Meningen

Niet vervelend maar ook niet heel denderend. Deze kwam toch wat minder uit de verf dan zijn twee voorgangers. Veel te lang (daar had de vorige ook al last van), en Craig’s personage kon maar zeer sporadisch tot wasdom komen. Ook allemaal te serieus, donker en weinig tongue-in-cheek genoeg om te vermaken ofzo.

En niet dat het er nou allemaal heel erg toe doet, deze reeks is van zichzelf al vrij ongeloofwaardig, maar het gemak waarmee iemand die vermoord is, het onderzoek nog wel in volle gang is, 48u later in een hermetisch afgesloten crypte kan worden begraven, én ook nog eens met de nog in leven zijnde tuinman kan woren omgeruild….

Ik begreep ook niet goed waarom Close’s personage Renner helemaal in zuur liet oplossen, maar Brolin’s personage liet ze half kopje onder liggen? Waarom?? Om net te doen of Brolin Renner had vermoord? Waarom zou ze dat doen en hoe was dat een geloofwaardige set-up?

Bijzonder uitgewerkte film van Roeg. Ook erg herkenbaar door de visuele aanpak (veel nadruk op de natuur). Vond het alleen niet altijd even geslaagd omdat het op een gegeven moment wel veel van hetzelfde wordt. Broer en zus lopen ergens, we zien een hagedis, even verder in de film lopen ze weer ergens, een paar insecten. Mocht allemaal wel meer zeggen als je het mij vraagt.

kleine 3.5*

Matige film.

Stone weet een interessant raamwerk van de financiele crisis te degraderen tot een slap familiedrama met echt vrijwel niks boeiends in zich. Flauwe relatieperikelen, oninteressante jongen-schoonvader scenes, een traan en een aan de haren bijgesleept happy end.

LaBeouf blijf ik ook gewoon echt een acteur van niks vinden, met name in de emotionele scenes zakt hij zwaar door het ijs. Het contrast is des te groter omdat hij tussen zulke topacteurs moet presteren. Douglas zit nog steeds op hetzelfde niveau als in de jaren 80, Brolin is ook gewoon geweldig, Eli Wallach ( ) kan ook niks fout doen. LaBeouf kan zo'n hoofdrol simpelweg niet aan, en ik vermoed dat de film een stuk genietbaarder was geweest als Douglas zelf het hoofdpersonage had mogen vertolken en (dus) meer screentime had gekregen (en minder voor LaBeouf).

Uiteindelijk duurt het ook allemaal veel te lang, het laatste halfuur is best onnozel en sleept zich maar voort. Stone laat wel vaker zijn films te lang duren, maar hier heeft hij echt drie eindes achter elkaar geplakt.

Er zitten ook wel leuke dingetjes in. Buiten Labeouf is de cast dus wel erg sterk, Douglas strooit met quotes en Wallach is een held. Stone haalt ook wel een paar visuele truucjes uit, de ene keer meer geslaagd dan de andere keer, maar het getuigd wel van moed. De cameo van Charlie Sheen was ook wel lollig, al sloeg de scene zelf natuurlijk als een tang op een varken, maar vast ook met opzet. De soundtrack vond ik ook niet verkeerd, met o.a. Talking Heads tussendoor en tijdens de aftiteling.

Maar uiteindelijk vind ik het maar een mager vervolg met een ontzettend flauw slepend verhaaltje waar de focus ligt op de verkeerde zaken.

2*

Een film met twee gezichten..

Gezicht 1: Film opent met magische shots van een post-apocalyptische wereld, echt tegen het geniale aan. Wall E is daarin een geinig robotje wat erg aandoenlijk eenzaam is te zijn. Tussendoor leuke verwijzingen naar objecten, films enz. die erg leuk werkten. Deed me qua gevoel denken aan het begin van Up. Helaas zakt de film net als Up al redelijk snel in.

Gezicht 2: Wanneer Eve eenmaal is gesettled en weer wordt opgehaald raakt de klad er alweer in. Je merkt het aan alles. De designs van dat ruimteschip stellen teleur, zeker in vergelijking met de veelbelovende opening. Verder een verhaal uit duizenden, erg veel ren en vliegwerk op z'n Pixar's, met uiteraard wat reddingspoginkjes (je ontkomt er niet aan). Erg jammer dat zo'n origineel uitgangspunt weer zo doorsnee uitgewerkt moet worden. Grapjes werken in dit stadium ook opeens niet meer.

