Meningen

Winnaar van de Moviesquad Award op het IFFR.

En dat hebben ze goed gezien wat mij betreft. Prima film over een moeder-zoon-relatie. Tot op zekere hoogte kent het veel herkenbaarheid, al is dit wel wat extremer. Soms ook grappig, misschien ook wel onbedoeld vanwege de hardheid. Ook visueel wordt er het een en ander gedaan, met een mooie scene met veel verf als hoogtepunt.

Knap gedaan door Xavier Dolan, die dit eigenhandig uit de grond heeft gestampt.

3.5*

Edit: Verrek, ik dacht die Dolan al te herkennen, maar hij speelt dus blijkbaar de zoon van de familie in het begin van Martyrs!

Nogal een hoog gemiddelde voor een redelijk doorsnee psychologisch thrillertje met saaie, uitgekauwde thema's, nikszeggende personages, standaard visuele trucjes en weinig spanning. Zo'n accentje als die van Knightley helpt ook helemaal niet in zo'n film. Ik vind d'r wel erg vak als bekakt Brits trutje getypecast worden, maar zo'n films als deze maakt misschien wel het best duidelijk waarom. Leek helemaal nergens op die Amerikaanse uitstraling en het accent. Dan maar gewoon weer stiff-upper-lip de volgende keer.

Het enige wat nog zorgt dat je blijft kijken is dat je wel benieuwd bent naar de clou. Maar uiteindelijk maakt het ook helemaal niks uit of hij nou echt in de toekomst kan reizen, of dat hij gewoon gek is, of zelfs dat hij al dood is/dood aan het gaan is (op zijn Jacob's Ladder's zeg maar).

2.0*, krap.

geweldige film, audiovisueel een hoogtepuntje, inhoudelijk zeer boeiend en intrigerende rollen over de gehele linie.

Best wel geniaal ja. Weinig films gezien die je zo bezig houden. 4.5*

Vrijwel perfecte film. De film is ongetwijfeld gebaseerd op vergelijkbare feiten. Er zijn nogal eens wat twijfelachtige verklaringen van kinderen aan het licht verkomen in dit soort zaken. Je hebt in deze film al snel de neiging te twijfelen aan de geloofwaardigheid, bijvoorbeeld bij zo'n scene waar die deskundige met de kleuterleidster en Klara in het kantoortje zit en Klara moet 'vertellen' wat er gebeurt is. Het gebeurt niet eens bewust, maar zo'n deskundige stelt dan hele gesloten vragen, die dan ook nog eens beantwoord worden door een meisje van 5 wat er zo snel mogelijk vanaf wil zijn. 'Ik zeg maar wat de grote mensen willen horen om er vanaf te zijn'. En dat doet deze film eigenlijk subliem, het laat zeer subtiel zien hoe zoiets een eigen leven gaat leiden. Bovendien voel je de machteloosheid van het hoofdpersonage de hele film door. Want het blijft tot het einde toe duidelijk dat zo'n situatie onomkeerbaar is. Geweldig einde.

Misschien wel Vinterberg's beste, maar dan zou ik Festen nog een keer moeten zien. Dit is toch een film die mij veel meer tot de verbeelding spreekt, met meer inlevingsvermogen, terwijl Festen wat dat betreft wat meer ver-van-je-bed is. Jagten is zoals vooraf wel verwacht een nieuwe Tour de Force van Mikkelsen, met de ook altijd uitstekende Bo Larsen die weinig onderdoet. Misschien gaat de grootste verwondering nog wel uit naar vertolking van Klara. Daarnaast weet Vinterberg na Submarino opnieuw te laten zien hoe je de cinematografie bij zo'n pittig drama neerzet.

Top 3 materiaal voor 2012. 4.5*

Best een aardig sfeervol filmpje.

Is soms wat lastig te volgen en het plotje vind ik uiteindelijk redelijk cliché, maar het sfeertje zit goed en het camerawerk is best fijn. De spanning zit er al vanaf het begin aardig in, en het is meer een nagelbijtertje dan echt eng, hou ik toch wel van. De schrikmomenten zijn gedoseerd, en werken toch wel redelijk goed allemaal. Al met al een aardige mix tussen geestenhorror en psychologisch drama, hoewel het ook zeker niet alles uit de kast weet te halen van deze losse elementen.

Had wat freakier gemogen, en op het einde gaat het wat te lang door, plus, de clou is zoals gezegd redelijk doordeweeks, maar verder is het best een mooi gemaakt horror-drama dat hoe langer hij duurt steeds meer op het drama focust.

