in The Foreigner nog eens echt kan bewijzen. Chan is niet komisch, al zijn er best nog wel een handvol grappige momentjes, maar knokken kan hij nog altijd wel als de beste. Hij overtuigt over de gehele lijn als ex-commando die op zoek gaat naar de daders van de bomaanslag waarbij zijn dochter is omgekomen. Klinkt als een grootschalige actiefilm, maar The Foreigner is dat niet en dat is een goede zet. Hoewel Campbell wel wat actie laat zien, concentreert hij zich in de eerste plaats toch op de spanningen tussen Ierland en Groot-Brittannië. Een interessant plot - in de eerste plaats ook gebaseerd op waargebeurde feiten, al wordt er naar goede gewoonte wel een loopje met de werkelijkheid genomen - en bovendien blijft de film over de gehele lijn boeien.

Iets wat voor een groot stuk te wijten is aan de strakke regie van Campbell die hiermee de ietwat matige nasmaak van zijn vorige film, The Green Lantern, voorgoed weet kwijt te geraken. Het is echter Chan die hier voor een groot stuk de film naar zich toe weet te trekken. Absoluut geen komische rol dus en dan is het fijn om te zien dat dit soort dramatische rollen hem erg goed liggen. Iets wat ook gezegd kan worden van Pierce Brosnan trouwens. Zo'n acteur die met de loop der jaren beter en beter lijkt te worden en perfect geknipt is voor de rol van ex-IRA lid die het tot politieker heeft geschopt. In die mate zelfs dat hij de ietwat meer cliché scènes toch nog tot een goed einde weet te brengen. Let vooral ook nog op de de erg treffende gelijkenis die Brosnan heeft met Gerry Adams, de man op wie Liam Hennessy is gebaseerd. Het zou zomaar zijn dubbelganger kunnen zijn.

Het is nog geen The Shinjuku Incident incident, een gigantische aanrader trouwens mocht je Chan nog eens in een serieuze rol willen zien, maar het komt toch wel mooi in de buurt. Hier en daar net iets te voorspelbaar om een echt hoge score te rechtvaardigen en toch.. Ik heb me hier gisteravond danig mee geamuseerd.

Dikke 4*

A comedy about getting dumped, and taking it like a man

Sinds Veronica Mars ben ik een serieuze fan geworden van Kristen Bell. Alles wat ze doet lijkt precies in goud om te slaan en zo hoort het ook want het is een meer dan uitstekende actrice. Om deze reden dan eigenlijk ook Forgetting Sarah Marshall aangeschaft maar ik moet zeggen, zelfs met de kleinere rol van Bell is dit erg vermakelijk.

Het begint nochtans erg teleurstellend. Ik verwachte meer macho en Peter lag teveel te schreeuwen naar mijn zin. Naakte Peter had voor mijn part ook niet gehoeven, al is het wel leuk om te weten dat hij dit effectief in het echte leven heeft voorgehad. Gaandeweg gaat het niveau van de film een stuk hoger en krijgen we erg leuke parodieën zoals CSI. Gelukkig zullen we maar zeggen want anders was de film al snel vergeten. Segel zorgt voor een lekker lopend script maar mist toch op een aantal punten. De clichés worden netjes vermeden, als ze er toch in zitten worden ze op een leuke manier uitgespeeld, maar naargelang de film vordert heb je als kijker niet zo bijster veel met heel de historie tussen Peter en Sarah. Oké, aan de hand van wat flashbacks krijgen we een tikkeltje informatie maar het lijkt gewoon niet te passen dat ze 5 jaar lang samen zijn geweest omdat ik me moeilijk kan voorstellen dat ze bij elkaar passen. Beetje jammer maar gelukkig zit het hilarische van de film hem in de vele bijrollen en filmverwijzingen die bijna allemaal geslaagd zijn (het Dracula gedeelte vond ik zelf wat minder).

Qua cast is dit werkelijk een feest. Jason Segel levert een goed script af maar is als acteur wat waardeloos. Loopt continu rond alsof hij elk moment in tranen kan uitbarsten en komt pas los wanneer hij met zijn surfboard tegen Snow knalt. Heerlijke scène en een uitstekende timing van Segel, die vanaf dat moment echt in zijn rol zit. Iemand die altijd in haar rol zit is Kristen Bell. Gisteren is ze 30 geworden maar verdomme, je zou het niet zeggen. Ik vindt dat ze er nog altijd als 20 uitziet. Ze heeft zo'n natuurlijke schoonheid en komische timing waardoor ze zonder twijfel één van mijn favoriete actrices is aan het worden. Hoop dat de plannen voor Harley Quinn toch eens realiteit worden. Soit, hier heeft ze een kleinere rol dan ik had verwacht maar toch doet ze het weer erg leuk. Gisteren kraakte ik Mila Kunis nog redelijk hard af in Book of Eli maar wist ik veel dat ze ook in deze film zou meespelen. Misschien maar goed dat ik het niet wist want anders had ik hem niet opgezet. Geheel onterecht want Kunis is hier werkelijk uitstekend. Vooral de bitchfights tussen haar en Bell zijn goud waard. Qua hoofdrollen dus al wel serieus de moeite waard maar de bijrollen zijn het nog meer. Russell Brand is sowieso de koning van de film. Met zijn Aldous Snow zet hij een hilarisch personage neer maar vooral in combinatie met Jonah Hill komt hij helemaal op dreef. Get Him to the Greek komt nu helemaal op het verlanglijstje te staan. Maar daar stopt het niet bij, ook Paul Rudd is van de partij en dan heb ik het nog niet over de vele hilarische Hawaiianen en Bill Hader. Zelden een film gezien waar de bijrollen over zoveel meer kracht beschikken dan de hoofdrolspeler (dan heb ik het vooral over Segel).

Leuke film maar vooral dankzij de uitmuntende cast. De setting is mooi, het verhaal verloopt vlot met hier en daar wat mankementjes maar over het algemeen wel zijn 5€ waard. Al is het maar voor Kristen Bell.

3.5*

Welp, de eerste echte Vlaamse horrorfilm

Bovenstaande quote was één van de vele soortgelijke aandachtstrekkers ten tijde van de release van het langspeelfilmdebuut van Jonas Govaerts en regisseur Steve De Roover was het daar duidelijk niet mee eens. Het resultaat? Deze Forgotten Scares: An In-depth Look at Flemish Horror Cinema. Zoals de titel al doet vermoeden een documentaire over het ontstaan van horror in het Vlaamse gedeelte van België (dat effectief al meer dan 40 jaar eerder in gang werd getrapt) en geef nu toe.. Film over film is altijd wel interessant.

Forgotten Scares is dan ook verplichte kost voor fans van het horrorgenre in het algemeen en ook voor degenen die iets dieper in het subgenre willen duiken. Aan de hand van talloze interviews met de nodige grote en minder grote namen, levert De Roover een interessant tijdsbeeld af dat start met Les Lèvres Rouges van Harry Kümel en eindigt met de vraag wat de toekomst gaat brengen. De interviews worden opgefleurd met de nodige korte fragmentjes en dan valt het vooral ook op hoe spoilervrij deze documentaire uiteindelijk geworden is. Er steekt bovendien ook zo'n aanstekelijkheid en joie de vivre in de interviews dat ik het zonde vond dat sommigen maar zo weinig screentime kregen. Goed nieuws dan ook dat de home-release waarschijnlijk de volledige interviews gaat bevatten! Ik kan in ieder geval uren luisteren naar bijvoorbeeld Rob Van Eyck of Léon Paul De Bruyn. Helemaal zonder spoilers is Forgotten Scares jammer genoeg niet, zo wordt het einde van Linkeroever nogal onverwacht verraden, maar verder zijn dit gewoon erg veel leuke introducties tot iets wat erg campy films lijken te zijn. Ik heb sinds gisteren in ieder geval heel veel zin om me te gaan verdiepen in onder andere The Afterman of Rabid Grannies.

Forgotten Scares is qua opbouw redelijk eenvoudig. We gaan chronologisch door een aantal bekende en minder bekende films in het genre en ondertussen passeren er interviews met mensen die medeverantwoordelijk zijn voor de film in kwestie. Veel namen komen regelmatig terug, zo is Johan Vandewoestijne alomtegenwoordig, maar de dosering zit op zich wel goed. Jan Verheyen, zowat Vlaanderen's grootste horrorkenner, vormt een beetje de rode draad en doet dat goed. Blijft toch ook een man die een verhaal op een heerlijke manier kan vertellen, al is het op zich wel vreemd dat hij zelf niet echt in Vlaamse horror lijkt te geloven. Natuurlijk, de echt grote successen zijn uitgebleven maar juist daarom moet je deze mensen bewonderen. Jaar in jaar uit zonder enige vorm van externe financiering toch een poging doen om een deftige film te maken.. Het budget is laag, maar er zitten toch wel verdomd mooie kunstjes tussen.

Mij viel vooral nog op dat de oude generatie interessanter werk heeft afgeleverd. Zal voor een groot stuk ook wel mijn voorkeur/interesse zijn, maar van mannen zoals Guy Lee Thys straalt er toch een zeker pioniersgehalte af wanneer ze aan het vertellen zijn. Iets wat je bij de latere generatie minder lijkt te vinden, hoewel Jonas Govaerts wel een uitzondering is, en die lijken vooral ook meer moeite te hebben om nog origineel uit de hoek te komen. De oude generatie had de ideeën en niet de nodige middelen terwijl in deze tijd van de computer de special effects vrij eenvoudig zijn maar alles is al wel een keer eerder gedaan. Of je moet dan opeens echt ver willen gaan met een film rond een levende placenta.. Al mag je natuurlijk niet alles over dezelfde kam scheren. Zo wordt er aan het begin van de documentaire nog de kortfilm (and soon te be full feature) De Vijver getoond van Jeroen Dumoulein en dat is toch ook wel een aanrader. Een Victoriaanse setting en een 8-jarig meisje dat het mysterie van de vijver achter haar landhuis wilt ontrafelen.. Je kunt al wel raden welke richting dit uitgaat.

Forgotten Scares is ondertussen aan een rondreis langs verschillende festivals begonnen en stopte gisteravond bij Cinema Zuid in Antwerpen. Er was dus de kortfilm aan het begin, maar ook een onderhoudende Q & A op het einde en daaruit blijkt dat De Roover echt wel zijn vak beheerst. Ik kan het aanraden om zo'n voorstelling mee te pakken met een gelijkgestemd publiek, was één van de fijnste cinema ervaringen die ik al heb gehad. De Waalse variant zou reeds in de steigers zitten, ben benieuwd!

Dikke 4*

I can't see him. All I can see is the flags

Het blijft onvoorstelbaar hoeveel films John Wayne eigenlijk heeft gemaakt. Ik zit nu aan zo'n kleine 40 films en nog is het maar een fractie van zijn gehele oeuvre. Een groot deel van dat oeuvre (en zijn status) heeft hij te danken aan de films van John Ford maar voor mij is het altijd even afwachten wat het resultaat zal zijn. De twee hebben een aantal klassiekers gemaakt zoals The Searchers maar slagen ook wel eens af en toe de bal wat mis zoals met They Were Expendable.