Typisch zo'n filmpje die je gewoon af kan kijken, maar je continu teleurstelling voelt. Buiten Wall E zijn de personages niet leuk. De aarde ziet er fantastisch uit, maar de ruimte is zo klinisch als de ruimte altijd wordt voorgesteld, net als het ruimteschip waar niks verrassends aan zit qua vormgeving.

2.5* en eigenlijk vanwege het begin, kan lager voor mezelf niet maken, en kijkt nog net goed genoeg weg om dat vol te houden, maar eigenlijk is het net te veel van het goede. En over die moraaltjes tussendoor, ach misschien steken de kids er onbewust nog wat van op, voor een wat oudere groep lijkt het me vooral erg storend.

ps. de verwijzingen naar 2001 waren wel erg omvangrijk moet ik zeggen. Regelmatig de muziek die gebruikt werd, en natuurlijk de on-board computer met een eigen willetje. Er is iemand fan bij Pixar?

pps. de aftiteling was ook leuk gedaan, deed me wat denken aan de oudere Disneyfilms uit de jaren 90.

Wel geinig. Erg stompzinnig verhaaltje (maar op een leuke manier), wat duidelijk een jongere doelgroep verraad, maar met leuke woordgrappen en verwijzingen die de kleintjes in ieder geval niet zullen doorhebben. Karakters zijn leuke karikaturen, en er zitten wat lollige droge scenes in, maar erg veel heeft het niet om het lijf.

3*

Niet geheel overtuigend, maar toch erg mooi.

Het eerste uur vond ik vrij moeizaam, erg veel van hetzelfde, herhalend en langdradig, maar toch had het al wel wat. Vooral het feit dat je amper het gevoel had naar film te kijken, maar naar echte mensen met echte herinneringen was de moeite waard. Het had ook onbewust het effect dat je toch zelf ook even gaat nadenken welke herinnering je het meest dierbaar is, en eerlijk gezegd zou ik het ook mijn god niet weten.

Maar pas nadat ze de herinneringen gaan naspelen wordt de film beter en beter, met het wonderschone laatste halfuur als hoogtepunt. Prachtig ingetogen en emotioneel, bijna typisch Koreeda zou ik zeggen, hoewel ik nog niet zo heel veel van hem gezien heb. Veel meer emotionele betrokkenheid en gevoel dan wanneer het er zo dik boven op ligt.

Wat mij betreft maakt het laatste stuk de film volledig, maar zelfs dat is al genoeg voor 4*.

Best lollig, alleen wat te vlak en eentonig tegen het eind. Een van de weinige keren dat ik Jonah Hill wel goed trok ook.

Behoorlijk pover. War of the Worlds staat bol van de cliché's en is bijna lachwekkend standaard. De slechte vader die een balletje gaat gooien met zoonlief , zo begint het al, en je weet al meteen hoe dat gaat eindigen, en jawel.

De personages vullen het motief en het hoe en waarom van de buitenaardse schepsels zelf maar in met amateur-wetenschap. Het begint al met Cruise in het begin die weet te melden dat dit 'niet van aarde komt' en 'al lang onder de grond zit'. Hoe hij daarbij komt is op z'n minst twijfelachtig. Te simpele filmtruucjes die je maar zelden zo ziet in een eigentijdse film.

War of the Worlds is eigenlijk niets meer dan een jaren 50 rampenfilmpje, maar dan niet met reuzachtige vrouwen, krabmonsters of tomaten, maar wat 'coolers', en wel aliens die het altijd wel goed doen.

Spielberg-onwaardig dit. 2*

Niet onaardig maar ook niet al te bijzonder. Het is zo'n typisch, bijna Brits aandoende, drama. De thema's liggen er vrij dik op, en alles wordt vrij gewoontjes uitgewerkt. 2.5*

Dit was wel een flinke uitglijder voor Carpenter inderdaad.

Vooral het script is vreselijk. Ultra-standaard generiek verhaaltje, met een verloop Carpenter onwaardig. Het is echt beschamend standaard met een plotje wat je al een keer of 100 hebt teruggezien in allerlei variaties. En dan gebracht door een groepje zeer matige actrices.