Kan wel een kleine 3.5* vanaf.

Best een aardige film.

Moet je je wel door nogal overacting, wat dommige dialogen en wat buddy-gebeuren werken. Ook het einde vond ik niet best, sentimenteel overzichtssituaties hoe het de rest nu vergaat, maar echt zeer matig uitgewerkt en wat sentimenteel.

Maar thematisch is het best de moeite waard, voelde nog best realistisch aan, en beroepsmilitairen zijn nou eenmaal arousal-seeking, anders ga je het niet opzoeken. Best te snappen dat je het ook wil opzoeken dan. Verder ook bij vlagen wat aardige plaatjes van die brandende olievelden.

3* - nog een 0,5* voor de erg slechte laatste paar minuten. Mendes is mijn regisseur niet, maar toch best te doen.

2.5*

Inderdaad nogal overdreven, theatraal filmpje met een onwaarschijnlijk verhaal. Kijkt wel aardig weg want erg vlot, maar laat niet al te veel achter, en voegt niet al te veel toe aan de al bestaande sloot aan nationalistische Sovjet-oorlogsfilms. Makkelijk einde ook van een toch al weinig innoverend filmpje. Leuk voor op de nationale feestdag ofzo..

2*

Vijf keer rennen en vliegen in een grote stad. Veel meer heeft het niet te bieden. Een lullig verhaaltje, en Bourne is lang niet zo gewiekst als in de trilogie. Mnee dit had niet meer gehoeven.

Vooral het laatste stuk is vrij intrigerend. Op een manier dat je het niet echt begrijpt maar wel heel graag wat aanknopingspunten wilt vinden. Dat maakt dat de film toch wat extra's geeft. Het eerste stuk is fraai maar wat leeg, daar had Alonso toch wel ietsje meer body aan de film kunnen geven, nu hangt het iets te veel af van het laatste halfuur. 3.0*

Was erg lang geleden dat ik deze zag, en vond hem vroeger best wel angstaanjagend.

Vond het nu eigenlijk wel meevallen, paar korte schrikmomentjes en een knappe spanning maakt het prima weg te kijken, maar het is toch weinig bijzonders (meer). Soundtrack vond ik ook niet zo gek veel bijzonders meer, op het herkenbare deuntje na dan, wat tegenwoordig haast synoniem is geworden voor naderend onheil.

Verder weet Jaws ook niet alle cliché's te vermijden, maar dat was ook niet te verwachten. Feit is dat het een aardige nagelbijter is, maar misschien net iets te gedateerd om nog écht te imponeren. Wel een heel mooi gemaakte en overtuigende haai, vergelijk dat eens met Deep Blue See van dik 20 jaar later..

3*

kennelijk was Mug iets eerder met toevoegen.

Vond het er visueel best knap uitzien. Echter verliest de film zich wat in de voorspelbaarheid waarin het verhaal verteld werd en ook hoe het in beeld wordt gebracht. Kwam een beetje vlak over en maakte het ook niet de hele film interessant.

Had ook net iets meer lef mogen tonen in het vertellen van het verhaal, de productie zal bewust zo terughoudend zijn, maar bijvoorbeeld de band tussen vader en zoon werd me net te lang te weinig aandacht geschonken. Eigenlijk was dit pas vooral het laatste halfuur aan de orde. Ofwel, kom eerder to the point.

Misschien lullige kritiekpunten, dat kan kloppen want het was best een leuke film. Uitgangspunt is inderdaad niet bijster origineel, maar wel onderhoudend en de setting van (pakweg) 20 bij 20 meter had zo zijn uitwerking op de relaties.

3*

Bekende materie, maar evengoed opvallend en net zo schokken. Maar voor de rest toch niet zo'n heel interessante docu, aangezien je na een kwartier zo'n beetje alles wel gezien had, de rest bestond enkel uit herhaling van hetzelfde achterlijke gedoe.

2.5*

Sono is terug! En hoe. Na wat serieuzere -teleurstellende- uitstapjes in de vorm van Himizu en Land of Hope doet hij hier weer waar hij echt goed in is. Met vol gas de ondergang tegemoet. 2 uur hoogst vermakelijke campy onzin met als hoogtepunt het einde vol waanzin. Erg leuk allemaal, vooral ook het geinige script, de personages die half-serieus door de film lopen. Laten we hopen dat hij het bij zulk soort films houdt, want dit heeft Sono als geen ander in de vingers.