Gelukkig behoort Fort Apache tot de eerste categorie, al is dit zeker en vast geen perfecte film. Wat mij echter vooral aansprak was het feit dat Ford hier geen eenzijdig portret van maakt waar één van beide kampen compleet wordt vergruisd en het andere wordt opgehemeld. Zeker de leidinggevende functies in het leger worden bekritiseerd, wat ik op zich wel knap vind voor een film uit 1948, maar jammer genoeg kan Ford het niet laten om in de epiloog toch nog eventjes alles 'recht te zetten'. Ik had het interessanter gevonden mocht York de laatste aanval van Thursday compleet verachten en hem niet zoveel jaren later nog altijd vereren. Toch wel zonde want voor de rest doet Ford hier bitter weinig verkeerd en is Fort Apache een erg aangename zit geworden. In het begin nogal traag, Philadelphia is misschien iets te nadrukkelijk aanwezig, maar het blijft boeien en eenmaal je lucht krijgt van Thursday's plannen om roemrijk de geschiedenisboeken in te gaan schiet de film in een hogere versnelling met de aanval van Cochise als hoogtepunt.

Vreemd om Wayne in een ietwat atypische rol te zien. Oké, hij blijft nog altijd zijn goedhartige en rechtvaardige zelve maar het is pas op het einde dat hij wat meer in de spotlight treedt. Wayne doet het voor de rest wel weer erg degelijk trouwens maar de nadruk ligt eigenlijk meer op Henry Fonda en die doet het sterk. De interactie met Wayne is degelijk en Fonda kan dit soort rollen blijkbaar met zijn vingers in de neus. Ik was wat minder gecharmeerd door kindsterretje Shirley Temple die hier nogal overdreven acteert. Het leeftijdsverschil met John Ager is 'maar' 7 jaar maar toch overduidelijk te groot. Het schijnt dat het ook niet echt goed klikte met John Ford en dat deze haar vaak naast de set bekritiseerde voor haar slechte acteren en gebrek aan educatie dus dat zal ook niet geholpen hebben. De gebruikelijke Ford/Wayne bende is hier ook weer van de partij met onder andere bijrollen voor Hank Worden, staat meestal garant voor wat oubollige humor en dat is hier ook het geval, en Ward Bond.

De film wordt in de berichten hier nogal afgekraakt maar een tikkeltje onterecht. Fort Apache is bij vlagen misschien een wat oubollige film maar storen doet het niet. Wayne is zoals gewoonlijk goed op dreef en Fonda is een goede aanvulling maar dat kan jammer genoeg niet gezegd worden van Shirley Temple. Gelukkig blijft die haar rol na een tijd vrij beperkt.

Kleine 4*

He's so full of twists. He starts to describe a donut and it comes out a pretzel

Billy Wilder heeft met 5 films 2x een 4.5* gekregen en 1x een 4* en toch behoort hij niet tot één van de regisseurs waar ik actief op zoek naar ga. Ik weet zelf ook niet goed waarom het er altijd lijkt over te schieten, maar ik was al langer eens van plan om eens iets aan die achterstand te gaan doen. Hoewel The Fortune Cookie een mij onbekende titel was, het is op het eerste zich ook niet één van zijn meest geziene titels, maar het debuut van de samenwerking tussen Jack Lemmon en Walter Matthau kan ik niet links laten liggen.

En ook dit is weer een erg vermakelijke zit geworden. Een tikkeltje te lang weliswaar, maar met uitzondering van die jankende moeder is hier voor de rest erg weinig op aan te merken. De kracht van de film zit hem vooral dan ook in de twee hoofdpersonages, iets wat wel vaker het geval is bij Wilder heb ik de indruk. Harry en Willie zijn complete tegenpolen en dat geeft de nodige vonken. Vooral de gluiperigheid van Willie levert een aantal heerlijke scènes op. Halverwege maakt Wilder de keuze om zich wat meer op het drama toe te spitsen, Boom-Boom Jackson's drankprobleem en de terugkeer van Sandy onder andere, doch het scherpe kantje blijft. Naar het einde toe lijkt het wat te gaan ontsporen, maar Wilder weet dit nog vakkundig op te lossen. Het opdelen in hoofdstukken had voor mij wel niet gehoeven. Ik begrijp eerlijk gezegd ook niet goed wat het nut er juist van was.

Jack Lemmon en Walter Matthau. Ik heb ze beide nogal hoog zitten en het doet me plezier om te zien dat ze samen ook de pannen van het dak spelen. Het contrast tussen hen beide had niet groter kunnen zijn en het goedzak gehalte van Lemmon vormt een leuk klankbord voor de cynische, gluiperige en oneerlijke Willie. De film steunt vooral op Lemmon en Matthau, maar Judi West mag zich als Sandy halverwege de film bij het duo voegen en doet dat behoorlijk. Ron Rich is overduidelijk de wat zwakke schakel in het geheel.

Tof filmpje. Lekkere kritiek op de klaagmaatschappij die vandaag de dag nog steeds actueel is. Hier en daar had wat geknipt mogen worden om het geheel wat vlotter te laten lopen (het gebruik van de hoofdstukindeling helpt hier ook niet), maar Lemmon en Matthau stelen de show.

4*

Flags. Crosses. Arches

Het verhaal van McDonald's was me eerlijk gezegd onbekend. Ik wist dat Mark Knopfler ooit eens in zijn post DIre Straits carrière een nummer over Ray Kroc had geschreven na het lezen van diens biografie, maar daar stopte mijn kennis. Niet meteen echt interesse om me verder te verdiepen in de fastfood keten, maar het waren een paar interviews met een erg enthousiaste Michael Keaton die me toch over de streep wisten te trekken. Volgens hem ging het geen standaard film worden waar vooral McDonald's in een goed blaadje ging komen te staan en dat wou ik dan wel eens met mijn eigen ogen zien.

Ergens heeft hij gelijk, maar verder is dit toch wel een vrij standaard biopic geworden over iemand die de grote American Dream volgt en daarbij over lijken gaat. Interessant om te zien weliswaar om wat achtergrond te krijgen bij de franchise en ook de degelijkheid van de productie spat van het scherm, maar over de gehele lijn beklijft The Founder nergens. De film concentreert zich op een beperkte periode en volgt daarin ook netjes het patroon dat je bij dit soort films kunt verwachten. Wat dus wel interessant is, is dat de kleine kantjes niet worden geschuwd. Kroc start als een vrij aimabel persoon waar je op zich nog wel positief over kunt zijn, maar hij verandert in een wolf wanneer hij geld heeft geroken. Het is deze evolutie die het kijken waard maakt en die jaren '50 vibe die doorheen de film schemert heeft ook wel zijn charme. Hoewel McDonald's zelf niet altijd in een even positief daglicht wordt gezet, hebben ze wel hun zeg gehad in het scenario. Zo eisten de advocaten dat er aan het einde van de film nog even werd meegedeeld dat ze later toch terug op echt ijs zijn overgeschakeld. Een terechte rechtzetting, anders gaan de mensen nog denken dat de milkshakes nu nog altijd zonder echte melk worden gemaakt, maar dan vraag ik me af hoeveel er nog geretoucheerd is aan we werkelijke gebeurtenissen.

Ach, in ieder geval is het geen verhaal geworden waar wordt geïnsinueerd dat Kroc een heilige is en daardoor krijgt Michael Keaton genoeg ruimte om zijn ding te doen. Blijft toch een erg fijne acteur die precies met de latere jaren beter is geworden. Ik sprak daarjuist al van de evolutie van Kroc doorheen de film, maar Keaton brengt het ook gewoon erg goed. Degelijke bijrollen ook met Nick Offerman en John Carroll Lynch als de gebroeders McDonald en zo'n David Lynch regular als Laura Dern kan ook nooit veel verkeerd doen. Wel een beetje jammer dat ze op zich weinig ruimte krijgen aangezien de volledige focus op Keaton is komen te liggen en die trekt het publiek dan ook compleet naar zich toe.

Vakkundig gemaakte biopic die nooit echt buiten de lijntjes kleurt, maar gelukkig ook geen eenzijdig beeld van de American Dream toont waar iemand met al zijn integriteit en principes toch de held van de dag kan worden. Bij dit soort succesverhalen wordt er altijd over lijken gegaan, dat kan gewoon niet anders, en dat gaan ze hier gelukkig niet uit de weg.

3.5*

Barbarians! Have they no manners?

Aha, het fameuze 'vervolg' op The Three Musketeers uit 1973. Het woord vervolg staat tussen quotes omdat dit oorspronkelijk gewoon deel uitmaakte van The Three Musketeers maar dat de producers besloten om de film in 2 te knippen zonder dat aan de acteurs te melden. Dat had een rechtszaak en een speciale clausule voor toekomstige films ten gevolge, maar het was vooral de vraag of na al die vijven en zessen dit nog een goede film ging worden.

Want tel de speelduur van beide films bij elkaar op en je zit toch aan een film van 3.5 uur. Kort antwoord: ja. Het lange antwoord moet echter wat uitvoeriger besproken worden, zoals het een lang antwoord betaamt, want The Four Musketeers is vreemd genoeg een iets andere film geworden dan zijn voorganger. Vooral omdat dit meer aanvoelt als een klassieke avonturenfilm en niet dezelfde slapstick hanteert als de andere film. Regisseur Richard Lester lijkt hier meer zijn richting te hebben gevonden en de uitbreiding in de relatie tussen Milady en Athos doet de film veel goeds. Het wordt ook allemaal wat bruter (die onthoofding van Milady! Het vermoorden van Constance!) en de kolderieke personages zoals de vroegere man van Constance zijn eruit gehaald. Goede zet in ieder geval, maar toch geraakt de film wel wat zijn vaart kwijt. Heb in een ver verleden wel eens het bronmateriaal van Alexandre Dumas gelezen - dit voelt wel aan als een getrouwe verfilming - maar misschien had niet elke plotlijn gevolgd moeten worden.

Wat kun je nog zeggen over de cast aangezien die bijna volledig uit dezelfde groep bestaat? De performance van onder andere Michael York, Oliver Reed, Richard Chamberlain en Frank Finlay (de musketiers) is en blijft degelijk en hoewel Raquel Welch wat meer op de achtergrond wordt geschoven, heeft ze nog wel een aantal fijne momentjes. Het interessante is echter dat kleine rollen uit de vorige film opeens heel wat belangrijker worden. Faye Dunaway zet haar tanden in de rol van Milady en Charlton Heston blijft erg tof als Cardinal Richelieu. Tel daar dan nog eens Christopher Lee bij die wat meer met zijn degen mag rondzwieren (het gevecht op het ijs is misschien iets te kolderig op den duur naar mijn gevoel, maar het is wel een toffe scène) en dan kan ik me niet voorstellen dat je hier iets op aan te merken hebt. Zou in ieder geval niet weten waarom je überhaupt aan dit deel zou beginnen indien je de vorige film slecht vond.

Jammer dat ze The Return of the Musketeers niet uitzenden als finaal deel in de Musketeers reeks. Ook van de hand van Richard Lester en ook met een groot deel van dezelfde cast. Die lijkt algemeen wel wat slechter beoordeeld te worden, maar dat zien we dan wel weer. Hopelijk kan ik hem binnenkort zelf eens bezien, lijkt me echter niet meteen de meest makkelijk te vinden film te zijn..

3.5*

Twelve outrageous guests. Four scandalous requests. And one lone bellhop, in his first day on the job, who's in for the wildest New year's Eve of his life

Ik weet nog dat ik vroeger de film speciaal had gekocht voor de twee verhalen die geregisseerd zijn door Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. De laatste twee verhalen waren dan ook de beste van heel de film. Nu meer als 2 jaar later was ik benieuwd of de eerste twee verhalen me meer konden boeien dus werd het gisteravond een herziening.