Enige wat nog wel aardig overeind blijft is het sfeertje. Visueel is het niet veel, design van dat spook is erg saai en dommig, maar de audio is opzich nog wel oke, en het is toch wel vaardig genoeg geregisseerd. Maar met zo'n bak ervaring komt het enkel over als een routineklusje.

2*

Zoals verwacht vermakelijk maar niet meer dan dat.

Voorspelbaar, sentimenteel, aangedikt heroisch, ietwat ongeloofwaardig en clichématig. Desondanks weet O'Connor er wel een solide film van te maken met een buiten de genoemde punten goed lopend verhaal, en vrij goede personages maar vooral uitstekende vertolkingen. Eigenlijk was dit vooral een film die ik wilde zien vanwege Hardy, en dit was wederom een geniale prestatie van de man. Al moet ik zeggen dat het zijn beste rol (die in Bronson) zeker nog niet benadert, ook al zijn ze erg lastig te vergelijken. Verder vond ik de gevechten vrij aardig in beeld gebracht, niet te rommelig zodat er voor een leek als ik niks te volgens valt, maar wel gelet op de filmische kant. Dat vind ik eigenlijk al best knap, want dat is moeilijker dan je denkt.

Ondanks dat ik me nauwelijks gestoord hebt en niet verveeld is het soms (zeker tegen het einde als het toernooi centraal staat) wel erg vreemd en ongeloofwaardig. En dan bedoel ik niet alleen dat twee ogenschijnlijke nobody's het toernooi doorfietsen (waar ik denk ik niks mee verklap), maar vooral dingen als het feit dat Hardy's personage blijkbaar uit Irak gevlucht is, en z'n achternaam verandert zodat ie niet te vinden is.... vraagteken? Erg vreemde logica was dat. Daarnaast zitten er in het verhaal net wat te veel zaken die je zonder problemen 'filler' kunt noemen, zoals het hele stuk met de leerlingen van Edgerton's personage, want eigenlijk moeiteloos geknipt had kunnen worden. Enkel extra heldendom waar er wat mij betreft al te veel van was.

De reden van het hoge gemiddelde ontgaat me toch een beetje. Zie niet zo wat dit veel beter maakt dan heel veel andere rise-and-rise vechtsportfilms. Vond bijv. The Fighter of Rocky niet veel anders (beter of slechter) dan dit, op de sport na. Dat is ook het enige wat ik toch mis. MMA heeft wereldwijd zo zijn fans, maar het probleem is een beetje dat de sport veel minder tot de verbeelding spreekt dan bijvoorbeeld boksen. Het heeft eigenlijk gewoon (nog) geen universeel aanvaarde sporthelden voortgebracht, en het is nog steeds een relatieve niche waar boksen in vroegere tijden hele volksstammen 's nachts voor de buis kreeg. Dat maakt het een stuk lastiger is (voor mij althans) om de impact van de prestaties te voelen die er gepresenteerd wordt. Aan de andere kant is het wel weer eens leuk dat het niet weer boksen is wat de klok slaat, dat is dan ook wel weer zo.

Nog een kleine opmerking voor het gebruik van The National, niet geniaal gebruikt, maar is en blijft fijne muziek. Verder een solide film, maar mist toch wat speciaals.

3*

Enigzins vermakelijk, maar niet al te denderend.

Het verhaaltje van de film is heel simpel. Er wordt een charismatisch leider van een bende neergeschoten, en The Warriors worden hier onterecht van beschuldigd, wat al zeer makkelijk blijkt te lukken. Hierna gaat de film eigenlijk over niks anders dan dat deze bende vanuit de Bronx helemaal naar de andere kant van New York moet zien te komen, naar Coney Island, terwijl ze achterna gezeten worden door talloze andere bendes om de aanslag te wreken.

De bendes zien er allemaal opvallend uit, zeg maar gerust lachwekkend. Het ene na het andere collectieve apenpakkie verschijnt op het scherm in dit cartooneske filmpje, waarna er gevlucht, dan wel gevochten wordt. Verhaaltechnisch niet bijster interessant, maar zelfs dan nog is het allemaal wel erg repititief. Het wordt desondanks allemaal met nogal veel serieux gebracht, met name in de actiescenes met een aantal bekende slow-motions die het geheel een beetje een parodierend tintje gaven.