4.0*

Begon hoopvol, maar draaide uit op een erg saaie en veel te lange film, met een vrij matige visuele kant. Werd soms érg slecht in beeld gebracht, veel te donker en slecht gekadeerd.

Haalt het wat mij betreft lang niet bij GitS, maar qua script doet Jin Ro niet veel onder.

Vind de muziek en de sfeer wel beduidend minder. Pluspunten zijn dat coole pak, de emotieloze setting daarbinnen, en zoals gezegd het verhaal. Mooie verweving met het Roodkapje verhaal, en een dikke politieke lading.

3.5*

Vond het ook een leuke docu. Jammer genoeg is het een beetje veel van hetzelfde. Kwartiertje praten, intermezzo van 5 minuten met muziek en sfeerbeelden, kwartiertje praten, weer intermezzo. Het is allemaal niet zo heel gevarieerd. Visueel wel best aantrekkelijk, kwam goed over.

Zou er verder zo eens gaan eten als ik nog eens in de buurt kom, zag er erg smakelijk uit.

3*

Mindere Sono.

Vond hem wat te onevenwichtig. Enerzijds aardig op de gore mikkend, maar dan wel knullig en niet over de top, terwijl het anderzijds wel kritisch moet overkomen en een cynische ondertoon heeft. Het verhaaltje vond ik ook niet zo bijzonder, en waar Sono normaal garant staat voor spektakel in het laatste stuk gaat de film hier als een nachtkaarsje uit. Sowieso al een beetje een raar slot.

Ik mistte ook een stel idiote personages, wat hier slechts een flauwe Charly Manson-kloon moest voorstellen. Sfeer en muziek is wel weer erg lekker hier, zoals we van Sono gewend zijn. Misschien kan ik hem na verloop van tijd wat beter waarderen omdat het hier wat andere accenten heeft dan zijn nieuwere films.

3*

Gezapig filmpje. Typisch Koreaans wel en tegelijkertijd weinig verfrissend. 2*

Wel fijn dat de film een aardige regiestijl durft te kiezen. Beetje chaotisch, met realistische dialogen en geloofwaardige verhoudingen. Desondanks is het ook weer niet heel bijzonder en anders dan andere films die zich op de acteerprestaties richten. Minder geslaagd is de belerende waas die er continu over de film hangt. Maar dat was ook wel een beetje te verwachten. Verder prima geacteerd dus, maar alleen daarmee redt je het niet.

Kleine 3*

Niet heel slecht, maar wel zo'n film waarbij te midden van een hele hoop idioten, daklozen, hoeren, criminelen vanaf minuut 1 duidelijk is wie de protagonisten zijn en zullen blijven. Het ligt er wel bijzonder dik bovenop allemaal, wat het geheel platter maakt dan voorgesteld wordt. Joe en Gary worden eigenlijk ook nauwelijks uitgediept en blijven de film door hetzelfde karakter houden. Joe wordt alleen iets bozer zo links en rechts. Gary slaat naarmate de film vordert iets meer van zich af lijkt het, maar daar blijft het ook wel bij.

Zo kijkt het wel, maar vind ik de credits voor deze film wel wat te overdreven. Het deed me dan ook wat denken aan het recente Mud, en dan komt deze er vrij bekaaid vanaf.

2.5*

Zware en complexe film. Was ook mijn eerste Bresson en ben maar 'veilig' gestart door Tarkovsky's favoriet te kiezen, maar het is ook een hele mooie film dus.

Een film over de afstandelijke plattelandswereld, eenzaamheid, de aanwezigheid van god, angst voor de dood. Erg complex en veelzijdig, ondersteund door een geweldige hoofdrolspeler. Toch moet je wel moeite blijven doen de aandacht erbij te houden, want erg levendig is het allemaal niet, maar gelukkig duurt de film daar kort genoeg voor, maar is gelukkig ook zeker niet te kort. Fabuleus einde ook!

4*

Dit had wel héél weinig om het lijf zeg. Had hier helemaal niks over meegekregen, maar de synopsis belooft ook al weinig goeds in retrospectief. Matig script en matig verteld. Ook vond ik het hoofdpersonage weinig overtuigend neergezet door Considine.

Zeer matig gebeuren.

Sentimenteel oorlogswerk wat toch allemaal bijzonder lamlendig voortbeweegt. Acteerwerk is bijzonder pover, de muziek is vreselijk, het onwaarschijnlijke verhaal nodigt niet uit tot veel aandacht. Ook nog aandacht voor de enorm vervelende flashbacks verbonden aan de lessen die de hoofdrolspeler daar aan had in latere tijd, en die zeer slechte voice-over. Werd enorm nadrukkelijk en keer op keer gebruikt, maar uiteindelijk leidt het werkelijk tot helemaal niks.

