Joy Division (2006)

Zeer matig gebeuren.

Sentimenteel oorlogswerk wat toch allemaal bijzonder lamlendig voortbeweegt. Acteerwerk is bijzonder pover, de muziek is vreselijk, het onwaarschijnlijke verhaal nodigt niet uit tot veel aandacht. Ook nog aandacht voor de enorm vervelende flashbacks verbonden aan de lessen die de hoofdrolspeler daar aan had in latere tijd, en die zeer slechte voice-over. Werd enorm nadrukkelijk en keer op keer gebruikt, maar uiteindelijk leidt het werkelijk tot helemaal niks.

Lelijke, nietszeggende en sentimentele draak van een film.

1.5*

Ben niet zo negatief als Montorsi. Die ziet helemaal niets goeds in deze film. Ik vond het daarentegen wel een indrukwekkende film. Al is er ook wel wat op af te dingen. Ik vind het verhaal op zich wel authentiek. Jongen van veertien wordt op het laatst de oorlog ingestuurd en moet tegen de Russen vechten. Zijn moeder en zuster komen om bij de bombardementen. Hoe hijzelf bij de gevechten overleeft zijn van die raadselen die het leven nu eenmaal in petto heeft. Zijn enige houvast is de foto van Melanie, het meisje waar hij verliefd op is. Na de oorlog valt hij in handen van de Russen. Het Rode Leger en de KGB wordt zijn nieuwe familie.

Waar ik niks mee kon was dat spionnengedoe in Londen. Snapte niet wie aan welke kant stond. Had met ideologie en loyaliteit te maken, kennelijk. Wat ook niet hielp was dat ik de helft daarvan niet verstond. In mijn kopie was het geluid van de dialogen en de voice over onvoldoende, in tegenstelling met de geluiden van het strijdgewoel. Moet aan de film gelegen hebben. Heb ook niet begrepen waarom hij een vrijgeleide naar Amerika kreeg, en van wie.

Ik heb veel oorlogsfilms gezien en films die tijdens de oorlog spelen, maar geen enkele film die zo indringend (en waarheidsgetrouw?) de gevechten in de straten van man tot man laat zien en de verwoestingen, de chaos en de zinloze dood van mannen, vrouwen en kinderen. Ik ben wel wat gewend, maar heb er ademloos en met afgrijzen naar zitten kijken. Had het gevoel dat ik er midden in zat. Bijzondere combinatie van cameragebruik, montage, enscenering en regie.

Nog gruwelijker vond ik de beelden van de moorden, verkrachtingen en martelingen door Russische soldaten tijdens de 'bevrijding' van Berlijn. Met name die verkrachtingen van Melanie zijn niet makkelijk om aan te zien. Ook al ken je die verhalen wel, ze zo direct en gedetailleerd in beeld te zien, daarmee maakt de regisseur het de kijker niet gemakkelijk. Misschien was het nodig om te laten zien hoe gruwelijk oorlog is en hoe getraumatiseerd de hoofdpersoon in feite is geraakt.

Waar ik niets mee kon was dat spionnengedoe in Londen. Ik snapte niet wie nou precies aan welke kant stond. Snapte ook niet hoe de hoofdpersoon die machtsstrijd overleefde en waarom hij een vrijgeleide naar Amerika kreeg. Wat ook niet hielp was dat de dialogen en de voice over in mijn kopie vrijwel niet te verstaan waren, in tegenstelling met het geluid van het krijgsgewoel. Ook ik heb me gestoord aan die voice over. Vind ik altijd een zwaktebod van de regisseur. Beeld wil ik zien, geen gelul.

Wat ik een gemis vond, was dat die hele periode in Rusland, die toch zo'n zeventien jaar in beslag nam en waarin hij ideologisch gedrild werd, afgedaan werd met een paar korte shots. Er staat een meisje voor de deur en de hoofdpersoon doet niet open. Waarom? Ik hou niet van gatenkazen. De film is niet erg bekend geworden. Weinig kijkers, weinig reacties. Ook elders op internet. Had het idee dat de film over de gelijknamige band en Ian Curtis die een jaar later uitkwam onder dezelfde titel, deze film in de weg zat. Titel past ook niet bij deze film en valt op geen enkele manier te herleiden. Nogal wat mankementen dus aan een desondanks indrukwekkende film.