De film poogt te scoren op andere punten. Qua sfeer en details is het allemaal wel de moeite waard. Daarnaast werkt ook het grimmige camerawerk wel, en is de soundtrack prima passend. Maar als ik dan termen als 'cool' lees ga ik toch aan mezelf twijfelen. Ik kan in ieder geval met alle moeite van de wereld het allergaartje aan clowns die in deze setting rondlopen niet cool noemen, al helemaal de hoofdpersoon niet die de hele film als een ware Bon Jovi look-a-like norsig voor zich uit kijkt. Sowieso geen al te beste acteurs hier, maar vooruit.

De status van de film begrijp ik volledig, je kunt hier zo talloze dingen uithalen. Afzonderlijke scenes zijn ook absoluut wel de moeite waard, maar als geheel valt het flink tegen. Hangt een beetje in tussen pulp en parodie, en eindigt uiteindelijk ook nog eens met een flinke sisser, zodat je alleen maar met een teleurstellend gevoel eindigt.

2.5*

Heel stuk beter dan 300 in ieder geval.

Behoorlijk vermakelijk met wat diepgaande elementen. Verhaal vond ik eigenlijk best tof, al is het ook weer niet zo enorm verrassend of diepgaand als ik een beetje had verwacht, maar Watchmen steekt toch wel iets boven de gemiddelde comic-movie uit.

Wat me nog het meeste tegenstond was de overdaad aan CGI, met name in die scenes op Mars zag het er allemaal echt niet uit. Was al met al wel blij dat je niet de hele film door van die irritante slowmotions kreeg zoals in 300, waar het in het begin toch wel een klein beetje op leek. Algemene acteerniveau was niet bepaald groots, maar vond het niet storend slecht eigenlijk.

Al met al een aardig leuke comicverfilming waar je net iets meer moeite voor moet doen, maar echt filosofisch kun je dit moeilijk noemen.

De muziek was bij vlagen aardig, maar dat kwam vooral omdat er goede nummers tussen zaten. Twijfel toch wel een klein beetje of het type film zich wel leent voor de muziek, want erg gecharmeerd was ik er ook niet direct van. De aftitelingssong was wel een regelrechte hel, en ik was net op tijd de zaal uit, want anders had ik er nog een 0,5* vanaf gehaald.

3+, dus laten we er 3,5* van maken.

ps. Ik vraag me wel af in hoe deze film gaat werken buiten de bioscoopzaal.

pps. Snyder heeft wel lef door Apocalypse Now behoorlijk scheef te gebruiken.

Dit blijft toch wel een mijlpaal in het genre familiefilm.

De film heeft absoluut zijn mindere kanten, maar combineert als geen ander universele thema's met een tot de verbeelding sprekend avontuur. De film is wat te gehaast, en had al met al meer dan 90 minuten moeten duren om meer uit te werken, maar dat is dan ook het enige (echte) relevante kritiekpunt voor mij.

De animatie is wat gebrekkig en hoekig, maar dat brengt een zekere sfeer met zich mee. De stijl is echter wel ontzettend fijn, met name de landschappen zijn indrukwekkend. De konijnen zelf zijn in het begin wat lastig uit elkaar te houden, maar ergens is dat wel een pluspunt, waar ik het straks nog over heb. Maar bovenal is de film sfeervol en prachtig gemaakt, zeker gezien de animatiestandaarden in die periode.

Wat het mooiste blijft aan de film is dat het ook echt een film is over dieren en hun avontuur. Tegenwoordig, onder invloed van Disney en co. met name, zijn dieren in animatiefilms equivalenten van mensen geworden. Dat kan ook leuk zijn hoor, maar hier was het duidelijk een pluspunt dat het niet het geval was. Ondanks dat hier ook Engels wordt gesproken zijn en blijven het beesten die in al hun onwetendheid en naïviteit toch doorzetten.

De voice-acting van de konijnen is geweldig, van de vogel een stuk minder. De dialogen zijn ontzettend goed geschreven. Het verhaaltje blijft ook nu erg leuk, met name de truucjes van de beesten. Gek genoeg zijn dat voor mij, samen met de muziek de dingen die ik nog het meest heb onthouden van vroeger.

Heerlijk filmpje, zowaar ook nog best ontroerend op het einde.

3,5*

Ik zal me ook maar voegen bij eerdere recensies.