Lelijke, nietszeggende en sentimentele draak van een film.

1.5*

Prachtige docu inderdaad.. must see voor de fans toch eigenlijk wel. Visueel erg hoogstaand en de verhalen zijn gewoon geweldig om te horen. 4*

Vond dit toch niet helemaal geslaagd. Iets wat erg aan mijn vroegere vooroordelen over anime beantwoorde. Dwz erg overdreven, emoties worden overgebracht door trillende personages in close-ups, en actiescenes beginnen met een groot wit licht (begrijp nog steeds niet waar ze dat vandaan hebben gehaald). Maar gelukkig sta ik de laatste jaren wat meer open voor zulke animatie.

Alleen dit is toch vrij matig. Redelijk veel richting "het moet cool voor kiddo's zijn", kan me niet zo goed voorstellen dat je dit op volwassen leeftijd nog geweldig vind. Er zit echt geen sprankje relativering of humor in.

Vond het ondanks de vlotte stijl redelijk saai worden tegen het einde, de enige afwisselingen zaten hem in de kills en de opponenten. Van de personages kom je verder niks te weten, behalve dat ze tegen of met elkaar gaan vechten. De animatie zelf was ook redelijk ouderwets en ietwat goedkoop ogend.

2.5*

Lastige film toch wel. De speelduur vond ik toch wel veel te lang, de duur hoeft opzich nooit een probleem te zijn, in deze vorm wel. Getuigenverhoren en juridische steekspelletjes duren in de eerste helft van Judgment at Nuremberg gewoon veel te lang. In het begin zijn de tussenscenes buiten de rechtbank om ook gewoon een stuk interessanter. Bovendien mag de inbreng van de rol van Marlene Dietrich toch wel nihil heten. Gelukkig leeft de film ongeveer halverwege wel wat op.

Met de beelden van de Holocaust wordt de film ook een stuk menselijker en zeker ook levendiger. Voor mij was dat toch wel een behoorlijk omslagpunt.

Vond bovendien dat er bij vlagen wat knullig gefilmd werd, met name bij close-ups. Nu is dat inderdaad een manco van de tijd waarin de film is gemaakt, maar toch.. erg netjes was het allemaal niet. Ook was het niveauverschil tussen de acteurs wel behoorlijk aanwezig. Burt Lancaster is duidelijk de sterkste van het stel, en ook van de rechter was ik behoorlijk onder de indruk. De verdediger van de Duitsers en de Amerikaanse aanklager waren al iets minder geloofwaardig, maar vooral de getuigen vond ik bij vlagen niet zo sterk.

Ik vond het ook een aparte keuze om de Duitsers in het begin van de film te laten vertalen door een tolk, om vervolgens al heel snel volledig op het Engels over te gaan. Ik snap dat je een moeilijk de hele film door die tolk erdoorheen kan laten praten, maar deze oplossing vond ik ook niet echt geslaagd. Maargoed, dat was een kwestie van wenkbrouwen fronsen en weer verder kijken.

Al met al een mooie rechtbankdrama, maar tevens met de nodige minpunten. 3*

Vroeger mijn favoriete film geweest. Tijd geleden dat ik deze nog gezien heb echter. 3* vooralsnog.

Erg leuke film, maar dat komt dan toch echt volledig op het conto van Ellen Page.

Een natuurtalent, dat mag duidelijk zijn. Heerlijke rol, komisch en ontroerend, oprecht en bovenal erg luchtig. Voor de rest biedt Juno een aardig verhaaltje, maar zonder Ellen Page was deze film nergens geweest. De veelal geprezen soundtrack vond ik zelfs een beetje tegenvallen, met name dat nummer op het laatst kwam veel te vaak langs door de film.

3.5*

Weer eens gezien en dit blijft toch wel met gemak overeind. De SFX ogen absoluut niet 20 jaar oud en staan nog als een huis, het script is degelijk genoeg voor een film als dit, en de wetenschappelijke onderbouwing is geloofwaardig genoeg. Verder genoeg memorabele en spannende scenes. Alleen ietsje cheesier dan ik me kon herinneren zo links en rechts maar ach.

Een film die ik intussen van voor tot achter uit mijn hoofd ken en desalniettemin geweldig weet te vermaken. 4.0*