Tim Roth, die ik in Reservoir Dogs geweldig vond, is hier ronduit irritant. De laatste tijd een paar Jerry Lewis films gezien en hij trekt hier eigenlijk wel bijzonder hard op, alleen nog een gradatie erger. Waarschijnlijk ook de bedoeling vermits Tarantino een aantal keer naar zijn films verwijst. De begingeneriek deed mij trouwens zeer hard denken aan de openigscredits van A Shot in the Dark.

The Missing Ingredient
Geregisseerd door Allison Anders en een verschrikkelijk slecht begin van heel de film. Wat Madonna in godsnaam in films zoekt is mij een compleet raadsel maar ook de rest van de actrices zijn een complete teleurstelling. Het enige wat ze dan ook moeten doen in heel de film is constant met hun borsten bloot lopen en wat rijmpjes opzeggen. Het eindigt ook zo abrupt, Diana is opgeroepen maar je hoort er niets meer van doorheen heel de film?

0.5*

The Wrong Man
Deze keer geregisseerd door Alexandre Rockwell maar ook wel beter dan zijn voorganger. Pas op, echt niet veel beter. Roth is nog altijd ronduit irritant met die idiote loopjes en dat overslagende stemmetje van hem. Kreeg helemaal de zenuwen toen hij begon te lullen over hoe hij niet met Theodore wilt worden aangesproken maar met Ted. Het verhaal zou eigenlijk een dikke 0.5* moeten krijgen, ook omdat het gewoon een simpel aftreksel is van Hitchcocks The Wrong Man maar David Proval als Sigfried en Jennifer Beals als Angela waren eigenlijk nog wel de moeite.

1*

The Misbeheavers
Nu komen we dan aan de goede stukken van heel de film. Geregisseerd door Robert Rodriguez en ineens een stuk beter dan al de rest tot nu toe. Het verhaal begint redelijk amusant met Tim Roth(die wonderbaarlijk iets minder irritant is geworden) en de twee kinderen die hem eigenlijk constant kleineren maar de boel barst helemaal los wanneer het lijk in de matras wordt gevonden. Banderas is werkelijk geweldig in zijn rol. Gewoon al hoe hij constant rondloopt met die blik op zijn gezicht... Er waren ook nog twee kleine details die leuk waren om te zien. Het eerste is de kleine verwijzing naar The Wrong Man met Sarah die naar die kamer belt maar ik heb men twijfels of dat dat eigenlijk met het verhaal kan kloppen? Het tweede is natuurlijk de korte verschijning van Salma Hayek op de tv.

4*

The Man From Hollywood
De laatste kamer van de film en tegelijkertijd ook degene waar ik het meeste naar uitkeek. Het uitgangspunt van Tarantino's verhaal is wel interessant maar spijtig genoeg niet echt origineel want het is allemaal al wel eens soortgelijk voorgedaan in The Man From Rio van Hitchcock (wat Tarantino natuurlijk toegeeft) maar de uitwerking is wel zeer goed. Wederom geweldige dialogen die soms echt over niets gaan maar constant interessant blijven. Het einde is een beetje teleurstellend eigenlijk, ik had meer op een grotere climax gehoopt dan eerste keer met de aansteker lukt niet => pink eraf. Tarantino kan nog altijd geen zak acteren maar om de een of andere reden slaagt hij er in om echt leuk over te komen. Bruce Willis is trouwens ook nog echt fantastisch.

4*

In totaal komt ik uit op 2,375 maar dat ronden we dan af naar 2.5*

There are four kinds of alien encounters. The fourth kind is abduction.

Ik moet eerlijk toegeven dat The Fourth Kind compleet aan me voorbij is gegaan. Mijn broer was hem in de cinema gaan kijken en was er toen van onder de indruk. We waren een paar dagen geleden in de Free Record Shop en de film schoot hem ineens terug te binnen en al vrij snel hadden we de film gevonden in de winkel. Toen meegepakt en een paar avonden later maar ineens eens opgezet.

Bij sommige films is het soms gewoon beter om niets op voorhand over het plot te weten maar om je gewoon te laten onderdompelen in het ongewisse. The Fourth Kind is een film waar dit zeker en vast bij telt. Ik wist helemaal niet waar het over ging, mijn broer had me alleen de referentie betreffende de titel uitgelegd maar meer ook niet. Het beste is om de film in de DVD lade te stoppen en de film gewoon over je heen te laten komen. The Fouth Kind is voornamelijk een creepy film geworden, zo eentje waarvan je een kil gevoel krijgt. In dat geval is de film dan ook uitstekend geslaagd want de sfeer die de film uitstraalt is enorm kil, in de goede zin van het woord. Er wordt enorm veel gebruik gemaakt van suggestie, de eigenlijke 'aliens' krijgen we ook nooit te zien, en Osunsanmi speelt hier dan ook enorm goed op in. Het is natuurlijk nogal moeilijk om dit effectief ten volle te geloven maar door het gebruik van de split-screens met nagespeelde beelden en zogenaamd authentiek filmmateriaal wordt er toch een erg sterke laag van waarheid geportretteerd. De authenticiteit is ver te zoeken doordat er effectief een onderzoek is gedaan naar de psychologe in Alaska en dat daar niets van is gevonden. En hetgeen ze dan wel vonden waren allemaal sites die een paar maand voor het uitkomen van de film waren gemaakt. Toch blijft The Fourth Kind een interessant plot hebben dat de vinger op de zere plek van de mensheid legt, als we het zelf niet zien dan geloven we het gewoonweg niet en zoeken we allerlei manieren om hier onderuit te geraken. In dat opzicht is de film dan ook wel goed te doen en wordt het allemaal op een boeiende manier gebracht. Hier en daar is het allemaal soms nogal voorspellend maar de twist waar Tyler de moord op haar man compleet heeft ingebeeld en daarna doordraait zag ik dan weer niet aankomen. Het zorgt in ieder geval voor een perfect einde dat je ietwat verbouwereerd achter laat.

Wel vreemd dat ze voor zo'n draak van een psychologe een vervangster hebben gezocht in de vorm van Mila Jovovich. Nu vind ik Jovovich niet altijd even knap maar ze is toch wel degelijk een gradatie hoger dan Abigail Tyler. Soit, Jovovich doet het op zich eigenlijk bijlange niet slecht maar komt soms niet echt hetzelfde over als haar personage. Ik zei het daarjuist al dat ik het zo raar vond dat ze eigenlijk qua uiterlijk zoveel scheelt met Abigail en dit wreekt zich wel een tikkeltje in de scènes waarin je de twee naast elkaar ziet staan. Dan zijn de andere personages een stuk beter gecast. Het is natuurlijk geweldig om Elias Koteas nog eens terug te zien verschijnen in een film. Degenen die met de Turtles zijn opgegroeid (en voornamelijk de live-action films hebben gezien) zullen dan ook een serieus verouderde Casey Jones herkennen. Vreemd om hem zoveel jaar later te zien maar wel leuk dat hij op zich nog niet veel van zijn pluimen is kwijtgeraakt. Hij blijft toch nog altijd een aangename acteur om naar te kijken. Dat geldt trouwens ook voor Will Patton die de rol van de sheriff op zich neemt. De soundtrack past trouwens ook perfect in de sfeer van de film. Op zich is er niet zo bijster veel speciaal aan de muziek de je hoort maar in combinatie met de voice-overs geeft dit toch een interessant effect dat voor een groot gedeelte bijdraagt aan de sfeer.

Gewoon zonder enig kennis vooraf aan de film beginnen en je staat garant voor een interessante filmavond. Het gebruik van de split-screens is enorm geslaagd en geeft een laag authenticiteit aan de film die anders compleet verloren zou zijn gegaan. Jovovich en de rest van de cast acteert op een goed niveau maar het is vooral de sfeer die de film maakt tot wat hij is geworden. Blijft toch een kriebelig filmpje.

4*

Listen good, Tod, 'cause it's either education or elimination

Een aantal jaar geleden heb ik me voor het eerst sinds jaren terug verdiept in Disney. De meeste klassiekers had ik wel gezien, maar er waren een resem films die ik nog nooit had gezien en het was toen een periode dat je voor geen geld VHS tapes van Disney op de kop kon tikken. Handig, want ik wou niet teveel geld neerleggen voor films waar ik niets mee had (The Rescuers Down Under bijvoorbeeld) maar het was bovendien ook een fijne herziening van films die ik lang geleden had gezien en zelf niet in bezit had.

The Fox and the Hound is er echter altijd overgeschoten bij de herziening. Wat op zich vreemd is, want ik had de VHS zelf nog in huis van vroeger, maar in mijn herinnering stond dit te boek als een ongelooflijk triestige film en ik bekeek liever een Aladdin of Lion King opnieuw. Een tijd geleden echter de film op DVD gevonden en gisteren dan eindelijk eens opgezet. Moet dus al jaren geleden zijn en toch is het bizar hoeveel scènes eigenlijk nog blijven hangen. Niet altijd de meest indrukwekkende scènes (ik moet vroeger blijkbaar fan zijn geweest van Squeeks, want ik wist nog perfect dat hij in een vlinder veranderde) maar toch knap wat voor indruk dit eigenlijk achterlaat. Nog steeds trouwens, want hoewel er hier en daar misschien iets teveel moraal in de strot wordt geduwd (de "And we'll always be friends forever. Won't we?" scène), is het toch weer genieten van dit verhaal rond de vriendschap tussen een vos en een hond. Zeker de climax met de beer waar Todd terugkeert om Copper te redden blijft na al die jaren zijn effect hebben. Verder dus vooral een Disney die vooral op het gemoed werkt. Scènes zoals de weduwe die Todd gaat afzetten in het bos.. Het gaat door merg en been in ieder geval.

De eerste keer trouwens dat ik dit in het Engels zie. Het was even wennen dat de hoofdpersonages niet de naam Frank en Frey hadden, maar voor de rest weinig op aan te merken. Mickey Rooney en Kurt Russell vormen een geslaagd duo en ook bijrolletjes zoals Pearl Bailey (Big Mama) kunnen er zeker mee door. The Fox and the Hound is ook zo'n film die nog altijd qua tekenstijl overtuigt. De rustige openingscredits, de natuur, de climax, ... Ook aangenaam verrast door het minieme gebruik van muzikale intermezzo's. Disney is een studio waar ik dat nog wel eens van kan waarderen, maar het blijft toch vaak hit or miss bij mij. Hier zijn echter weinig echte nummers (ik weet zelfs niet of je dat bij vlagen ritmisch praten van Big Mama effectief als een nummer kunt kwalificeren) en het komt de sfeer ten goede.

Amos Slade mag zich trouwens met gemak in één van de hoogste regionen in een top van Disney schurken nestelen. Het is dat het eindbeeld waar hij verzorgd wordt door de weduwe hem wat zachter maakt, maar verder is het toch fijn om te zien dat dit na al die jaren nog dezelfde gevoelens opwekt. Misschien hier en daar wat te geforceerd, maar wat een ongelooflijke tranentrekker toch. Veruit de Disney film die het meeste emotie losmaakt, al moet ik Bambi na al die jaren ook nog eens herzien.