Wel weer eens fijn een goeie film in de bioscopen te zien, dat heeft wel een maandje of 2 geduurd, misschien dat ik daarom geneigd ben deze film het voordeel van de twijfel te gunnen, maar toch...

De tocht is indrukwekkend, de acteurs zijn erg sterk, de plaatjes fraai. Allemaal goed genoeg voor 3.5*. Maar inderdaad, er had meer ingezeten als de film niet op het ene moment hele sleutelscenes overslaat, maar op een gegeven moment toch langdradig begint te voelen. Kan dan inderdaad ook niet zeggen dat er erg goed is gesneden. Ook had ik zo mijn twijfels bij het Engels als lingua franca in het begin. Met de introductie van het personage van Harris werd dat allemaal wel opgevangen, maar een Pool en een Rus die Engels praten voelt toch niet helemaal logisch, te meer omdat (volgens mij) de ondervragingsscene in het begin nog in het Russisch was. Maargoed dat werd zoals gezegd al vrij snel uit de wereld geholpen, om er verder niet al te veel bij stil te staan.

Maar inderdaad, absoluut de moeite waard. Een verhaal wat het verdiend verteld te worden, en gewoon goed geregisseerd, al moet je ook niet verwachten een meesterwerk te gaan kijken.

3.5* dus.

Sterke film, maar met minpunten.

Hadden deze er niet ingezeten zelfs een enorm goeie film zelfs denk ik. Zo vind ik dat Swinton als moeder soms we zo makkelijk toegeven dat ik het eigenlijk meer een scripttool vond dan dat we echt deel uitmaken van een opvoeding. Beste voorbeeld vond ik dat gedoe met z'n litteken. Moeder blijkbaar als de dood dat Kevin naderhand toch de waarheid gaat vertellen, maar ik kan me niet voorstellen dat een vader eerder zo'n ventje geloofd dan de moeder, als Kevin in eerste instantie een ander scenario heeft verteld aan z'n pa.

Verder is het wel een goed uitgewerkte film. Hier en daar had wat subtiliteit niet misstaan, maar zo'n horrorscenario als deze, en zeker de machteloosheid van de moeder, komt erg goed door. Audiovisueel is het ook een heerlijk grimmige film wat dat betreft.

Bijzonder sterke rollen ook, zeker van de jonge Kevin was ik onder de indruk. Zeker als hij weer een van die befaamde blikken op zet en er flink op los manipuleert. Op latere leeftijd is hij pas echt angstaanjagend, zeker die oogopslag de hele tijd. Een paar geweldige scenes ook door de film heen, die scene tussen Kevin en z'n ma in het restaurant vond ik een hoogtepuntje.

Een film die met wat meer subtiliteit en minder effectbejag zo een vol punt hoger had kunnen scoren. Nu blijf ik steken op een dikke 3.5*, eigenlijk te weinig.

De zoveelste Vietnam-film. Verschrikkelijk standaard allemaal, één groot vaderlandslievend feest. De Amerikaanse vlaggen kwamen meermaals langs, en de all-American vrouwen aan het thuisfront waren ook te clichématig voor woorden. De vijand was wederom uiteraard in en in slecht.

Verder veel vuur, wapengekletter, bloed en slow motions. Een heldhaftige Mel Gibson, as usual.

Het was allemaal niet slecht, maar gewoon net-niet boeiend genoeg. 2.5*

Hoogst origineel, zelfs voor een Godard. En het is zowel geweldig als vreselijk te noemen.

Een film die eigenlijk beter werkt door de afzonderlijke scenes, maar als collectief gewoon zijn gebreken kent. Aanvankelijk werkt de film vooral doordat zijdelings nogal tegen wat heilige huisjes wordt getrapt, maar naar verloop van tijd slaat Godard veel te ver door met allerlei prekerige moraal die niet alleen erg erg lang duurden, maar vooral de lol uit het voorgaande gedeelte wisten te halen.

Eerste stuk was erg leuk, met als hoogtepunt de file, en nog wat andere bijzonder lollige scenes. Ook de structuur kon ik wel waarderen. Maar zoals gezegd, naar verloop van tijd begon het toch allemaal wel erg uit de bocht te vliegen.

