Meningen

People scare better when they're dying

Vanwaar het kwam, ik weet het niet maar een paar dagen geleden vroeg mijn broer of hij mijn DVD van C'era una Volta il West kon lenen. Ik zei dat ik anders ook wel zin had om die film nog eens terug te zien, moet van de aanschaf geleden zijn, en ik stelde hem voor om diezelfde avond nog op te zetten. Zo gezegd, zo gedaan en we zaten allebei klaar voor een trip naar de geniaalste film van Sergio Leone.

En die is nog altijd niets aan kracht ingeboet doordat de film gewoon zo ontzettend tijdloos overkomt. Al vanaf de eerste minuten van de openingsscène wordt je meteen in de film getrokken om er pas na een kleine 3 uur weer uit gelaten te worden. C'era una Volta il West ademt gewoon een ontzettend treffende sfeer uit en het is genieten geblazen. Echt veel verhaal zit er niet in, als je de plotlijn kent met de relatie tussen Frank en Harmonica dan merk je dat de film voor de rest plotgewijs niet bijzonder veel om handen heeft, maar stoort dat? Helemaal niet. We krijgen er zoveel ontzettend moois voor in plaats want sommige scènes zijn echt om je vingers van af te likken. Neem nu de openingsscène die pakweg 10 minuten duurt en waar we naar niets anders zitten te kijken dan 3 schurken die op iemand wachten in een treinstation. Dialogen komen er amper aan te pas en de beeldtaal vult deze leegte perfect in. Je voelt de spanning opbouwen tot dat Harmonica aankomt en dan wordt je nog net iets verder op het puntje van je stoel geschoven tot je er praktisch afvalt. Voor velen te traag? Ik kan het begrijpen maar eerlijk gezegd, dit soort cinema zie ik enorm graag. Stilistisch maar nergens vervelend of te artistiek. Gewoon een genot om naar te kijken. Veel van de sfeer is natuurlijk ook te wijten aan de combinatie van beeld en muziek. Mijn eerste LP (je leest het goed, deze bijna 20-jarige koopt regelmatig eens een LP) was een Franse rip-off van Westernmuziek waarvan de meeste nummers van de hand van Ennio Morricone kwam en toen was ik al helemaal verkocht aan de nummers uit de film. De soundtrack uit Il Buono, il Brutto et il Cattivo is misschien wel bekender maar voor mijn part moet men hier niet onderdoen voor die andere Sergio Leone klassieker. De harmonica, het instrument dus niet het personage, laat een bijna onuitwisbare indruk achter maar ook de afzonderlijke thema's per personage zijn erg sterk gecomponeerd. Morricone is terecht één van de grootste componisten ter wereld.

Oorspronkelijk had Henry Fonda de rol van Frank afgewezen. Leone besloot het hier niet bij te laten en ging hem opzoeken in Amerika. Daar aangekomen wist hij hem toch te overtuigen (Leone zei: 'the camera shows a gunman from the waist down pulling his gun and shooting a running child. The camera pans up to the gunman's face and... it's Henry Fonda." waarmee Fonda was verkocht doordat hij tot nu toe alleen maar voor good guys werd gecast) en Fonda's geniaalste rol was een feit. Vooral de eindscène is van zo'n ontzettend hoog niveau. Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor dit soort van western shootouts maar dit wordt echt ontzettend sterk gespeeld. Fonda's staalblauwe ogen, het zwarte pak en dan tegenover hem een al even geniale Charles Bronson in een bruin pak. Twee complete tegenpolen en in de paar scènes dat ze met elkaar hebben, weten ze echt alle kracht, alle betekenis, alle symboliek van de film uit te stralen. Ik betwijfel of beide acteurs ooit dit niveau hebben kunnen overstijgen, het zou in ieder geval geen schande zijn als het niet was. Ik weet nog toen ik de film voor de eerste keer zag, ondertussen toch echt wel serieus wat jaren geleden, dat ik me verbaasde over die donkerharige schoonheid die er in slaagde om in ouderwetse kledij nog ontzettend sexy over te komen. Haar naam is Claudia Cardinale en het was een naam die ik ging onthouden. Ik ben hem sindsdien niet meer vergeten en heb haar ondertussen ook al in wat meer films gezien maar eerlijk gezegd, daar weet ze nooit dezelfde indruk te maken als toen die dag vele jaren geleden. Ik was benieuwd hoe het nu eigenlijk ging uitdraaien maar vanaf de eerste momenten dat ze in de film te zien is, wist ik weer waarom ze me altijd is bijgebleven. De zwarte jurk maar ook vooral het kunnen om geloofwaardig over te komen als sterke vrouw in een tijd waarin dat niet zo vanzelfsprekend was. Cardinale zet hier een glansrol neer die door niemand had geëvenaard kunnen worden. Qua bijrollen is hier ook wel veel plezier aan te believen. Jason Robards is ten onrechte vergeten qua naam, hij wordt in ieder geval precies nooit in één adem genoemd met Fonda of Bronson of Cardinale, want hij zet een al even memorabele prestatie neer als de rest. Vooral die eindscène is gewoon te perfect voor woorden. Hilarisch ook om Jack Elam te herkennen. De dag ervoor nog gezien in het verschrikkelijke Cannonbal Run en nu erg sterk als één van de 3 schurken aan het begin van de film. Die ogen, die haal je er toch perfect uit.

Voor mij altijd het meesterwerk van Leone geweest. Il Buono, il Brutto et il Cattivo is ook de moeite waard maar dit blijft toch echt wel mijn favoriet. De perfecte combinatie tussen muziek, beeld en de cast werd nooit meer bereikt door Leone. Cinema op het puurst van de snede en o zo vermakelijk. De lange speelduur vliegt razendsnel voorbij en nadien heb je zin om hem gewoon terug op te zetten. Ik peins dat de score wel duidelijk is.

5*

You're meant to think I'm an international woman of mystery

16 juni 2010. De bijna 19-jarige Metalfist koopt in de Blokker de DVD van Cabaret voor de spotprijs van 1 euro. Hij steekt de rekening weg in de DVD hoes in het geval dat er iets met de DVD zou mis zijn zodat hij hem nog kan gaan omruilen. 30 oktober 2015. Metalfist staat voor zijn DVD kast en denkt 'tiens, Cabaret. Heb ik die nu al gezien of niet?' Even opgezocht en wat bleek, ik had hem inderdaad nog steeds niet gezien. Indertijd dus compleet uit mijn gedachten gegaan en dan gisteren maar eens met een fikse vertraging opgezet.

Een lange aanloop heet dat dan en het is dan ook wat jammer dat Cabaret niet helemaal is geworden wat ik er van had verwacht. Grotendeels mijn schuld ook, want ik speelde met het idee dat dit een lichtvoetige komedie/musical was over een danseresje in één of andere nachtclub, maar de film draait heel wat anders uit. Er blijft een nare smaak over en dat is vooral de verdienste van het subtiel opbouwen van de macht van de Nazi's en gewoon de aanwezigheid van de wel erg lugubere Master of Ceremony. Cabaret is veel behalve lichtvoetig. Jodenhaat, biseksualiteit, een abortus, ... Het zijn maar een paar thema's die aan bod komen en het is juist in deze mix dat het was misloopt. De driehoeksrelatie tussen Sally, Brian en Maximilian vond ik sowieso al wat stroef verlopen, maar de zwangerschap (en bijhorende abortus) had voor mij niet gehoeven. Misschien ook net iets teveel muzikale intermezzo's maar het mag wel gezegd worden dat er een aantal echte oorwurmen tussen zitten. Alleen zonde dat ik al lang voordat ik de film had aangeschaft een hekel had gekregen aan het openingsnummer Willkommen...

Aah Liza Minnelli, Cabaret is naar mijn gevoel ook het enige waardevolle in haar filmcarrière en dan moet ik er nog wel bijvertellen dat ik haar rol van Sally toch ook wel hier en daar net op het randje van irritatie vond balanceren. Het is moeilijk te pinpointen waar het juist misloopt, maar ergens begon dat snoetje met de grote ogen me het bloed onder de nagels te halen. Kan ook wel gezegd worden van Joel Grey trouwens die de rol van de Master of Ceremony op zich neemt. Krijg er nog steeds een wrange nasmaak bij en dat was volgens mij wel zijn bedoeling. Michael York lijkt in het begin wat verloren te lopen in het Berlijn in de jaren '30 maar geraakt beter en beter ingespeeld op Minelli naarmate de film vordert. De verhaallijn rond Fritz Wepper en Marisa Berenson (Fritz Wendel en Natalia Landauer) wordt er wat met de haren bijgesleept en beide verdwijnen geruisloos uit de film.

Mjah, wrang is het gevoel dat me bekruipt wanneer ik terugdenk aan Cabaret. Het is in ieder geval niet de lichtvoetige Chicago die ik verwachtte en dat was ongetwijfeld ook de bedoeling van Bob Fosse. Wil wel eens zien wat een herziening geeft nu ik weet wat ik moet verwachten.

3*

I'd like to kiss you, but I just washed my hair

Michael Curtiz, groots regisseur en toch ook iemand die niet altijd dezelfde kwaliteit weet vast te houden. Hoewel hij een aantal klassiekers op zijn naam heeft staan, zitten daar ook een paar missers tussen en is het altijd even afwachten wat de volgende film in de rij gaat geven. De keuze viel deze keer op The Cabin in the Cotton. Een op het eerste zicht romantisch niemendalletje met een jonge Bette Davis die hierna werd gekatapulteerd tot een heuse ster. Haar 11e film in 2 (!) jaar en meteen ook de film waarin ze één van haar favoriete lines zou uitspreken.

Het gaat natuurlijk om de "I'd like to kiss you, but I just washed my hair" zin, maar het zou verkeerd zijn om The Cabin in the Cotton te herleiden tot enkel en alleen deze quote. Het voorwoord beloofd een ietwat gezapige politiek correcte film, maar Curtiz maakt er een bijzonder interessante film van. Het is vooral knap om te zien hoe de regisseur er in slaagt om beide kanten van het conflict goed in beeld te brengen. Net zoals het voorwoord al voorspelde wordt er niet unaniem voor één kant gekozen, maar zit Marvin Blake geloofwaardig tussen beide werelden. Altijd fijn ook wanneer dit soort films zo'n rechtbanktintje krijgt en ook hier wordt de spanning netjes opgebouwd. Aangenaam verrast in ieder geval en de compacte speelduur zorgt ervoor dat de film nergens zijn vaart verliest terwijl de personages toch voldoende uitwerking krijgen.

Vlotte regie dus van Curtiz, maar het is vooral een grote Richard Barthelmess show. Barthelmess speelt Marvin Blake, de katoenplukker die hogerop klimt tot het niveau van de plantage eigenaars, en hij doet dat goed. Hier en daar misschien net iets te theatraal, al kan dat ook aan het periode liggen, maar hij overtuigt wel over de gehele lijn. Fijn ook om nog eens iets van Bette Davis te zien. La Davis is al geruime tijd één van mijn favoriete actrices en hier is ze veel beter op haar plaats dan in bijvoorbeeld The Golden Arrow waar ze ook een verliefd kalf moet spelen. Als Madge Norwood zit er een zeker gevaarlijk en gevat kantje aan haar personage, iets waar ze later helemaal in zou uitblinken. Toffe rol ook nog voor Berton Churchill die als Lane Norwood om de een of andere reden pas halverwege wordt gecrediteerd. Die is toch een spilfiguur in het geheel en deelt een aantal goede scènes met Barthelmess.

Moet eigenlijk maar eens wat meer van Curtiz gaan zien, toch één van de meer interessantere regisseurs van zijn generatie. The Cabin in the Cotton is in ieder geval een stuk beter bewaard gebleven dan ik in eerste instantie had verwacht en dat is voor een groot stuk dankzij Curtiz, maar toch ook dankzij het samenspel van Barthelmess, Davis en Churchill. Barthelmess zou al 10 jaar later stoppen met het maken van films. Jammer, want afgaande op dit en Tol'able David is het een heerlijke acteur.

3.5*

Am I on speakerphone?

Al vanaf de eerste momenten dat ik hoorde dat Joss Whedon en Drew Goddard de handen in elkaar sloegen om een horror film te gaan maken, was ik erg benieuwd naar de uitkomst. De film draaide hier echter tijdens mijn examens en de aanloop daarvan en om de een of andere reden lukte het niet om tijd te kunnen vrijmaken. Een week geleden waren mijn examens gedaan en toen ik gisteren zag dat ze Cabin in the Woods nog altijd draaiden wist ik het gewoon, dit moet ik nog zo snel mogelijk meepakken.