4*

Meet the Mechanical Girl

Op zondag zie ik meestal met mijn broer een film en vermits hij nogal graag horror ziet, wordt het meestal een film van dat genre en bijna altijd uit zijn collectie. Ik had echter ooit eens deze Fragile gekocht in de 5 voor 5 euro actie bij de Blokker dus werd er eens voor een keer een horror uit mijn collectie gekozen. Fragile sprak me wel wat aan maar om eerlijk te zijn, ik had de film alleen maar gekocht om aan 5 films te geraken dus de verwachtingen waren redelijk laag.

Die komen dan ook grotendeels uit. Fragile is een vroege film geworden uit het oeuvre van Jaume Balagueró en die regisseur heeft het bij mij zeker een goede naam weten te maken door zijn film [REC]. Ik verschiet er dan ook van in hoeverre dit een saaie film is geworden. Balagueró bleek de kneepjes van de spanningsopbouw toch nog niet onder de knie te hebben en dat is jammer want de film kent hier en daar toch wel een aantal sterke scènes, al is het alleen allemaal net niet goed genoeg om er een interessante film van te maken. Het plot is op zich boeiend genoeg maar de uitwerking laat teveel wensen over waardoor ik mijn aandacht nogal snel verloor. Het blijft jammer want volgens mij was de kans er al wel om hier een goede film van te maken. Het einde had trouwens ook wel serieus bij de haren geslepen. Oké, het idee van de brekende botten en het kinderziekenhuis is ietwat angstaanjagend maar voor mij had je het 'monster' niet perse hoeven zien. En als je het dan wel laat zien, zorg er dan voor dat het er indrukwekkender en geloofwaardiger uitziet dan dit hier. Geen idee wat de bedoeling was van het raar gevormde gezicht maar het werkte in ieder geval niet. Het einde was trouwens echt wel te mierzoet voor woorden.

Net zoals Calista Flockhart trouwens. Ik ken haar alleen maar van Ally McBeal, ik denk dat dat wel voor iedereen geldt, maar wat is ze een slechte actrice! Geen greintje geloofwaardigheid en ronduit vervelend in alles wat ze doet. Geen wonder dat ze voor de rest nooit een deftige filmrol heeft gekregen... Ik weet wanneer een actrice slecht acteert, wanneer de kinderen in de film geloofwaardiger overkomen. Toegegeven, er zijn ook sterke kindacteurs (o.a. in Orphan of de originele Omen) maar over het algemeen heb ik een redelijk grote degout van zo'n rollen. Het deed me dan ook deugd om te zien dat daarin wel enige geloofwaardigheid schuilt. De rest van de cast is ook niet echt al te memorabel doordat het drie dagen geleden is dat ik de film heb gezien, en ik me al met moeite gezichten bij namen kan plakken.

Misschien eens leuk voor gezien te hebben maar over het algemeen is dit toch wel een mindere film van Balagueró. Het verhaal heeft enige potentie maar de uitwerking is futloos en Flockhart is ronduit vervelend. Jammer, maar voor die 1 euro ga je me niet horen klagen.

2*

Now Frankenstein has created a beautiful woman with the soul of the Devil!

Ik ben tegenwoordig echt in mijn Hammer periode. Ik heb recentelijk een aantal films voor weinig geld kunnen kopen en vandaag is de beginnende collectie nog verder uitgebreid met deze Frankenstein Created Woman en nog 2 andere titels. Mijn eerste kennismaking was via de uitstekende documentaire History of Horror with Mark Gatiss, A (2010) maar de eerste echte film die ik van Hammer, althans toch bewust, zag was Quatermass Xperiment, The (1955). Dit was een uitstekende kennismaking maar ik had de indruk dat Hammer toch meer bekend was geraakt via de echte horror titels in plaats van sci-fi dus waren de verwachtingen redelijk hoog gespannen.

En ze zijn compleet uitgekomen. Mijn broer is grote fan van de originele Frankenstein met Boris Karloff maar ook hij kon dit deel waarderen. Voor mij is het in ieder geval een origineel deel geworden waarin Frankenstein zijn flirten met de dood nog wat verder uitwerkt. De film duurt op zich niet al te lang maar we krijgen een een interessant en luguber wraakverhaal voorgeschoteld dat de gehele speelduur blijft boeien. Verwacht in ieder geval geen stijlvol vervolg op de originele Frankenstein uit '31 want dan kom je bedrogen uit doordat Fisher het bijna over een geheel andere boeg gooit. Gelukkig is het een succesvolle zet geworden want ik begrijp perfect waarom Hammer zo veel bekendheid verwierf met dit soort films. Er zit gewoon ontzettend veel sfeer in! Het komt allemaal nogal wat traag op gang want eens we eigenlijk aan het einde van de plotomschrijving van op de DVD of hier op MovieMeter zijn, is de film al bijna een uur bezig maar langs de andere kant krijgen we wel een leuke opbouw. De flashbacks van Hans, de experimenten van Frankenstein, de dood van Pierre en uiteindelijk de 10 kleine negertjes aanpak betreffende de 3 moordenaars, ... Alles leidt toch een heerlijk einde waar Christina lekker gestoord geraakt vanwege de 2 zielen in haar lichaam en waar ze iedereen begint af te maken. De film is ondertussen alweer 44 jaar oud maar ik had eerlijk gezegd iets meer bloot verwacht. Met uitzondering van de moorden blijft Christina wel erg braafjes.

Maar wat een lekker ding is die Susan Denberg! Het was me al meermaals ten oren gekomen dat de Hammer films vol zaten met knappe vrouwen en ook de hoes beloofde me een aangename kijkbeurt (er is een hele alinea gewijd aan Denberg haar topless carrière, haar centerfold pagina in de Playboy en haar zenuwinzinking) maar in het begin dacht ik toch dat ze er serieus naast zaten. De gehandicapte Christina is nu niet echt een genot om naar te kijken en daarmee was mijn verbazing nog groter toen bleef dat het wel effectief om één en dezelfde actrice ging! Ik was er echt van overtuigd dat ze gewoon een nieuwe actrice hadden gecast voor de make over. Jammer dat haar carrière daarna zo drastisch gefaald is, al hoop ik ze wel nog eens wat meer tegen te komen in de wondere wereld van Hammer. Het is tegelijkertijd ook de eerste kennismaking met Peter Cushing. Ik heb al vaker gehoord dat hij en Christopher Lee de boegbeelden van Hammer zijn en het is te begrijpen waarom want Cushing zet gewoon een erg fijne Baron Frankenstein neer. Sowieso een acteur die ik meer en meer zal beginnen waarderen wanneer ik hem in meer films zien. Hoge verwachtingen trouwens voor Dracula A.D. 1972 waar zowel Cushing als Lee de hoofdrol in vertolken! Soit, Thorley Walters is wel een leuk hulpje. Ik zat eerst continu met Igor in mijn hoofd maar Walters zorgt met Hertz voor een leuk alternatief. Voor de rest ook leuke bijrollen van de 3 gasten.

Wederom een erg leuke film van de Hammer studio die voornamelijk gedragen wordt door de bloedmooie Denberg, althans toch in het 2e deel van de film, en de geweldige Peter Cushing. Het verhaal is vlot, de cast is solide en de sfeer is om je vingers van af te likken. Ik ben benieuwd wat de andere films gaan geven.

Dikke 3.5*

He is not insane. He simply wants to die

In 1943 gebeurde er iets speciaals: het was namelijk de eerste keer dat er twee legendarische filmmonsters het scherm gingen delen. The Wolf Man had twee jaar eerder al een succes gehad met de gelijknamige film en Frankenstein zat al reeds aan een aantal delen waarvan The Ghost of Frankenstein de 4e en toen de meest recente in rij was. Een interessant idee dus om een crossover tussen beide films/reeksen te maken, maar er was dan wel één probleem.

Lon Chaney Jr. speelde uiteraard The Wolf Man, maar nam ook de rol over van Karloff voor de rol Frankenstein's monster in The Ghost of Frankenstein. De oplossing kwam in de vorm van Bela Lugosi. Die had in The Wolf Man het loodje gelegd, speelde in The Ghost of Frankenstein de rol van Ygor en werd dan deze keer maar gecast als het monster zelf. Met Elsa heb je in The Ghost of Frankenstein nog een toffe vrouwelijke bijrol, maar die rol werd gespeeld door Evelyn Ankers en laat die nu net ook de love-interest zijn geweest van Lawrence Talbot in The Wolf Man! Ik ben altijd fan van acteurs die hun rol opnieuw opnemen in de sequel, maar in het geval van Frankenstein Meets the Wolf Man was dat dus een onbegonnen zaak. De film is dus het tweede deel in de Wolf Man saga en het vijfde deel in de Frankenstein saga en het is te merken dat dit soort crossovers nog onontgonnen gebied was. De film is ruwweg onder te verdelen in twee stukken (het eerste deel focust zich op Talbot terwijl in het tweede deel de focus meer op Frankenstein en het monster komt te liggen) en mist een beetje structuur en tempo. Het blijft echter een vermakelijk tussendoortje dat vlotjes wegkijkt.

En bovendien een aantal legendarische namen in de cast heeft. Lon Chaney Jr. keert dus terug als de soms nogal harige Talbot en blijft even overtuigend als een aantal jaar voorheen in die rol. Er blijft een zekere menselijkheid in zijn performance schuilen die bij de andere Universal Monsters ontbreekt. Na het succes van Dracula was Lugosi eerste keuze voor de rol van Frankenstein's monster, maar Lugosi weigerde omdat hij vond dat de rol te weinig dialoog had. De faam van Karloff in het achterhoofd houdende beslist hij deze keer wel de rol te accepteren, maar achteraf wordt al zijn dialoog geknipt omdat een testpubliek een Hongaars monster te lachwekkend vond. Ook de plotlijn dat het monster blind is wordt geknipt waardoor de performance van Lugosi iets onbedoeld karikaturaal krijgt. Geen Evelyn Ankers dus, maar wel Ilona Massey als Elsa Frankenstein. Die doet het behoorlijk en Maria Ouspenskaya bedankt voor een grotere rol dan in The Wolf Man met een goede performance.

De toon was gezet en er volgden al snel veel vervolgen met veel, erg veel monsters. House of Dracula, House of Frankenstein, Abbott and Costello Meet Frankenstein (en Dracula en The Wolf Man) en ga zo maar voort. Wie de reeksen chronologisch wou zien is er volgens mij aan voor de moeite omdat dit zo'n mengelmoes is geworden dat er verhaaltechnisch geen touw meer aan vast te knopen is. De volgende film in de box is She-Wolf of London maar blijkbaar zonder Lon Chaney Jr? Als dat maar goed komt..

3*

How do you spell that? With an "S" for shithead!

Ik blijf een rare verhouding hebben met Roman Polanski. Het is en blijft een regisseur met een zekere naam en faam, maar de eerste films die ik van de man keek konden me niet bekoren. Ik had hem eigenlijk bijna compleet afgeschreven toen er toch opeens verbetering in leek te komen. Zijn jaren '60 werk met Cul-de-Sac, Repulsion en Rosemary's Baby ligt me het meest maar ook zijn later werk met Death and the Maiden heeft wel iets. Benieuwd of Frantic zich in die categorie kan toevoegen.