Al met al overheerst toch wel het goeie gevoel, en sommige scenes zijn zo 5* waard, maar met aftrek wordt dat een 3.5*

Beetje vreemd dit in de bioscoop te zien, vind het echt iets voor tv op zondagochtend/begin van de middag, maargoed..

Qua fotografie is het bij vlagen erg mooi, dat helpt wel, en het is wel leuk om die verandering in het landschap te zien. Helaas is het verder best wel saai, en boeit het me echt niks wat de afstand tot de lens is, en camerastandpunt hoeveel het hier is. Ook een erg zeurderige monotome voice-over eronder. Beetje vreemd ook dat het zoveel over die dode man van d'r gaat, begreep daar niet zoveel van.

2*

Heb weinig met Haneke, kende alleen Caché, en dat vond ik niks. Hoewel de raakvlakken er zijn een hele andere film dit, en ook een heel stuk beter.

Typisch zo'n film die velen als saai zullen verslijten, maar heb me persoonlijk geen moment verveeld. Das Weisse Band gaat over jeugd, de ondertitel onderschrijft dit, maar je moet er toch wel naar op zoek (in de zin dat het je niet voorgekauwd wordt). Zit ook weer veel symboliek in die naar de jeugdige 'onschuld' verwijst. De openingsscenes geven het al aan, de gebeurtenissen uit dit verhaal zouden mogelijk invloed hebben op de Duitse geschiedenis, waarmee Haneke mijns inziens niets anders doet dan de link leggen met de Tweede Wereldoorlog. Dit verhaal staat symbool voor de maatschappelijke veranderingen van al vóór de Eerste Wereldoorlog die de bewuste generatie heeft ondergaan. Het verlies van een zekere onschuld, kuisheid, het verlies van dat Witte Lint. Een apart soort tegenstand, maar aan de andere kant ook een zekere blinde gehoorzaamheid die onder Hitler nog eens terugkwam.
Haneke weet een erg rake sfeer neer te zetten. De zwart/wit fotografie was bij vlagen erg indrukwekkend (haast verblindende scenes in de sneeuw). Er heerst een rare continue spanningsboog die maar niet verdwijnt, gecombineerd met een zekere mystiek. Feitelijk gebeurt er buiten het eerste halfuur niet zo gek veel van betekenis, maar door de film heen vallen de ontwikkelingen je wel steeds meer op.

Erg knappe film. Zeker omdat lang niet alles duidelijk is en Haneke niet te veel kwijt wil geven. Want hoe moeten we nu zeker of de jeugd daadwerkelijk achter de gebeurtenissen zit. Zelfs deze kern is aan twijfel onderhevig.

4*

Nog net voor mijn vakantie gezien. Vond het eerst allemaal wat stug en een beetje ingehaald door de tijd, maar nu weet ik het beter te waarderen. Dat afstandelijke, de taal, het audiovisuele en het verhaal leveren toch een erg interessante film op.

4*

Vond het toch wel een erg mooie film.

Ik lees hier de term 'niets-aan-de-hand-filmpje' toch regelmatig voorbij komen. Vind ik toch vreemd. Aan de oppervlakte is de tegenslag van Wendy inderdaad vrij beperkt. Toch moet je wel verder kijken dan dat. Het zijn van die kleine, pijnlijke dingen die heel veel mensen meemaken, zeker in de VS. Het uitkomen van de film is dan ook perfect getimed bij aanvang van de economische crisis. Je weet weinig tot niks van de achtergrond van Wendy, maar ze wil in Alaska gaan werken. Daar kun je nog gewoon heen gaan en wat arbeid verrichten, terwijl in Indiana (waarschijnlijk) je zonder contactgegevens nergens lijkt te komen. Vind het een simpel, realistisch uitgangspunt, en de film werkt het ook uit zonder al te veel opgeblazen leed.

Pijnlijk vind ik het wel. Lucy is ogenschijnlijk het enige echte maatje van Wendy, het inzicht om niet meer voor je maatje te kunnen zorgen is misschien niet het ergste wat je kunt overkomen, maar ik denk het beste uitgangspunt in een kleine film als deze. Films met groter leed zijn er genoeg geweest, ik vond dit voor de verandering juist een verademing.

Mooi gefotografeerd ook, sterk gespeeld en vooral goed verteld en overgebracht. Eigenlijk niets anders dan een prima subtiele film als je het mij vraagt.