En oh, wat een heerlijke rit is het weer geworden. Ik weet niet hoe Whedon het doet maar echt alles wat hij maakt valt bij mij in erg goede aarde. Alleen Dr. Horrible vond ik wat minder maar soit, met Cabin in the Woods keert hij een beetje terug naar zijn Buffy/Angel periode en dat is in ieder geval aangenaam om te zien. Ik had al op voorhand gehoord dat je het beste zonder enige voorkennis naar de film ging zien dus ik heb dat met uitzondering van het kijken van de trailer ook geprobeerd. Die moeite is in ieder geval beloond want de film kent inderdaad een aantal leuke wendingen. Sowieso is eigenlijk heel het concept wel de moeite. Vooral ook omdat de film langzaamaan evolueert van redelijk cliché (de bediende aan het tankstation) naar een dolle achtbaanrit die vol zit met verwijzingen naar andere legendarische films in het genre. Ook leuk trouwens om een Reaver uit Firefly/Serenity nog te zien passeren. In ieder geval weten Whedon en Goddard de film perfect te laten balanceren tussen komedie en horror. Vooral ook omdat dit qua personages op het eerste zicht enorm cliché lijkt. De atleet, de eye candy, de stoner, ... maar eens verder in de film blijkt dit allemaal bij een groter plan te horen. Sowieso is dit visueel ook nog redelijk overtuigend. De kills zien er geslaagd uit maar het zijn vooral de talloze, maar dan echt talloze, monsters die naar het einde toe uit de kast komen die het echt in zijn geheel afmaken. Pluspuntje natuurlijk ook voor het apocalyptische einde want ik ben het eerlijk gezegd wat beu dat er altijd wel iemand moet overleven. Toegegeven, Marty en Dana zijn nog niet dood tegen de tijd dat de aftiteling op het scherm verschijnt maar lang zal dat toch niet meer gaan duren volgens mij.

Als je, net zoals ik, thuis bent in het Whedonverse dan zul je hier een hoop bekende gezichten tegen komen. Degene waar ik het meest naar uitkeek was Fran Kranz die geniaal was in het 2e seizoen van Dollhouse. En ik moet zeggen, Kranz wordt voor mij een acteur om in het oog te houden want ook hetgeen hij hier vertoont is gewoon fantastisch. Hij zorgt compleet op zijn eentje voor de komische noot in de film en steelt de show met zijn geweldige delivery. Nog zo iemand die wel frequent is te zien in het werk van Whedon is Amy Acker. Uitstekend in Angel en datzelfde Dollhouse als dat van Kranz maar vaak viel ze buiten deze twee rollen een beetje tegen. Hier is ze gelukkig terug op hetzelfde niveau als anders en weet ze me toch weeral met die bambi ogen perfect in te pakken. 2012 lijkt wel het jaar voor Chris Hemsworth te zijn met films zoals The Avengers en Snow White and the Huntsmen maar ook in een gewone horror film weet hij zijn rol goed te benaderen. Ik ben nog altijd niet geheel overtuigd van zijn kunnen maar dit soort rollen gaat hem gewoon erg goed af. Dan komen we nu bij de meer onbekendere acteurs, althans voor mij toch, maar ook die zijn simpelweg erg sterk. Kristen Connolly neemt de hoofdrol op zich maar weet die goed te dragen. De rol van Anna Hutchison is wel heel stereotiep maar bon, die gaat er toch als eerste aan dus echt storen doet dat niet. Plus ze heeft nog wel één van de beste scènes in de film op haar naam staan, ik heb het natuurlijk over de wolvenkop. Voor de rest zit de film nog vol met sterke bijrollen (leuk ook om Tom Lenk nog even terug te zien als de stagiair en ook Sigourney Weaver weet me eindelijk eens te overtuigen) en lijkt iedereen gewoon perfect gecast te zijn.

2012 is in ieder geval een uitstekend jaar voor de Whedon fans. Met zijn Avengers spektakel heeft hij de beste Marvel verfilming op zijn naam staan (al komt First Class wel erg dicht in de buurt) maar ook op gebied van horror komen we aan onze trekken, ben benieuwd hoe Much Ado about Nothing gaat uitdraaien. Voor de rest is Cabin in the Woods gewoon een uitstekende film waar je het best met zo min mogelijk voorkennis naartoe gaat. Heerlijk!

4.5*

Consequente Rosi

Mijn eerste kennismaking met Francesco Rosi was niet helemaal succesvol te noemen. Il Momento della Verità is geen slechte film, maar het thema sprak me daar minder aan en de film strandde op 3*. Het is niet echt fair om een regisseur met een talrijk oeuvre als dat van Rosi te beoordelen op 1 film dus wou ik nog wel eens de gok wagen. De keuze viel op deze Cadaveri Eccellenti en dan voornamelijk vanwege de altijd sterke Lino Ventura.

Jammer genoeg ben ik hier ook niet echt een grote fan van geworden. Niet volledig de schuld van de film zelf, vanwege technische problemen heeft de screening een tijd stil gelegen waardoor ik nogal lastig terug in de film geraakt, maar ik begin het vermoeden te krijgen dat de stijl van Rosi me niet helemaal ligt. Cadaveri Eccellenti is kort door de bocht gezegd een who-dunnit met als slachtoffers een aantal rechters. Inspecteur Rogas is een soort van Maigret (vooral de stijl van kledij deed me aan die Franse inspecteur denken) die zijn tanden in de zaak vastbijt. Hij maakt weinig vordering, wordt tegengewerkt en wordt uiteindelijk zelf slachtoffer. Dat is dan ook het enige verrassende aspect aan deze politieke thriller, want voor de rest is het voorspelbaarheid troef. De manier waarop Rosi het allemaal in beeld brengt (de openingsscène in de catacomben is sterk alsook de dood van Rogas) is echter zalvend en sleurt je uiteindelijk mee. De versie die ik gisteren zag leek me trouwens eerder af te klokken op 125 minuten (in tegenstelling tot de 110 die in Cinema Zuid stonden aangegeven), maar vanwege de onderbreking in het begin van de film kan ik het niet zeker zeggen. Vind in ieder geval niets terug van verschillende versies.

Ik heb Ventura nog nooit op een slechte rol kunnen betrappen en zijn invulling van Rogas verandert daar niets aan. Aangezien dit een co-productie van Frankrijk en Italië was ging ik ervan uit dat Ventura gedubt ging zijn, maar blijkbaar spreekt hij vloeiend Italiaans. Meer zelfs, het is van origine een Italiaan die als kind met zijn ouders naar Frankrijk is verhuisd! Hij zuigt de film compleet naar zich toe waardoor de rest van de cast er wat pover uitziet. Zeker pakweg Max von Sydow heeft echt wel meer in zijn mars dan dat Rosi laat zien.

Cadaveri Eccellenti is in 2008 opgenomen in de "100 Italian films to be saved" lijst samen met nog een aantal Rosi films. In dat lijstje bevindt zich ook het betere werk van onder andere Vittorio De Sica, maar daar hoort Rosi naar mijn gevoel toch niet bij. Misschien binnenkort toch nog eens een filmpje van hem meepakken, want ergens heeft hij toch wat aantrekkingskracht. Hoop dan wel meer dan 3* te kunnen geven.

3*

Rolling Stone

Het is vreemd maar ik lijk elke keer weer nieuwe films in mijn collectie te ontdekken. Ik dacht altijd dat ik een duidelijk beeld had van wat ik nog moest zien maar ik kwam altijd terug op hetzelfde stapeltje titels. Hoog tijd dus om eens een lijst te maken en dat een paar dagen geleden gedaan. Daaruit bleek dat ik het muziekgenre nogal heb verwaarloosd (Dewey Cox had ik ook nog liggen) dus gisteren maar eens deze Cadillac Records opgezet. Vroeger voor nog geen drie euro uit de 5 voor 5 euro actie gevist maar sindsdien blijkbaar wat vergeten.

Onterecht want op zich is dit wel een vrij amusante film. Nu ben ik zelf een redelijke Blues fan maar is het geen genre waar ik echt enorm veel van weet maar wat me wel opviel is dat er nogal veel wordt aangepast en verwijderd waar het past. Gebaseerd op krijgt een geheel nieuwe betekenis en voor de historie van Chess Records moet je het hier dus in ieder geval niet doen, kun je beter de desbetreffende aflevering uit Scorcese zijn The Blues reeks zien. Soit, historisch gezien niet al te correct maar de film verloopt in ieder geval wel in een lekkere vaart. Alleen jammer van de vele tijdsprongen in het verhaal. De sprongen op zich maken niet zo heel veel uit maar de gebrekkige aanduiding zorgen ervoor dat er blijkbaar een serieuze periode wordt uitgebeeld maar dat je dat niet altijd even goed door hebt. Kinderen worden opeens volwassen, de ene moment vliegt Chuck Berry de bak in en twee minuten later komt hij alweer vrij. Hiermee krijg je nooit echt feeling met de personages en dat is op zich wel jammer want op zich kent de film hierin wel veel potentie want zelfs als redelijke Blues fan ben ik bekend met het betere werk van Muddy Waters en de man met één van de coolste stemmen in de wereld, Howlin' Wolf. Het komt er jammer genoeg nooit echt volledig uit en dat zorgt toch voor een mindere film dan gehoopt.

Vreemde keuze meestal betreffende de artiesten. Het meest bizarre vond ik nog Beyoncé als Etta James. Nu ben ik eerlijk gezegd al niet zo'n enorme fan van Beyoncé maar qua uiterlijk lijkt ze in de verste verte nog niet op Etta James. Ik bereidde me dus voor op een hoop ergernis maar eerlijk is eerlijk, ze doet het bijlange na nog niet zo slecht. Haar muzikale nummers worden degelijk gebracht en ze laat zelfs hier en daar nog wat degelijk acteerwerk zien, had ik niet verwacht. Ook Mos Def als Chuck Berry was een serieuze verrassing doordat die nu niet echt bekend staat om zijn goede rollen, vooral zijn stem is vaak enorm irritant maar ook hij wist me aangenaam te verrassen. Alleen jammer dat degene waar de film bijna om draait, Muddy Waters, nogal zoutloos wordt neergezet. Jeffrey Wright doet het op zich niet slecht maar is over het algemeen nogal pessimistisch in de omgang. De Muddy Waters die ik ken van op albumhoezen en foto's was iemand die altijd erg veel plezier leek te hebben in hetgeen hij deed en dat blijkt nu eenmaal niet hieruit. Wel moet ik zeggen dat het een goede keus was om iedereen zelf te laten zingen. Nu, niets kan het origineel overtreffen (wordt vooral duidelijk bij de nummers van Muddy Waters en Howlin' Wolf) maar de acteurs doen het zeker en vast niet slecht. Sowieso had ik het een slechter gevonden mocht er gewoon geplaybackt worden. Dan zou ik bijna nog Adrian Brody vergeten, hoe is dat mogelijk met zo'n enorme neus, maar ook die doet het degelijk.

Cadillac Records is een degelijke film, niet meer maar zeker ook niet minder. De gebrachte nummers worden over het algemeen goed gebracht maar de historie van het bekende Chess Records label en de bijhorende muzikanten wordt nogal fragmentarisch in beeld gebracht terwijl hier wel zeker en vast potentie is te vinden. De cast lijkt op het eerste zich een bijeengeraapt zootje maar weet aangenaam te verrassen met hier en daar nog een leuke bijrol zoals die van Cedric, the Entertainer als Willie Dixon.

3.5*

Visconti Nummer 7

Na niet zo heel lang geleden weer zo'n verschrikkelijk goed epos te hebben gezien van Visconti (Rocco e i Suoi Fratelli) was mijn liefde weer wat aangewakkerd. Oorspronkelijk was het het plan om Ludwig te zien maar blijkbaar wordt die gezien als een derde deel van een trilogie en deze The Damned als het eerste dus werd het toch maar deze.

Voor mij behoren Visconti's vorstelijke epossen tot het beste wat de man ooit heeft gerealiseerd. Zowel Rocco en Il Gattopardo zijn geniale meesterwerken. De verwachtingen stonden dan ook torenhoog gespannen toen ik zag dat dit weer zo'n epos ging zijn. Jammer genoeg kwam de teleurstelling van de film me dan nog des te harder aan. Waar ik in zijn andere films een grote sympathie krijg voor de kronieken van de betreffende familie was dit hier juist het tegenovergestelde. Het grootste nadeel waren de personages. Film is bedoeld als ontspanning en dan heb ik eerlijk gezegd geen zin om mijn hoofd te moeten breken wie nu wie is in de Von Essenbeck familie. Iedereen trekt opeen en personages kunnen soms voor 3/4 van de film verdwijnen om dan even weer terug te komen voor misschien één zinnetje. In Visconti's Italiaanse kronieken heb je ook soms dit probleem maar daar blijft het allemaal net iets meer overzichtelijk waardoor ik het verhaal nog altijd wel perfect kan volgen, iets wat hier naar het einde toe jammer genoeg niet meer het geval was.