Ja en nee. Frantic is op zich een vermakelijke film, maar een het niveau van bovenstaande titels wordt het nergens. Daarvoor is het plot rond het gestolen Krytron device wat te flauw. Wat zonde is aangezien de film op zich wel sterk start met de mysterieuze verdwijning van Sondra. De spanning wordt mooi opgebouwd, heerlijke scène wanneer Walker in een bar op zoek is naar zijn vrouw (the white woman) en uiteindelijk een hoop cocaïne onder zijn neus geduwd krijgt, en met de komst van Michelle ontstaat er nog wel een ietwat vermakelijk kat-en-muis spel. Het is niet lang daarna echter dat de film wat zijn vaart verliest. Een aantal schimmige en niet zo schimmige partijen komen allemaal op de proppen en aan het einde sterft Michelle. Een keuze van Polanski om aan te tonen dat misdaad (en gierigheid) niet loont? Ik weet het niet, maar het voelt wat geforceerd en overbodig aan.

Goede rol wel voor Harrison Ford. Blijft altijd vreemd om hem in iets anders buiten Star Wars of Indiana Jones te zien (vond zijn bijrolletje in The Age of Adaline ook nog wel goed trouwens) maar de rol van hopeloze Walker gaat hem in ieder geval goed af. Halverwege de film mag Polanski's chouchou ook nog opdraven. Het was de eerste van 4 samenwerkingen (tot nu toe en aangezien ze nog steeds getrouwd zijn verwacht ik ze nog wel eens in een toekomstige film van de regisseur te zien verschijnen) en ze doet dit op zich nog wel vrij redelijk. Goede chemie in ieder geval tussen haar en Ford. Verder weinig interessant volk dat hier meedoet, al is het wel nog even opletten voor een cameo van Polanski zelf als taxichauffeur.

Leuke soundtrack ook nog. Wat oldschool Grace Jones (dat ondertussen echt wel geclassificeerd mag worden als oude muziek) gecombineerd met Ennio Morricone.. Ik kon het wel smaken. Verder is Frantic een leuke film om eens gezien te hebben, maar Polanski heeft beter (en jammer genoeg ook slechter) gemaakt.

3,5*

Focus op Freddie

Ik ben niet direct een Queen fan te noemen. Best wel wat goede nummers hoor (heb geruime tijd de Live at Wembley CD in de auto gehad) maar dat Bohemian Rhapsody komt zo mijn oren uit waardoor ik bij vlagen een degout van de groep heb gekregen. Dat houdt me gelukkig niet tegen om me wel eens in hun geschiedenis te verdiepen, alleen krijg je met deze The Great Pretender niet een globaal beeld van de groep maar van de zanger in het specifiek.

Al moet ik daar wel bij zeggen dat ik jammer genoeg de verkorte versie heb gezien. Wanneer gaan de televisiezenders het eens leren dat het absoluut niet nodig is om dit soort documentaires te gaan inkorten. Zeker niet als je bekijkt dat er bijna de helft wordt weggeknipt om dit toch maar onder de speelduur van 60 minuten te houden.. Soit, de documentaire focust zich voornamelijk op Freddie Mercury en dat blijkt eigenlijk nog een vrij boeiende keuze te zijn. Mercury is een aannemend figuur, afleidende uit het interview was het er ook wel één met een handleiding, en zijn levensverhaal bevat genoeg interessante elementen om de gehele speelduur te entertainen. Beetje jammer dan ook dat er nooit echt lang wordt bij stilgestaan, zeker zijn dood wordt nogal snel afgehaspeld.

Altijd fijn dat dit soort documentaires gebruik maken van archiefmateriaal. Volgens mij ooit al wel eens een andere documentaire over Mercury gezien (herinner me meer nadruk op Duitsland en zijn samenwerking met Montserrat Caballé) waar naar mijn gevoel wel dezelfde beelden inzaten. Verder ook nog wat interviews met onder andere Roger Taylor en Brian May die uiteraard hun toegevoegde waarde hebben. Gelukkig wordt het aantal celebrities die hun zegje komen doen ook beperkt tot Matt Lucas en daar ben ik wel erg blij om, al had die er sowieso niet in hoeven te zitten.

Informatieve documentaire in ieder geval en het nodigt uit om de volledige versie eens te gaan zien. Hier en daar wat van de hak op de tak springend, maar dat zal waarschijnlijk wel de schuld zijn van de Canvas uitzending.

3.5*

This time you can't change the channel

Gisteren na The Departed kwam deze ook nog op televisie. Ik ben al een tijd op zoek naar een film waarvan ik me de titel niet meer herinner maar ergens had ik het vermoeden dat het deze was. Ik kon me nog vaag het einde herinneren dus dwong ik mezelf om Freddy Got Fingered toch nog uit te zien. Jammer dat het verloren moeite was.

Eerlijk gezegd, ik dacht eigenlijk dat Tom Green dezelfde knul was als degene die meespeelde in Buffy, The Vampire Slayer of degene die Family Guy op zijn naam heeft staan. Tjah, zat ik daar even dik ernaast. Ik verwarde hem dus met naamgenoot Seth Green. In mijn ogen mag Tom Green zelfs nog niet de voeten likken van Seth Green (zat toch nog redelijk dicht in de buurt eigenlijk qua naam). Het grote probleem van Freddy Got Fingered is dat de film gewoon niet grappig is. De humor is bij vlagen extreem en even vaak redelijk goor (laten we een hert gaan open snijden er in kruipen...) Er wordt ook teveel gebruik gemaakt van sex, pis en poep grappen met als dieptepunt Green die een paard gaat aftrekken. Eén woord, walgelijk! Af en toe lijkt er wel iets goed uit de film te komen maar dat moet dan allemaal worden verneukt door Green himself. Het enige waar ik nog om kon lachen was het einde waar Green zijn vader verdoofd en met huis en al naar Pakistan verhuist. Al slaagt Green er wel in om dit ook bijna teniet te doen door de film daarna nog te lang te laten doordoen maar dat wist hij blijkbaar zelf goed genoeg getuige het bord van iemand in het publiek toen hij en zijn vader terug in Amerika waren.

Enige pluspuntje waren de toch wel goede acteerprestaties. Het varieert van Eddie Kaye Thomas die zijn rol van Finch in de American Pie reeks lichtjes zou overdoen tot Rip Torn die nog het beste verkomt van iedereen, ben ik eigenlijk de enige die soms aan Jack Nicholson moest denken? Zal wel de schuld van The Departed zijn. Green zelf is bij vlagen ronduit irritant doordat hij constant ligt te schreeuwen maar heeft dan ook evenveel glimlach momenten door die idiote kop van hem. Marisa Coughlan is ook goed te doen al heeft echt iets weird over zich hangen. Ik vond haar dan ook maar vrij creepy overkomen eigenlijk.

Blij dat Green later nooit meer een film heeft geregisseerd.

1.5*

Een strijd tussen 2 horror iconen

Het laatste dat ik van Freddy nog moest zien en van Jason heb ik helemaal niets gezien maar zolang de film het niveau had van deel 2,3,4 of 7 van Freddy was ik al content. Dit niveau wordt gelukkig ook benaderd.

Wanneer onze 2 iconen in beeld zijn is het echt genieten van de coole gevechten, de zalige one liners (natuurlijk van Freddy's kant) en de brute moorden. Maar wanneer er meer wordt gefocusd op de zijplotjes dan wordt het wat minder.

Acteren is goed te doen, buiten dat die negerin irritant was (die wel op een zalige manier wordt afgemaakt door Jason) en dan Lori soms wat overdreef maar de rest was wel oké.

Al bij al was het toch een zeer vermakelijke strijd

3.5*

Nightmare on Elm Street Meets Wizard of Oz

Spijtig dat heel de reeks na deel 4 zo hard begint te dalen. Waar ik dacht dat deel 5 de minste ging zijn, dan haalt deze de reeks nog meer naar beneden. Hou men hart al vast voor deel 7.

Freddy wordt hier compleet als een gekscherende clown neergezet (als dieptepunt die bezemscène uit de Wizard of Oz) maar ook zijn one-liners zijn totaal niet meer grappig. "Good graphics" was echt te slecht voor woorden. Maar ook het verhaal trekt op niet veel. Er is totaal geen link meer met de vorige delen buiten Freddy zelf natuurlijk. Wat wel leuk is, is dat je eindelijk eens wat meer over Freddy zelf te weten komt. Er zit ook een echt hilarisch stukje in met Johnny Depp als die knul die over drugs op de tv bezig is.

Neen, dit deel is toch echt het slechtste tot nu toe maar het schijnt dat deel 7 heel de reeks vernieuwd dus daar ben ik wel benieuwd naar.

2.5*

I had a raft, but the sharks ate it

Zo af en toe heb ik gewoon zin in een hersenloos filmpje. Iets waar je niet teveel bij moet nadenken na een zware werkdag en dan kom ik eigenlijk wel vaker bij iets van het SyFy Channel uit. Een paar maanden geleden toevallig eens Arachnoquake gezien (gigantische spinnen die tevoorschijn komen na een aardbeving ofzoiets, ik ben het merendeel al vergeten) en blijkbaar heeft de Belgische commerciële zender VTM een regeling met SyFy, want ze hebben ook deze Surrounded op hun online platform staan. Een haaienfilm kan er bij mij altijd in maar zoals te verwachten is dit niet veel soeps.

En toch heb ik me eigenlijk wel geamuseerd. De effecten zijn om te beginnen echt wel belabberd. Dit is echt niveau Arachnoquake (en die zag er al gedateerd uit) maar er zit maar liefst 6 jaar verschil tussen beide films en met de beste wil van de wereld kun je je niet voorstellen dat dit echt uit 2018 komt. Ik verwachtte nog ergens te lezen dat dit gewoon een aantal jaar op de planken is blijven liggen maar neen, dit is echt zo'n 2 jaar geleden gemaakt.. Van het vliegtuigje dat na een paar minuten al crasht tot de drie haaien die terreur zaaien. Het ziet er echt slecht uit en tegelijkertijd is dat hetgeen wat ik gisteravond echt zocht. De afmetingen van die beesten zijn niet consistent en zelfs het fameuze Red Rocks Cove waarnaar het groepje vloggende millenials op zoek was, is niet altijd even ver qua afstand als je de verschillende drone shots moet geloven. Erg vreemd in ieder geval maar ach, wie kan het wat schelen. De personages blijkbaar al zeker niet maar dat was ook ergens te verwachten aangezien die het IQ van de gemiddelde goudvis lijken te bezitten.

De ene na de andere belachelijke actie wordt dan ook met een uitgestreken gezicht uitgevoerd (en je weet ook dat Lindsey de meest lompe beslissingen zal maken en er dan bovendien nog mee weggeraakt!) en je kunt je afvragen hoe ze er in hemelsnaam in zijn geslaagd om deze gezegende leeftijd te halen. Dit soort films staat nooit bol van de echt grote namen (of het moesten ondertussen aan lager wal geraakte types zijn zoals Edward Furlong) en hoewel Aubrey Reynolds het als Lindsey ook maar met het belachelijke script moet doen, weet ze er eigenlijk nog vrij goed mee weg te geraken. Het is geen Blake Lively in The Shallows (om maar eens een recente goede haaienfilm te noemen) maar ze is in ieder geval wel een stuk beter dan wat je bijvoorbeeld in sommige Jaws vervolgen of de Shark Attack cyclus voorgeschoteld kreeg. De rest van de cast is echter wel een stukje belabberder. Zeker Gina Vitori als Paige, de zuster van Lindsey, heeft een aantal tenenkrommende scènes maar niets is erger dan die monoloog van Lanett Tachel (Kahaia) over haar tijd in het leger.