4*

Ik had hoge verwachtingen, die gingen zo ver dat ik de film bleef uitstellen tot 'het goede moment'. Dat moment moest vanavond zijn geweest.

Hele mooie film, die ruwweg op te delen valt in twee delen. In deel 1 vallen vooral de geweldige shots en het fenomenale camerawerk op. Dit deel kenmerkt zich vooral door de sfeersetting, die van een desolate, eenzame dorpssamenleving, gedreven door onvrede van de bewoners. Beetje bekrompenheid, een ouderwetse publiekstrekker (een circus), wat de samenleving op zijn kop zet.
Deel 2 kenmerkt zich door de grote mystieke aantrekkingskracht die de film op me had. De Prins? Wat maakt hem tot prins en wat voegt hij verder toe? Het feit dat je de film uit het oogpunt van de hoofdrolspeler beleeft vergroot dat ongewisse alleen maar, iets wat me in films als The Return al net zo fascineert. In ieder geval werkt deze Prins als katalysator van de oproer, waarmee het sterkste stuk van de film aanbreekt. De scene in het ziekenhuis waar ze de oude man in de badkuip zien staan vond ik persoonlijk de beste scene van de hele film. Erg memorabel. Het einde is al bijna net zo mooi met de walvis op het plein.

Werckmeister Harmoniak is erg stijlvol geschoten, zitten geweldige shots in en hypnotiserende 'achtervolgings'-scenes. De soundtrack is ook al geweldig, zeer passend en onheilspellend vioolspel wat erg sfeerverhogend werkt.

Ben zeker niet teleurgesteld, al begon ik me nog voor de helft wel een klein tikje te vervelen en was ik bang dat het toch wat te traag zou worden. Gelukkig viel het heel erg mee uiteindelijk.

4* voor nu, slechts zou ik bijna willen zeggen, maar had nog wel iets hoger kunnen geven als het middenstuk me beter was bevallen. Aan de andere kant lijkt me dit ook wel typisch zo'n film die na bezinking nog wat opgewaardeerd kan worden, dus er kan hier volgende week ook zomaar 4.5* staan.

Ik vond het eigenlijk wel erg goed. Erg over de top natuurlijk, aangedikt acteerwerk. Ook de muziek is wat dik aangezet bij vlagen met dat "I've written a letter to daddy"-deuntje wat steeds vaker terugkomt. Maar het past toch wel binnen de sfeer van vergankelijkheid van roem, de altijd actuele downfall van kindsterretjes, onderhuids groeiende spanning en woede en de totale afhankelijkheid van een gek. Nog voor Michael Jackson waren sterren die nooit volwassen zijn geworden dus al een thema.

Veel memorabele momenten ook en een mooi eind. Eigenlijk allemaal erg geslaagd. 4*

Slappe hap.

Zoveelste opgewarmde horrorkliekje, ik blijf me er over verbazen hoe schijnbaar moeiteloos alle horrorcliché's weer uit de kast getrokken worden. Blij, fijn gezinnetje, maar toch niet helemaal....

Alleen al het verhaaltje rammelt flink, op onduidelijke maar vooral ongeraffineerde wijze is de hoofdrolspeelster vanalles vergeten wat dan weer boven komt op de meest vergezochte momenten. Tot de helft is het nog wel de moeite waard, nog wel enigzins mysterieus en een redelijk sfeertje. Daarna is de boel wel zo min of meer duidelijk, en dan krijg je nog driekwartier afwikkeling, waardoor de film saaier dan saai naar een climax hobbelt waar verder niks interessants uit te halen valt dan dat het allemaal nog goed afloopt (voor zover daar dan nog sprake van is natuurlijk) .

Audivisueel valt er erg weinig uit te halen, bijna beeldtaal voor infantielen qua composities voor als je wel eens vaker een filmpje kijkt. En de film duurt te lang doordat de clou al zo snel duidelijk is. Enkele aardige scares zijn dan de hoogtepunten van de film.

Erg onoriginele film. Kleine 2*

Mooie film.

Op het oog een redelijk niks-aan-de-hand filmpje, maar toch juist met een hoop tragiek. Depp en vooral Di Caprio doen het goed, al merk je heel af en toe ook wel bij Di Caprio dat hij eigenlijk wel in orde is. Bij vlagen ook vrij komisch.