Iets waar ik Visconti normaal gezien voor respecteer is zijn kunst om een verhaal helemaal uit te doeken te doen zonder de interesse van de kijker te verliezen. Zowel Rocco als Gattopardo duurt langer dan deze film maar Visconti kon me deze keer niet bekoren. Hoe kan het ook anders als je bijna 10 minuten naar dronken Duitsers zit te staren die wat liederen liggen te lallen waar men nu eens echt geen klote van weet te verstaan. Even lijkt de film na dit intermezzo zichzelf even te herontdekken maar vervalt al snel weer in het onsamenhangende verhaal dat de film bijna de das omdoet. Jammer maar hier slaagt Visconti toch echt wel de bal gigantisch mis, ik vraag me dan ook af waarom de film hier zo hoog wordt beoordeelt. Waarschijnlijk om de vele gedurfde thema's die hier de revue passeren waaronder pedofilie, incest, travestie... Ik vermoed dan trouwens wel dat ik de niet gecensureerde versie heb.

Wat de film enigszins red van een onvoldoende zijn de acteerprestaties van de cast. Bogarde was al fantastisch in Morte A Venizia, wat blijkbaar de opvolger van deze is dus van een trilogie is er niet echt te spreken omdat die films nu eens helemaal niets met elkaar hebben te maken, maar hier is hij zelfs nog beter. Hij zet Bruckmann op een uiterst overtuigende manier neer en was samen met Martin maar één van de weinige personages die ik direct herkende wanneer ze weer verschenen. Diezelfde Martin wordt trouwens nog op een betere manier neergezet dan Bogarde door Helmut Berger. Op mijn dvd hoes staat hij in 'volle glorie' in zijn travestietenact en dat behoort dan ook tot één van de vele hoogtepunten die zijn rol heeft. Fantastisch om te zien hoe hij van flamboyante playboy verandert naar puur kwaad. De rest van de cast was ook vast en zeker de moeite maar Ingrid Thulin steekt er als één van de weinige vrouwen met kop en schouders bovenuit.

Voor de eerste keer in 7 films zit er een teleurstellende Visconti tussen. Zijn hand is er overduidelijk in te zien maar het vervangen van de Italianen door Duitsers bleek toch geen goede zet te zijn. Wel zit het met de cast weer heel goed dus krijgt The Damned toch nog een voldoende.

2.5*

Is er eigenlijk nu al iemand uit wat de originele taal moet zijn geweest want ik heb nu de Engelstalige versie gezien.

De Paus in Gent

Het is moeilijk de vinger erop te leggen, maar ik heb bij Café Derby altijd wat een Felix Van Groeningen gevoel gehad. Misschien omdat de film in een periode uitkwam waar Van Groeningen alomtegenwoordig was, maar ook omdat dit eenzelfde uitgangspunt leek te hebben als Belgica, de film waaraan hij toen volop aan het werken was. Zowel Belgica als Café Derby zijn een film die de mosterd gingen halen bij de jeugdherinneringen van de regisseur/regisseuse.

Bij Café Derby is dat Lenny Van Wesemael en die weet meteen indruk te maken met haar regiedebuut. Het knappe is vooral dat ze er in slaagt om toch enigszins verrassend uit de hoek te komen. Vanaf dat Georges met zijn plannen om rijk te worden door te profiteren van het bezoek van de Paus, weet je dat dat op de een of andere manier zal gaan mislopen. Ik verwachtte dan ook dat dat uiteindelijk de climax ging zijn, maar Van Wesemael zet die climax halverwege en bouwt daarna rustig verder aan het relaas van Georges en zijn destructieve levensstijl. Ietwat onevenwichtig misschien (niet alle personages komen even goed tot hun recht en zeker de dood van Georges komt nogal abrupt, al zal dat voor de gezinsleden ook zo zijn geweest) maar op zich toch een film die een indruk achterlaat. Van Wesemael regisseert alsof ze het al talloze keren eerder heeft gedaan en weet de jaren '80 vibe goed te benaderen.

Dat betekent een toffe soundtrack maar ook personages die te pas en te onpas met rollerblades ronddartelen. Het zal niemand verbazen dat de jonge Sara eigenlijk Van Wesemael is en het is een uitstekende keuze om daarvoor Chloë Daxhelet te casten. Met uitzondering van haar rol als Sara heeft ze verder niets meer gedaan en hopelijk kan ze toch nog een carrière uitbouwen, ze heeft een toffe naturelle uitstraling. De hoofdrol is echter weggelegd voor Wim Opbrouck. Een acteur die het vooral in het komische genre gaat zoeken (Frankie Loosveld uit Het Eiland is ondertussen ingebakken in de Vlaamse cultuur) en hoewel hij ook hier af en toe een komische touch aan de rol van Georges heeft gegeven, overtuigt hij ook voor de rest. De film steunt dan ook vooral op Opbrouck en Daxhelet en daarvoor voelen de bijrollen wat onaf aan. Wel vreemd trouwens dat Van Wesemael besloten heeft om Ben Segers (met wie ze een relatie heeft) te casten als de man met wie haar moeder een kortstondige affaire heeft.

Tof! Geen idee of Van Wesemael nog met iets nieuws bezig is of dat ze deze Café Derby enkel en alleen gebruikte als een soort van therapie om een aantal zaken uit haar jeugd te kunnen plaatsen. Ach, ze zeggen altijd dat je moet schrijven over wat je weet/kent en dat heeft Van Wesemael dus ten volle gedaan. Het resultaat is een vlotte en charmante film die nog een aantal kleine missers heeft, maar over het algemeen erg lekker wegkijkt.

3.5*

Socrates said, "The unexamined life is not worth living." But the examined one is no bargain

Café Society was zo'n film die al langer op het verlanglijstje stond. Met 3.47* gemiddeld op 30 geziene films kun je wel stellen dat ik een Woody Allen fan ben, maar ook de aanwezigheid van Blake Lively beloofde veel goeds. Het probleem zat hem echter in de hoofdrollen met Jesse Eisenberg, Steve Carell en in mindere mate Kristen Stewart. Een trio aan acteurs die ik niet meteen hoog heb zitten waardoor ik hier lang tegenaan gehikt heb en wat blijkt nu? Nergens voor nodig, want dit is gewoon vintage Allen zoals ik hem graag bezig zie.

In die mate zelfs dat dit enorm herkenbaar aanvoelt terwijl ik de film nog nooit had gezien. Als je dan ook een blauwdruk van een Allen-film wilt zien, dan moet je aan Café Society beginnen. De vertrouwelijke elementen zijn ruimschoots aanwezig (Allen zit zelf op de een of andere manier in de film en hier is het als voice-over, een soundtrack die nagenoeg alleen maar uit jazz bestaat, personages die er hun hand niet voor omdraaien om zich met iemand anders op het liefdespad te begeven, het Joodse geloof en de voorliefde voor het medium cinema) en hoewel je zou denken dat dat na een tijd begint te vervelen, is het hier toch weer vakkundig uitgewerkt. De verhouding tussen Bobby, Phil en de twee Veronica's blijft leuk om te volgen en gaandeweg wordt de ietwat weinig om handen hebbende verhaallijn nog wat opgeleukt met onder andere een broer die als gangster aan de kost komt en een schoonbroer die al zijn dialogen uit een filosofiehandboek lijkt te kiezen. Is het allemaal du jamais vu? Dat nu ook weer niet.

Maar de rol van Stewart trekt dit naar een hoger niveau. Het meisje uit Twilight is al lang opgegroeid (naar het schijnt zou Allen geen weet hebben gehad van de status die Stewart had verworven dankzij die reeks, maar besloot hij haar te casten naar aanleiding van haar rol in Adventureland) en weet langzaamaan de ene na de andere interessante rol te verwerven. De rol van Vonnie doet ze dan ook perfect en ze slaagt erin om het neurotische aspect van Eisenberg perfect te counteren. Vreemd eigenlijk: normaal gezien zie ik Allen erg graag in een film en eigenlijk doet Eisenberg niet meer dan het Allen typetje spelen maar zijn stijl ligt me echt niet. Hetzelfde kan gezegd worden van Carell die hier ook een beetje verloren loopt en gelukkig was daar dan nog Blake Lively om de boel te komen opfleuren. Een klein rolletje weliswaar maar niets op aan te merken.

En zo komt Allen ineens op 3.48* gemiddeld te staan. Dat zal hem geen moer schelen natuurlijk, maar het is toch weer één van zijn betere films. Alle elementen die ik leuk vind zijn hier ruimschoots aanwezig en dan kriebelt het toch om er nog eentje van zijn hand op te zetten, met kans op een overdosis want ik heb al wel gemerkt dat teveel Allen op korte geen goed idee is.. Soit, ik ben aan het afdwalen. Het blijft altijd een gok met wat hij nu keer weer uit zijn koker tovert, maar hier is weinig op aan te merken.

4*

Oh, shut up, Simser! If a buzzard bites you, he'd never eat meat again

Het zal al lang geen geheim zijn dat ik grote fan ben van John Wayne. Ik denk dat dit wel eens de acteur kan zijn waar ik tot nu toe het meeste van heb gezien (zit aan bijna 70 films nu, enkel Louis de Funès en Jackie Chan komen denk ik in de buurt) en elke keer weet hij me te amuseren. Uiteraard zitten er wel eens wat mindere films tussen, maar van Cahill U.S. Marshal verwachtte ik best wel wat. Vooral omdat dit opnieuw geregisseerd werd door Andrew V. McLaglen en die had met onder andere The Undefeated en Chisum al wel toffe John Wayne films op zijn naam staan.

En deze mag zich perfect bij dat rijtje voegen. Cahil is John Wayne op leeftijd en dan merk je dat het toch allemaal net wat minder op de actie is gericht. Geen grootschalige shootouts of achtervolgingen, maar wel een interessant plot waar er eens een andere kant van Wayne wordt opgezocht. De relatie tussen Cahil en zijn zonen oogt breekbaar en hoewel Billy Joe & Daniel misschien net iets te jong zijn als kinderen voor iemand met de leeftijd van Wayne (ironisch genoeg waren sommige van zijn eigen kinderen ook rond die leeftijd dus zo vreemd is het an sich niet), geeft het wel een interessante invalshoek die je nog niet veel eerder in zijn oeuvre zag. Cahil is menselijker zowaar en dat geeft net dat beetje extra aan bijvoorbeeld de bezorgdheid van Billy Joe voor de schouder van Cahil. Verder is er met Fraser nog een goede slechterik en krijg je met Lightfoot nog een beetje comic relief. De scènes tussen hem en Cahil zijn spaarzaam maar wel erg leuk.

Ondertussen weet je wel wat je bij een John Wayne film moet verwachten. Nu niet om te zeggen dat als je er één hebt gezien, je ze wel allemaal hebt gezien maar met pakweg een 10 ietwat uiteenlopende titels kom je al ver. Toch blijft hij een intrigerend figuur met een uniek stemgeluid en is hij gewoon perfect voor dit soort rollen. Aangenaam verrast ook door George Kennedy. Ik kan me niet herinneren dat ik die al eerder de slechterik heb weten spelen, maar hij heeft er nochtans wel het gezicht voor. Fijne rol en dat mag ook gezegd worden van Neville Brand als Lightfoot. De rol van Marie Windsor als Mrs. Green loopt er een beetje verloren bij en ook Gary Grimes en Clay O'Brien overtuigen als de twee zonen niet helemaal, maar storen doet het niet. Fijn ook om Hank Worden nog eens in iets te zien. Samen met Ward Bond wel één van de meest gebruikte bijrollen in een John Wayne film volgens mij.

Tof! McLaglen heeft ook wel wat met James Stewart samen gewerkt en van die samenwerking heb ik nog niets gezien. Misschien ook wel interessant om eens te gaan uitzoeken. In ieder geval: klassieke Wayne film die door het ietwat atypische karakter nog net dat beetje extra krijgt. Wayne had halverwege de opnames geen zin meer omdat John Ford op sterven lag, maar daar is in zijn performance niets van te merken. Klassebak..

4*

Lifestyles of the rich and the famous

Eigenlijk is het vreemd dat ik, hoewel ik toch geïnteresseerd ben in Amerikaanse presidenten en ik Maria Callas indrukwekkend vond in Medea, nooit de link heb gelegd in de gemeenschappelijke factor in hun levens: Aristoteles Onassis. Een figuur met een zekere naam en status natuurlijk en dan is het wel tof dat Philippe Kohly hier een documentaire rond maakte. Ik vond zijn Marlon Brando documentaire echter niet zo bijzonder, dus het was de vraag wat dit ging geven.