Tjah, wat moet je hier eigenlijk mee? SyFy weet perfect wat hun publiek is en net zoals The Asylum pikken ze graag in op wat huidige trends en ze doen dat met een erg beperkt budget. De film zou naar het schijnt voor $500k zijn gemaakt en dat op 12 dagen.. Ze zullen er wel iets aan verdienen vermoed ik en eerlijk gezegd, van mij mogen ze het blijven doen. Geen nodeloos lange opbouw maar gewoon ineens knallen en na zo'n 80 minuten al de aftiteling over het scherm laten rollen. Er kunnen andere films iets van leren maar het is en blijft een feit dat die effecten er wel verschrikkelijk slecht uitzien.

2*

So funny you'll want to go back in time and see it again

Al vanaf de eerste dag dat de film op Moviemeter werd toegevoegd hield ik deze in het oog. Als je een combinatie van Anna Faris met Chris O'Dowd kunt geven dan staat dit in mijn ogen garant voor dikke fun. Jammer genoeg komen deze verwachtingen niet echt uit.

Pas op, Frequently Asked Questions about Time Travel is zeker geen slechte film en is op zich wel een leuke parodie op sci-fi genre maar het had allemaal veel meer potentie. Ik heb altijd wel interesse gehad in tijdreizen en parallelle universums en dergelijke maar het plot wordt wat flauwtjes uitgewerkt. Een uitleg wordt er niet gegeven en alhoewel de verschillende tijden volgens mij wel kloppen kon het me allemaal niet echt boeien. Er wordt ook nergens geïnsinueerd in welke tijd ze nu weer zijn terecht gekomen, gelukkig is de film dan ook maar een 80 minuten lang. Iemand trouwens een idee welke film er op het papier van Toby stond? Ik gok op hetgeen waar ze hem zo mee uitlachten en hem vroegen of hij nu weer voor de grap zo'n verschrikkelijk idee bedacht (kan niet meer op de titel komen). Het kan natuurlijk gewoon eender welk idee zijn.

Het grootste mankement is zonder twijfel de flauwe humor. Er zitten wel leuke scènes in, zoals de scène op de poster maar die komen maar af en toe voor en zijn ook niet zo goed om heel de film te redden. De enige die eigenlijk echt uit de verf komt met zijn one-liners is Ray want de andere twee lijken eigenlijk precies geen vrienden te zijn. Ik kreeg het gevoel dat ze zich meer aan elkaar zaten te ergeren dan wat anders en dat drukt toch zijn stempel op de film.

Chris O'Dowd is geniaal in The I.T. Crowd en hoewel hij hier toch ook een paar leuke momenten heeft mis je toch een sidekick à la Richard Ayoade want geef nu toe, Marc Wootton en Dean Lennox Kelly zijn perfect verwaarloosbaar in hun rol. Wat trouwens ook een redelijk grote teleurstelling is, is dat Anna Faris niet zo'n grote rol heeft. Zoals zo vaak wordt er een rol gigantisch uitvergroot in trailers en poster maar heeft ze in totaal misschien maar 20 minuten screentime. Simpelweg te weinig om haar haar schattige charme te laten zien waardoor ik ze zo graag zie spelen.

Hier en daar een leuke verwijzing of toffe scène maar lachen, gieren, brullen en blazen wordt het nergens. Jammer want er zat meer in. Blijf trouwens ook nog even na de aftiteling zitten want daar zit nog een redelijk leuk stukje.

3*

Hi Ta Ticky Bing! Bang! Blooey! T-A-T-E- ZIP! CHOP SUEY!

In deze Corona tijden heb je zo en toe eens zin in iets lichtvoetig en dan kom ik eigenlijk altijd bij Harold Lloyd uit. Ik moet voor een silent movie altijd in een zekere gemoedstoestand zijn, maar ik heb al gemerkt dat het bij zijn oeuvre veel vlotter gaat dan bijvoorbeeld een Ernst Lubitsch waar ik ook een boxset van heb gekocht. Ik ben ondertussen de tel kwijt van de hoeveelste Harold Lloyd film is die ik heb gezien, maar het feit is wel dat ik me met nagenoeg allemaal al danig heb geamuseerd. Van deze The Freshman had ik wel iets hogere verwachtingen aangezien het algemeen als één van zijn beste wordt genoemd.

En dat vind ik eerlijk gezegd toch wel wat teveel eer voor deze film. Het is sowieso qua aanpak eens een ietwat andere Lloyd film (normaal gezien startte hij altijd van een aantal jokes en bouwde hij daar een verhaal rond, voor The Freshman is hij begonnen van een narratief vlak en bouwde daar een aantal jokes rond) maar het is ook een iets te lange film. Zeker het middenstuk met het bal sleept nogal hard en ik was de running joke waarbij Lloyd telkens een kledingstuk verliest/scheurt vrij snel beu. Lange tijd leek dit dan ook uit te draaien op één van de minste Lloyd films maar gelukkig is daar nog de erg fijne finale met de football wedstrijd. De wedstrijd op zich hangt wat met haken en ogen aan elkaar weliswaar, maar de ongelooflijk dynamische manier waarop dit gebracht wordt (toch zeker voor die tijd) maakt erg veel goed en geef nu toe.. Lloyd die het touwtje uit de bal haalt en zo een tegenstander verschalkt.. Het heeft iets enorm knullig en tegelijkertijd erg typisch voor onze bebrilde held.

Want verder is dit wel weer zo'n typische Lloyd film. Hij wou blijkbaar altijd al een sportfilm maken maar vond zich met 31 jaar toch te oud voor de rol. Er moet iets gebeurd zijn waardoor hij toch van gedacht is verandert en dat is op zich geen enkel probleem omdat Lloyd er jeugdig genoeg uitziet om dit tot een goed einde te brengen. Wel fijn om te zien hoe zo'n filmische sportwedstrijd al halverwege de jaren '20 van vorige eeuw op eenzelfde manier gebracht wordt als vandaag de dag. Zo'n The Replacements of The Waterboy bijvoorbeeld moeten er niet veel voor onderdoen qua underdog. Met Jobyna Ralston heb je ook een erg fijne tegenspeelster voor hem en daar stopt het dan ook wel qua memorabele cast. Dat blijkt echter genoeg te zijn, want bijvoorbeeld die running joke met dat dansje wanneer Lloyd iemand ontmoet is al memorabel genoeg.

Ook wel weer een aantal fijne tussentitels trouwens, ik ben werkelijk nog niemand anders dan Lloyd tegen gekomen die dit op zo'n manier aanpakte en dat is zonde aangezien dat veel dynamischer en leuker is dan zo'n wall of text. In ieder geval, niet de leukste van Lloyd maar het einde maakt op zich wel heel veel goed. Benieuwd wat de rest gaat brengen!

3.5*

This is the story of Freud's descent into a region almost as black as hell itself

John Huston is zo'n naam waar ik altijd wel benieuwd naar ben. Ik vind niet alles wat hij heeft gemaakt even sterk (Prizzi's Honor staat me bij als een wel erg slecht Jack Nicholson vehikel), maar met Night of the Iguana heeft hij één van mijn all time favorites gemaakt. Sowieso heeft hij wel interessant werk gemaakt (het ondergewaardeerde Reflections in a Golden Eye onder andere) en ik hoopte met deze Freud een nieuwkomer aan dat lijstje te kunnen toevoegen.

Jammer genoeg is dat niet het geval gebleken. De film bestaat in twee vormen, je hebt de theatrical release die een speelduur van ongeveer 2 uur heeft en een soort van director's cut die een 20 minuten langer is. De langste versie is vandaag de dag naar het schijnt de gangbare norm, maar aangezien gisteravond effectief de spoelen werden opgediept uit de tijd dat de film in onze contreien aankwam, is het dus de korte versie geworden. Geen idee wat het verschil zou zijn tussen beide films, maar ik hoop in ieder geval niet dat we nog meer van de grote Freud-hypnotiseert-de-mensen show te zien krijgen. Dat is namelijk het grootste euvel aan deze verfilming van Freud, er gebeurt simpelweg niet veel meer dan Freud die mensen onderzoekt. Halverwege gaat ons hoofdpersoon nog eens zichzelf analyseren en dan is het hek helemaal van dam. Niet dat dit op zich zo'n slecht uitgangspunt is, maar de uitwerking is wel erg herhalend en bovenal erg droog. Zou eigenlijk wel is willen zien wat Jean-Paul Sartre hier van had gemaakt. Zijn script werd echter te lang bevonden en geseponeerd, al is het ondertussen wel uitgebracht in boekvorm onder de titel The Freud Scenario.

Klinkt allemaal nogal negatief en toch geeft ondergetekende een ruime voldoende. Waarom? Wel, vooral omdat dit wederom een glansrol voor Montgomery Clift is. Dat was toch het soort acteur zoals ze vandaag niet meer rondlopen. Het was de voorlaatste rol die hij zou spelen (hij overleed 4 jaar later) en hij overtuigt over de gehele lijn. Een meer dan serieuze bijrol is weggelegd voor Larry Parks die als Breuer de partner van crime is van Freud en die vormt een erg interessant duo met Clift. Vond vooral de eindscène waarin hij toegeeft dat hij niet gelooft in de theorie van Freud sterk. Susannah York (Superman's moeder!) daarentegen weet niet altijd te overtuigen als Cecily, de vrouw waar Freud nagenoeg zijn hele theorie op staaft. Soms wat tegen het hysterische (no pun intended) af.

Tof om dit eens op het grote scherm te zien maar ik had meer van verwacht. Ik ben eerlijk gezegd ook wel blij dat ik de 'korte' versie heb gezien, want nog eens 20 minuten erbij had vermoed ik in een lagere score geresulteerd. Huston vervalt dan ook in teveel herhaling en weet er geen boeiend geheel van te maken. Onvoorstelbaar ook hoeveel volk er gisteren lag te snurken in de zaal..

3*

You're making a science out of coincidence

Ik heb nog nooit een deel gezien van de Friday the 13th reeks maar mijn broer staat er vrij wild van. Ik had hem dan ook de gehele reeks op DVD gegeven voor zijn verjaardag en vanaf gisteren is zaterdagavond dan ook Friday the 13th avond geworden. Dit eerste deel had op zich niet al te veel meer verrassingen (dank u Scream voor de boel te spoileren) maar dit soort films moet het toch vaak hebben van de sfeer in plaats van de verhaallijn dus ik was wel erg benieuwd geworden.

En ik begrijp perfect waar Friday the 13th zijn status vandaan heeft gehaald. Hoewel ik dus al op voorhand wist dat Mrs. Voorhees de moordenaar was in plaats van Jason blijf ik de twist nog altijd erg geniaal vinden. Toegegeven, de strijd tussen Alice en Mrs. Voorhees duurt iets te lang en wordt gekenmerkt door idiote acties van Alice (ze had het echt verscheidene keren kunnen afmaken) maar de scène waar ze dobbert in een kano en dan door Jason onder water wordt gesleurd is heerlijk. Hetgeen dat daarna komt in het ziekenhuis had voor mij dan weer niet meer gehoeven maar het zorgt uiteindelijk nog een zekere dreiging (But - then he's still out there...) waardoor ik het nog wel kon waarderen. Qua sfeer is dit natuurlijk ook wel genieten. Friday the 13th moet zowat de film zijn die zomerkampen in films op kaart zette doordat de houten hutjes, de sportgelegenheden en noem maar op natuurlijk de perfecte plaats creëren voor een slasher film.