Tegen het einde misschien een tikje te dramatisch, maar het ligt allemaal wel weer in de lijn van het verhaal.

3.5*

Mja 'ietwat'.. Vond het -zeg maar gerust- volledig voorspelbaar en een groot geforceerd debacle.

Echt een hele vervelende film. Allen acteert zelf niet, dus mocht de zeiksnor gespeeld worden door Larry David, doorgaans vrij leuk, hier hoogst oninteressant. Verhaaltje is echt, maar dan ook echt bedroevend slecht. Allen komt aan met een sloot cliché's over de verlichte New Yorker vs. de achtergestelde plattelandsbewoners waar je eng van wordt. Geen afgezaagd elementje wordt geschuwd. Ondertussen is de film nog eens belachelijk voorspelbaar, werkelijk alle ontwikkelingetjes zijn in te vullen, tot het irritante aan toe. Personages zijn stuk voor stuk kut. Enige leuke aan Evan Rachel Wood zijn haar billen en gezicht, die moeder is een lopend cliché met een transformatie om je voor te schamen, maar de vader spant absoluut de kroon.

Als totaalplaatje een belachelijk slecht geacteerd en leeg broddelwerkje stampvol slechte personages en cliché's over de prachtige stad New York met zijn kunstzinnige inwoners. Sfeer is afwezig. Grappig was het al helemaal niet. Film faalt werkelijk op elk punt, van begin tot eind, minst irritante scenes wisten ze aardig te monteren in de trailer, maar er komt werkelijk niks uit. Laatste scenes deden nog een aardig kokhalsneiging opkomen, want op ieder potje past een dekseltje.

1*, voor een van de slechtste films van 2009. Vicky Cristina Barcelona lag me vorig jaar ook al niet zo, maar dit is echt helemaal geen cent waard.

De vrouwelijke programmeur van het IFFR was vooral lyrisch over deze film, dan moet ze denk ik wat meer van dt soort klopgeesten films kijken, echt wat voor haar.

Want dit is toch wel bijzonder standaard koek. Weliswaar nog best aardig uitgewerkt, maar het hele script kun je zo terugbrengen naar de welbekende horrorcliché's. Het is een commerciele Britse horrorgeestenfilm, waar je je nog best mee vermaakt, maar meer is het niet.

Visueel is het nog wel aardig, maar wat te gelikt. Het script erg ouderwets, acteurs degelijk. Erg weinig bijzonders maar nog wel leuk voor een keertje. 2.5*

Geweldige film.

Er zit eigenlijk alles in, een film die je kan zien als je een jaar of 6 bent (voor de lollige beesten en het avontuur), een jaar of 12 bent (en je de problemen van Max een beetje vat), maar toch vooral ook voor de volwassen kijker (wanneer je ook daadwerkelijk betekenis kan geven aan de gebeurtenissen en de parallellen). Uniek in zijn soort.

Inderdaad, de vergelijking met Totoro is snel gemaakt, ook daar gaan kinderen om met problematische situaties dmv een verregaande fantasie en grote beesten, maar uiteindelijk is het een hele andere film. Een verrassend emotionele film ook, met prachtige designs van de beesten, de omgeving en de bouwsels, een soundtrack die echt tot in de perfectie aansluit, humor, een jonge acteur die volledig tot bloei komt en leeftijdsgenoten op het acteervlak ver achter zit laat, goeie voice-acting. Zelfs de speelduur is perfect, had niet korter mogen duren, en veel langer had denk ik de sleet er in gebracht.

Dat mensen dit niks vinden omdat 'er niks gebeurt', onbegrijpelijk hoor. Je leeft mee met een gecreeerde wereld, de beesten veren mee met Max' problemen, aanbidden hem zoals hij wil. Dat er dan niet continu gevlogen, gerend en avonturen beleefd worden aan een stuk wil toch niet zeggen dat er niks gebeurt.

Unieke film, misschien voor de allerkleinsten iets te saai en te eng, maar voor de rest een film die iedereen aan kan spreken.

Dikke 4*

Eigenlijk toch niet meer dan een aardig filmpje. Wat al is gezegd, maar het is er allemaal nogal te veel aan. Goed gespeeld en leuk om te volgen, maar het blijft allemaal nauwelijks hangen en echt bijster sterk uitgewerkt is het ook niet. 3.0*