Zoals eerder gezegd weet ik niet het fijne van de driehoeksverhouding Callas, Kennedy en Onassis maar deze documentaire kwam vooral over als een soort van roddelmagazine. Er wordt gebruik gemaakt van flink wat archiefmateriaal (zowel film alsook foto's) maar om de een of andere reden besluit Kohly om een aantal, voor de rest niet echt gefundeerde statements trouwens, te versterken met random beeldmateriaal. Zo gaat het op een bepaald moment over het libido van JFK en krijgen we wat beelden van vrijende koppels voorgeschoteld. Verwacht Kohly dat we aannemen dat dit effectief de president is? Ik weet het echt niet. Verder is dit een documentaire die de vertrouwde paden volgt. Er wordt netjes afgewisseld tussen de drie titelfiguren en iedereen krijgt dezelfde behandeling: jeugd, rise to fame, de fall en hun dood. Qua nooit gezien archiefmateriaal moet je hier nu ook niet teveel van verwachten trouwens. Als het over JFK gaat, dan is Marilyn Monroe nooit ver weg en haar happy birthday Mr. President uiteraard ook niet. Verder geen talking heads of iets dergelijks maar gewoon een ietwat droge voice-over die een aantal dingen vertelt.

In de uitzending van Canvas was het trouwens een Nederlandstalige voice-over, geen idee wat daar de logica achter is aangezien het evengoed de originele Franstalige stem had kunnen zijn. Het feit dat die man/vrouw zijn/haar naam nergens op het internet is te vinden doet me vermoeden dat elk land zijn eigen voice-over heeft gekregen. Soit, interessant om eens een keer gezien te hebben maar het heeft me toch allemaal net iets teveel een roddelgehalte.

2.5*

Opgedragen aan mijne beenhouwer

Ik vind het altijd ergens jammer dat iemand eerst moet sterven vooraleer er pogingen worden ondernomen om zijn/haar werk terug onder de aandacht te brengen. Robbe De Hert overleed op 24 augustus 2020 aan de gevolgen van suikerziekte en een maand later is het In Memoriam van Cinematek, die mee verantwoordelijk zijn voor het Belgische filmarchief, van start gegaan. Er worden in Cinema Flagey 5 films van het Antwerpse enfant terrible gegeven en starten deden ze gisteren met het langspeelfilmdebuut van De Hert: Camera Sutra (of de Bleekgezichten).

Het was het soort film waarvan ik vermoedde dat ik het eigenlijk nooit te zien ging krijgen dus uiteraard die kans (samen met een redelijk gevulde zaal, althans toch in deze coronatijden) niet laten liggen. Blijkbaar was Camera Sutra al een aantal jaar geleden gerestaureerd door Cinematek en de print die ze gisteren lieten zien was effectief piekfijn. Een speciale film verder trouwens. De Hert maakt een mix met archiefmateriaal (zo gebruikt hij een fragment van het iconische lopende meisje ten tijde van de Vietnam oorlog) en zelf verzonnen materiaal en verdeelt daardoor zijn film wat in twee segmenten. Het is me nog altijd onduidelijk waarom hij minutenlang wenende kinderen toont op hun eerste schooldag (en die bovendien op het einde nog eens terug bovenhaalt) maar het is interessant om te zien hoe hij die maatschappijkritische rapportages gebruikt om zijn hoofdpersonen - en de kijker - een geweten te schoppen zodat ze uiteindelijk zelf actie ondernemen. Waar ik het in het begin allemaal maar wat een rommeltje vond, begint het op den duur allemaal netjes in elkaar te klikken en de desastreuze afloop waar het groepje gelijkgezinden omsingeld wordt door de politie omdat ze een wapenkazerne hebben overvallen.. Het werkt wonderwel goed.

Robbe is Robbe en speelt hier dan ook een versie van zichzelf. In het begin is het even slikken als je de 30 à 31-jarige De Hert ziet spelen. Een gast in de fleur van zijn leven die vastbesloten is om de wereld te veranderen en iedereen ook nog eens een geweten te schoppen met zijn Fugitive Cinema. Het wringt wat met het idee dat hij in zijn latere jaren zo enorm zou aftakelen. Geen idee hoeveel er effectief in scène is gezet maar dat bezoek aan zijn moeder (een rol van de immer geweldige Dora van der Groen) bijvoorbeeld is echt geweldig in al zijn herkenbaarheid. Sowieso wel interessant om te zien wie je hier soms opeens in een bijrol ziet passeren. Onder andere Ida Dequeecker (lange tijd partner geweest van De Hert en bovendien een kleindochter van Willem Elsschot, wiens werk de regisseur later nog zou verfilmen), Fred Van Kuyk en Ivo Pauwels. Reinhilde Decleir heb ik jammer genoeg gemist/niet herkend. Toch is ook niet alles altijd even goed te noemen. De scène op de Wiese Bierfeesten met een strompelende Van Kuyk loopt veel te lang door maar dat wordt dan weer afgewisseld met bijvoorbeeld een montage in een autofabriek onder de tonen van Working Class Hero van John Lennon die dan wel weer de juiste snaar raakt.

Maatschappijkritisch, dat is denk ik wel het woord waarmee Camera Sutra (en sowieso het vroegere werk van De Hert) wel mee kunt samenvatten. Hij toont de schijnheiligheid van België en hoe het volk wordt mak gehouden met brood en spelen (het bierfeest en de koers) terwijl er zoveel meer onrecht in de wereld is. Op sommige punten een ietwat gedateerd tijdsbeeld maar o zo interessant om te zien. Een kleine kijk in het leven van jongeren in de nasleep van de mei '68 gebeurtenissen. Dat ze toch maar snel eens het oeuvre van De Hert wat meer gaan uitbrengen, ik vraag me of hoeveel interessant materiaal er nog in dat vroeger werk zit.

4*

Don't fit in. Stand out

Met dit verschrikkelijk warme kloteweer waardoor je amper kunt buiten komen of je bent zeiknat van het zweten, kon ik niet veel anders doen dan wat zappen langs de kanalen op onze decoder. Ik kwam terecht op Disney Channel waar ze een film gaven met de titel Camp Rock. Leek me wel interessant dus ik ben blijven hangen.

Ten eerste is de titel wel extreem slecht gekozen. Wat hier gespeeld wordt is zeker geen rock, de gitaargoden draaien zich om in hun graf, maar eerder hiphop en wat weet ik nog allemaal van andere stijlen. Ben eerlijk gezegd niet zo thuis in heel dat Jonas Brothers, Justin Bieber en dergelijke wereldje. Ik bekeek de film dan ook met een neutrale blik. Ben geen fan van de Jonas Brothers, laat staan dat ik er één zou herkennen mocht ie op tv komen, dus het heeft sowieso al niet echt een meerwaarde voor mij dat de broertjes hier in meespelen. Toch gebiedt de eerlijkheid me het te zeggen, ze deden het nu niet ontzettend slecht. Voor de doelgroep zal dit vast en zeker fantastisch zijn, verbaas me dan ook wat over de lage score hier want meestal scoort dit wel goed. Twee van de drie broertjes hebben eigenlijk amper screentime maar zorgen af en toe wel voor een paar leuke momenten, vooral de slungelige, ik denk Jason, van de twee was soms wel leuk. De meeste aandacht gaat echter naar Joe Jonas die de rol van Shane vertolkt. Het is een standaard tienermeisjes idool dat vrij veel weg heeft van Zac Efron, ken ik trouwens ook alleen maar van een aflevering van Punk'd maar soit, hij vertolkt zijn rol wel vrij çava. Op de poster staat in kleine letters: introducing Demi Lovato en voor een eerste rolletje doet ze het niet slecht. Geen wereldprestatie maar wederom, de doelgroep zal het wel kunnen waarderen. De andere actrices waren vaak vrij irritant, dat groepje van Tess en die 2 andere was verschrikkelijk. Hilarisch moment trouwens wanneer Peggy gitaar gaat spelen tijdens de final jam, je overduidelijk ziet dat wat ze speelt op de gitaar niet overheen komt met wat je uiteindelijk hoort. Film bevat vaak nogal vrij veel van zo'n foutjes maar storen doet het niet echt. Alleen ben ik er nog niet echt uit waarom Tess het boekje van Mitchie onder het bed vandaan pakte. Leek me totaal geen nut te hebben maar ik zal wel iets hebben gemist waarschijnlijk.

Het is en blijft een Disney film dus houd je maar klaar voor een boel moralistisch geneuzel. De standaard levenslessen komen allemaal aan bod en uiteindelijk komt iedereen hun dromen uit enzovoort. Ach, dergelijke clichés hebben bij dit soort films vaak wel een positief effect op mij. Het is alleen jammer dat de film nogal vaak van de hak op de tak springt. Het is een zomerkamp dus het lijkt me dat iedereen daar een hele zomer zit maar toch zie je maar af en toe eens mensen eten en om de 5 minuten één of andere 'jamsessie'. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dat het enige is wat je tijdens 2 maanden doet maar het gaat natuurlijk om de nummers zeker. Zoals ik daarjuist al zei, is de titel wel extreem slecht gekozen. Ze hadden het beter Camp Music of iets dergelijks genoemd maar soit, qua flair kan dit af en toe wel tellen. Niet alle dansen komen even goed over, oudere dansfilms à la Grease en recentere zoals Step-Up 2 blijven hier toch heer en meester tegenover, maar dat neemt niet weg dat er af en toe wel iets leuk tussen zat. Die 2 negers bijvoorbeeld die hun armen en benen in alle mogelijke richtingen kunnen wringen was een leuke toevoeging maar spijtig genoeg komt eigenlijk de rest van het kamp niet veel aan bod. Het gaat vooral over Mitchie en Shane met als bijrollen Caitlyn en Tess en co maar in dat kamp zit precies zo'n 40-50 man. Beetje triest dat je dan maar 10 man effectief te zien krijgt. Stiekem wou ik gewoon meer zien van drummer boy!

Voor de doelgroep zal dit vast en zeker puur goud zijn, voor mij iets minder. Cast acteert over het algemeen wel leuk, de muziek valt maar is niet echt mijn genre en qua plot is het voorspelbaar. Film heeft me toch anderhalf uur weten te boeien dus een, hetzij nipte, voldoende.

2.5*

Nothing matters more than winning. Not even what you believe in

Een serieuze tijd geleden gaven ze deze op Canvas. De film zei me toen niet echt iets maar toen ze aankondigden dat het met Redford was, wou ik de film wel een kans geven. Toen nog rap, rap opgenomen maar daarna wat in de vergetelheid geraakt door de grote kijkachterstand. Vastbesloten om een einde te maken aan het plaatsgebrek op de decoder heb ik deze maar gisteren opgezet.

Blij dat ik het heb gedaan want dit soort politieke films liggen me, tegen mijn verwachting in, wel. The Candidate schetst een sterk beeld van de heisa en dergelijke rond een verkiezingscampagne. Mensen worden gemanipuleerd, leugens worden niet geschuwd en zo kun je maar voort gaan. Geen idee of het echt realistisch is, heb nu niet echt de behoefte om in de politiek te gaan, maar zo komt het in ieder geval wel over. The Candidate is qua plot niet zo bijster speciaal. Het is wat een standaard rise&fall verhaal, hoewel dit technisch gezien niet klopt, maar je weet wel wat ik bedoel. Gelukkig wordt het allemaal degelijk uitgewerkt. De film verveelt op geen moment en blijft de gehele speelduur boeiend. Dat de personages slecht uitgewerkt worden, een statement dat nogal populair is blijkbaar hier, is misschien wel ergens waar maar storen doet het nergens. Je weet wat voor iemand McKay is en waarom hij zo handelt. Daarom is het einde juist ook zo treffend en perfect voor de film.

Ik zei het hierboven al, ik heb de film speciaal opgenomen voor Robert Redford. Ik had de dag of een paar dagen hiervoor, ik weet het eigenlijk niet meer, Cat on a Hot Tin Roof gezien en ik dacht dat het daar over dezelfde acteur ging. Tot mijn grote schaamte verwar ik Newman en Redford nogal eens regelmatig, toen ik de film zag dacht ik eerst dat het met Newman was tot er opeens Redford kwam te staan. Ik denk dat het komt doordat ik met beide acteurs kennis heb gemaakt in The Sting. Soit, Newman of Redford. Eigenlijk maakt het niet uit want het zijn allebei klassebakken. Redford is hier wel degelijk een meerwaarde aan de film. Ik zei al dat het plot niet zo speciaal is maar het is de rol van Redford die dit naar een hoger niveau tilt. De rest van de cast is vreemd genoeg compleet inwisselbaar. Vreemd genoeg naargelang de score die ik geef maar het is gewoon een uitstekende prestatie van Redford die in combinatie met het plot een erg sterke film aflevert, of ik ben zonder het te weten misschien een harde fan van dit soort verhalen. The Candidate is eigenlijk nog belangrijk om een andere reden. Het is namelijk het laatste optreden van Groucho Marx. Wie is Groucho Marx? Wel, het is één van de geniaalste komieken die samen met zijn 3 broers de komische cinema in de jaren '30 en '40 hebben veroverd en persoonlijke favorieten van mij zijn. Ik heb hem jammer genoeg niet van de eerste keer gezien maar hij draagt in ieder geval wel een zonnebril en een baret. Viel me wel op hoe ontzettend oud hij eigenlijk is geworden. Geboren in 1890 maar meer dan 80 jaar nog altijd wel verschijnen in films, het is en blijft een knappe prestatie.