Er zitten hier dan ook een paar geslaagde kills in maar dat is voornamelijk toch te wijten aan het kunnen van Tom Savini. De man stond mij eigenlijk enkel bekend van zijn bijrol in onder andere From Dusk Till Dawn maar na recentelijk wat van Romero's werk te hebben gezien, begin ik hem meer en meer te waarderen. Hier laat hij ook weer zijn kunnen zien en het resulteert in een aantal pareltjes, waarvan de onthoofding natuurlijk het hoogtepunt is. Het leuke aan dit soort films is dat er vaak wel één of andere bekende acteur in een kleine bijrol is te herkennen. Denk aan Johnny Depp in de Nightmare on Elm Street reeks en Friday the 13th heeft Kevin Bacon. Vermakelijke kleine bijrol maar verder niets speciaals. Iets dat trouwens geldt voor het merendeel van de cast. Zeker de tieners fungeren hier gewoon puur als slachtvee waardoor hun rollen niet echt bijzonder memorabel zijn. Een ander verhaal natuurlijk voor Betsy Palmer die hier de rol van Mrs. Voorhees speelt. Die trekt toch de gehele film naar haar toe op het einde.

Friday the 13th is de eerste film in een reeks van vele en valt eigenlijk een beetje uit de boot doordat Jason nog niet de moordenaar is. Juist hierdoor krijgt de film nog een ietwat verrassende climax en is het van de eerste tot de laatste minuut genieten. Jammer van de soms idiote acties van de personages maar ach, ik heb me in ieder geval geamuseerd.

4*

These kids smoke better dope than I do

Het eerste deel van de Friday the 13th reeks was gisteravond een succes en we besloten om het tweede deel er ineens maar achter te gooien. Ik vroeg me af hoe ze het eigenlijk gingen flikken om hier een vervolg aan te breiden (iedereen was er dan ook van overtuigd dat Jason vele jaren geleden was verzopen in het meer) maar Hollywood zou Hollywood niet zijn mocht er geen manier worden gevonden waarmee ze dit euvel konden oplossen. Sequels hebben meestal de naam slechter te zijn dan zijn voorganger maar ik hoopte dat dat nu nog niet het geval ging zijn.

En dat is het ook niet. Ik heb de indruk dat de reeks hier op MovieMeter wat minder beoordeeld wordt dan bijvoorbeeld een Halloween of Nightmare on Elm Street maar het is zijn status voor mij in ieder geval tot nu toe al waard. Het was oorspronkelijk helemaal niet de bedoeling dat er nog vele vervolgen gemaakt gingen worden maar door Jason toch te laten overleven kon er een nieuwe killer opstaan in Camp Crystal Lake. Een leuke, doch makkelijke, opzet en het resulteert weer in een vermakelijke film. Alleen wat jammer van het abrupte einde. Paul wordt meegesleurd door Jason maar verdwijnt dan uit de film om niet meer terug gezien te worden en opeens is het dag en wordt Ginny in een ambulance gedragen. Echt zonde eigenlijk want voor de rest heeft dit tweede deel een interessante opzet. Zeker omdat dit eens een film is waar de gebruikelijke blondine, hier natuurlijk Ginny, eindelijk eens haar hersens weet te gebruiken in plaats van de gehele tijd te staan gillen totdat ze afgemaakt wordt. Ze doet dat nog af en toe (wanneer Paul is aan het vechten met Jason staat ze er maar bij als een zak patatten) maar de ingeving om zich voor te doen als Jason's moeder viel bij mij in goede aarde. Voor de rest weer dezelfde summer camp sfeer die ook al zo goed aanwezig was in deel 1 dus op dat gebied niets op aan te merken.

Valt wel op dat er voor veel meer bloot is gegaan dan in het eerste deel. De kleren die Kirsten Baker draagt kun je amper nog kleren noemen maar dat is nu eenmaal iets dat bij het genre hoort en mij hoor je niet klagen. Wel leuk om een paar bekende koppen uit het vorige deel te zien. Heerlijk ook dat er ineens komaf wordt gemaakt met Alice. Wel op aandringen van Adrienne King want die werd continu gestalkt door een geobsedeerde fan en wou eigenlijk liever niet meer acteren. Betsy Palmer keert ook nog even terug en ook Walt Gorney als Crazy Ralph is even te zien. Deze keer geen Tom Savini in het make-up departement maar gelukkig zijn de kills nog altijd van een hoog niveau. De machete kill op die knul in de rolstoel of de double kill van Jeff en Sandra, het is leuk om te zien. Deze keer krijgen we ook veel meer Jason te zien maar het stak me een beetje tegen dat hij enorm klungelig is. Een killer die van een stoel afvalt, voor mij had dat niet gehoeven. Ben in ieder geval benieuwd hoe ze zijn personage in de vele vervolgen gaan uitwerken.

Erg aangenaam vervolg dat op een aantal punten mist (onder andere de knulligheid van de killer) waardoor ik hier niet dezelfde score als aan zijn voorganger kan geven. Door de vermakelijke kills en de iets betere personages, voornamelijk Ginny, komt de film toch echter erg dicht in de buurt. Op naar deel 3!

3.5*

How come you never scream when we have sex?

Het plan om zaterdag Friday the 13th dag te maken was alweer wat in het water gevallen waardoor we een dag later aan dit derde deel begonnen. Ik wist in grote lijnen hoe het eerste deel in elkaar zat maar met uitzondering van Freddy VS Jason had ik voor de rest nog nooit een Jason film gezien. Ik weet dan ook nooit goed wat ik moet verwachten maar dit 3D luik is wederom een vermakelijk hoofdstuk in de reeks.

Altijd leuk om in dit soort oude films een paar pogingen tot 3D te zien. Ironisch genoeg komt de 3D hier veel beter tot zijn recht dan in de huidige films (en er zijn ook meer 3D scènes) maar het zorgt ook gewoon voor een hele hoop geweldige scènes. Die openingscredits alleen al met zo'n enorm fout disco deuntje maar ook het oog dat uit een oogkas popt (waar je precies nog de veer van een koekoeksklok ziet zitten) of de allerhande wapens zoals harpoenen en machete's die op je worden gegooid, ... Ik heb me er kostelijk mee geamuseerd en dit is voor mij dan ook het grote pluspunt aan dit derde deel. Leuk ook om te zien dat dit de film is waar Jason zijn befaamde hockeymasker van haalt. Voor de rest is dit weer volgens dezelfde formule gemaakt met als uitzondering dat het deze keer niet meer om een zomerkamp gaat maar dat de tieners gestrand zijn in een boerderij. Aan de sfeer verandert dit gelukkig niets en ik blijf het hilarisch vinden dat ook dit deel dezelfde gimmick van de last scare gebruikt waar de laatste overlevende in een kano kruipt en uiteindelijk in een droom onder water wordt getrokken.

Jammer eigenlijk dat Steve Miner niet al zijn ideeën voor de film heeft kunnen uitvoeren wegens schrik voor de rating die de film zou krijgen. Nu sluipen er een paar onvolmaaktheden in de film die nooit echt worden uitgelegd. Zo frons je je wenkbrauwen wanneer blijkt dat Chris haar confrontatie met Jason heeft overleefd (je komt nooit te weten hoe) maar oorspronkelijk was het de bedoeling dat ze verkracht zou worden door Jason. Ook qua gore is er serieus geknipt waardoor de kills eigenlijk vrij pover aanvoelen. Er zitten er een paar brutale in (die speargun!) maar Miner laat teveel aan de verbeelding over en dat hoeft niet bij dit soort films. Trouwens wel de eerste keer dat het me opvalt dat er werkelijk niets diepgang aan de personages wordt gegeven maar dat ze gewoon puur als slachtvee dienen. Geen enkel personage is memorabel, met uitzondering van David Katims als de hippie Chuck maar dat was enkel omdat ik even dacht dat het Tommy Chong was. Jason is natuurlijk weer van de partij maar ziet er hier wel een stuk anders uit dan in het vorige deel. Veel meer gespierder maar hij is ook minder klungelig en neigt nu meer naar de legendarische killer waar de films hun status mee hebben gehaald.

Aangenaam verrast in ieder geval. Net iets minder dan deel 2 maar het verschil is zo miniem te noemen dat het niet in de score is uit te drukken. Voornamelijk de geweldige 3D effecten trekken me hier over de streep om 3.5* te geven. En natuurlijk het coole hockeymasker. Als de reeks dit niveau aanhoudt, dan staat me nog een gezellige tijd te wachten.

3.5*

Need a little touch-up-work my ass

Het zesde deel was het eerste deel waar ik echt sleet begon te zien op de Friday the 13th reeks. De voorgaande episodes waren altijd wel vermakelijk maar de gebeurtenissen rond de terugkeer van Jason, en zeker de manier waarop, konden me niet bekoren. Ik had dan ook niet echt al te hoge verwachtingen van dit zevende deel want ik had het gevoel dat het verval was ingezet. Misschien kwam het dan ook juist door de lage verwachtingen dat ik dit deel weer wat beter kon waarderen.

Vooral omdat er hier terug wordt teruggegrepen naar de essentie van de films en dat is een stel tieners die om de één of andere reden terecht komen in een boshut bij Crystal Lake en geslacht worden. Niet veel aan maar altijd wel vermakelijk maar toch begint er wel wat sleet op de formule te komen. De kills zijn niet origineel en voor de zoveelste keer op rij worden de kills compleet verknipt. Er zijn dan ook maar een handvol geslaagde kills (favoriet blijft het meisje dat in haar slaapzak vastzit en door Jason tegen een boom wordt gesmeten of de moord met de grasmaaier/kantensnijder) maar wat me vooral tegenstak was het volstrekt belachelijke einde. Nu is Jason al lang niet meer dezelfde klungelige killer uit de eerste delen en is hij verandert in een meedogenloze zombie die gewoonweg niet dood kan maar de telekinetische opzet pakte me niet. Wanneer Jason dan uiteindelijk wordt meegesleurd door de dode vader van Tina is het een serieuze afknapper. Dat hij nog heelhuids uit het instortende huis komt en dergelijke, daar kon ik op zich nog mee leven maar dit is gewoon een aanfluiting. Ik had het dan ook interessanter gevonden mocht men hier al een eerste poging gewaagd hebben om Freddy Kruger in de franchise te steken. Dat was dan ook oorspronkelijk het plan maar Paramount Pictures (die de rechten van de Friday the 13th reeks hadden) en New Line Cinema (die de rechten van de Nightmare on Elm Street reeks hebben) kwamen niet overeen qua plot waardoor de telekinetische Tina in het geheel werd geschreven.

De reeks heeft in de loop der jaren al wel een paar acteurs gehad voor de rol van Jason. Dat is ergens wel noodzakelijk want het personage op zich maakt ook een aantal metamorfoses door en Kane Hodder is de nieuwe persoon die zich in de huid van de killer met het hockeymasker mag begeven. En hij doet het meer dan degelijk. Met zijn imposante fysieke présence is hij geknipt voor de rol en na 7 delen heb ik eindelijk het gevoel van de echte Jason te zien. De rest van de cast stelt wederom niet veel voor. Hoeft ook helemaal niet want ze zijn enkel gecast om hun tienerlooks (hoewel ze allemaal al ergens in de 20 waren) en fungeren alleen maar als slachtvee voor Jason. De toevoeging van Terry Kiser als Dr. Crews vond ik op zich wel minder trouwens. Het personage zelf valt nog wel mee maar de invulling die Kiser er aan geeft is vrij vervelend. Zelfde geldt voor Susan Jennifer Sullivan die als Melissa op den duur wel wat mijn strot begon uit te hangen. Al was haar dood waar ze de deur opendoet en Jason opeens voor haar staat wel erg leuk.