Tikkeltje ondergewaardeerd hier. De film is het kijken waard voor exact 2 redenen. Het eerste is de glansrol van Robert Redford en de tweede is natuurlijk het korte optreden van de legendarische Groucho Marx. Vergeef me de vele superlatieven maar de 4 (later 3 omdat Zeppo er mee stopte) broertjes behoren voor mij tot het beste wat de komische cinema ooit te bieden heeft gehad.

4*

I am the writing on the wall, the whisper in the classroom! Without these things, I am nothing

Het begint zo'n vast ritueel te worden om eens ergens in de week een avondje horrorfilms te kijken. Altijd leuk natuurlijk en het handige aan een oudere broer met een grote collectie in het genre is dat je altijd wel iets vind dat je boeit. Zo kende ik Candyman alleen maar van het gelijknamige nummer van de recentelijk overleden Da Boy Tommy (wederom dankzij diezelfde broer die dat plaatje veel te veel naar mijn goesting heeft gedraaid) maar zowel hij, mijn broer dus, als zijn vriendin waren erg over deze film te spreken. Wie ben ik dan om hun niet te geloven dus ik was hier wel benieuwd naar.

En de verwachtingen komen eigenlijk redelijk goed uit. Ik sta er niet zo wild van als zij maar het valt niet te ontkennen dat Candyman een erg vermakelijke film in het genre is geworden. Dat komt doordat de film zich niet laat vangen aan de klassieke opbouw met één of andere college chick die er dan uiteindelijk in slaagt om het monster te verslagen. Neen, het hoofdpersonage is hier een volwassen vrouw die redelijk rationeel weet na te denken maar uiteindelijk toch bezwijkt. En op wat voor een manier! De climax met het kampvuur waar Helen smeulend uit komt gekropen was al schitterend en het wordt dan nog net iets heerlijker wanneer ze het werk van de Candyman heeft overgenomen. Sowieso hangt hier eigenlijk een heel naargeestig sfeertje rond en wordt er visueel een paar keer leuk getoverd met allerlei shots. Zo blijf ik het moment waarop Helen voor het eerst het appartement betreed door dat gat in de muur (met die geweldige graffiti met de mond op de plaats van het gat) erg sterk vinden.

Virginia Madsen is zo'n actrice die soms redelijk onopvallend doorheen de film glijdt. Ik heb het toch dat ik een vrij groot aantal van haar films heb gezien maar dat het me eigenlijk nooit is opgevallen dat ze in al die films meedeed. Wel, Candyman is in ieder geval een rol die ik zal blijven onthouden want als Helen weet ze haar stempel op de film te drukken. Het is echter Tony Todd die de show compleet weet te stelen als Candyman. Jongens toch, dat charisma gecombineerd met die heerlijk diepe stem en die haak aan zijn hand... Mag zich met gemak bij de iconen in het genre scharen. Hij heeft sowieso al wel wat memorabele rollen op zijn naam staan maar dit is toch het beste dat ik tot nu toe van hem heb gezien. Meteen ook de enige reden waarom ik de twee vervolgen wel is zal kijken, al vraag ik me af hoe ze zijn terugkeer in de film zullen verwerken. Sterke muziekscore trouwens nog van Philip Glass. Werkt goed samen met het sfeerbeeld van de film.

Ik ben eerlijk gezegd nog wat aan het twijfelen tussen een 3.5* of 4*. Todd en Madsen zijn erg goed op dreef en de film heeft een zekere charme. Toch mis ik iets waardoor ik hier zonder bezwaren een 4* aan kan geven. Misschien met een herziening (alleen dan want dan komt een film als deze volgens mij helemaal tot zijn recht) dat er nog meer in zit maar voor nu hou ik het op een dikke 3.5*

3.5*

You'll root for them all...but you'll never guess who wins

Normaal gezien was het het plan om gisteren aan seizoen 4 van The Big Bang Theory te beginnen maar dat liep allemaal wat mis dus werd er een film uit de virtuele kast getrokken. Ik had al eens vaag van deze Cannonbal Run gehoord maar meer ook niet en mijn broer had er gewoon nog nooit van gehoord. Toen ik hier even keek op de site, zag ik dat het met Burt Reynolds, Roger Moore en Farrah Fawcett was en dat waren al redenen genoeg om de film een kans te geven. Heb ik daar best wel spijt van gekregen toen we dik een halfuur in de film zaten.

Normaal gezien ben ik wel fan van dit soort racefilms. De originele Death Race 2000 kon ik ook wel waarderen en de hedendaagse versies slikte ik ook als een zoet broodje (al ging dat bij de film met Statham wat moeilijker maar dat moet je daar maar eens gaan lezen) maar dit is gewoon ontzettend saai. The Cannonball Run is een persiflage op enorm veel kaskrakers uit die periode en kent een serieus handvol knipogen maar er is werkelijk bijzonder weinig dat effectief uit de verf komt. De meeste personages zijn ronduit vervelend (Captain Chaos, is er echt werkelijk iemand die dat leuk vond?) maar ook heel het minieme wordt echt enorm futloos gebracht. Het kon me echt werkelijk niets schelen wie die verdomde race nu won, ik wou dat de film gewoon stopte. Maar het is niet allemaal slecht, hier en daar komen een paar leuke jokes maar hoe dit in godsnaam een succes is geworden, daar heb ik echt geen idee van. Heel de race is blijkbaar gebaseerd op ware feiten (een groot deel van de auto's kwamen effectief uit de race) maar ik kan gewoon niet anders concluderen dan dat ze dit enorm slecht naar het grote scherm hebben vertaald. Ik heb de film gisteren gezien maar eerlijk gezegd, ik kan me er maar bitter weinig van herinneren. Het vervolg ga ik maar laten voor wat het is want dat lijkt me helemaal vreselijk slecht te zijn.

Waarom dan toch nog een 1.5*? Simpel, doordat er hier en daar een leuk stukje in zat en dat de cast grotendeels voor te smullen is. Burt Reynolds echter niet. Waar ik hem in The Longest Yard fantastisch vond (zowel de originele als de remake), is hij hier echt niet goed. Hij komt totaal niet over en is een lachertje op zich. Maar niets kan tippen aan Dom DeLuise die de rol van Victor/Captain Chaos vertolkt. Wat een verschrikkelijk irritant ventje. Op zo'n momenten heb ik spijt dat er geen mogelijkheid is om in een film te kruipen en hem gewoon op zich gezicht te slagen. Hij haalde echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Gelukkig was er nog altijd de immer bevallige Farrah Fawcett. Altijd al een mooie dame gevonden en in dit soort films komt ze precies perfect tot haar recht. Eigenlijk hadden ze er beter aan gedaan om hier gewoon een film van te maken met allemaal vrouwelijke racers, had de film ineens een stuk interessanter gemaakt. Jaren '80 blijven toch een geweldig sfeertje uitstralen. Soit, Roger Moore is ook wel een serieus pluspunt in de film. Ik heb, ondertussen alweer serieuze tijd geleden, alle James Bond films gezien en Moore was altijd wel één van mijn favorieten. Daarmee was het ook erg amusant om die verscheidene James Bond parodieën te zien. Roger Moore die gewoon zichzelf speelt en ontzettend verwend overkomt, het heeft me toch een aantal keer doen glimlachen. Jack Elam als die gestoorde dokter was trouwens geniaal. Ook leuk om Dean Martin nog eens te zien verschijnen. Ik kan me hem alleen maar herinneren van Rio Brave waar hij een dikke 20 jaar jonger is en waar hij ook een stuk beter speelt, maar in combinatie met Sammy Davis Jr. heeft hij wel een vermakelijk rolletje. Jackie Chan blijft natuurlijk ook geweldig.

Een flutverhaal, personages die je bijna een zenuwinzinking doen krijgen maar tegelijkertijd wel een vrij goede cast die de film naar een hoger niveau brengen. Jammer genoeg is dat niveau nog altijd te laag om er een deftige film van te maken en strand de film op een dikke onvoldoende. Geen idee waar je fan van moet zijn om dit te waarderen, ik ben het in ieder geval niet.

1.5*

You learn about loss

Tot nu toe heb ik altijd een raar gevoel bij films van Martin Scorsese. Misschien wel één van de meest gelauwerde regisseurs aller tijden en toch.. Ik zie het niet altijd. Hij heeft uiteraard een aantal uitstekende films gemaakt, maar vaker voelt het eerder van net niet. Langs de andere kant laat ik praktisch nooit de kans voorbij schieten om een film van hem te zien wanneer deze eens toevallig op mijn pad komt. Handig ook natuurlijk dat ik al een tijdje bezig ben om meer van Robert De Niro te zien en laten die twee nu best wel wat samenwerkingen op hun naam hebben staan.

Zo ook deze Cape Fear en de algemene score deed alvast veel goeds vermoeden. Ik ken het origineel van status (ook wel fijn trouwens dat Scorsese de twee hoofdrollen, Gregory Peck en Robert Mitchum, uit het origineel hier een kleine bijrol geeft) maar tijdens het kijken viel vooral op wat voor cultureel erfgoed deze film is geworden. Moest meteen denken aan die geweldige Cape Feare episode van The Simpsons, inclusief de volstrekt van de pot gerukte scène waar Sideshow Bob onder de auto hangt. Ik ging er altijd van uit dat dat wat in het belachelijke was getrokken door onze gele animatievrienden, maar het is bijna een één op één kopie. Zo zijn er wel meer vreemde dingen te ontdekken in deze Cape Fear. Met zijn speelduur van meer dan 2 uur is dit sowieso al wel wat een langere zit, maar ook de climax loopt simpelweg te lang door. Hoewel die blik van Cady wanneer hij aan het verzuipen is weliswaar door merg en been snijdt, zit je op den duur met het gevoel van 'waarom is die nog steeds niet dood' en dat is nooit een goed teken. Gelukkig is de soundtrack wel heerlijk en verhoogt deze toch geregeld de spanning in de film.

En Scorsese kan hier rekenen op een degelijke cast. Je zou bijna uiteraard zeggen, maar de combinaties tussen De Niro en de regisseur vind ik niet altijd even geslaagd. Hier kan en mag De Niro echter heerlijk schmieren en hij doet dat op indrukwekkende wijze. Die openingsscène alleen al met die tattoo's en die geweldig gemene smoel van De Niro. Het is de acteur op zijn best. Ook Nick Nolte doet het meer dan behoorlijk trouwens als de advocaat die het in het verleden niet altijd zo strikt met zijn principes was. De Niro en Nolte delen in ieder geval een aantal goede scènes, maar het is toch vooral een korte confrontatie tussen De Niro en Juliette Lewis (in één van haar eerste rollen) die het meest indruk achter laat. Jessica Lange heeft iets minder ruimte om van haar personage iets te maken, maar doet het nog degelijk.

Een simpel plot dat naar een hoger niveau wordt getrokken dankzij een degelijke cast en een aantal sterke scènes. Het is uiteindelijk niet voldoende om hier echt een topfilm van te maken, maar zoals gewoonlijk maakt Scorsese er wel iets geslaagd van. Ondertussen 15 films van Scorsese gezien, er staat me dus nog wel wat te wachten. Ben benieuwd of hij ooit voorbij Mean Streets gaat geraken, wat ik toch zijn beste tot nu toe vind.

3.5*

Menselijke mozaïek

Een tijd geleden was Le Notti Magiche mijn eerste kennismaking met regisseur met Paolo Virzì en dat smaakte naar meer. Tot mijn vreugde ontdekte ik dat ik één van zijn vorige films ooit eens had opgenomen en de goede verstaander zal al wel begrijpen dat dat deze Il Capitale Umano is. Ik had absoluut geen idee over wat de film ging gaan, laat staan wie er allemaal in ging meespelen maar ik hoopte gewoon op een leuke film die Le Notti Magiche kon evenaren.

En ja, dat heb ik gekregen. Ik vind Le Notti Magiche nog net iets beter maar dat zal waarschijnlijk zijn omdat het onderwerp me iets nauwer aan het hart ligt. In Il Capitale Umano volg je een aantal personages die onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden en wordt langzamerhand het ongeluk van een fietser ontrafelt. Je ziet dezelfde scènes uit verschillende oogpunten en hoewel het een kunstje is dat we al wel eens eerder hebben gezien, zitten er genoeg wendingen in die het geheel fris houden. De verhaallijnen op zich (de relatie tussen twee tieners en de druk van de ouders, de vader die besluit te investeren in het fonds van zijn schoonfamilie, de zwangerschap, ...) zijn allemaal redelijk platgetreden en toch weet Virzì ervoor te zorgen dat het nooit te gekunsteld overkomt. Tikkeltje teleurgesteld in het einde weliswaar, de knieval voor er toch een soort van happy end van te maken met Luca die het uiteindelijk toch overleeft en zijn straf uitzit had niet gehoeven maar voor de rest weinig op aan te merken.

Ook wel omdat de cast dit met verve weet te brengen. Ik kan me perfect voorstellen dat mensen zich irriteren aan Fabrizio Bentivoglio maar ik vond zijn invulling van Dino net perfect. Inderdaad iemand die je zelf niet perse tot je vriendenkring zou willen rekenen maar Bentivoglio doet dit erg goed. Beetje schrijnend hoe hij zich in zijn naïviteit laat meesleuren maar het levert nog wel toffe momentjes op zoals het moment dat hij daar in zijn tennisoutfit die vergadering va Giovanni komt verstoren. Spilfiguur is echter Matilde Gioli en daar duurt het wel eventjes vooraleer die echt in haar rol van Serena lijkt te komen. Niet dat ze slecht is maar ze geraakt duidelijk meer en meer in haar sas wanneer de plotlijn op haar komt te liggen. Dit is echter het soort film waarbij alles in elkaar moet klikken en het is eigenlijk niet fair om er maar een aantal mensen uit te pikken. Guglielmo Pinelli is als Massimiliano misschien wat de zwakste schakel maar de twee gezinnen zijn op zich allemaal gewoon erg goed gecast.

Tof! Het merendeel van het oeuvre van Virzì lijkt jammer genoeg niet zo gemakkelijk te vinden zijn als hoe ik bij deze film en Le Notti Magiche ben terecht gekomen, maar misschien toch eens wat meer moeite doen. Het idee om dezelfde gebeurtenissen uit verschillende standpunten te tonen is niet nieuw maar wat maakt dat uit als de uitwerking de moeite is. Ooh ja, wat ben ik gecharmeerd door Valeria Bruni Tedeschi.. Zo'n typische Italiaanse schone die dan ook nog eens uitstekend kan acteren. Meer van dit!

4*

I wouldn't piss up your ass if you was on fire

Capone wordt vandaag de dag verkocht als een volwaardige Sylvester Stallone film (toch als je afgaat op de DVD hoes van de Benelux editie) en dat leek me vreemd te zijn aangezien dit uit 1975 komt. Het is niet het debuut van de man die ons later nog Rocky en Rambo zou schenken, maar het mag wel duidelijk zijn dat eenieder die een typisch Stallone vehikel verwacht bedrogen zal uitkomen. Is dat erg? Neen, want regisseur Steve Carver maakt er op zich nog een degelijk gangsterepos van.

Alleen jammer dat hij zich laat vangen aan een ietwat onevenwichtige montage. Het verhaal van Scarface kun je moeilijk in anderhalf uur gieten en door de keuze te maken om continu met tijdssprongen te werken, wordt het er allemaal niet overzichtelijker op. Hierdoor krijg je nergens echt binding met de rise (& fall) van Capone, al is het einde met een gek geworden Capone die is aan het vissen in een zwembad (!) wel een geslaagde afsluiter. Verder is dit echter vooral een typische gangsterfilm en dan gelukkig wel eentje waarbij de aankleding niets te wensen overlaat. De roaring twenties worden geloofwaardig in beeld gebracht - die auto's blijven toch geweldig - en hoewel het taalgebruik naar mijn gevoel iets te grof was, doet Carver en co hier weinig verkeerd. Wel vreemd natuurlijk om op een bepaald moment een scène uit The St. Valentine's Day Massacre van Roger Corman (die voor Capone optrad als producent) gemonteerd te zien worden in deze film.

Dat is vreemd om verschillende redenen trouwens, want a) het switchen tussen beide films loopt echt niet vlotjes in elkaar over b) de kwaliteit van het materiaal van The St. Valentine's Day Massacre is een pak slechter en c) het haalt je vooral compleet uit een voor de rest wel degelijke scène. Vreemde keuze in ieder geval en geen idee wat Carver heeft bezield om aan de wensen van Corman te voldoen. Wat wel een goede keuze is, is het casten van Ben Gazzara die een indrukwekkende Capone neerzet. Zo'n rol waar je het vooral van de uitstraling moet hebben en die heeft Gazzare absoluut. Ook Stallone doet het trouwens absoluut nog niet zo slecht in één van zijn eerste grote rolletjes. Hier en daar een beetje geforceerd, het beeld dat je van Stallone hebt als actieheld helpt daar niet bij, maar Sly doet het goed.

Tof om eens gezien te hebben in ieder geval. Degelijke gangsterfilm die wat ten onder gaat aan zijn eigen grootsheid en dat is jammer, want Gazarra blijkt een ideale acteur te zijn voor de rol. Stallone heeft een toffe bijrol en verder gewoon een fijn tijdsbeeld. Vreemde carrière trouwens die Carver er op heeft nagehouden. Nadien heeft hij zich vooral bezig gehouden met wat actievehikels, maar afgaande op dit had ik hem iets hoger ingeschat.

3.5*

Good, an American. Just when I am needing help of my English lessons

Je kunt er altijd vanuit gaan dat wanneer er een reboot van een bepaalde film/reeks komt, je de vorige delen tegen dumpprijzen in de winkels kunt vinden. Vaak in een nieuwe editie die erg hard op de recente versie lijkt en dat is nu ook gebeurd met Captain America. Oppassen dus wat je koopt! Al ben ik er op zich wel blij om, want ik was al langer van plan om de oudere Marvel films te gaan kijken.

Ik ben dan ook een grote fan van Captain America (vooral de recente Ed Brubaker periode kan ik erg smaken) en was wel benieuwd wat ze in 1990 met de superheld hadden gedaan. Het was een poging die niet echt succesvol is te noemen (de film werd ook pas in 1992 uitgebracht), maar het is ook gewoon geen goede film. Een aantal aspecten zoals het uiterlijk van de Red Skull zijn vrij goed gelukt, maar heel het plotje rond de ontvoering van de president hangt als los zand aan elkaar. Het valt ook op dat ze eind jaren '80 - begin jaren '90 nog niet echt de nodige technieken hadden om het vliegende schild van Cap deftig in beeld te brengen. Altijd jammer ook dat ze zelfs geen poging doen om toch op zijn minst een beetje getrouw te blijven aan de originele verhaallijnen, maar het nodig vinden om zelf iets te gaan verzinnen. De strijd tegen de Duitsers wordt überhaupt niet in beeld gebracht en de milieuboodschap past niet in de film.

Oorspronkelijk was het het plan om twee verschillende acteurs te casten voor de hoofdrol. Een acteur voor de schriele Steve Rogers en een acteur voor de gespierde Captain, een beetje zoals met Bill Bixby en Lou Ferrigno ten tijde van de Hulk. Ze zijn dan uiteindelijk toch voor Matt Salinger gegaan en dat is op zich wel een beetje jammer. Waarom? Omdat zowel Arnold Schwarzenegger (die werd afgekeurd werd wegens zijn accent) als Dolph Lundgren (die uiteindelijk voor The Punisher ging) in de running waren. Soit, Salinger doet in ieder geval een redelijke poging en ook Scott Paulin doet wat hij kan als de Red Skull. Je kunt alleen maar als acteur net zoveel doen om een film naar een iets hoger niveau te tillen.

Het mag duidelijk zijn dat de nieuwe versies hieraan superieur zijn. Ben wel benieuwd naar de jaren '40 en jaren '70 versies, hopelijk verschijnen die ook eens op DVD. Albert Pyun moest het doen met een laag budget en maakt er een redelijke film van. Voer voor de verzamelaars lijkt me.

2*

An empire toppled by its enemies can rise again, but one which crumbles from within?

Marvel Cinematic Universe, het is een term die het hart van een comicliefhebber toch harder doet slagen. Met de release van de nieuwe Captain America heb ik echter een nadeel aan heel dat universum gevonden, het wordt namelijk lastiger om mensen te vinden die ook de volledige franchise hebben gezien. Het kan misschien aan mijn vriendengroep liggen, maar de ene heeft Captain America 2 niet gezien terwijl de andere Avengers 2 links heeft laten liggen en ga zo maar voort. Uiteindelijk dan toch met een kameraad gaan zien, al was de pauze een welkom moment om wat extra uitleg te geven.

Want hoewel dit officieel de titel Captain America 3 draagt, is dit eigenlijk meer een Avengers 2,5. De film borduurt voor een groot stuk verder op Avengers 2 en bovendien wordt er bijvoorbeeld nog eens een Thaddeus 'Thunderbolt' Ross uit de Incredible Hulk er tussen gegooid. Stoort dat? Verre van, maar ik kan me voorstellen dat de meer occasionele kijker ondertussen tussen de bomen het bos niet meer kan zien. Soit, Captain America 3 is de langste Marvel film tot nu toe en de gebroeders Russo nemen dan ook ruimschoots de tijd om hun verhaal te vertellen. Een verhaal dat trouwens niet meteen zo hard op actie is gefocust, want zeker het eerste uur is eigenlijk één groot politiek kluwen. Een interessante aanpak en het zorgt ervoor dat die vechtscène op het vliegveld nog net iets beter tot zijn recht komt. Dat gevecht is dan ook veruit de beste scène uit de film (durf ik alle Marvel films tout court te zeggen? Ik denk het wel) en het is knap hoe goed dat allemaal gedoseerd is. Vanaf dan denk je dat de film wat gaat inzakken, zeker wanneer blijkt dat de plotlijn rond de andere Winter Soldiers nogal abrupt wordt afgesloten, maar gelukkig blijft de climax met de strijd tussen Cap en Iron Man nog altijd mooi overeind staan.

Veel aandacht ook voor Elizabeth Olsen, die wel eens de ultieme Scarlett Witch neerzet, en ook de oudgedienden zoals Chris Evans, Robert Downey Jr en Scarlett Johansson doen het weer uitstekend. Een paar nieuwkomers deze keer en die zijn verbazingwekkend genoeg ook allemaal geslaagd. Ik zeg verbazingwekkend omdat ik Tom Holland er wel echt veel te snottig vond uitzien als Peter Parker maar eenmaal in zijn Spider-Man outfit is het genieten. Chadwick Boseman is een goede T'Challa, kan al niet wachten op zijn feature film, en ik hoop dat we nog veel meer gaan zien van Daniel Brühl als Baron Zemo. Sowieso één van de aartsvijanden van Captain America dus dat zit hopelijk wel goed. Flink ook wat humor met onder andere Paul Rudd als Ant-Man en de awkward scènes tussen de Falcon en Bucky zijn ook goud waard. Tof ook trouwens dat ze Redwing hebben geïntroduceerd. Op zich wel een goede keuze om hem te updaten, want de comic verhaallijn (Falcon die een mentale link heeft met een echte valk) vond ik wat flauw. Een mechanische valk werkt toch net iets beter.

Jaja, we worden weer eens lekker verwent met al dit superheldengeweld. Een genre dat blijkbaar nog niet dood is, toch afgaande op de volle cinemazaal, maar misschien moet Marvel eens een chronologie gaan uitbrengen om iedereen wat up to date te houden. Twijfel tussen dikke 4* of een kleine 4,5 maar ga toch voor dat laatste gaan vanwege het vliegveld. Heerlijke scène!

4,5*

I punched out Adolf Hitler 200 times

Al vanaf de eerste beelden was ik enorm benieuwd naar deze Captain America film. Ik ben zelf een enorme fan van de Marvel Comics en dit leek me wel eens erg interessant te worden. Het zou de perfecte introductie zijn voor The Avengers maar dit leek me ook wel eens de beste Marvel verfilming tot nu toe te worden. De eerste reacties hier waren echter nogal lauw maar ik bleef geloven in de held met een star spangled shield maar ook ik moet toegeven dat dit minder is geworden dan ik had gehoopt en verwacht.