Niet het slechtste deel, die twijfelachtige eer gaat naar deel 6 in de reeks, maar dit is nu niet meteen iets om naar huis te schrijven. De formule van Crystal Lake werkt nog maar is hoognodig aan vervanging toe doordat ondertussen wel alles uit de setting is gehaald. Op naar deel 8 die als ondertitel Jason Takes Manhatten heeft gekregen, kan wel interessant worden.

2.5*

It's part of my college fund

Het was alweer een serieuze tijd geleden eer we ons nog eens gewaagd hadden aan een deel in de Friday the 13th saga. Vanaf deel 6 begon het niveau toch wel overduidelijk te zakken en ik denk dat we even genoeg hadden van de vrolijke capriolen van de slachter met het hockeymasker. Toch had dit 8e deel mijn interesse gewekt doordat de setting van Crystal Lake vervangen zou worden door Manhattan. Een verandering die op zich nodig was want de formule met het meer was uitgewerkt en het kon best wel eens interessant zijn om Jason in een bruisende stad te zien tekeergaan.

Maar dit 8e deel heeft een misleidende titel doordat Jason maar zo'n 10 minuten effectief in Manhattan spendeert, waarvan 3/4 dan ook nog eens in donkere steegjes die zich eender welke stad kunnen bevinden. Sowieso al vreemd dat wanneer Jason dan eindelijk op Times Square aankomt, het de mensen amper lijkt te schelen. Had toch iets meer chaos verwacht eerlijk gezegd. Het grootste hekelpunt hier is echter dat het zo vreselijk lang duurt eer we in Manhattan aankomen. Rob Hedden had nochtans een script geschreven waarin Jason zijn slag kon slaan in de Big Apple (met onder andere scènes in Madison Square Garden, de Brooklyn Bridge en het Empire State Building) maar Paramount begon te klagen dat het budget dat niet aankon waardoor de regisseur/schrijver zich genoodzaakt voelde om veel meer tijd te spenderen op het cruise schip. Een jammerlijke keus want de film stelt op dit gebied maar bitter weinig voor waardoor dit het zwakste deel uit de reeks tot nu toe wordt. Ik was dan ook van het gedacht dat de reeks wel eens een verandering van setting kon gebruiken maar wanneer je de scènes op de boot ziet, dan verlang je direct terug naar het zomerkamp. Toch wel zonde want hier had echt wel meer in gezeten.

Voor de eerste keer in de reeks ook dat het me opvalt dat het een jaren '80 film is. Geen idee of het de bedoeling was van Hedden om hier zo'n typische eighties sfeer aan te verbinden maar het is in ieder geval geen succes. De soundtrack past niet bij Jason, de rockchick is een slecht personage en alleen die punkers van wie Jason de boombox kapot stampt zijn leuk. Al hebben die maar een flauwe aftocht. Sowieso iets dat bij de latere delen wel vaker misloopt want hoewel dit deel een vrij hoge bodycount heeft, zijn het praktisch allemaal nogal zielloze moorden. De echt memorabele kills komen er niet meer aan te pas (al was het boksmoment met Julius nog wel leuk) maar ook qua personages blijkt dit deel vrij flauw te zijn. Het plotje rond Rennie's zwemangst is er bij de haren bijgetrokken, die nonkel al helemaal, waardoor je nergens echt enige sympathie of zelfs apathie voor de personages krijgt. Gelukkig is Kane Hodder wel terug aanwezig als Jason, toch één van de beste vertolkers.

Zonde dat de reeks langzamerhand zijn eigen graf begint te graven. De eerste pakweg 5 delen waren vrij leuk maar hier is het vet toch wel van de soep. De setting oogt op het eerste zicht ideaal voor Jason maar het duurt simpelweg veel te lang eer hij kan losgaan. Het einde is daarbovenop nogal flauw maar ze zullen op den duur wel door hun ideeën geraakt zijn hoe ze Jason nu weer om het loodje kunnen leggen.

1.5*

It's... Showtime!

Dit is het deel van de Friday the 13th reeks waar ik tot nu toe het meest naar uitkeek. Deel 4 was op zich iets minder dan zijn 3 voorgangers maar maakte qua einde erg veel goed waardoor ik erg benieuwd werd in hoe ze de reeks in A New Beginning gingen verder zetten. Normaal gezien gingen we gisteren naar de 2e dag van AMF festival maar de groepen die op dat moment waren aan het spelen waren niet zo bijster interessant dus maar snel nog een Jason film opgezet om daarna dan te vertrekken.

Al kun je dit 5e luik moeilijk een echte Jason film noemen. Dat is niet erg want hij komt op zich ook helemaal niet voor in het eerste deel. Toch ben ik niet helemaal tevreden met de manier waarop de killer hier wordt neergezet. Dat het dus niet de 'echte' Jason is, daar kan ik op zich perfect mee leven maar ik had het vele malen interessanter gevonden mocht Tommy de moordenaar zijn in plaats van Roy. Toegegeven, uiteindelijk krijg ik mijn wens waardoor de film toch nog een halfje weet te sprokkelen maar voor de rest is dit zonder twijfel het minste deel tot nu toe. Vooral ook omdat de climax van deel 4 zich zo perfect leende tot Tommy als nieuwe moordenaar. Ach, we zullen wel zien wat dat geeft in het volgende deel al krijg ik een klein vermoeden dat we daar terug de echte Jason Voorhees zullen zien aangezien deel 6 de titel Jason Lives heeft gekregen. Ik zet echter nergens mijn geld meer op want zo was ik er ook van overtuigd dat er in dit deel verder gegaan ging worden met Tommy.

Deze keer wordt er gebruik gemaakt van een andere setting. Iets wat noodzakelijk is want de formule met Camp Crystal Lake of iets dergelijks kun je niet meer echt goed laten werken na 4 delen. Op naar het zottenkot dus en wat meteen opvalt is dat de body count wel erg hoog komt te liggen. Al vanaf de eerste minuten wordt er bloed vergoten en er valt regelmatig een nieuwe dode. Er worden gewoon willekeurige bijrollen even terug bovengehaald (zo was Billy de chauffeur die Tommy naar Pinehurst bracht) om ze na 5 minuten te laten afmaken. Veel doden dus maar jammer genoeg zijn de moorden op zich niet altijd even goed te zien. Er zijn een aantal vermakelijke kills (de heggeschaar, de moord die daarop volgt met de riem, het stikken in de flare, ...) maar vanwege de MPAA moest de film zodanig gecut worden dat er een R rating in plaats van de oorspronkelijke X rating aan gegeven kon worden. Zonde want hierdoor verliest de film een groot deel van zijn charme en sfeer. Wel weer aangenaam slachtvee die uitblinken in slecht acteren (moeder en zoon hillbilly onder andere) maar ook door de verplichte nudity.

Voor een deel 5 kan dit er op zich nog altijd wel mee door. A New Beginning wordt door veel fans verguisd omdat het een copycat is die de moorden pleegt maar bij mij is de teleurstelling vooral te wijten aan het slechte gebruik van het Tommy personage. Daar hadden ze een veel interessantere weg mee kunnen opgaan. Toch blijft dit nog altijd wel een vermakelijk luik in de reeks met veel kills. Op naar deel 6!

3*

He'd probably challenge him to a game of Zaxxon

De Friday the 13th reeks kan ondertussen op wel wat sympathie van mijn kant rekenen. Het eerste deel was erg sterk en de twee vervolgen waren ook nog altijd van een meer dan degelijk niveau. Ik heb de gehele reeks cadeau gegeven aan mijn broer maar had ze zelf nog nooit gezien dus is het altijd even afwachten wat voor niveau de sequels aanhouden. En hoewel The Final Chapter, wat ironisch genoeg het laatste deel moet zijn (er kwamen nog 7 vervolgen, een remake en een documentaire), nogal traag op gang komt is het wel weer een degelijk luik in de reeks.

Maar het grote hekelpunt in dit deel zijn de personages. Het slachtvee is deze keer weer goed aangevuld met een hoop blanke tieners die zoals gewoonlijk alleen maar op zoek zijn naar een weekendje sex maar er zitten me iets te irritante personages tussen. Zeker Ted haalde op den duur gewoon het bloed onder mijn nagels met zijn continue 'dead fuck' opmerkingen of dat gelul over zijn computer. Was blij dat die het loodje legde maar dat heeft me dan toch weer te lang geduurd. Er wordt ook geen enkele poging meer gedaan om enige diepgang aan de personages te geven maar daar zit dit soort films nu eenmaal niet op te wachten (al mag er eerlijk gezegd wel net iets meer verhaallijn zijn) doordat iedereen benieuwd is naar de killer. Jason ziet er hier wederom anders uit, toch vreemd dat ze zijn appearance niet coherent hebben kunnen houden, maar het sterke aan dit deel is dat hij freakin' dood gaat. Met een titel als The Final Chapter verwacht je zoiets wel maar ik werd aangenaam verrast door het broertje. Even dacht ik dat het een afrip van het 2e deel ging worden waar Ginny zich vermomt als Jason's moeder maar de climax heeft me in ieder geval benieuwd gemaakt naar deel 5. Wel zonde dat Zito besloot om zijn last scare (de droomsequentie die in de 3 vorige films zat en waar we ook te weten komen wat er eigenlijk met moeder Jarvis gebeurt) eruit te knippen, zat daar eigenlijk nog op te wachten maar de blik van Tommy maakt wel wat goed.

The Final Chapter markeert de terugkeer van de immer geweldige Tom Savini. Naar het schijnt zou hij enkel hebben meegedaan aan de film om Jason, het personage dat mee heeft bedacht, te laten sterven maar ik hoop hem in ieder geval nog eens terug tegen te komen in de reeks want zijn make-up is toch altijd fenomenaal goed. Sowieso een aantal vermakelijke kills maar vooral op de dood van Jason kan Savini zich even helemaal laten gaan. Er moet wel een vreselijke sfeer op de set hebben gehangen. Vanwege het lage budget was er niet veel geld opzij gehouden voor de stunts en dat resulteerde in een aantal gevaarlijke toestanden voor Peter Barton (Doug, die effectief tegen de badkamer muur wordt gesmeten) en Judie Aronson (Samantha, die moest gaan zwemmen in het meer terwijl het vreselijk koud was). Ted White, die de rol van Jason op zich neemt, nam hun onder zijn hoede en er ontstond een bijzonder ontplofbare relatie tussen White en regisseur Zito. Die resulteerde uiteindelijk in het feit dat White er op stond dat zijn naam van de film werd verwijdert maar blijkbaar was Zito door de rest van de cast ook niet echt geliefd doordat Corey Feldman, Tommy, later heeft verteld dat hij zich inbeeldde dat hij op Zito's hoofd was aan het kappen met de machete in plaats van dat van Jason.

Amusant vervolg dat vooral in het 2e gedeelte van de film echt interessant wordt. De opzet om Jason te laten sterven is in ieder geval een goede zet en ik ben benieuwd hoe het verder gaat gaan met Tommy. De make-up van Savini is wederom van een hoog niveau en cast kan er op zich mee door. Moeten ook vaak niet veel meer doen dat uit de kleren gaan en dat is nu niet zo vreselijk moeilijk. Het minste deel van de 4 maar nog altijd wel leuk.

Kleine 3.5*