Begrijp me niet verkeerd, Captain America is nog altijd wel een vermakelijke actiefilm maar hier had volgens mij een heel stuk meer in gezeten. Wat me eigenlijk nog het grootste stoorde was dat er hier weer eens van alles verandert ten opzichte van de originele comics. Nu kan ik begrijpen dat er hier en daar een kunstgreep moet worden uitgevoerd om het te laten kloppen met andere films maar waarom de dood van Bucky zo melodramatisch moet worden uitgevoerd is mij een raadsel. Het krijgt ook helemaal niet het gewenste effect want wanneer doordat het in de comics een heel stuk beter wordt uitgewerkt. Het zorgt ook voor een interessante evolutie want Bucky overleeft de val (van een raket trouwens en niet van een trein) en wordt zodoende de Winter Soldier. Lijkt me dat dit juist ideaal zou zijn voor een eventueel vervolg dus waarom ze dit hebben verandert is mij toch een raadsel. Voor de rest zijn er nog wel een aantal leuke verwijzingen naar het Marvel Universum (The Howling Commando's althans niet in hun volledige unit volgens mij) maar het wow gevoel ontbrak. Het verhaal is nochtans één van de beste ideeën dat uit de koker van Joe Simon en Jack Kirby is gekomen. Ook de setting is een ideaal gegeven om hier iets moois van te maken maar Joe Johnston lijkt er precies nooit één coherent geheel van te maken zoals in de comics. Het patriottische aan de film vond ik eigenlijk nog wel erg goed meevallen. Je zit natuurlijk te kijken naar een film over Captain AMERICA maar ik had de indruk dat Spider-Man wat erger was met o.a. het webslingeren voor een enorm grote Amerikaanse vlag.

Wel weer een erg leuke Stan Lee cameo trouwens, één van zijn beste met een lekker droge opmerking. Chris Evans zou niet meteen mijn eerste keuze zijn om Cap te vertolken maar op zich doet hij het helemaal niet slecht. Vooral in het begin van de film waar hij de kleine en tengere Steve Rogers is (wat visueel trouwens wel erg overtuigend wordt neergezet) is hij goed op dreef. Als Captain zelf weet hij hier en daar de show te stelen maar het charisma van Cap is toch af en toe ver te zoeken. Gelukkig is de rest van de film wel te pruimen op gebied van bijrollen. Hayley Atwell is bloedmooi en de perfecte actrice om de rol van Peggy Carter te vertolken. Mochten ze in The Avengers verfilming haar nichtje gebruiken, die de love-interest van Captain America 70 jaar later is, dan hoop ik dat ze haar terug kiezen maar dan met blond geverfd haar. Ik fronste eerst mijn wenkbrauwen toen ik Sebastian Stan de rol van Bucky zag vertolken maar hij doet het nog bijlange na nog niet zo slecht. Qua postuur lijkt het natuurlijk helemaal niet te kloppen maar dat is eigenlijk maar de minste van de vele veranderingen. Leuke bijrol trouwens van Tommy Lee Jones. Nooit echt zo'n enorme fan geweest van hem maar hier is hij perfect voor gecast. Dan ben ik iets minder te spreken over Hugo Weaving die één van de beste bad-guys in heel het Marvel universum vertolkt, de Red Skull. Op zich doet Weaving het ook helemaal niet slecht maar net als bij de Captain krijg ik het gevoel dat ik iets mis. Misschien had ik gewoon te hoge verwachtingen voor bepaalde personages.. Maar toch, Neal McDonough als Dum-Dum Doogan en Toby Jones als Zola zijn perfecte voorbeelden van dat het toch mogelijk is.

Ik heb het al eerder gezegd maar ik had hier gewoon te hoge verwachtingen voor vrees ik. Captain America is een vermakelijke actiefilm geworden maar het had nog wel een heel stuk meer kunnen en mogen zijn. Visueel steekt vooral de transformatie van Chris Evans er bovenuit en de vele verwijzingen naar het Marvel Universum zijn geslaagd.

3.5*

It's stuff like this that gives me trust issues

Het heeft even geduurd, maar gisteren dan toch eindelijk eens tijd kunnen vrijmaken voor de nieuwe Captain America film. Ik had het eerste deel de dag ervoor nog eens terug gezien om het geheel wat op te frissen en die bleef met een herziening eigenlijk nog goed overeind. Het is één van de minste Marvel films (doch nog altijd erg vermakelijk), maar naar het schijnt ging Winter Soldier het niveau van de reeks serieus omhoog trekken. Leek me logisch ook, want de Winter Soldier is gewoon één van de coolste personages uit de avonturen van Cap.

Misschien waren de verwachtingen dan ook iets te hoog, maar ik heb het gevoel dat ik iets mis. Waar het vorige deel nogal pover bleef op gebied van actie, is het bij de eerste minuten van deze sequel al direct boenk erop om eigenlijk nooit echt een rustpauze te nemen. En qua actie is dit erg genietbaar (typisch zo'n film die je in de cinema moet zien), maar ik kreeg op den duur een nogal been there - done that gevoel. Beetje zonde ook dat de speelduur zowaar nog langer is dan die van zijn voorganger, die naar het einde toe toch ook wat begon te slepen. Jammer genoeg slaagt het regisseursduo er niet helemaal in om de dreiging van de Winter Soldier uit de comics te bereiken, wat op zich ook wel moeilijk is aangezien dat daar over verscheidene issues verspreid wordt, waardoor ik het gevoel kreeg dat er meer mee gedaan had kunnen worden. De focus ligt voornamelijk op het verraad binnenin S.H.I.E.L.D. (ook een heerlijke verhaallijn trouwens) en ik had liever of het één of het ander gezien. Gelukkig eindigt de verhaallijn tussen Bucky en Cap hier niet en kan de climax waar ik op hoop ten volle uitkomen ten tijde van het derde deel. Klinkt allemaal nogal negatief precies en toch doen Anthony en Joe Russo ook enorm veel goed. De film zit vol met knipogen voor de fans (onder andere de vermelding van Stephen Strange, het introduceren van Sharon Carter en natuurlijk de after credits scène met Quicksilver en Scarlet Witch) waardoor dit nog altijd een erg genietbare film is. Plus, ik heb zo'n ontiegelijk zwak ontwikkeld voor onder meer Captain America en zijn kompanen waardoor ik me sowieso al erg amuseer bij dit soort films. Mits het deftig is uitgewerkt natuurlijk, want met een debacle zoals Generation X kan niemand iets.

Chris Evans lijkt nu helemaal in zijn rol van Captain te zijn gegroeid. Hij beweegt zoals Steve Rogers, hij spreekt zoals Steve Rogers, hij is gewoon Steve Rogers. Altijd leuk natuurlijk om de vertrouwde gezichten zoals een Scarlett Johansson en Samuel L. Jackson terug te zien en ook zij halen opnieuw hun vertrouwde niveau. Fijne rol ook voor Robert Redford. Sowieso één van mijn favoriete acteurs, maar niet iemand die ik direct zou associëren met het Marvel universum. Hij heeft de rol ook enkel geaccepteerd omdat zijn kleinkinderen fan zijn van Marvel en hij hen graag een plezier wou doen, maar de rol van Pierce gaat hem erg goed af. Sowieso een aantal interessante nieuwkomers met Anthony Mackie op kop. Zonde dat ze zijn kostuum meer hebben laten aansluiten op de Ultimate Marvel stijl in plaats van het vertrouwde rode spandex, maar hij is uitstekend gecast als Falcon. Deze sequel bevat bovendien ook een aantal heerlijke cameo's. Stan Lee is de vaste waarde geworden bij de Marvel filmfranchise (al heeft hij niet in elke film een cameo), maar het doet mijn comic hart sneller slaan om Ed Brubaker (degene die verantwoordelijk is voor het creëren van Winter Soldier) als wetenschapper bij de hersenspoeling van Bucky en Joss Whedon (ultieme Nerd-god en ook de regisseur van The Avengers) tijdens een scène in het Smithsonian te zien.

Ik twijfel eerlijk gezegd tussen 3.5* en 4*. Vanwege een aantal geweldige visuele scènes (het gevecht met de drie heli-carriers is werkelijk fantastisch) neig ik toch meer naar de laatste categorie. Met een herziening, die er ongetwijfeld zal komen, op DVD zal er misschien wel een halfje afgaan. Het is niet de ultieme Marvel film, maar vermaken blijft de franchise nog altijd. Al had ik niets anders verwacht.

4*

Power to the people! Stick it to the man!

Ik laat me de laatste tijd graag verrassen door Cinema Canvas. De meest recente uitzendingen zijn jammer genoeg niet meer met een panel dat een soort van analyse uitvoeren vooraleer de film start, maar de films worden nog altijd wel uitgezonden onder de 'Cinema Canvas' noemer. Al een aantal interessante films zien passeren in ieder geval en dan ook maar eens op goed geluk deze Captain Fantastic geprobeerd. Geen idee waarom juist, maar ik startte met de verwachting dat dit een soort van Little Miss Sunshine ging zijn.

Gelukkig is het dat niet. Captain Fantastic valt sowieso met weinig andere films te rijmen als je het mij vraagt, maar dat is eigenlijk niet belangrijk. Wat wel belangrijk is, is dat je een boeiende coming of age (voor alle generaties als het ware) voorgeschoteld krijgt. Rell die rebelleert tegen zijn vader (ironisch genoeg zie je hem in het begin van de film De Gebroeders Karamazov van Fjodor Dostojevski lezen, een boek dat over rebellerende zoons tegen hun vader gaat), Bo die zijn eigen weg zoekt en aanvoelt dat hoewel de weg van zijn vader voordelen heeft gegeven, het ook veel nadelen heeft, Ben die na de dood van zijn vrouw de feeling met zijn kinderen kwijt geraakt, ... In elk personage zit wel iets in en net wanneer je denkt dat de film begint in te zakken, komen ze terecht bij de schoonouders van Ben. Vanaf dan weer een stroomversnelling met onder andere die begrafenis, het (mislukte) inbreken en natuurlijk dat sublieme Sweet Child O' Mine moment. Mooi hoe Matt Ross dit allemaal in beeld weet te brengen zonder dat echt te donker/weird wordt. Verwachtte hier niet meteen een komedie in, maar er zijn genoeg luchtige scènes die het fijnzinnig subtiel maken.

Veel van de kracht van de film schuilt dan ook in een erg degelijke cast. Viggo Mortensen is zo'n acteur die ik nooit goed kan plaatsen maar die altijd wel met iets boeiend afkomt. Niet altijd even geslaagd te noemen weliswaar, maar in zijn rol van Ben valt weinig verkeerds op aan te merken. Het voelt gewoon allemaal zo realistisch aan, maar dat is misschien ook wel aan de achtergrond van Mortensen te wijten. Kinderen in films zijn ook altijd wat gevaarlijk terrein, maar opnieuw op dat gebied is er weinig slecht aan te vinden. Niet iedereen komt even goed uit de verf, misschien had snoeien in het aantal kinderen niet slecht geweest, maar het is toch vooral ook dankzij een uitstekende wisselwerking met de volwassenen dat hun rollen zo mooi uit de verf komen. Zo'n Steve Zahn speelt hier misschien wel één van de beste rollen uit zijn carrière en Frank Langella.. Die kan sowieso weinig verkeerd doen.

De opname lag ondertussen al een tweetal maanden digitaal stof te happen, maar ik ben blij dat ik me hier toch aan gewaagd heb. Ik verwachtte een zwaarmoedige film en kreeg dat op zich ook, maar wel één die tegelijkertijd ook veel fun uitstraalt. Ben benieuwd met wat Matt Ross volgende keer uit zijn koker gaat komen.

Dikke 4*

Captain Kidd’s Kids is samen One Week (Buster Keaton) en Behind the Screen (Charlie Chaplin) onderdeel van de week van de slapstick van De Cinema. Een online release waarin live voor pianobegeleiding wordt gezorgd en tot 28 maart nog gratis te zien is via hun site. Een samenwerking met Cinematek en dan kom je nog wel eens op toffe dingen uit. Zo is Captain Kidd’s Kids een Vlaams/Franse release waar de Engelse tussentitels vervangen & vertaald zijn en dan krijg je dus dialogen zoals “Luister, hondje, ik geef U dezen schoonen visch in verwisseling voor uwen reddingsband”. Ergens een beetje jammer, want Lloyd durft wel eens inventief te zijn met woordmopjes maar de mop dat ze vogelzaad meepakken naar de “kanarie eilanden” (die volgens mij ondertussen de Canarische Eilanden worden genoemd) werkt in het Nederlands even goed. In ieder geval een vlotte short waarin Lloyd het aan de stok krijgt met vrouwelijke piraten en is het vooral jammer dat het weer uitdraait op dat alles voorafgaand een droom was. Dat zie je toch vaak in die oude shorts en vind ik altijd een hatelijke ‘twist’ eerlijk gezegd.

3.5*

I know you've got guts, Kronos. I've seen them!

Toen ik een tijd geleden in de Saturn was zag ik tot mijn grote verbazing een Hammer film liggen tussen de films voor 2 euro waar ik nog niet zo lang daarvoor mijn eerste kennismaking met de studio had gedaan. Captain Kronos - Vampire Hunter leek me de prijs van 2 euro wel waard dus toen snel meegenomen. Gisterenavond had ik weer eens zin in zo'n horrorfilm waar Hammer goed in is dus maar ineens opgezet. Jammer genoeg is Captain Kronos de minste Hammer film tot nu toe geworden...

We krijgen gelukkig wel Caroline Munro in een grote bijrol te zien! Ze was me al opgevallen in Dracula A.D. 1972, al had ik het toen niet door dat het om dezelfde actrice ging, maar hier ziet ze er zowaar nog mooier uit. Dat vuile snoetje met dat pekzwart haar en die bambi ogen... Het was geleden van Claudia Cardinale in Once Upon a Time in the West dat een vrouw zo'n effect op me had. Munro kan eigenlijk op zich nog wel redelijk acteren en weet vooral af en toe lekker droog uit de hoek te komen in de conversaties met Kronos. De dialoog tussen de twee in de schuur (I'm staying if you'll have me) is zowaar het hoogtepunt vanuit de film. Horst Janson daarentegen is nu niet echt een hoogtepunt te noemen. Het Duitse accent ligt er enorm hard op en acteren is blijkbaar ook niet echt aan hem besteed. Het komt gewoon allemaal ontzettend knullig over waardoor ik eigenlijk nog altijd ben aan het twijfelen of het dissen van Kerro en zijn vrienden eigenlijk grappig was of triest. Het kan echt eender welke kant opgaan. Soit, voor de rest zijn de bijrollen vermakelijk genoeg en kent de film op zich nog wel wat leukere, zwartere scènes zoals de dood van Dr. Marcus. De manier waarop Kronos en Grost gaan uitzoeken hoe ze vampiers kunnen vermoorden met hun vriend als proefpersoon is op zich wel vermakelijk.

Dit vertoont eigenlijk best wel wat gelijkenissen met de Blade films. Nu stond er vanachter op mijn hoes van de DVD dat de makers zich baseerden op een stripreeks maar hier op de site wordt er gelinkt naar een boek van een zekere Hugh Enfield. Echter, de eerste comics van Blade dateren uit '73 en de film zelf draait ook rond die periode maar ik vind er jammer genoeg geen verdere informatie over. In ieder geval is het verhaal rondom Captain Kronos nu ook niet zo uitermate boeiend dat ik er verder onderzoek naar zou willen doen. Zelfs in 1974 was het plot rondom een vampierenjager al ietwat achterhaald (Van Helsing deed eigenlijk hetzelfde) maar Captain Kronos is ook enorm traag. De film duurt ongeveer anderhalf uur maar er gebeurt maar bitter weinig in die periode. Heel het verhaal rondom de Durward familie is nogal vrij voorspelbaar en de zogenaamde twist waar het de zieke moeder is die de moorden pleegt, is echt niet verrassend. Ik had het liever gezien dat ze de Psycho toer opgingen en dat het eigenlijk de dochter was die in het bed lag of iets dergelijks. Soit, in ons hoofd kunnen we een film wel beter maken maar daar wordt de film nu niet echt beter van.

Beetje moeilijk te beoordelen dit. Het is sowieso de minste Hammer film die ik tot nu toe heb gezien maar Caroline Munro, de zwartgallige humor en knullige scènes die de film op zich nog redelijk leuk maken zorgen ervoor dat dit waarschijnlijk toch veel meer krijgt dan het eigenlijk verdient. Ik ben precies maar blij dat ze het wijselijk besluit hebben genomen om het bij één film te houden en niet een hele serie.

3*

Coulson. New guy. Guess he doesn't hate me yet

Captain Marvel was nu niet perse één van de Marvel films die ik absoluut in de cinema wou zien, maar naar aanloop van Avengers Endgame wou ik deze nu toch ook weer niet missen. Zou natuurlijk belachelijk zijn om 11 jaar lang elke film uit het MCU te hebben gekeken en dan voor de apotheose één film gemist te hebben. Ik schatte dat dit een soort van Black Panther gevalletje ging worden, zowat de zwakste film uit heel de MCU reeks, en vandaar dus met weinig verwachtingen in de zaal gaan plaatsnemen.

En zowaar heb ik me op zich nog wel geamuseerd. Het is niet dat Captain Marvel me compleet heeft weten overdonderen zoals een Ant-Man dat indertijd wel deed, maar algemeen gezien is dit een lekkere wegkijker. Iets wat vooral te danken is aan een vermakelijk jaren '90 sfeertje en wat ben ik enorm blij dat de technologie vandaag de dag zover staat dat je met gemak je acteurs geloofwaardig kunt verjongen. Een trucje dat Marvel al eerder had gebracht (vooral voor flashbacks dan zoals met Kurt Russel in Guardians of the Galaxy Vol. 2) maar het is gewoon geweldig dat je geen andere (jongere) acteurs moet gaan casten voor bepaalde personages. Verder is het plot redelijk eenvoudig, al is het wel verfrissend om te zien dat het geen origin story is zoals wel vaker het geval is bij eerste films van een superheld. Danvers heeft haar krachten al en hoewel het voor een groot stuk draait om het feit dat je niet weet hoe ze eraan is gekomen (eigenlijk dus toch een soort van origin story), geeft het voldoende ruimte om eens een tikkeltje anders te zijn. Sowieso fijn dat de Skrull eindelijk eens geïntroduceerd worden.

Daarmee heb je toch één van de meer iconische slechteriken uit de Marvel-stal en toegegeven, ze worden hier wat lieflijker voorgesteld maar hopelijk krijgen we wat meer rond hun oorlog te zien in toekomstige Marvel projecten. Captain Marvel heeft qua cast een aantal nieuwkomers, maar naar goede gewoonte ook een paar oudgedienden. Fijn om Nick Fury en Coulson een grotere rol te zien vervullen, daarmee keer je wat terug naar de kleinschaligere Marvel films zoals Iron Man waar nog niet alles zo groots werd aangepakt, en ook Lee Pace is nog in een kleine bijrol te zien als Ronan. Waarom ze in hemelsnaam dan opnieuw Djimon Hounsou gecast hebben is me een raadsel. Oké, Chris Evans is ook Johnny Storm geweest vooraleer hij Captain America werd maar dat zijn wel reeksen die niets met elkaar te maken hebben. Hounsou speelt nog wel een grote rol in Guardians of the Galaxy..

Op voorhand veel kritiek gehoord op Brie Larson, maar die doet in mijn ogen weinig verkeerd. Beetje vreemd hoe ze in het begin van de film loopt (of was dat omdat ze het op blote voeten deed?) maar verder de nodige tongue in the cheek humor die wel bij haar past. Jude Law daarentegen is wat flauw als slechterik, met uitzondering van Thanos is dat toch iets waar ze bij Marvel last mee hebben.. Op naar Endgame dus!

3.5*

De tweede in de rij van “of Tomorrow” shorts van Avery. The House of Tomorrow uit 1949 was een erg toffe short en parodie op de reclamefilmpjes van die tijd, maar Car of Tomorrow oogt al wat minder. Best wel een aantal leuke ideeën maar de uitwerking is wat pover. Vooral ook omdat er hier geen lijn inzit en je blijkbaar met auto’s weinig verschillende dingen kunt doen zoals je dat met een huis wel kunt. Blijft tof om te zien wat voor inspiratie Avery had en in hoeverre hij de toekomst probeerde te voorspellen, maar ik hoop dat de andere “of Tomorrow” shorts (de Farm en de T.V. zouden nog passeren) leuker zijn.

3*

Louis de Funès en de bedrijfsladder

Er was nog één titel uit de tweede Louis de Funès box die ik nog moest zien. De eerste box, de Fantômas trilogie was aardig (zeker de eerste 2 delen) en de tweede box had ook een paar leuke films. Qua plotomschrijving sprak Carambolages me echter niet zo enorm aan maar vanwege zijn korte speelduur van zo'n dikke 80 minuten leek het me wel een interessant tussendoortje op deze warme zomeravond.

En dat is het ook geworden maar het is in ieder geval geen hoogvlieger te noemen. Dat ligt voornamelijk aan het verhaal maar waar weinig spanning in zit. En dat is vreemd want op zich lijkt het vermoorden (soms per ongeluk, soms ook niet) van de hogere bazen in een bedrijf wel iets waar je wel wat spanning mee kunt opbouwen maar vooral de opbouw is nogal futloos te noemen. Naar het einde toe komt er nog wel enige vaart in wanneer de bazen van het bedrijf stuk voor stuk sterven. Het geeft een leuke gimmick met het altijd een verdieping naar boven gaan maar de uiteindelijke climax stelt teleur want je ziet het al van erg ver aankomen dat Martin gepakt zal worden via het verkeerd schrijven van het woord vraiement. Het ligt er dan ook wat te dik bovenop in de scène met zijn secretaresse.. De rol van de inspecteur was dan schijnbaar ook bedoeld als komische noot maar het werkte niet zo goed.

Het is eigenlijk alleen maar door Louis de Funès dat ik hier nog een voldoende aan geef. Ik weet niet wat het met de man is maar ik vind hem altijd een genot om naar te kijken. Zeker wanneer hij het hoofd is van een bedrijf of iets dergelijks. Zijn uitbarstingen blijven legendarisch om naar te kijken en ik vreesde dan ook dat het gedaan was met de film toen ze hem lieten doodgaan. Gelukkig niet want zoals gezegd krijgen we dan nog een redelijk amusante climax die gedragen wordt door de rest van de werknemers van het bedrijf. Alleen met Jean-Claude Brialy die de rol van Martin op zich neemt, heb ik maar bitter weinig. Ik kan er niet echt mijn vinger op leggen maar hij kwam niet echt overtuigend over. Wel grappig trouwens om een Brigitte Bardot kloon in de vorm van Sophie Daumier te zien. Mooie vrouw, daar niet van, maar overduidelijk een poging om even succesvol te worden.

Leuk om eens een keer gezien te hebben maar ik ben tot nu toe al leukere films van de Franse komiek tegen gekomen. Dit is ook geen hoofdrol maar eerder een grote bijrol en de film mist overduidelijk een goede hoofdrolspeler maar vanwege de korte speelduur gaat de film toch nog vrij vlot voorbij.

3*

Feech

De Ewoks worden in het algemeen toch wel beschouwd als een slechte zet van George Lucas, al behoren ze nog niet tot dezelfde categorie als Jar Jar Binks. Het feit dat er dan ook nog eens twee films rond de fluffy beerachtige wezentjes zijn gemaakt is voor sommigen het ultieme bewijs van de geldzucht van Lucas. Vreemd genoeg zijn de films niet zo simpel op DVD (bovenal is Lucas er eens met zijn poten afgebleven en is het nog steeds de originele versie, met uitzondering van de credits) te vinden, maar dat was zonder een recente vondst op een rommelmarkt gerekend.

Ik heb de Ewoks altijd wel leuk gevonden in The Return of the Jedi, maar het was maar de vraag of een volledige film met hen me ging kunnen bekoren. Niet helemaal en dat is vreemd genoeg niet te wijten aan de Ewoks zelf. Ik blijf het leuke wezentjes vinden (met het kijken van deze film schoot me ineens te binnen dat ik vroeger dat dorp van de Ewoks had) en de zoektocht naar de verblijfplaats van Gorax is vrij leuk. Hoewel het allemaal wel wat inzakt in het midden, geraakt de film wel terug in een stroomversnelling wanneer de grot van Gorax wordt gevonden. Het grote probleem aan deze Caravan of Courage ligt hem vooral bij de irritante Mace. Cindel kan er op zich nog wel mee door omdat die niet veel meer moet doen dan wat schattig rondlopen, maar Mace is nagenoeg de gehele film irritant. Iets wat trouwens ook gezegd kan worden over de voice-over. Nog nooit zo'n monotone voice-over gehoord, het lijkt wel alsof ze een uitgebluste universiteitsprofessor die aan het aftellen is naar zijn pensioen hebben ingehuurd om wat zinnetjes te hardop te lezen.

Sowieso had die voice-over wel wat beter uitgewerkt mogen zijn. Nu fungeert hij vooral als vertaling van de conversaties tussen de Ewoks en Mace/Cindel en dat lijkt me ook niet helemaal de bedoeling. Zeker niet wanneer het dan ook nog eens zo duidelijk is uit de beelden op zich. De echte sterren van de film zijn natuurlijk de Ewoks zelf. Nooit goed begrepen vanwaar die haat komt, maar vond dit in ieder geval wel leuk gedaan op zich. Tof ook dat Warwick Davis terugkeert als Wicket, hetzelfde personage dat hij vertolkte uit Return of the Jedi. Voor het overige is dit zo'n soort avonturenfilm geworden vol met leuke oldschool effecten dat ik vroeger echt fantastisch had gevonden.

Let vooral op de verleden tijd dus in de vorige zin. Caravan of Courage heeft nog altijd wel zijn charme, maar het zijn vooral Mace en Cindel die de pret wat drukken. Ik zal waarschijnlijk wel één van de weinigen zijn, maar ik snap niet wat er überhaupt mis is met de Ewoks. Ben in ieder geval benieuwd geraakt naar The Battle for Endor.

3*